[นิยายแต่ง]ชุนราชันย์จอมเวทย์

"เห๊ะ หมายความอย่างไรกัน ชุน .." มิเอะกล่าวอย่างตกใจ

"พอดีข้ามีเรื่องกับท่านพ่อมาน่ะครับแล้วพี่จะไปกับข้าไหม.." ทันใดนั้นมิเอะก็ทำท่าแปลกๆ

"เอ่อ...คือ ขอโทษด้วยนะพี่ไปกับชุนไม่ได้หรอก.." เมื่อชุนได้ยินเช่นนั้นก็ได้ตกใจยิ่งไปอีก

"ท-ทำไมกัน ทำไมพี่ถึงไม่ไปกับข้าล่ะ "  ชุนได้กล่าวอย่างกระวนกระวายทันใดนั้นจู่ๆมิเอะก็ได้แสดงท่าทีที่เปลี่ยนไปเป็นราวคนละคน


"แหม่ๆๆ ทำไมดิฉันจะต้องไปกับนายน้อยด้วยล่ะคะ ถ้าหนีไปด้วยกันแบบนี้คงตายแน่ๆเลย แล้วอีกอย่างหนีออกไป ดิฉันก็ไม่ได้รับเงินเดือนน่ะสิคะ นายน้อยเงินก็ไม่มีสักเหรียญเดียว อยู่ที่นี่ยังสบายกว่าเยอะเลย ฮ่าๆ " นางกล่าวและหัวเราะออกมา ชุนที่เห็นแบบนั้นก็ถึงกับเบิกดวงตากว้างออกมาด้วยความตกใจ


"...พ..พี่มิเอะ พี่เป็นอะไรไป ..แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่ทำดีกับข้าเพื่ออะไรกัน.." 



"หึคำตอบมันก็ไม่ยากหรอกก็เพื่อเงินอย่างไงล่ะ การแสดงนิดๆหน่อยๆไม่เห็นจะยากเลย กะอีแค่คอยมารับบทดูแลเจ้าชายไร้ค่า ฮ่าๆ "  เมื่อชุนได้ยินเช่นนั้นจากปากคนที่เขานับถือและรักสุดหัวใจยิ่งกว่าพ่อและแม่ของตน หัวใจเขาแทบสลายราวกับโดนภูเขาทั้งลูกมาทับไว้ที่กลางอก ทันใดนั้นเองเขาก็ได้หันหลังและรีบวิ่งออกไปจากห้องนี้เผยให้เห็นน้ำตาที่ไหลรินออกมาตลอดทางที่เขาวิ่งพอเขาออกมาจากตัวพระราชวังได้แล้วก็ได้เดินออกไปจากอาณาจักรนี้ทันที 
...ชุนค่อยๆเดินออกไปพร้อมกับใบหน้าและดวงตาอันโกรธแค้น 


"หึ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน มนุษย์ก็ยังเป็นแบบนี้อยู่.."
หลังจากวันนั้นก็ได้ผ่านมา 7 วันแล้วที่ชุนได้หนีออกมาจากอาณาจักรเทพฟ้า



ยามกลางวันแดดที่ส่องจ้าลงมากระทบกับชุนที่กำลังนอนอยู่กับพื้น

"ร้อนเป็นบ้าเลยแฮะ ... " ทันใดนั้นก็ได้มีเสียงท้องร้องออกมา

"หิวชะมัดเลย นี่ข้าก็ออกมาจากอาณาจักรมาแล้ว7วัน อาหารก็หมดซะแล้วซิ .."ในขณะที่ชุนกำลังพึมพำเรื่องอาหารอยู่จู่ๆเขาก็เหลือบไปเห็นกระต่ายตัวสีขาวน่ารักๆหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่

"เฮ้ย นั่นมันอาหาร..!!!" เมื่อชุนกล่าวจบก็ได้รีบลุกขึ้นและวิ่งไปอย่างรวดเร็ว เมื่อกระต่ายสีขาวตัวนั้นได้ยินเสียงดังของชุนก็ได้ตกใจและรีบวิ่งหนี 


"หยุดนะ เจ้าอาหารของข้าาาา!!" เขาได้วิ่งไล่กระต่ายตัวนั้นนานอยู่ชั่วครู่นึง
...
"แฮ่กๆ เหนื่อยชะมัดกว่าจะจับได้ " ชุนกล่าวและหอบไปด้วยเพราะความเหนื่อยล้าในการจับ ทันใดนั้นเขาก็ได้มองไปที่กระต่ายตัวนั้นและยิ้มให้

"ฮ๋าๆๆๆ แกเสร็จข้าแล้ว เจ้าอาหารเอ่ย" ชุนกล่าวด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์แต่ทว่าเขานั้นไม่รู้สึกตัวเลยว่ากำลังมีคนยืนอยู่ข้างหลังเขาห่างออกไป2เมตรและทันใดนั้นก็ได้มีเสียงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอันไพเราะ

"นี่เจ้า !! จะทำอะไรกับปุกปุยของข้าน่ะ!!" เสียงที่ตะโกนดังจนชุนตอบกลับไปไม่รู้ตัวก่อนที่จะหันไปมอง

"ข้าจะเอามันไปย่างน่ะ.." 

เมื่อเขากล่าวจบและได้หันไปมองพอดีก็เผยให้เห็นหญิงสาวรูปงามมีผมที่ยาวสีม่วงราวกับอัญมณีดวงตาที่มีสีม่วงอ่อนๆยิ่งมองยิ่งน่าหลงไหล หน้าอกที่กำลังพอดีๆของหญิงสาววัย 14 ปี ใบหน้าที่คมเรียวสวยงดงามดั่งเทพธิดารืมฝีปากสีชมพูอ่อนๆแก้มสีแดงอ่อนๆราวลูกลิ้นจี่ เมื่อชุนได้เห็นความงดงามที่อยู่เบื้องหน้าแล้วถึงกับทำให้เขาจ้องมองไม่ละสายตาราวกับโดนมนต์สะกด 

"สวยงามจริงๆ.." เขากล่าวอย่างแผ่วเบา แต่ทว่าทันใดนั้นหญิงสาวคนนั้นก็ได้กล่าวออกมาราวกับสาวแกร่ง


"หาาาาา ตะกี้เจ้าพูดว่าไงนะ!!!!"