ย้อนเวลากลับมาหย่าพระเอกยุค80

บทสรุปพันธะ และการมาเยือนที่ไม่คาดฝัน

มู่หนิงหนิงประคองมือคุณปู่เดินกลับเข้าบ้าน ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู เธอก็สบเข้ากับสายตาของ ฟู่หลิน และ ฟู่หลง เด็กน้อยทั้งสองยืนรออยู่ด้วยสีหน้าวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะฟู่หลินที่มีดวงตาแดงก่ำ ร่องรอยคราบน้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดไปนั้นทำให้นางดูน่าสงสารจนมู่หนิงหนิงรู้สึกปวดใจ

ทันทีที่เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา เด็กทั้งสองก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวัง เมื่อเห็นว่าเป็๲มู่หนิงหนิง ความสดใสก็พรั่งพรูคืนมาบนใบหน้าเล็กๆ ทันที พวกเขาถลาวิ่งเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว

"พี่สะใภ้กลับมาแล้ว!" เสียงร้องเรียกหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความยินดี แววตากลมโตของเด็กน้อยกระจ่างใสขึ้นทันทีที่เห็นว่ามู่หนิงหนิงกลับมาบ้านแล้ว เด็กทั้งสองคนต่างคิดว่าพี่สะใภ้ของตัวเองจะไม่กลับมาบ้านตระกูลหยางอีก

ฟู่หลินตัวน้อยรีบเข้าไปกอดขาหญิงสาวพลางทำเสียงออดอ้อน รอยยิ้มไร้เดียงสานั้นทำให้อารมณ์ที่เคยขุ่นมัวของมู่หนิงหนิงเริ่มอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

ด้านฟู่หลง พี่ชายที่แสนดีก็รีบกุลีกุจอไปรินน้ำชามาส่งให้เธอด้วยความเอาใจใส่ "พี่สะใภ้ดื่มน้ำก่อนครับ จะได้หายเหนื่อย"

มู่หนิงหนิงรับจอกชามาดื่มพลางหย่อนกายลงนั่ง ฟู่หลินเห็นดังนั้นก็รีบใช้มือนุ่มนิ่มนวดไหล่ให้เธอทันที "พี่สะใภ้เหนื่อยไหมคะ หนูนวดให้นะ" แม้แรงนวดของเด็กตัวเล็กๆ จะไม่ได้ช่วยให้หายเมื่อยได้จริง แต่เธอก็ยอมนิ่งเฉยปล่อยให้เด็กน้อยได้แสดงความรักอย่างเต็มที่

"คุณปู่ทานข้าวหรือยังคะ? ฉันซื้อซาลาเปามาจากตลาดพอดี ทุกคนจะได้ทานพร้อมกัน" มู่หนิงหนิงวางห่อซาลาเปาลงบนโต๊ะแล้วเตรียมจะลุกไปหยิบชาม

"พี่สะใภ้ไม่ต้องครับ ผมจัดการเอง" ฟู่หลงอาสาอย่างว่องไว เขาเดินเข้าห้องครัวไปจัดเตรียมชามมาใส่ซาลาเปาอย่างคล่องแคล่ว

การตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยว

ท่ามกลางบรรยากาศการทานซาลาเปาที่แสนอบอุ่น เมื่อทุกคนอิ่มหน่ำแล้ว มู่หนิงหนิงจึงตัดสินใจที่จะเปิดอกพูดเ๱ื่๵๹สำคัญ

"ฟู่หลิน ฟู่หลง ฟังพี่นะ ไม่ต้องห่วงว่าพี่จะหนีไปไหน ถึงแม้ว่าพี่จะเซ็นใบหย่ากับ หยางไป่หลง พี่ชายของพวกหนูแล้ว แต่พี่ขอรับปากว่าจะไม่ไปจากบ้านหลังนี้ จนกว่าพี่ชายใหญ่ของพวกหนูจะกลับมา"

คำพูดที่จริงจังประกอบกับสีหน้าที่เด็ดเดี่ยว ทำให้เด็กน้อยทั้งสองเริ่มกังวลขึ้นมาอีกครั้ง

"หลานสะใภ้... อย่าถือสาหลานชายตัวแสบของปู่เลยนะ" คุณปู่เอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ ชายชรารู้สึกผิดเต็มอก เพราะเขาและเด็กๆ แอบอยู่หน้าห้องในตอนที่หลานชายตัวดีโยนหนังสือหย่าและไล่หญิงสาวออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย

"คุณปู่คะ ที่หนูยังยอมอยู่บ้านหลังนี้ ก็เพราะคุณปู่กับเด็กๆ เท่านั้น ส่วนคนอื่น... หนูไม่สนใจค่ะ" มู่หนิงหนิงตอบตามตรง

"แต่ก่อนจะอยู่ร่วมกัน หนูอยากตกลงให้เรียบร้อยก่อน ต่อจากนี้ให้คุณปู่คิดว่าหนูเป็๲หลานสาวอีกคน ส่วนเด็กๆ ก็ให้เรียกหนูว่าพี่สาวนะคะ"

ในใจของมู่หนิงหนิงคิดว่า 'ฉันยังสวยและซิง จะให้มาจมปลักในฐานะพี่สะใภ้ใครคงไม่ดี อีกอย่างฉันก็ไม่ได้พิศวาสหยางไป่หลง ไอ้พระเอกเฮงซวยนั่นสักนิด ในเมื่อหย่าแล้วก็คือจบกัน!'

"แต่ว่า..." คุณปู่มีท่าทีลังเล เสียดายแทนหลานชายตาถั่วที่ปล่อยให้เพชรเม็ดงามอย่างมู่หนิงหนิงหลุดมือไป

"ไม่มีแต่ค่ะ หนังสือหย่าที่เขาให้ไว้ หนูเซ็นชื่อเรียบร้อยแล้ว นี่ไงคะ" เธอวางเอกสารลงบนโต๊ะให้เห็นชัดๆ กับตา

"แต่หลานสะใภ้..." เมื่อเห็นแววตาแน่วแน่บนใบหน้าสวย ชายชราจึงจำต้องเปลี่ยนคำพูด "ปู่แค่อยากขอให้หนูให้โอกาสเ๽้าไป่หลงมันสักครั้ง..."

มู่หนิงหนิงนึกในใจ 'จะให้โอกาสได้ยังไง อีกหกเดือนเขาก็พานางเอกมู่ตานกลับมาแล้ว' แต่เพื่อถนอมน้ำใจคนแก่ เธอจึงแสร้งตอบไปว่า

"ก็ได้ค่ะ หนูจะรับไว้พิจารณา แต่ตอนนี้ทุกคนต้องเรียกหนูว่า พี่หนิงหนิง ไม่ใช่พี่สะใภ้นะคะ"

"ได้ๆ ตามใจหนูหนิงหนิง ถ้ามีอะไรให้ปู่ช่วยก็บอกได้เลยนะ" ชายชราจำใจรับคำ

"ฟู่หลิน ฟู่หลง ต่อไปนี้เรียกพี่ว่าพี่หนิงหนิงนะจ๊ะ" เธอหันไปย้ำกับเด็กๆ เพราะคำว่าพี่สะใภ้มันชวนให้รู้สึกเหมือนเธอเป็๲นางร้ายที่จ้องจะแย่งสามีนางเอกอยู่รำไป

"ได้ครับ/ค่ะ พี่หนิงหนิง!" เด็กน้อยทั้งสองขานรับพร้อมกัน แม้จะไม่ค่อยเข้าใจความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของผู้ใหญ่ แต่ขอแค่พี่สาวแสนดีคนนี้ไม่ทิ้งพวกเขาไปก็เพียงพอแล้ว

มู่หนิงหนิงรู้สึกเหมือนยก๺ูเ๳าออกจากอก เธอเชื่อว่าตนเองพ้นจากบทนางร้ายในนิยายแล้ว เพราะพันธะสมรสได้สิ้นสุดลง และเธอก็ตัดขาดความสัมพันธ์กับพระเอกอย่างชัดเจน ส่วนเ๱ื่๵๹ความหวังของคุณปู่... อีกหกเดือนข้างหน้า เมื่อหยางไป่หลงพามู่ตาลนางเอกของเขามาเปิดตัว ชายชราคงจะเข้าใจเองว่ามันเป็๲เพียงความฝัน

เช้าวันใหม่ และการเผชิญหน้า

รุ่งเช้าวันต่อมา... ขณะที่ทุกคนกำลังล้อมวงทานอาหารเช้า เสียงเคาะประตูที่รัวแรงและร้อนรนก็ดังขึ้น มู่หนิงหนิงรีบออกไปเปิดประตูทันที

ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูในเวลานี้คือ มู่ฟงหง พี่ชายเพียงคนเดียวของเ๯้าของร่างนี้ เขาทำงานเป็๞ช่างมากฝีมือในโรงงานทอผ้า โดยมีภรรยาเป็๞ช่างตัดเย็บในโรงงานเดียวกัน ทั้งสองมีบุตรชายหนึ่งคนอายุเจ็ดขวบและอาศัยอยู่ในบ้านพักของโรงงาน ส่วนพ่อแม่ของมู่หนิงหนิงนั้นทำไร่สวนอยู่ชานเมือง นานครั้งพี่ชายจึงจะกลับมาเยี่ยมสักครั้ง แต่เขาก็ส่งเงินให้ทางบ้านไม่เคยขาด

มู่ฟงหงได้ยินข่าวเ๹ื่๪๫น้องเขยต้องออกเดินทางไปทำภารกิจที่ต่างเมือง โดยทิ้งน้องสาวของตนไว้ในวันเข้าหอ ความโกรธแค้นประดังขึ้นในอก เขาจึงรีบออกเดินท

างมาที่บ้านตระกูลหยางในทันที!

...........................