เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หลังจากที่ออกมาจากโรงพยาบาลหยางเฉินเดินขึ้นไปนั่งบนรถของเขา จุดบุหรี่และอัดควันเข้าปอดอยู่คนเดียวเงียบๆ

        ควันสีขาวค่อยๆ ถูกพ่นออกมาจากปาก ลอยไปรวมเข้ากับหมอกอันหนาวเหน็บ จนทำให้บรรยากาศดูเงียบสงบ

        หยางเฉินพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้หลี่จิงจิงมีอนาคตที่ดีกว่านี้แต่ทุกอย่างกลับล้มเหลวและสถานการณ์เปลี่ยนเป็นเลวร้ายลงจนหมด ถึงแม้ว่านี่จะเป็นหนึ่งในวิธีการตอบโต้ของเฉิงซินหลินแต่หยางเฉินก็ยังโทษตัวเองอยู่ส่วนหนึ่งว่าเขาหละหลวมเกินไป

        หยางเฉินอาจเกลียดเฉิงซินหลินแต่เขาก็ไม่คิดจะประเมินมันต่ำเกินไป แน่นอนว่าชายคนนั้นมีพิษสงร้ายกาจไม่ใช่เพียงแค่สมองเรื่องการค้าเพียงเท่านั้น แต่เรื่องการชักใยสร้างความวุ่นวายเขาก็เก่งไม่แพ้กัน

        หยางเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตระหนักได้ว่าบริษัทของเฉิงซินหลินพ่ายแพ้และถอนตัวออกจากจงไห่แล้ว มันไม่จำเป็นเลยที่เขาจะเอาบริษัทของตัวเองกลับมาเสี่ยงอีกครั้งหากมีการช่วยเหลือเกิดขึ้นอย่างลับๆ

        อย่างง่ายที่สุดหยางเฉินก็แค่ตรงดิ่งไปฆ่าเฉิงซินหลินแต่ตระกูลเฉิงที่กรุงปักกิ่งถือว่าเป็นตระกูลที่ทรงอิทธิพลอย่างมาก การสังหารเฉิงซินหลินก็เท่ากับว่าทำให้คนทั้งตระกูลเคลื่อนไหวถึงแม้ว่าเขาจะสามารถสังหารหมู่ทั้งตระกูลเฉิงได้ แต่สุดท้ายทางการจีนก็จะสามารถแกะรอยมาที่เขาได้ไม่ยากนัก

        แม้ว่าหยางเฉินจะยังไม่คิดทำแต่การเผชิญหน้ากับตระกูลเฉิงก็นับได้ว่าเป็นเรื่องยุ่งยากอย่างยิ่ง หากเขาประมาทแม้แต่กระต่ายตัวเล็กๆ ก็อาจสร้างบาดแผลให้กับเขาได้

        หลังจากที่กลับบ้านเกิดมาหยางเฉินหวังเพียงแค่ใช้ชีวิตที่เงียบสงบ ไม่ต้องฆ่าฟัน ไม่ต้องละเลงเลือดอีกครั้ง ไม่ต้องพูดถึงสถานการณ์อื่นๆ  เพราะตอนนี้สมองของเขายังต้องรับการรักษาอีกมากมันเป็นเรื่องยากที่จะควบคุมมันหากเกิดการคลุ้มคลั่งขึ้นอีก หากสูญเสียการควบคุมต่อหน้าตนเองคนอื่นๆ มันคงเป็นเรื่องยากที่คนพวกนั้นจะไม่หวาดกลัวและหยางเฉินก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายว่าอย่างไรดี

        ในโลกใบนี้หยางเฉินหวาดกลัวเพียงสิ่งเดียวเขากลัวว่าตนเองจะเสียสติไปสักวัน

        หยางเฉินยังคงคิดถึงเรื่องการร่วมมือของเฉิงซินหลินกับใครบางคนที่ช่วยให้แผนการของเขาสำเร็จ เห็นได้ชัดว่าคนคนนั้นจะต้องมีข้อมูลของเขาและเมืองจงไห่อยู่มหาศาล ในขณะที่หยางเฉินกำลังคิดใคร่ครวญอยู่นั้น เสียงมือถือของเขาก็ดังขึ้นหยางเฉินหันไปหยิบมันขึ้นมาดู เขาพบว่าเป็นสายของโมลินโทรเข้ามา

        คิ้วของหยางเฉินจึงขมวดแน่นอีกครั้ง หยางเฉินแปลกใจที่เห็นโมลินติดต่อมาที่เขาโดยที่ไม่คาดคิด

        “ท่านเฮดีสเกิดเรื่องขึ้นครับ สถานการณ์ที่บ้านท่านปรากฏความผิดปกติขึ้น” โมลินกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

        หยางเฉินขมวดคิ้ว “พูดให้ชัดๆ หมายความว่ายังไง”

        “พวกเราได้ตรวจพบความผิดปกติจากอุปกรณ์สอดแนมที่อยู่รอบๆหมู่บ้านท่าน ก่อนหน้านี้สิบนาทีเราได้รับแจ้งจากเจ้าหน้าที่ในพื้นที่ว่าพบกลุ่มคน 20 คน ที่ได้รับการฝึกฝนจากหน่วยรบพิเศษจากต่างประเทศกำลังซุ่มอยู่ใกล้กับที่บ้านของท่าน รถบรรทุกลินคอล์นน่าสงสัยคันหนึ่งจอดอยู่ที่ด้านหลังของบ้านท่าน มันไม่มีป้ายทะเบียนหรือเครื่องยืนยันตัวตน ดูเหมือนว่าพวกมันจะยังไม่ได้บุกเข้าไปหรือไม่ก็คงรอให้ท่านกลับไปที่บ้านก่อนครับ”

        ใบหน้าของหยางเฉินหมองลงอย่างเห็นได้ชัดเขาไม่คิดว่าหลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นแล้วพวกมันกลับเคลื่อนไหวในทันที

        “ช่วยผมตรวจสอบพวกที่เหลืออย่าให้พวกมันเคลื่อนไหวอย่างสุ่มเสี่ยงโดยเด็ดขาด”

        “ได้ครับท่านเฮดีสตราบใดที่ท่านต้องการ ผมจะส่งลูกทีมสองคนไปทันทีพวกเขาสามารถฆ่าหน่วยพิเศษพวกนั้นในเวลาเพียงห้านาทีเท่านั้น นอกจากนี้ความแข็งแกร่งของเขายังอยู่ในระดับสองอีกด้วย” โมลินกล่าวในหลายๆความหมาย

        หยางเฉินยิ้ม “ไม่ต้องหรอกผมรู้ว่าลูกทีมของคุณเก่งกาจขนาดไหน แต่ผมคิดว่าตอนนี้ผมควรลงมือเองมากกว่า”

        “แต่พวกมันก็ไม่ได้เก่งกาจถึงขนาดนี้ท่านต้องลงมือฆ่าเองเลยนี่ครับ” โมลินค่อนข้างประหลาดใจ

        “โมลิน บางครั้งเหตุผลของการอยากฆ่าของผม ก็มีมากกว่าเรื่องความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย” หยางเฉินกล่าวตรงไปตรงมา

        โมลินไม่พูดต่อเขารู้ว่าอารมณ์ของหยางเฉินกำลังคุกรุ่นเต็มที่

        หลังจากนั้นสิบนาทีถัดมาหยางเฉินก็ขับรถกลับมาถึงที่หมู่บ้านยามที่นี่ดูเหมือนจะไม่ได้สังเกตเลยว่ามีหน่วยซุ่มโจมตีแอบแฝงอยู่ ป้าหวังออกมารับหยางเฉินเธอเพิ่งสังเกตเห็นว่าบรรยากาศดูแปลกไปจึงเอ่ยถามขึ้น

        “คุณชายคะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ก่อนหน้านี้ดูเหมือนว่าคุณหนูจะรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องนอนนะคะ?”

        หยางเฉินแค่นยิ้ม “ป้าไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอกครับมันค่อนข้างซับซ้อน เดี๋ยวผมจัดการเอง”

        ป้าหวังเห็นว่าหยางเฉินไม่ยินดีที่จะพูดเธอก็รู้สึกหนักใจแต่ก็ไม่ได้ซักถามเขาต่อ ในตอนนั้นเองกริ่งที่หน้าประตูก็ดังขึ้น ป้าหวังประหลาดใจเล็กน้อยเธอต้องการจะเดินไปเปิดประตูแต่ก็ถูกหยางเฉินรั้งตัวเอาไว้ก่อน

        “ป้าหวัง ผมเปิดเองดีกว่าครับ” หยางเฉินกล่าว

        หยางเฉินเดินออกไปเปิดประตูก็พบเข้ากับสองใบหน้าที่คุ้นเคยเป็นอย่างยิ่งตรงตามที่เขาคาดคิดเอาไว้แล้วไม่มีผิด

        หนึ่งคือเฉิงซินหลินที่อยู่ในท่วงท่าที่ผ่อนคลายเขามองหน้าหยางเฉินด้วยความเกลียดชังเล็กน้อยราวกับว่าหยางเฉินเป็นคนโง่คนหนึ่ง โดยที่ผู้อื่นไม่คาดคิดอีกคนกลับเป็นผู้ร่วมมือกับแก๊งตงซิ่งเมื่อครั้งก่อน หลังจากที่พ่ายแพ้ไปมันก็หนีหางจุกตูดไปยังต่างประเทศซูจื้อหง!

        ลักษณะของซูจื้อหงขณะนี้ดูเหมือนอายุมากขึ้นจากเดิมไปหลายสิบปีใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครารกรุงรังเห็นได้ชัดว่าเขาไม่เคยได้นอนหลับอย่างสบายใจสักครั้ง เสื้อผ้าที่ใส่เป็นเสื้อสไตล์ตะวันตกที่สกปรกเล็กน้อยเขามองหยางเฉินราวกับตนเองเป็นงูพิษที่เห็นเหยื่ออันโอชะ

        “ไม่ได้เจอกันเสียนานเลยนะหยางเฉิน” เสียงของซูจื้อหงดุร้ายเขากล่าวด้วยรอยยิ้ม

        หยางเฉินแย้มยิ้มถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีความสุขแต่เขาก็ไม่คิดแสดงสีหน้าอมทุกข์ออกมาให้อีกฝ่ายได้เห็นเป็นอันขาด “ดูเหมือนพวกคุณจะเดินทางมาไกลนะครับ ทำไมไม่เข้ามานั่งข้างในก่อนล่ะ?”

        เฉิงซินหลินที่อยู่ด้านข้างกล่าวขึ้นพร้อมทั้งยิ้มออกมา“ดูเหมือนว่าคุณไม่ชอบของขวัญที่ผมมอบให้นะทำไมถึงไม่ชอบมันเหรอครับ”

        “คุณคิดว่าผมจะชอบใจนักเหรอ?”

        “ผมไม่คิดว่านี่ถูกต้องนักหลินรั่วซีน่าจะอยู่บ้าน ผมเองก็เคยเป็นประธานนักเรียนรุ่นเธอมาก่อนทำไมเธอไม่คิดจะออกมาต้อนรับผมเลยล่ะ”

        เมื่อสิ้นเสียงของเฉิงซินหลิน อากาศอันหนาวเย็นก็พัดออกมาพร้อมกับหลินรั่วซีที่ก้าวเท้าออกมาจากห้องนอน

        “หวังว่าเราจะยังทันเวลา ต้อนรับท่านประธานนักเรียนนะคะ” หลินรั่วซีย่างกรายลงมาจากชั้นสองอย่างช้าๆ  ส่วนป้าหวังมองอยู่ที่ชั้นสองด้วยความเป็นห่วง

        ขอบตาของหลินรั่วซียังคงแดงอยู่เห็นได้ชัดว่าบางทีเธออาจเพิ่งสงบลง ใบหน้าจริงจังและเย็นชาค่อยๆ เข้ามาแทนที่ นี่เป็นครั้งแรกที่หยางเฉินรู้สึกว่าทักษะด้านอารมณ์ของแม่ภูเขาน้ำแข็งเคลื่อนที่คนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

        เมื่อเห็นซูจื้อหงยืนอยู่ข้างเฉิงซินหลินแล้ว หลินรั่วซีก็ไม่ได้แปลกใจนัก เธอเพียงเอ่ยถามเบาๆ 

        “คุณมาที่นี่โดยมีเจตนาก่อการร้ายชัดๆ ไม่กลัวว่าจะถูกจับบ้างเหรอ”

        ซูจื้อหงเหลือบมองหลินรั่วซีด้วยสีหน้ากราดเกรี้ยว“เมื่อผมอยู่กับนายน้อยผมก็ไม่มีทางที่จะถูกลงโทษได้ง่ายๆ แน่นอน”

        “ถ้างั้นคนที่ทำเรื่องทั้งหมดนี่” หลินรั่วซีเอ่ยอย่างเย็นชา“ประธานนักเรียนถึงแม้ว่าที่ฉันทำมันจะเหมือนว่าฉันไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่น แต่ฉันก็เล่นตามกฎเพราะฉันยังคงนับถือคุณอยู่แต่คุณกลับใช้หลี่จิงจิงมาทำเรื่องชั่วช้าแบบนี้ ในขณะที่คุณเองกลับหลบอยู่ด้านหลังเธอ”

        เฉิงซินหลินกวาดตามองผ่านหยางเฉินไปยังหลินรั่วซีที่ดูงดงามสมกับเป็นเธอเขากล่าวขึ้น “ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้คิดปกปิดแผนนี้เอาไว้ แต่ผมก็ไม่ได้หลงเหลือหลักฐานให้พวกคุณสืบสาวมาได้คาดไม่ถึงจริงๆ ที่เธอสามารถรู้ได้ทันทีว่าผมเป็นคนบงการเรื่องทั้งหมดนี่ จริงอยู่ที่หลี่จิงจิงอาจถูกฉันบังคับแต่ยังไงความสัมพันธ์ระหว่างเธอและหยางเฉินก็เป็นเรื่องจริง นั่นก็เท่ากับว่าแผนการของผมประสบความสำเร็จแล้ว คุณควรจะขอบคุณผมเสียด้วยซ้ำที่ช่วยเปิดโปงสามีที่ทรยศของคุณ”

        “ระหว่างฉันกับเขาจะเป็นยังไงมันก็เรื่องของเราเฉิงซินหลินนายมันต่ำช้าจริงๆ”เมื่อได้รับการยืนยันข้อสงสัยของตนแล้ว หลินรั่วซีจึงไม่ลังเลที่จะด่าเขาอีกต่อไป

        “ฮะฮะ...” เฉิงซินหลินหลุดหัวเราะออกมาราวกับว่าได้ยินเรื่องตลก“หมายความว่าไงต่ำช้า?หลินรั่วซีฉันใช้เวลากว่าสิบปีสร้างฉางหลินมีเดียขึ้นมา ฉันคิดว่าหากเราร่วมมือกันล่ะก็แม้แต่อวี้เหล่ยเองก็ยังได้กำไรแถมยังพัฒนาขึ้นด้วยแต่เธอก็ทำลายมันลงไปจนหมดสิ้นภายในเวลาแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น! เธอยังจะกล้ามาว่าฉันว่าต่ำช้าอีกงั้นเหรอ?!”

        “การต่อสู้ทางการค้าก็เหมือนกับสงครามกฎของผู้แข็งแกร่งก็มีอยู่ ฉันทำตามกฎหมายทุกขั้นตอนแต่นายกลับใช้วิธีสกปรกสร้างความร้าวฉานให้กับคนอื่นๆ นายไม่ได้แค่ต่ำช้าอย่างเดียวเท่านั้นนายยังน่าขยะแขยงมากด้วย!”หลินรั่วซีกล่าวอย่างฉุนเฉียว

        ใบหน้าของเฉิงซินหลินและซูจื้อหงคล้ายเต็มไปด้วยหมอกครึ้มส่วนหยางเฉินที่ดูอยู่ข้างๆ ถอนหายใจออกมาเขาประเมินความสามารถของหลินรั่วซีต่ำเกินไป

        เธอสามารถใช้หลักจิตวิทยากลับมาย้อนเล่นงานอีกฝ่ายได้โดยที่พวกนั้นไม่อาจโต้กลับได้เลยแม้แต่น้อยเพียงแค่เขาไปไม่นาน หลินรั่วซีก็รู้ว่าหลี่จิงจิงกำลังถูกชักใยอยู่เบื้องหลัง บางทีเธออาจให้อภัยเขาเร็วกว่าที่คิด

        “เธอดูภูมิใจกับความโหดร้ายของตัวเองมากสินะ? ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เธอทำลายครอบครัวหนึ่ง เธอควรจะรู้ว่าตัวเองเป็นคนทำให้เรื่องทุกอย่างนี้เกิดขึ้น ฉันอาจจะเกลียดหยางเฉินแต่หยางเฉินเองก็ยังเคยถูกเธอหลอกใช้มาแล้ว! หลินรั่วซีเธออาจสามารถกำจัดคู่แข่งคนอื่นๆ ได้โดยอ้างว่ามันเป็นธุรกิจแต่มันก็ไม่มีกฎข้อไหนบอกว่า คนที่โดนเธอทำลายไปแล้วจะกลับมาล้างแค้นไม่ได้”

        ซูจื้อหงอยากจะระงับอารมณ์โกรธของตนที่พุ่งจนถึงขีดสุดแต่ก็ไม่อาจทำได้

        เขาคำรามด้วยความโกรธแค้นที่สุมอยู่ในอก ก่อนจะชักปืนพกออกมาจากเสื้อสไตล์ตะวันตกนั่น และเล็งไปที่หน้าผากของหลินรั่วซีอย่างดุร้าย!