หลังจากอลาโน่คลอดทายาทของตระกูลเวลบริทอย่างปลอดภัย ทุกคนในบ้านต่างแย่งกันที่จะได้ดูแลคุณหนูคนเล็ก
ด้วยเพราะหน้าตาที่น่ารักน่าชัง ดวงตาสีฟ้ากลมโตถอดแบบอลาโน่ราวกับส่องกระจก ผิวขาวอมชมพู แก้มยุ้ย ปากเป็กระจับ โดยส่วนที่คล้ายกับท่านดยุกนั้น เห็นจะเป็เส้นผมหยักศกสีน้ำตาลเข้มเท่านั้น อีกทั้งยังเป็เด็กที่หัวเราะง่ายและอารมณ์ดี ความสดใสจึงแพร่กระจายไปทั่วบ้าน
"แอ้ ๆ " เสียงร้องงอแงดังขึ้นในอ้อมแขนผู้ให้กำเนิด อลาโน่พยายามปลอบลูกน้อยที่เริ่มจะหิวอย่างกังวลใจ
"มาแล้วค่ะคุณหนู แม่นมมาถึงแล้ว!" เสียงใสของสาวใช้ผู้มาพร้อมกับหญิงสามัญชนวัยกลางคนอย่างเร่งรีบ
"เธอชื่อ เมโลนี มาราย เป็เบต้าที่รับจ้างให้น้ำนมค่ะ" พร้อมกับแนะนำตัวให้เสร็จสรรพ
"ยินดีที่ได้รู้จักนะเมโลนี ผมอลาโน่"
เมโลนีคือแม่นมที่เคยรับจ้างให้น้ำนมตามที่คุณหมอแนะนำมา ได้ยินว่าเธอเพิ่งคลอดลูกคนที่สี่ได้ไม่นาน สังเกตได้จากเสื้อที่มีความเปียกชื้นตรงบริเวณทรวงอก อันเกิดจากอาการคัดเต้าจึงทำให้มีน้ำนมไหลออกมาเล็กน้อย
"ไม่ทราบว่าลูกของเธออายุเท่าไหร่แล้วหรือ?"
"4 เดือนกว่าแล้วค่ะ"
"คงกำลังน่ารักน่าชังเลย"
"ใช่ค่ะ แต่เขาโตพอที่จะหย่านมได้แล้ว ดัชเชสอย่าได้เป็กังวลเลยนะคะ"
"ขอบใจนะที่สละน้ำนมมาแบ่งให้ลูกของเรา เราสัญญาว่าจะตอบแทนให้อย่างงาม"
ด้วยข้อจำกัดทางสรีระร่างกายที่เป็ผู้ชาย ซวยทำให้อลาโน่ไม่สามารถผลิตน้ำนมจำนวนมากออกมาได้ แม้จะมีอาการคัดเต้าแบบแม่ ๆ คนอื่นก็ตาม
ซึ่งตัวเขาเองก็รู้สึกเสียใจไม่น้อย ที่ไม่สามารถทำหน้าที่ของผู้ให้กำเนิดได้อย่างเต็มที่ และความทรมานที่ทรวงอกนี้ ยังคงเป็ผลกระทบอีกอย่างที่อลาโน่กำลังเผชิญอยู่
หลังจากแนะนำตัวเสร็จ เมโลนีก็ต้องไปเข้าสู่กระบวนการทำความสะอาดร่างกาย และเตรียมความพร้อมที่จะให้น้ำนมแก่คุณหนู
"ไม่ทราบว่าคุณหนูชื่ออะไรหรือคะ?"
"ยังไม่มีชื่อเลย รอท่านดยุกกลับมาตั้งชื่อให้น่ะ" แววตาเศร้าสร้อยก็เผยออกมาทันทีที่พูดถึง แถม่นี้อามันโด้ก็ขาดการติดต่อไปสักพักแล้ว ไม่มีจดหมายตอบกลับแม้ฉบับเดียว
"ขออภัยค่ะ ดิฉันไม่ทราบจริงๆ"
"ไม่เป็ไร อีกไม่นานต้องกลับมาแน่" พูดพร้อมมองหน้าลูกที่ส่งยิ้มอย่างไร้เดียงสา
คุณพ่อต้องกลับมาแน่ เพราะเขามีลูกที่น่ารักรออยู่ที่นี่แล้วอย่างไรล่ะ
...
แม่นมคนใหม่ทำหน้าที่ได้เป็อย่างดี เธอมีสุขภาพดีและมีน้ำนมมากพอสำหรับคุณหนูคนเล็กไปอีกหลายเดือน จนกว่าจะสามารถทานอาหารอ่อนๆ ได้
"สีหน้าดัชเชสดูอ่อนล้ามากแล้ว ดิฉันคิดว่าควรพักเสียหน่อยนะคะ" สาวใช้ที่อยู่ด้วยในขณะนั้นเอ่ยขึ้น
"..."
"อีกอย่างแผลก็ยังไม่หายดี อาจจะมีไข้ขึ้นมาอีกก็ได้" เสริมด้วยสาวใช้อีกคน
"ขอบคุณนะที่เป็ห่วง ถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจากทุกคนผมต้องแย่แน่เลย" สาวใช้ยิ้มรับก่อนเข้าช่วยพยุงตัวดัชเชส ให้กลับห้องนอนใหญ่ ถึงทางจะไกลจากห้องของคุณหนู แต่ด้วยกลัวเสียงร้องไห้จะรบกวนการพักผ่อน จึงอยากให้นอนหลับได้แบบไร้กังวล
เดินจนใกล้จะถึง ก็พบว่าที่หน้าประตูห้องนั้นมีใครบางคนที่รออยู่ เป็หนุ่มน้อยที่ยืนหลังตรงขนานกับกำแพง ใบหน้าเชิดมองไปเบื้องหน้าอย่างรอคอย มือสองข้างหนึ่งถือกล่องสี่เหลี่ยมเอาไว้ ก่อนจะรับรู้ได้ว่าคนที่รอคอยมาถึงแล้ว
"หลุยส์มาทำอะไรตรงนี้ครับ"
"น้องเป็อย่างไรบ้างครับ?" ถามกลับ
"พอได้ทานนมก็หยุดงอแงแล้วล่ะ"
"แล้วอลันเป็อย่างไรบ้างครับ?"
"เพลียนิดหน่อยครับ ว่าจะกลับมาพัก แล้ววันนี้ไม่มีเรียนหรือครับ?"
"ท่านอาจารย์อนุญาตให้หยุดพักได้ครับ อีกอย่างแกสตอนจะได้ไม่มาวุ่นวายกับน้องด้วย" ขมวดคิ้วเมื่อนึกถึงเพื่อนจอมกวน
"คิก ไม่ทันไรก็หวงน้องสาวแล้วหรือครับ?" อลาโน่หลุดขำด้วยความเอ็นดู
"ก็คุณพ่อสั่งให้ผมดูแลอลันกับน้องนี่ครับ"
"ขอบคุณนะครับ หลุยส์เก่งมากเลยรู้ตัวไหม?" ก้มตัวเล็กน้อยพร้อมกับลูบศีรษะมน เนื่องจากยังเจ็บแผลอยู่จึงขยับตัวได้ลำบาก
"รู้ครับ ก็ผมเป็อัลฟ่าไง" ตอบอย่างหน้าตาเฉย หลังจากที่ไปให้คุณหมอตรวจร่างกาย จึงพบว่าเป็เคสที่เพศรองแสดงผลเร็วกว่าปกติ ซึ่งก็ไม่ได้ร้ายแรงแต่อย่างใด เพียงแค่ยังหาสาเหตุสิ่งที่เป็ตัวกระตุ้นฟีโรโมนไม่ได้เท่านั้น
พอได้รู้ผลอลาโน่กลับไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัว กลับรู้สึกยินดีกับลูเซียสด้วยซ้ำ
"นั่นก็ส่วนหนึ่งครับ แต่รู้อะไรไหม? การรับผิดชอบต่อหน้าที่นั่นยากมากเลยนะครับ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะไหน"
"จริงหรือครับ?" ตาโตเล็กน้อย
"จริงสิครับ ถึงได้ชมว่าเก่งมากอย่างไรล่ะครับ"
"ขอบคุณครับ" ตอบพร้อมก้มมองกล่องยาอย่างเขินอาย
"เดี๋ยวผมให้คนทำขนมที่หลุยส์ชอบไปให้นะครับ ถือเป็รางวัลสำหรับคนเก่ง" กำลังจะหันไปบอกสาวใช้
"ไม่เอาครับ"
"หืม? งั้นอยากได้อย่างแทนไหมครับ?"
"อยากให้จูบตรงนี้..." พูดพร้อมชี้ไปที่หน้าผากตัวเอง
"ได้สิครับ" อลาโน่ระบายยิ้มและย่อตัวลงก่อนจะจุมพิตที่หน้าผากมน ในระหว่างที่ถอนจูบนั้น ครู่หนึ่งใบหน้าของอามันโด้ก็เข้าซ้อนทับหนุ่มน้อยตรงหน้าทำเอาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกคิดถึงสามี
ไม่รู้ตอนนี้จะเป็อย่างไรบ้าง?
จะคิดถึงตนกับลูกบ้างไหม?
"ฮึก ฮึก" พลันให้น้ำตาไหลออกมาเสียดื้อ ๆ อลาโน่รีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาไม่อยากให้ลูเซียสไม่สบายใจ
"เจ็บแผลหรือครับ?"
"เปล่าครับ ฮึก ผมแค่คิดถึงอามันโด้"
"คุณพ่อก็ชอบไปนานแบบนี้อยู่เรื่อย แต่ก็กลับมาอย่างปลอดภัยทุกครั้งครับ อย่ากังวลไปเลย" มือเล็กลูบแขนแม่เลี้ยงเป็การปลอบ
"ฮึก หากไม่รังเกียจ ผมขอกอดหลุยส์-" ไม่ทันจบประโยค วงแขนเล็กก็พุ่งเข้าโอบกอดอลาโน่ทันทีราวกับอ่านใจได้
"ฮึก ฮือ ๆ ขอโทษนะครับที่ผมอ่อนแอให้เห็น" ก้มลงซบที่ไหล่ลูเซียสพลางสะอื้นไห้ แต่กลับถูกปลอบโยนด้วยมือเล็กที่ลูบหัวเขาอย่างอ่อนโยน
"ไม่เป็ไรครับ ผมรู้ว่าอลันกำลังอดทนอยู่ เก่งมากครับ" อลาโน่ปลดปล่อยความโศกเศร้าอย่างไม่อาย ร่างบางสั่นสะท้านในอ้อมกอดเล็กอยู่พักใหญ่
"ฮึก ฮึก" ขณะนั้นราวกับมีความรู้สึกบางอย่างมาช่วยกดความเศร้าและความคิดถึงสามีเอาไว้ ไม่นานน้ำตาก็หยุดไหลและแปรเปลี่ยนเป็ความอ่อนล้า ดวงตาปรือคล้ายจะปิดลง
"พาดัชเชสไปพักได้แล้ว" เมื่ออีกคนสงบลง ลูเซียสคลายอ้อมกอดพร้อมสั่งสาวใช้ให้พยุงอลาโน่ไปยังห้องนอน
ร่างบางถูกพามาพักที่เตียงใหญ่ โดยมีลูเซียสที่เดินตามเข้ามาด้วยเพื่อดูแลความเรียบร้อย เขาวางกล่องยาไว้ที่หัวเตียง ก่อนจะหันมาพูดกับสาวใช้อีกครั้ง
"มีอะไรทำก็ไปทำเถอะ ฉันจัดการต่อเอง" ความสดใสราวกับเด็กหายวับไปฉับพลัน สาวใช้เพียงก้มหัวให้เล็กน้อยโดยไม่พูดอะไรและจากไป
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ลูเซียสปีนขึ้นเตียงนอนอย่างเช่นทุกครั้ง เขาหยุดมองใบหน้าที่เริ่มกลับมาซีดเซียวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย พลางปาดคราบน้ำตาที่อาบแก้ม
"อย่าเสียน้ำตาให้คนแบบนั้นเลยนะ" พูดบอกกับคนที่นอนหลับใหล เพราะเขารู้ดีว่าบิดาของเขาไม่สมควรได้รับความรักอันบริสุทธิ์จากอลาโน่เลยสักนิด
ลูเซียสเปิดกล่องยาเพื่อหยิบอุปกรณ์ล้างแผล ก่อนจะหันมาจัดการร่างที่จมดิ่งสู่ห้วงนิทรา
เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดกระดุมออก เผยผ้าพันแผลรอบท้องน้อยที่มีเืซึมจนเห็นได้ชัด จากนั้นจึงใช้กรรไกรตัดเศษผ้าออกอย่างระมัดระวัง
รอยเย็บแผลขนาดเท่าสองฝ่ามือเป็แนวขวางลำตัวบริเวณ่ท้องน้อยดูน่ากลัว ลูเซียสบรรจงทำแผลให้อย่างเบามือ
หากเป็ไปได้เขาอยากหาวิธีที่ทำให้รอยน่าเกลียดนี่หายไป ร่างงามจะได้ไม่ต้องนึกถึง่เวลาอันแสนทรมาณนั้น
"อ๊ะ อื้อ!" เสียงละเมอดังขึ้นจากความเ็ป จนลูเซียสต้องชะงักมือจากการทำแผล
"..." เมื่อเสียงหยุดลง จึงรีบทำต่อให้เสร็จโดยเร็ว ก่อนที่อีกคนจะรู้สึกตัวตื่น หลังจากเช็ดทำความสะอาดและเก็บอุปกรณ์ลงกล่องเรียบร้อย จึงหันมาจัดการกับเสื้อผ้าของอีกคน
ในขณะที่ลูเซียสกำลังติดกระดุมกลับให้ดังเดิม อีกเพียงไม่กี่เม็ดก็จะเสร็จ แต่กลับถูกอลาโน่ปัดมือออกพร้อมกับพลิกตัวคว้าร่างเล็กเข้าสู่อ้อมกอด
ลูเซียสไม่ได้ส่งเสียงออกมาด้วยกลัวว่าจะทำให้อีกคนรู้สึกตัวตื่น ใบหน้าคมเงยหน้ามองแม่เลี้ยงที่ยังคงหลับสนิทอย่างประหลาดใจ และพยายามจะดันตัวออกห่าง แต่แล้วสายตาก็ดันสะดุดเข้ากับกระทำของอีกฝ่ายพอดี
อลาโน่กำลังละเมอยกมือขึ้นนวดหน้าอกของตัวเองด้วยความเ็ปจากอาการคัตเต้า เป็ผลให้มีน้ำนมสีขุ่นซึมออกมาเล็กน้อย
เดิมทีปริมาณที่ได้นั้นไม่เพียงพอต่อสารอาหารที่จะให้แก่ลูกน้อยอยู่แล้ว แต่จะทำอย่างไรได้นอกจากบีบเคล้นเพื่อบรรเทา จนขึ้นรอยแดงที่หน้าอกขาว
ลูเซียสไม่อาจเข้าใจความเ็ปนี้ของอลาโน่ เพราะคุณหมอไม่ได้แจงให้ฟังในเื่ของผลกระทบ แต่ดูเหมือนปัญหาจะอยู่ที่น้ำนมอันน้อยนิดที่ไหลออกมา หากทำให้มันไหลออกมาจนหมดก็คงจะคลายความเ็ปได้บ้าง
ไวเท่าความคิด ลูเซียสดึงมือที่กำลังบีบเคล้นเนินเนื้อขาวให้ออกห่าง ก่อนปากเล็กจะเข้าตุ่มไตสีบัวนั้นและดูดดึงน้ำนมออกให้ ตามทฤษฎีเดียวกันกับการดูดพิษงู
หวานจัง...ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว
หากเป็พิษงูจริง ตัวเขาคงตายไปแล้วที่เผลอกลืนมันเข้าไป
น่าเสียดายที่น้องไม่ได้ลิ้มรสความหวานนี้จากผู้ให้กำเนิด
น้ำนมมารดาของเขาจะหวานแบบนี้เหมือนกันไหมนะ..
หลายสิ่งชวนให้นึกถึงอดีต ดวงตากลมหลับพริ้มจินตนาการถึงครั้นที่ตัวเองยังเป็ทารก ทั้งอ้อมกอดที่อบอุ่น รวมถึงความหอมจากตัวมารดา และน้ำนมรสหวานที่เคยไม่เคยได้รู้สึกถึง
เติมเต็มหมดแล้วจากคนผู้นี้...คนที่เป็แม่เลี้ยงของเขา
ส่วนคนที่โอบกอดอยู่นั้นก็มีสีหน้าดีขึ้นด้วยเช่นกัน ภายในฝันนั้นแสนจะมีความสุข กับภาพที่ตนเองกำลังให้นมลูกน้อยอย่างที่หวัง พลางลูบหัวทุยเบา ๆ ด้วยความรักใคร่
...
1 เดือนผ่านมา วิถีการใช้ชีวิตของทุกคนในบ้านก็เปลี่ยนไป ความสำคัญอันดับแรกตกอยู่ที่คุณหนูคนเล็ก ส่วนอลาโน่ก็เริ่มเรียนการเลี้ยงดูลูก น้อย ถึงแม้จะยากลำบากในตอนต้น แต่ทุกคนในบ้านก็ช่วยเหลือคุณแม่มือใหม่ได้เป็อย่างดี จนหลงลืมความคิดถึงสามีไปได้ชั่วขณะ
"แอ้ ๆ คิก คิก แอ้ ๆ" เสียงหัวเราะเล็ก ๆ ดังขึ้นอย่างสดใส
"คนสวยอยู่ไหนน้า? อยู่นี่เอง..." ตามด้วยเสียงเด็กน้อยผิวสี ผู้เป็เพื่อนสนิทของพี่ชาย ที่ทำการหยอกล้อทารกน้อยในเปล
"นายอีกแล้วหรือ?" น้ำเสียงไม่พอใจดังขึ้น เมื่อผู้มาใหม่ที่มาพร้อมกับตำราเล่มหนาในมือ และก็จำได้อย่างแม่นยำว่าวันนี้ไม่การสอน
"ว่าไงเพื่อนรัก" แกสตอนเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มสดใสจนน่าหงุดหงิด
"วันนี้ไม่มีเรียน" ลูเซียสรีบตัดบท
"ฉันรู้"
"แล้วนายมาทำไม?"
"มาหาน้องนายไง" ตอบหน้าตาเฉย
"มาหาน้องฉันทำไม กลับไปเล่นกับพี่ๆ นายสิ!"
"ไม่เอา ฉันอยากเล่นกับน้องคนสวยมากกว่า" ว่าแล้วก็กลับมาสนใจทารกน้อยในเปลต่อ
"ก็บอกว่าอย่าเรียกแบบนั้นไง!"
"ก็น้องนายยังไม่มีชื่อ จะให้เรียกว่าอะไรล่ะ!?" สวนกับทันควัน
"นี่!" ไม่ทันได้บ่น ก็มีบุคคลที่สามเข้ามา
"ขนมมาแล้วครับ อ้าว! หลุยส์มาพอดีเลย" เป็อลาโน่ที่มาพร้อมกับถาดน้ำชาสำหรับต้อนรับแขก
"มาทานขนมด้วยกันสิครับ ผมเตรียมมาเยอะเลย"
"ทำไมต้องเตรียมให้ด้วยล่ะครับ ไม่ได้เชิญมาเสียหน่อย" พูดประชด
"แต่แกสตอนมีน้ำใจมาเยี่ยมนี่ครับ เราก็ควรต้อนรับเขาอย่างดีไม่ใช่หรือ?"
"เ้าจะกละนั่น ก็แค่อยากมากินขนมที่อลันทำก็เท่านั้น"
"อย่างนั้นแสดงว่าผมฝีมือดีน่ะสิครับ แกสตอนถึงได้มาบ่อยๆ" พูดยิ้ม ๆ ให้พี่ชายขี้หวงที่ทำหน้ามุ่ยตลอดเวลา
"อุแว้ ๆ" แล้วเสียงร้องงอแงก็ทำให้บทสนทนาของทั้งคู่ต้องหยุดลง อลาโน่รีบวางทุกอย่างแล้วไปดูลูกน้อยทันที
"โอ๋ ๆ เป็อะไรครับคนดี" อุ้มลูกน้อยขึ้นแนบอก
"นายทำอะไรน้องฉัน ห้ะ!?" ลูเซียสโวยวายทันที
"ฉันเปล่านะ จู่ ๆ คนสวยก็ร้องไห้เอง..."
"แต่นาย-"
"พอได้แล้วครับ! น้องร้องเพราะว่าหิวนมน่ะ" อลาโน่รีบห้าม ก่อนทั้งคู่จะมีปากเสียงกันไปมากกว่านี้
"หลุยส์ครับ ช่วยตามแม่นมให้หน่อยได้ไหมครับ?"
"ได้ครับ" ทำตามอย่างว่าง่ายและเดินออกไป
"ขอโทษด้วยนะแกสตอน ่นี้พี่ชายเขาจริงจังเกินไปหน่อย"
"ผมไม่ได้โกรธหรอกครับ ก็แค่แกล้งคนขี้หวงเล่นเท่านั้นครับ ฮ่าๆ" อลาโน่เองก็หลุดขำตามคำพูดของแกสตอน เพราะอย่างนี้ถึงได้เป็เพื่อนสนิทกันสินะ ทั้งรู้ใจและรู้ทาง
ไม่นานลูเซียสก็กลับมาพร้อมกับแม่นม ก่อนอลาโน่จะส่งลูกสาวต่อให้กับเมโลนี
แม่นมคนนี้ทำหน้าที่อย่างขยันขันแข็ง รีบปลดเสื้อเพื่อเอาคุณหนูเข้าเต้า ลืมไปเสียสนิทว่ายังมีคุณชายทั้งสองอยู่ด้วย
"ตายแล้ว! เด็ก ๆ หันหลังเดี๋ยวนี้ครับ" อลาโน่รีบเอาตัวเข้าไปขวาง บังไม่ให้คุณชายเห็นภาพที่ยังไม่ถึงวัยสมควรรู้
"อะ เอ่อ ผมไปรอข้างนอกแล้วกันนะครับ" แกสตอนที่เขินอายทำตัวไม่ถูกรีบจ้ำอ้าวออกไป
"หลุยส์ ไปรอกับแกสตอนเถอะครับ ผมจะนำขนมตามไปให้" อลาโน่ยังคงเอาตัวบังให้เพราะลูเซียสไม่ยอมหันตามที่บอก
"่นี้อลันไม่เจ็บหน้าอกแล้วหรือครับ?" ถามถึงอาการก่อนหน้านี้ พร้อมมองมาที่หน้าอกอีกฝ่าย
"ผะ ผมไม่เป็อะไรแล้วครับ" โกหกออกไปพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อย
เมื่อนึกย้อนกลับไป เขาอยากจะเอาหัวโขกประตูให้ตายไปเสีย จะได้สมกับการกระทำแสนชั่วต่อลูกเลี้ยงของตนเอง
แต่หลังจากวันนั้นลูเซียสก็ยังทำตัวตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ได้มีอาการตื่นตระหนกหรือตื่นกลัวต่อตัวเขา
"อย่างนั้นหรือครับ?" น้ำเสียงที่ฟังดูเศร้าแปลก ๆ เอ่ยก่อนจะหันหลังเดินจากไป ปล่อยให้อลาโน่ครุ่นคิดอีกพักใหญ่กับสถานการณ์ที่อึมครึมนี้
"ดัชเชส! ดัชเชสคะ!" จู่ ๆ เสียงเจื้อยแจ้วดังมาจากสาวใช้ที่กำลังวิ่งตรงมา
"มีเื่อะไรหรือ? วิ่งหน้าตาตื่นมาเชียว" ได้แต่สงสัยว่าเื่อะไรที่ทำให้สาวใช้ตื่นเต้นจนลืมกริยาสำรวมเช่นนี้
"ท่านดยุกลับมาแล้วค่ะ!"
"!?"
2K
