ลัทธิฝานอินบ้าบอคอแตกอะไรกัน นางไม่เกี่ยวข้องด้วยสักนิด!!
หากวันนี้ไม่ได้เห็นภาพในความทรงจำของไป๋หลี่จ้งหัว นางคงไม่เคยได้ยินชื่อลัทธิฝานอินมาก่อน
ทว่าถึงมู่อวิ๋นฮว่าจะอยากลุกขึ้นมาด่าไป๋หลี่จ้งหัวแทบตายเพียงไหน แต่ก็ทำได้แค่อ้าปากเอ่ย "แค่ก... แค่ก... แค่ก..." เสียงไอดังขึ้นไม่หยุด
นางเจ็บคอจนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว นางถูกเขาบีบคอจนรวดร้าวไปหมด!
เวรเอ๊ย! เวรเอ๊ย!!
ยามนี้มู่อวิ๋นฮว่าเสียใจจนไส้แทบขาด แต่มันก็เปล่าประโยชน์เสียแล้ว
ทันใดนั้นก็มีคนขึ้นมานอนบนเตียงข้างกายนาง ไม่ต้องมองก็รู้ว่าเป็ไป๋หลี่จ้งหัว หญิงสาวรีบถอยห่างโดยสัญชาตญาณ นางเพิ่งเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่หลงเหลือคลานหนีไปได้เพียงก้าวเดียวก็ถูกชายหนุ่มพลิกตัวให้กลับมา
เพียงพริบตากายเย็นเฉียบของอีกฝ่ายก็ทาบทับลงมาบนร่างของนาง!
ทั้งที่เป็เพียงภูตผีไร้เงาไร้เนื้อหนัง แต่ร่างกายของไป๋หลี่จ้งหัวกลับสมจริง ทั้งน้ำหนัก ลมหายใจ แม้แต่ความเคียดแค้นที่แผ่ซ่านออกมายังไม่ต่างจากคนเป็แต่อย่างใด!!
มู่อวิ๋นฮว่าสับสนยิ่งนัก มีภูตผีแบบนี้อยู่ด้วยหรือ เหตุใดไป๋หลี่จ้งหัวถึงได้ต่างจากผู้อื่นขนาดนี้!!
แม้กระทั่งผนึกกับดักอสูรของนาง เขาก็ยังสามารถทำลายได้... เขา... เขามันไม่ใช่มนุษย์!
ไม่ใช่ ไม่ใช่ภูตผีด้วยเช่นกัน!!
สมองของมู่อวิ๋นฮว่ายุ่งเหยิงจนเ้าตัวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ ไป๋หลี่จ้งหัวไม่ใช่ผี แล้วคือสิ่งใดกัน มนุษย์อย่างนั้นหรือ แต่เขาตายไปแล้ว นางเห็นเขาตายต่อหน้าต่อตา... แต่ว่า...
นางไม่ทันจะได้คิดต่อ มือของไป๋หลี่จ้งหัวก็ปลดเข็มขัดของนางออกแล้ว ก่อนที่นางจะตั้งตัวทัน เขาก็ได้จับมือทั้งสองข้างของนางไว้เหนือศีรษะ!
"ปล่อย... ปล่อยข้า..." มู่อวิ๋นฮว่าดิ้นทุรนทุราย ทว่าการกระทำนั้นของนางภายใต้ร่างชายหนุ่มตัวโตกลับไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง มันไม่สามารถทำให้เกิดสิ่งใดได้เลย
"มู่อวิ๋นฮว่า เ้าผลักไสเปิ่นหวางออกไปเป็ครั้งที่สองแล้ว!! อวดดีนัก..." มือข้างหนึ่งของเขายื่นออกมาบีบแก้มของนางไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นมองดวงตาที่เต็มไปด้วยแววโทสะของเขา "บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าสิ่งที่เปิ่นหวางประสบเมื่อครู่เป็ภาพลวงตาที่เ้าใช้คาถาสร้างขึ้น หรือว่าเป็... ความทรงจำของเปิ่นหวาง!"
คำพูดของชายหนุ่มทำให้มู่อวิ๋นฮว่าต้องตกตะลึง ผนึกกับดักอสูรนั้นไม่มีความสามารถในการสร้างภาพลวงตา ทำได้เพียงนำความทรงจำของสิ่งที่ถูกกับขังไว้มาฉายซ้ำได้เท่านั้น ไม่อาจเพิ่มหรือแก้ไขเื่ราวในความทรงจำได้ ความทรงจำเป็เช่นไร ภาพลวงตาก็จะเป็เช่นนั้น
ทว่าประโยคจากปากไป๋หลี่จ้งหัวนั้นชัดเจนว่าเขาไม่แน่ใจกับภาพลวงตาที่เห็น... ทั้งที่ผนึกกับดักอสูรแสดงความทรงจำของเขาให้เห็นอย่างไม่ผิดเพี้ยน...
ความคิดหนึ่งพลันแล่นผ่านเข้ามาในหัวของมู่อวิ๋นฮว่า หรือไป๋หลี่จ้งหัวจะสูญเสียความทรงจำไปแล้วกัน??
ไม่สิ หากเป็เช่นนั้นเขาจะยังเรียกตัวเองว่าเปิ่นหวางและรู้จักลัทธิฝานอินอยู่ได้อย่างไร แสดงว่าความทรงจำของเขาไม่ได้หายไป แต่สิ่งที่เลือนรางคือความทรงจำก่อนเขาตายต่างหาก...
ไป๋หลี่จ้งหัวจำไม่ได้ว่าตนเองตายอย่างไร!!!
มู่อวิ๋นฮว่ามองหน้ากากปีศาจบนใบหน้าของไป๋หลี่จ้งหัวด้วยสีหน้าสับสน จี้หรูเยว่สั่งให้คนแบ่งกินเืเนื้อของเขา เพื่อขัดขวางไม่ให้เขาเวียนว่ายตายเกิด เขาจึงไม่สามารถขึ้น์หรือลงนรกได้ ทำได้เพียงแค่วนเวียนอยู่ในโลกมนุษย์ในฐานะิญญาเร่ร่อน!
เมื่อถึงเวลา เขาจะต้องสูญสิ้นไปในโลกนี้
ส่วนความทรงจำของเขา... บางทีจี้หรูเยว่อาจจะเดาได้ว่าแม้จะกลายเป็ผี นางก็คงไม่อาจพ้นจากการแก้แค้นของเขา จึงกลัวเกรงและตัดสินใจลบความทรงจำในห้วงสุดท้ายของชีวิตทั้งหมดของเขา...
ภาพลวงตาในผนึกกับดักอสูรไม่สามารถแสดงภาพให้เห็นจนจบได้ มู่อวิ๋นฮว่าไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนท้ายเป็อย่างที่นางคาดเดาหรือไม่
แต่ตอนนี้สามารถยืนยันได้อย่างแน่นอนแล้วว่ามีคนกำจัดความทรงจำของไป๋หลี่จ้งหัวก่อนที่เขาจะตายนั้นไปแล้ว
เขาจำไม่ได้ว่าตัวเองตายอย่างไร!
มู่อวิ๋นฮว่าเข้าใจแล้ว แต่ไม่มีความคิดที่จะบอกไป๋หลี่จ้งหัวแม้แต่น้อย เมื่อเผชิญหน้ากับแววตาที่เหมือนจะควักหัวใจนางของเขา นางก็ไม่รู้สึกหวาดกลัวแม้แต่น้อย ยังไม่วายมีท่าทีท้าทายเล็กน้อยด้วย
เก่งนักไม่ใช่หรือ มีอำนาจล้นเหลือไม่ใช่หรือ หยิ่งผยองมากไม่ใช่หรือ อยากฆ่านางไม่ใช่หรือ แน่จริงก็หาคำตอบเองให้ได้สิ ข้าไม่มีทางบอกเด็ดขาด!
มู่อวิ๋นฮว่าเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ยอมพูดออกมา!
เพียงมองแววตา ไป๋หลี่จ้งหัวก็คล้ายจะอ่านใจนางออกได้แล้ว ความเดือดดาลที่รุนแรงราวพายุหมุนในดวงตาของเขาบรรเทาลงทีละน้อย แม้กระทั่งใต้หน้ากากปีศาจก็ยังมีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังออกมา เสียงนั้นเริ่มจากการแค่นขำเ็า ก่อนดังขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็เสียงหัวเราะไร้การอดกลั้น
"มู่อวิ๋นฮว่า เ้าทำให้เปิ่นหวางชักเริ่มสนใจในตัวเ้าแล้ว ดีมาก..."
สิ้นคำสุดท้าย ไป๋หลี่จ้งหัวก็ฉีกกระโปรงของนางออกแล้ว จ้องมองแววตาลึกล้ำของมู่อวิ๋นฮว่า มันเขียนเอาไว้เด่นชัดว่าเก่งนักไม่ใช่หรือ มีอำนาจล้นเหลือไม่ใช่หรือ หยิ่งผยองมากไม่ใช่หรือ อยากฆ่านางไม่ใช่หรือ
แน่จริงก็หลบหนีไปให้ได้สิ!
คำพูดเดียวกันถูกส่งกลับมาหานางผ่านทางสายตา!
มู่อวิ๋นฮว่าโมโหจนแทบคลั่ง ทั้งที่ยามนี้นางไม่มีเวลาโกรธแล้วด้วยซ้ำ
"หยุด... ทำไมกัน..." ถึงต้องเป็นาง!! ทำไมถึงไม่ยอมปล่อยนางไป
หรือการได้เสียกันไปแล้วครั้งหนึ่งมันยังไม่พอหรือ
แม้หากอยู่ในยุคปัจจุบัน นางจะไม่ใช่คนปล่อยเนื้อปล่อยตัว ทว่าถ้าเกิดเหตุทำนองนั้นขึ้นจริงๆ นางก็ไม่ได้คิดต่อต้าน โกรธแค้น หรือนึกเศร้าเสียใจนัก
ทุกคนล้วนเป็ผู้ใหญ่แล้ว ใครจะเล่นสนุกไม่เป็กันบ้างเล่า
เพียงแค่ครั้งแรกระหว่างนางกับไป๋หลี่จ้งหัวนั้นทำให้ร่างกายของนางจดจำได้อย่างลึกซึ้ง ต่อให้ไม่ตั้งใจ แต่ความทรงจำทั้งหมดของร่างกายก็ถูกปลุกขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
ต่อต้านการเข้าใกล้ของเขา ต่อต้านทุกสิ่งของเขา!
มู่อวิ๋นฮว่าพูดไม่จบ และคำพูดนั้นก็ไม่ชัดเจน แต่ไป๋หลี่จ้งหัวเข้าใจความหมายในใจของนาง “ทำไมน่ะหรือ เพราะเ้าเป็ชายาของข้าอย่างไรเล่า ชายาเพียงหนึ่งเดียวของิอ๋อง”
ดังนั้นจึงควรสิ้นสงสัยเสียที มันเป็เื่ที่ควรจะเป็อยู่แล้ว!
เพียงเพราะเหตุนี้เองหรอกหรือ
แม้มู่อวิ๋นฮว่าจะชิงชังอนุหว่านและยืนกรานปฏิเสธตำแหน่งชายาิอ๋องเพียงไหน ทว่าเสี้ยวหนึ่งในใจก็ปลงกับมันไปเสียแล้ว นางพยายามมองข้ามความเ็ปและเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น “มู่อวี่... ซี... เป็...”
มู่อวี่ซีต่างหากควรจะเป็ชายาิอ๋อง!
ต่อให้จะเป็เื่ชอบธรรมในสายตาของคนนอก ทว่าความเป็จริงนั้นคือจวนิอ๋อง้าเพียงมู่อวี่ซีมาั้แ่แรก ไม่ใช่นาง มู่อวิ๋นฮว่าแต่อย่างใด!
แม้แต่ในราชโองการก็ยังไม่ได้ระบุชื่อนาง ทว่าเป็มู่อวี่ซี!
ทุกคนล้วนหลงลืมนางผู้เป็คุณหนูใหญ่
ดังนั้นทุกสิ่งจึงควรตกเป็ความรับผิดชอบของมู่อวี่ซี ถึงจะ้าตัวเพียงไหนก็ควรไปตามหามู่อวี่ซี!
มู่อวิ๋นฮว่าไม่เข้าใจว่าเหตุใดไป๋หลี่จ้งหัวถึงยังเข้าใจความหมายของนางทั้งที่นางพูดตะกุกตะกัก เป็อีกครั้งที่เขาอ่านใจนางออก
“เ้าจะบอกว่าผู้ที่เปิ่นหวางควรแต่งงานด้วยคือมู่อวี่ซีอย่างนั้นหรือ” ระหว่างนั้นชายหนุ่มไม่คิดหยุดมือที่เคลื่อนไหว
นางเป็ภรรยาของเขาที่ได้ผ่านพิธีคำนับฟ้าดิน จุดเทียนแดง สิ่งที่เขาทำเป็เื่ธรรมดาไม่ใช่หรือ!
ไม่ออกเรือนต้องเชื่อฟังบิดา เมื่อแต่งงานมาต้องเชื่อฟังสามี สตรีทุกคนในต้าซีล้วนเป็เช่นนี้ ไม่มีใครพิเศษไปกว่าใคร
อ๋อ มีข้อยกเว้นอยู่คนหนึ่งคือองค์หญิง
ทว่าเ้า มู่อวิ๋นฮว่าไร้บุญวาสนาจะเป็องค์หญิง...
ใช่แล้ว มู่อวิ๋นฮว่า
แม้เขาจะไม่เคยเห็นมู่อวี่ซี หรืออาจจะไม่เคยเหลียวแลสตรีคนใดด้วยซ้ำ หากคนที่ส่งมาถูกสลับตัวเขาก็คงไม่รู้สึกตัว
อย่างน้อยตามประวัติของมู่อวี่ซี หญิงสาวก็ไม่มีความสามารถในการจับผีอย่างแน่นอน!
175
