ผ่านไปสามวันก็ได้ถึงสำนักเมฆคราม ฉินหยางเดินออกไปดูเห็นูเาสูงชัน ป่ากว้างใหญ่ล้อมรอบที่เต็มไปด้วยเมต
"นี่คือสำนักเมฆครามมีค่ายกลพิทักษ์สำนัก ถ้าศิษย์จะเข้าออกต้องมีปลาย ไม่จะไม่สามารถผ่านได้ "
ชายชรากล่าวเสียงเรียบ เมื่อผ่านค่ายกลมาก็มีศิราขนาดใหญ่มีรายชื่อคนมากมาย
"ศิรานั้นคือสิ่งใดหรือ"
มีหญิงผู้หนึ่งถามชายชรา
นั้นคือศิรา์ แบ่งเป็สามชั้น ดิน ฟ้า ์ ส่วนรายชื่อนั้นคือคนที่ผ่าน คนที่มีชื่ออยู่บนศิราจะได้ทรัพย์กรจำนวนมาก เมื่อฉินหยางได้ยินเช่นนั้นตาก็เป็ประกาย ชายชราได้พาพวกเค้าเข้าไป
"นี้คือหอกลางคอยเฝ้าทางเข้า แล้วมอบปลายล่ะชุด "
เมื่อชายชราพูดจบก็เดินจากไป พวกเค้าเข้าไปเห็นศิษย์รับใช้ตรงโต๊ะที่ชายชราผู้หนึ่งกำลังจดอะไรสักอย่าง พวกเค้าต่อแถวเข้าไปรับปลายล่ะชุดสายนอก เมื่อรับของเสร็จก็มีศิษย์รับใช้เดินนำทางไปบ้านพัก บ้านพักมีทั้งหมดสามห้องเป็บ้านรวม ระวางทางศิษย์รับใช้ค่อยอธิบายกฏให้ฟัง เมื่อมาถึงบ้านพักศิษย์รับใช้ก็จากไป เค้าเดินเข้าไปข้างใน บ้านไม่ใหญ่มากนักแต่ก็พออยู่ได้ มีห้องว่างอีกสองห้อง เมื่อเค้าเก็บของเสร็จเค้าก็ได้ยินเสียงคนเดินมาจากข้างนอก เค้าเดินออกไปดูถึงกลับใ คนที่มาคือกู่เฉินกันจ้าวเฟิงที่พึ่งบอกล่ากัน เมื่อพวกเค้าเอาของเข้าไปเก็บ ก็ออกมานั่งจิบสุรา เมื่อเค้าคุยกันเสร็จก็แยกย้ายกันไปบ่มเพาะ เค้าได้บ่มเพาะมาสองวันแต่ตบะเค้าไปเพิ่มขึ้นเลย
"ดูเหมือนข้าจะต้องออกไป บ่นเพราะมาตั้งนานแต่จะไม่เพิ่มขึ้นเลย"
ฉินหยางถอนหายใจพร้อมเดินออกไปมองไปที่ห้อง เหมือนจะไม่มีคนอยู่เค้าจึงเดินออกไป เค้าเดินไปตามทางได้มีแต่คนพูดถึงเื่กู่เฉิน
"เ้าได้ยินไหมว่าศิษย์ใหม่นามกู่เฉิน เอาชนะหลัวิได้"
"อะไรน่ะ!. นั้นหลัวิอยุ่อันดับสิบสอง"
"ใช้ข้าเห็นกลับตา"
เมื่อฉินหยางได้ยินเค้าก็ไม่สนใจยังไงตัวเอกส่วนมากก็เป็แบบนี้ เค้าเข้าไปที่หอภารกิจ หอภารกิจมีแต่คนเข้าออกประจำ เค้าเข้าไปดูที่กระดาษ ภารกิจแบ่งเป็ เริ่มต้น กลาง สูง ยาก
ตามหาดอกเพลิงแดงยี่สิบแต้ม ช้วยปลูกสมุนไพรสามสิบแต้ม ล่านกูเาตัวล้ะหนึ่งแต้ม ล่าหมาป่าทมิฬตัวล่ะห้าแต้ม ฉินหยางมองดูภารกิจมากมาย เค้าเลือกสองภารกิจสองอย่างมา เพราะมันไปที่เดียวกัน
เค้าเดินไปมอบภารกิจที่โต๊ะมอบภารกิจ มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่มีนานว่า หวังเฟือง เมื่อเค้ามองดูก็แปลกใจ
"ศิษย์น้องเ้าแน่ใจน่ะ อย่าหาว่าข้าไม่เตือนหมาป่าทมิฬอยู่ที่สอง แล้วดอกเจ็ดสีก็ไม่ได้หาง่าย แล้วยังมีสัตว์อสูรค่อยเฝ้าอยู่"
"ขอขอบคุณศิษย์พี่เป็ห่วง แต่ข้าแน่"
ฉินหยางตอบอย่างมั่นใจ
"งั้นข้าก็ให้เ้าโชคดี"
หลัวเฟืองถอนหายใจก่อนจะยื่นภารกิจให้้ เมื่อฉินหยางเดินออกไปก็มีสายตาคู่หนึ่งจ้องมอง นั้นคือหัวหน้าอันธพาลนานว่าหวังเซียวิ เค้ามองด้วยสายตาเ็า เมื่อวานเค้าจ้างหลัวิให้ไปสอบบทเรียนกู่เฉินแต่ใครจะไปรู้ว่ากู่เฉินจะแข็งแกล่งกว่าที่คิด เมื่อเค้าคิดได้เค้าก็โกรธเป็อย่างมาก เสียตังไม่พอยังเสียหน้าอีก
"ข้าไม่เชื่อว่าจะจัดการเ้าไม่ได้"
เมื่อเค้าพูดจบก็เรียกลูกน้องมาตามเข้าไป ฉินหยางเดินไปที่พื้นที่ส่งตัว สำนักเมฆครายได้ฝึกนกกระเรียนจำนวนมาก เพื่อสะดวกในการเดินทาง เค้าจ่ายค่าเช่าแล้วบินออกไป นกกระเรียนมีพื้นที่สำหลับคนนั้งสามคน ถึงจะช้ากว่าเรือของชายชราแต่ก็ถือว่าเร็วมาก เค้าใช้เวลาเดินทางสามวันก็มีถึงเมืองหลิง เป็เมืองที่อยู่ใกล้ป่าเมื่อเค้าบินผ่านไปคนอื่นก็มองด้วยความประหลาดใจ นกกระเรียนเป็สัตว์พาหนะของสำนักเมฆคราม
ป๋าทมิฬเป็ป่าที่ลึกลับไม่มีใครเคยเข้าไปข้างในแล้วออกมาได้
เค้าลงจอดบนหินผา แล้วกระวิ่งเข้าไปในป่าเค้าใช้ตราแห่งไม้สื่อสารกับต้นไม้ เพื่อหาดอกเจ็ดสี เค้าเดินไปตามที่รู้สึกได้ เมื่อไปถึงจุดหมายเค้าได้มองไป เห็นดอกไม้สวยงานมีสีเจ็ดสี่ล้อมรอบ ฉินหยางเห็นแต่ไม่ได้เข้าไปทั้งที่ เค้าััได้ถึงสัตว์อสูรขั้นที่สามเทียบได้กลับขั้นกำเนิดพลัง เค้ามองอยู่สักพักได้เดินเข้าไป ั้แ่เค้าเข้าใจตราแห่งไม้ก็ไม่ได้สู้สักที่ เมื่อเดินเค้าไปก็มีงูขนาดใหญ่เลื้อยออกมา เกล็ดเขียนแข็งกว่าเหล็ก มันแยกเขี้ยวใส่เค้าเขี้ยวมีพิษที่รุนแรง เมื่อมันเห็นว่าฉินหยางยังเดินเข้ามา มันก็พุ่งเข้าหวังจะกลืนในคำเดียว ฉินหยางเตรียมตัวมาแล้วเค้ายกมือขึ้นมา มีเถาวัลย์เข้าใส่งูเพื่อจะจับ แต่งูขั้นสามก็ไม่ใช่ผักปลา มันเปลี่ยนทิศทางออกไปพร้อมฟาดหางไปที่ฉินหยาง มีต้นไม้ขึ้นมาข้างๆฉินหยางป้องกันได้ แล้วมีเถาวัลย์ขึ้นมาพันหางไว งูไม่ยอมได้พ่นพิษใส่เถาวัลย์ ทำให้เถาวัลย์ที่พันไว้ละลาย เมื่อฉินหยางเห็นเช่นนั้นก็ใส่พลังเพิ่มเข้าไปมีเถาวัลย์ค่อยจับแล้วต้นไม้แหลมแทงไปที่งู มันพยายามดิ้นให้หลุดแต่ไม่สามารถหลุดได้ สุดท้ายก็โดนแทงไปที่หัวมันดิ้นสักพักก่อนจะหมดลมหายใจไป ฉินหยางมองไปที่งูอย่างพึงพอใจ เค้าได้ซำแหละงูอย่างรวดเร็ว เค้าได้เจอแก่นอสูรเค้าถึงกับอึ้ง เค้าอยู่ในป่ามาเกือบเดือนแต่ไม่เคยเจอแก่นอสูรเลย แก่นอสูรสามารถไปทำได้หลายอย่าง
"ฮ่าๆโชคดีๆจริงๆที่มา ถ้าดูดซับเข้าไปน่าจะเลื่อนขั้นได้"
เค้าพูดจบก็ได้เอางูใส่มิติพร้องกลับดอกเจ็ดสี เมื่อเดินไปเรื่อยเค้าได้เข้าไปอยู่ในถ้ำ เมื่อเข้าไปเค้าเอาศพงูออกมา ถ่ำมีขนาดใหญ่จึงรับขนาดงูได้อย่างสะบายใจ ฉินหยางมองอย่างพึ่งพอใจก่อนจะดูดซับพลังชีวิต ถึงจะเ็ปแต่เค้าก็เริ่มชิน เมื่อดูดซับเสร็ม ร่างกายกูก็ค่อยๆสลาย เมื่อฉินหยางเห็นก็ถึงกับอึ้ง
"มารดามันเถอะ แบบนี้ใครจะชนะข้าได้"
ฉินหยางอดพูดอย่างตื่นเต้นไม่ได้
"เ้าอย่าพึ่งดีใจไปท่าเ้าไม่ระวังคนที่จะเป็พุ่นก็คือเ้า"
เยเหยาพูดอย่างเ็า ฉินหยางถึงกับหนาวั้แ่หัวจรดเท้า
"ข้าแนะนำให้เ้าทำความเข้าใจตราแห่งไม้ก่อนจะใช้"
ฉินหยางพยักหน้า
"ข้าััได้ถึงเส้นิญญาข้าแนะนำให้เ้าไปดู"
"หืม.?มันเอาไวทำไร
"เส้นิญญาคือสถานที่รวดพลังิญญา ข้าเ้าได้หลอมรวมเข้าไปจะทำให้เ้าไปถึงขึ้นสร้างรากฐานสมบูรณ์"
"สร้างรากฐานสมบูรณ์คือไร"
ฉินหยางถามอย่างสงสัย
"ขั้นสร้างรากฐานที่ชื่อว่าสร้างการฐานก็เพราะเป็ขั้นที่สำคัญที่สุด ท่าเ้าสร้างรากฐานสมบูรณ์เ้าจะบรรบุไปได้ไกลกว่านี้"
ฉินหยางเข้าใจก็เหมือนกับการสร้างตึก ถ้ารากฐานไม่ดีก็ไปไม่ได้สูง
เมื่อคิดได้เช่นนี้เค้าก็นำแก่นอสูรออกมาดูดซับ
942
