“หลับสบายไหม?” บอมถามระหว่างที่พวกเรากำลังโหนรถเมล์ไปโรงเรียน รถแน่นมากจนตัวชิดกัน
“อืม” ...หลับลงที่ไหนเล่า บอมเล่นถอดโชว์ทุกวินาทีจนแทบไม่เหลือที่ให้จินตนาการ โดยเฉพาะช็อตสุดท้ายแก้ผ้านอนทำหัวใจผมเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ จนเก็บไปฝันเรตเอกซ์เหมือนจริงสุด ๆ
“ฝากขอบคุณคุณแม่บอมด้วยนะ อุตส่าห์เอารองเท้าไปผิงไฟให้แห้งด้วย”
“แม่บอกไม่ต้องเกรงใจนะ วันหลังมาเที่ยวอีกนะ”
บอมในชุดพละสีน้ำเงินมีเสื้อยืดสีขาวข้างใน หอมกลิ่นโคโลญจน์มาก หน้าเขาใกล้มากจนผมไม่กล้าสบตา ภาพฝันเมื่อคืนซ้อนเข้ามา ไม่ไหวแล้วตรู ต้องเอาเื่พวกนี้ออกจากสมองให้ได้
“พัตหิวข้าวยัง?”
“ยัง เออแล้วบอมไม่ได้ทานข้าวเช้าเหรอ? ทุกทีเราเจอบอมหน้าโรงเรียนก็เดินขึ้นห้องเรียนเลยนี่?”
“อืม ปกติเราก็ทานข้าวเช้าที่บ้านนะ แต่วันนี้อยากไปดูสนที่โรงอาหารแล้วทานข้าวที่นั่นเลย พัตทนหิวนิดนึงนะ”
“ดูสนที่โรงอาหาร?”
“เขาติวเลขตอนเช้าน่ะ ขยันโคตร”
“ติวกับใครเหรอ?”
“เพื่อนเขาชื่อดิมน่ะ ห้อง 7 เราก็ไม่เคยเจอ วันนี้เลยจะไปหาพร้อมกันเลย”
“ห้อง 7?” ผมทวนคำพูด ห้องควีนนี่นา แปลกจัง ห้องควีนเป็สายวิทย์แต่สนอยู่สายศิลป์...แล้วทำไม...
“พัตทำหน้าแปลก ๆ มีอะไรเหรอ?”
“หืม? เปล่า ๆ เราคิดอะไรไปเรื่อยน่ะ”
พอลงรถเมล์ที่หน้าโรงเรียนก็เดินข้ามถนนเข้าซอยโรงเรียน เพิ่ง 6 โมงเช้าคนยังไม่ค่อยเยอะ บอมเดินเร็วทั้งที่หอบสัมภาระมากกว่าผม
“ถุงรองเท้าบาสน่ะ วันนี้วันศุกร์กลับบ้านเย็นได้จะเล่นให้เต็มอิ่มเลย เดี๋ยวจบคาบ 8 พัตใส่เสื้อพละของเรานะเวลาเหงื่อออกจะได้ไม่ป่วย พัตคงไม่รังเกียจนะเราใส่เสื้อข้างในมา เราเอาชุดบาสของเรามาเปลี่ยนด้วยล่ะ”
บอมคิดทุกอย่างเพื่อดูแลผมขนาดนี้เลย
“ขอบใจมากนะบอม แต่เราอยู่ได้แค่ห้าโมงเย็น ขอโทษทีนะทั้งที่เราเข้าชมรมบาส”
“อ้าวเหรอ?” บอมทำหน้าผิดหวัง เป็สีหน้าที่ผมไม่อยากเห็นจากเขาที่สุดแล้ว
“คือ...เรา” ถึงคุณครูบิ๊วจะช่วยโกหกพ่อเื่คะแนนสอบเข้าจนผมน่าจะหมดเื่กังวลไปหนึ่งอย่างแต่ก็ยังติดเื่สัญญากับพ่อว่าจะไม่เล่นกีฬาจนกระทบการเรียน
“เราเข้าใจ พัตต้องตั้งใจเรียนใช่มั้ย?”
“อืม ขอโทษนะบอม”
“เฮ้ย! ไม่เป็ไร เอาเป็ว่าพัตมาติวเราด้วยละกัน” บอมยิ้มตาปิด ขอบใจนะที่ทำให้ผมรู้ว่าผมยังมีค่าในทางที่ผมพอจะทำได้
พวกเราเดินขึ้นบันไดโรงอาหารก็เจอสนกับอีกคนนั่งอยู่ข้างกัน
“หวัดดีสน”
“อ้าว หวัดดีบอม พัต ไหงมาแต่เช้า? นี่เพื่อนเราชื่อดิม”
“หวัดดี” ดิมเงยหน้าขึ้นมาโบกมือ
“เราชื่อบอมนะห้อง 2 นี่พัตห้อง 4 แล้วพวกนายกินข้าวกันยัง?” บอมถามสนกับดิม
“พวกเรากินแล้วน่ะ”
“งั้นเรากับบอมไปซื้อข้าวก่อนนะ พวกนายติวกันตามสบายนะ”
ผมพูดพลางเดินไปวางกระเป๋าบนโต๊ะที่ห่างออกมา บอมวางตามแล้วเดินมาซื้อข้าวด้วยกัน
“ทำไมไม่นั่งโต๊ะเดียวกับเขาล่ะพัต?”
“เขาติวอยู่ จะไปนั่งกินข้าวข้างพวกเขาคงเสียสมาธิ”
“เออก็จริง”
พอทานข้าวแล้วเอาจานไปเก็บเสร็จ สนกับดิมก็ติวเสร็จพอดี
“ป่ะ เดินขึ้นตึกพร้อมกันเลย” สนพูด
“เออ...แล้วไปไงมาไงดิมถึงติวให้สนได้ล่ะ?” บอมถาม แต่สองคนกลับทำหน้าแปลก ๆ
“คือเราบ่นว่าอยากประหยัดตังค์ค่าเรียนพิเศษมาซื้อรองเท้าบาสน่ะ ดิมเค้าเลยอาสาติวให้ นี่เขาอยู่ห้องควีนนะ เรียนโคตรเก่งอ่ะ”
“โห นายเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ สุดยอดอ่ะ เราเคยได้ยินเพื่อนบอกว่ามีห้องคิงห้องควีนแต่ก็ไม่เคยคุยกับคนสองห้องนี้เลย” บอมพูด
“เราไม่เก่งขนาดนั้นหรอก”
“ถึงห้องเราแล้ว เราไปก่อนนะ” บอมโบกมือให้แล้วเดินเข้าห้องประจำชั้นตัวเอง
“เราก็ไปละนะ” ผมโบกมือแล้วมองหาเอสในห้อง 3 ...อ้าว! เอสไม่อยู่แฮะ
“สนกำลังเก็บเงินไปซื้อรองเท้าบาสเหรอ?” ดิมถามระหว่างเดินกับสนไปห้องประจำชั้นสุดระเบียงตึก
“อืม โทษนะที่เราบอกนายไม่หมด คือ เอ่อ...มันฟังดูบ้า ๆ น่ะ ประหยัดเงินค่าเรียนพิเศษไปซื้อรองเท้า ทำให้นายต้องมาลำบากติวเราด้วย”
“เฮ้ย ไม่บ้าหรอก และก็ไม่ลำบากเราเลย ดีซะอีก เราน่ะเล่นกีฬาอะไรไม่เป็สักอย่าง”
“เดี๋ยวเลิกเรียนมาเล่นบาสด้วยกันกับพวกเราสิ เราสามคนอยู่ชมรมบาส เราสอนให้นายได้นะ”
“หลังเลิกเรียนเราต้อง...ไปวิ่งรอบสนามบอลน่ะ” ดิมตอบ
“งั้นเราไปวิ่งด้วยนะ ยังไงเราก็ต้องวิ่งวอร์มอัพอยู่แล้ว”
“จริงนะสน!?” ดิมยิ้ม
“อือ แล้วเจอกันหลังเลิกเรียนที่ม้าหินข้างสนามบอลนะ”
ณ ห้องสหกรณ์
เอสกำลังเขย่งหยิบน้ำขวดที่ชั้นบนสุด แต่อีกมือก็เอื้อมจากข้างหลังและหยิบไป เอสหันกลับไปมองคนตัวสูงที่ยืนข้างหลัง
“อ้าว! ตี้”
“จะเอาอันนี้เหรอเตี้ย?” ตี้ยื่นขวดให้เอส
“ขอบใจ” เอสรับมาแบบหงุดหงิด
“ชอบกินอันนี้เหรอวะ? พยายามหยิบขนาดนั้น” ตี้ถาม
“เปล่า เห็นขวดมันมีรูปการ์ตูนก็เลยอยากรู้ว่าเื่อะไร ...อือ...ไม่ใช่การ์ตูนแฮะ เหมือนแถมโค้ดเกม”
เอสยืดแขนพยายามยัดขวดน้ำกลับไปบนชั้นแต่ตี้ดึงไปจากมือ
“นายชอบเล่นเกมไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่เอาล่ะ? เราเห็นนายคุยกับเพื่อนเสียงดังเื่เกมตอนเรียนพิเศษ”
เอสหันกลับมามองไอ้โย่ง “ตี้”
“หืม?” ตี้ยักคิ้ว
“เราขอโทษเื่คุยในห้องเรียน โอเคนะ?”
“เครรรร” ตี้จ่ายเงินแล้วเปิดฝาดื่มทันที “นายนี่พูดตรงดีเนอะเอส”
“เออ เราไม่รู้จะทะเลาะกับเพื่อนร่วมห้องนาน ๆ ทำไม และอันที่จริงเราก็ทำผิดก่อน”
“แล้วตะกี้นายไม่เอาไอ้เนี่ย คือนายไม่เล่นเกมอะไรพวกนี้เหรอ?”
“อืม อันนี้แถมโค้ดไอเท็มเกมออนไลน์ เราไม่เล่นอ่ะ เล่นแต่ switch กับอ่านการ์ตูน”
“เอส!” ผมเดินเข้าไปเอสในห้องสหกรณ์
“หวัดดีพัต มีอะไรเหรอ?”
“เรามีธุระจะคุยด้วยน่ะ เอ๊ะ! นี่!” ใครน่ะหน้าคุ้นมาก นี่คนที่ติวคลาสเดียวกันตอนปิดเทอมนี่หว่า
“นี่เพื่อนห้องเราเอง ชื่อตี้ พัตจำได้ใช่มั้ย?”
“จำได้ ที่เรียนพิเศษคลาสเดียวกันตอนปิดเทอม”
“หวัดดีพัต” ตี้โบกมือทักทาย
“หวัดดีตี้”
“เดี๋ยวเราขึ้นห้องก่อนนะ ไปล่ะ” ตี้พูดก่อนเดินขึ้นตึกไป
ผมจูงมือเอสมาข้างตึกช้อปอุตสาหกรรม ตรงนี้น่าจะลับสายตาที่สุดแล้ว
“พัตมีอะไรเหรอ?”
“เรามีเื่อยากให้เอสช่วย” ตอนนั้นผมไม่น่าพลั้งปากบอกชื่อเขากับพ่อเลย แต่มันคงแปลก ๆ ถ้าผมจะไปติวคนเดียว
“เื่อะไรเหรอพัต?”
“สัญญาก่อนนะว่าจะไม่บอกใคร”
“อืม แต่รีบพูดนะใกล้จะเข้าแถวหน้าเสาธงแล้ว” อย่างน้อยเอสก็น่าจะพอจะเป็ที่พึ่งให้ผมได้
“คือถ้าพ่อแม่เราถามว่าเมื่อวานนายไปติวที่ซีคอนกับเราหรือเปล่า นายช่วยตอบว่า “ใช่” ได้ไหม?”
“ห้ะ! ยังไงนะ?”
ผมมองหน้าเอส ถึงเวลาต้องเล่าความจริงให้หมดแล้ว ผมทนสร้างเื่โกหกเพิ่มไม่ได้อีกแล้ว ผมยอมให้เอสรู้เพราะมีความเป็ไปได้สูงมากที่พ่อจะถามหาเอส พ่อแม่จะรู้เื่ที่ผมจงใจทำคะแนนสอบเข้าต่ำ ๆ ไม่ได้เด็ดขาด!
“เฮ้ย! นี่นายจงใจกามั่ววิชาสุดท้ายเพื่อจะไม่ต้องอยู่ห้องคิงห้องควีน ประมาณนั้นใช่มั้ย?” เอสอุทานหลังฟังเื่ทั้งหมด
“ใช่! เราไม่อยากอยู่ห้องแบบนั้นแล้ว เราโดนเยอะมากั้แ่ประถมจนม.3”
“เชร้ด! นี่นาย...” เอสตบบ่าผม “นายตัดสินใจเด็ดเดี่ยวมาก มิน่านายแม่งเก่งชะมัด ตอนเรียนพิเศษทั้งเลขทั้งเคมีนายเข้าใจหมดเลย ตอนนั้นเรายังทึ่งเลยนะ”
“เราไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก ยังไงก็ขอโทษนะที่ดึงนายเข้ามาเกี่ยวด้วย”
“ไม่เป็ไร ตื่นเต้นดีนะยังกะนิยายสายลับ ไม่ต้องห่วงนะถ้าเราเจอพ่อนายจะคุยเนียน ๆ ให้”
“ขอบใจนะเอส”
“เออ แล้วถ้าพ่อแม่นายถามว่าจะไปติวอีกไหมให้เราตอบยังไง?”
“บอกว่าวันนั้นลองเรียนแล้วติวเตอร์ไม่ค่อยเก่งเลยไม่เอา”
“โอเค แบบนี้ก็ง่ายดี”
เสียงเพลงมาร์ชโรงเรียนดังแล้ว ผมกับเอสรีบเดินแยกไปเข้าแถวชั้นตัวเองที่หน้าเสาธง ผมเคลียร์ทุกปัญหาหมดแล้วใช่มั้ย ...หมดแล้วสิ...ไม่น่ามีอะไรเหลือให้พ่อแม่ผมรู้ได้อีกแล้ว…
คาบ 5 วิชาพละ
“นายนนทภัทร ทำไมไม่ใส่ชุดพละ?” อาจารย์ถาม
“ผมลืมครับ”
“สก๊อตจัมป์ 20 ที แล้วคราวหน้าอย่าลืมล่ะ” มันก็แค่นี้แหละไม่เห็นน่ากลัวเลย แต่ผมไม่ยอมให้บอมยกชุดพละให้ผมแล้วโดนลงโทษแบบนี้แน่
ผมจับคู่กับตุลย์ฝึกตีปิงปองกันจนจบคาบ 6 ผมก็นั่งรอในโรงยิมสักพักคนห้อง 4/2 ก็ทยอยเข้ามา ่เวลาสลับคาบเป็ตอนที่ห้อง 4/4 ของผมจะเรียนเสร็จแล้วเปลี่ยนจากกางเกงวอร์มกลับเป็กางเกงนักเรียนและห้อง 4/2 ของบอมจะเปลี่ยนกางเกงนักเรียนเป็กางเกงวอร์ม ตอนแรกผมตั้งใจรอเวลานี้เลยแหละหวังว่าจะได้เห็นบอมเปลี่ยนชุด แต่เมื่อคืนตรูดูไปเยอะมากละ ป่านนี้ยังจำได้เลย เหอ ๆๆ
“เป็ไงพัต ครูว่าไงบ้าง?” บอมในกางเกงวอร์มเดินมาหา ผมยื่นไม้ปิงปองให้
“แค่สก๊อตจั๊มป์น่ะ จิ๊บ ๆ”
“โชคดีนะโดนน้อย เราเป็ห่วงนาย” บอมจับมือผมแทนที่จะจับไม้ปิงปอง! เฮ้ย! นี่ต่อหน้าเพื่อนทั้ง 2 ห้องเลยนะเฟร้ย
“แล้วเจอกันที่นี่ตอนเลิกเรียนนะพัต มาเปลี่ยนชุดก่อนไปเล่นบาส”
“ได้ แล้วเจอกัน” บอมยิ้มแล้วรับไม้ปิงปองวิ่งไปรวมแถวอีกฟากของโรงยิม
คาบ 7 เรียนสุขศึกษา แทบไม่มีสมาธิเลย นึกถึงแต่ตอนบอมจับมือผม ดีนะไม่มีใครทันสังเกต...หรือผู้ชายจับมือกันเป็เื่ปกติวะ อยากให้จบคาบ 8 เร็ว ๆ จัง ตอนนี้ผมใส่ชุดนักเรียนของบอมนี่นา นอกจากเข็มโรงเรียน,เข็มขัด, รองเท้าแล้วทุกอย่างเป็ของบอมทั้งหมดเลย ...เหมือนเขาอยู่ข้าง ๆ แล้วผมยังได้เอาชุดนี้กลับบ้านไปซักให้เขาอีก อย่างน้อยผมก็มีของของเขาข้าง ๆ ตลอดเสาร์อาทิตย์นี้ คิดแบบนี้แล้วมีความสุขจัง
16:30 หลังเลิกเรียน
ผมเดินขึ้นตึกมารอบอมที่โรงยิม ห้อง 4/2 เพิ่งเลิกพอดี บอมเดินมาหาเหงื่อเต็มตัวเลย
“แค่เรียนปิงปองทำไมเหงื่อท่วมขนาดนั้นล่ะบอม?”
“จับคู่เล่นกับเพื่อนมันไปหน่อยน่ะ จะเรียนทั้งทีก็ต้องเอาให้เต็มที่ดิ ฮะ ๆๆ”
“บอมชอบเล่นกีฬาจริง ๆ นะ”
“อือ ถือว่าวอร์มไปในตัวเลย ป่ะไปเปลี่ยนชุดกัน”
เฮือก!
ผมเดินเขาไปห้องแต่งตัว ตอนนี้ไม่มีใครในห้องแล้ว ...มีแค่ผมกับเขา…บอมถอดเสื้อพละออก เสื้อยืดสีขาวข้างในรั้งติดขึ้นมาด้วย เห็นกล้ามท้องเต็ม ๆ
“อ่ะ พัตใส่ตัวนี้” บอมยื่นชุดพละให้แล้วถอดเสื้อยืดออก ไอ้พัตแกต้องทำตัวตามปกติ! อย่าหันไปดู ๆๆ ผมปลดกระดุมเสื้อนักเรียนออกพาดราวข้างผนัง
“พัตตัวขาวจัง” บอมพูด ผมงี้ทำตัวไม่ถูกเลย พยายามเอาเสื้อพละยัดเข้าตัวแต่มันเก้ ๆ กัง ๆ เขินโว้ย!
พยายามไม่ชำเลืองดูบอมแต่ก็ห้ามสายตาตัวเองไม่ได้ บอมที่เปลือยท่อนบนถอดกางเกงวอร์มออก เหลือแค่กางเกงในตัวเดียว โอ๊ย! ทำไมเขาไม่ใส่เสื้อบาสก่อนละว้อยยยย! บอมนั่งเปิดเป้ควานหาชุดบาส ตาย ๆๆ ช็อตนี้ตรูตายแน่!! กว่าเขาจะแต่งตัวเสร็จผมแทบหัวใจวายละ นี่มันเลเวล 4 แล้ว!!
“ป่ะพัต ไปอุ่นเครื่องที่สนามกัน”
“อ...อือ เสื้อนักเรียนของบอมเดี๋ยวเราเอาไปซักให้นะ วันจันทร์จะเอามาคืนให้”
ภาพเมื่อกี้ติดตามาก ไอ้บอมมมม! ทำไมไม่ระวังตัว เปิดอ้าซ่าโชว์ห่อหมกทุกอย่างขนาดนี้!!
เดินลงมาจากโรงยิม สมาชิกทีมบาสมาที่สนามแล้ว แต่ไม่เห็นสน
“อ้าว! ไอ้สนไปไหนเนี่ย?” บอมหยิบมือถือออกมาจากเป้โทรหาเพื่อนสนิท
“โทรไปก็ไม่รับสาย ยังไงวะ?”
“หรือยังไม่ลงมาจากชั้น 3? ให้เราไปตามไหม?”
“ไม่เป็ไรหรอก มันคงไปทำธุระอะไรก่อนละมั้ง พัตมาฝึกก่อนละกันนะ”
บอมในชุดบาสนี่หล่อที่สุดละ เห็นไหล่ใหญ่กับต้นแขนชัด ๆ ตลอดแบบนี้มีความสุขชะมัด แต่่เวลาความสุข 30 นาทีผ่านไปเร็วเหลือเกิน แป๊บเดียวจะห้าโมงเย็นแล้ว
“บอม เราต้องกลับบ้านแล้วนะ พ่อมารับที่หน้าโรงเรียนแล้ว” ผมไม่อยากกลับเลย อยากอยู่กับเขานาน ๆ
“เราเดินไปส่งนะ”
“อืม” ดีจัง ่เวลาความสุขจะยืดไปอีกนิด ตอนเย็นอากาศดี ผมกับบอมเดินผ่านถนนหน้าโรงเรียนมาด้วยกัน
“ถ่ายรูปกันหน่อย” บอมโอบคอผม
ผมเห็นรถพ่อจอดหน้าโรงเรียนแล้ว
ตึก ๆๆ ทำไมใจเต้นแปลก ๆ ฟระ? ลางสังหรณ์ของผมบอกว่าบางอย่างที่น่ากลัวกำลังจะเกิด
อะไรฟระ? พ่อเปิดประตูรถออกมา บางอย่างเตือนผมว่าจะให้พ่อเจอบอมไม่ได้!
“นั่นพ่อของพัตหรือเปล่า?”
“อืม”
พวกเราเดินไปที่รถ “สวัสดีครับคุณลุง” บอมยกมือไหว้
“ไหว้พระเถอะลูก นี่เพื่อนที่พัตไปค้างบ้านเขาเมื่อคืนใช่ไหม?” พ่อยิ้มและรับไหว้
“ครับพ่อ นี่บอมครับ”
“ขอบใจนะที่ดูแลพัตเมื่อคืน เป็นักกีฬาบาสด้วยใช่มั้ยที่พัตเคยไปดูเราแข่ง เก่งมากเลย”
“ขอบคุณครับคุณลุง ยังไม่เก่งขนาดนั้นหรอกครับ”
“แล้วเรียนห้องไหนเหรอลูก?”
“ผมอยู่ห้อง 2 ครับ”
“เรียนเก่งกว่าลูกลุงอีกสิเนี่ย? พัตอยู่ห้อง 4 เอง”
“ผมว่าโรงเรียนคงจัดคละ ๆ กันไม่เกี่ยวกับเลขห้องมั้งครับ เพราะจริง ๆ พัตเรียนเก่งกว่าผม”
ผมเริ่มรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามา...อะไรฟระ…
“จริงเหรอ? ลูกบอมท่าทางเรียนเก่ง เล่นกีฬาก็เก่งนะเนี่ยตัวสูงเชียว”
“เก่งสู้พัตไม่ได้หรอกครับ พัตเค้าเคยเฉลย...” บอมพูดพลางดึงมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง
ซวยแล้ว!!! ไอ้นั่นไง! หลักฐานที่ผมยังไม่ได้จัดการ! สิ่งที่ผมไม่เคยคาดถึง...แชทไลน์ของผมกับบอม! แชทที่ผมเฉลยข้อสอบเข้าให้บอม!!! บอมหยิบมือถือออกมาแล้ว...ผมยืนตัวแข็งทื่อ...ผมทำอะไรไม่ได้เลย วิกฤตที่สุดแล้ว!
ทันใดนั้นโทรศัพท์ของบอมก็ดังขึ้น
“ฮัลโหล สนมีอะไรเหรอ? ….ห้ะ! อะไรนะ?”
2K
