บทนำ
"มันจบแล้วใช่ไหม...โลกที่เคยรู้จัก?"
เสียงของร่างที่ยับเยินจากการต่อสู้ของสตรีผมแดง ลอยเคว้งอยู่ในความว่างเปล่าสีขาวโพลนเอ่ยขึ้น
"ใช่...มันจบแล้ว..."เสียงเล็กๆของเด็กน้อยขานตอบ
"ถ้าอย่างนั้นแล้วตัวตนของฉันมันคืออะไรสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้เพื่ออะไรกัน" คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของสตรีผมแดงภาพวาระสุดท้ายฉายขึ้นมาบนความว่างเปล่าในขณะที่ร่างกายและตัวตนของเธอที่กำลังแตกสลายมันกลับหยุดนิ่งอยู่กับที่ดั่งห้วงเวลาได้หยุดลงเด็กน้อยผมลอนส่ายหน้าดั่งคำตอบนั้นไม่มีอยู่จริง
“ส่งฉันกลับไปเดี๋ยวนี้แอมบี้!ฉันต้อง....ต้อง...” เส้นเืมากมายผุดออกมาจากผลึกกลางหลังความเ็ปเอ่อล้นจนเธอแทบจะคุมสติไม่อยู่ ระหว่างนั้นเองเกิดละอองแสงพร้อมกับมือเล็กๆของเด็กน้อยเลื่อนมาแตะที่แก้มซ้ายของเธอในฉับพลันร่างสตรีผมแดงเกิดความผ่อนคลายแล้วสงบลง
"เธอชอบโลกใบนี้หรือเปล่า..."เหมือนเป็คำถามจากเด็กน้อยที่ไม่้าคำตอบ เธอเขยิบเข้ามาใกล้และโน้มตัวลงข้างสตรีที่ลมหายใจรวยรินพร้อมกับจ้องมองลงไปในดวงตาที่แสนอ่อนล้า
แววตาของเด็กน้อยตกลงต่ำจมอยู่ในห้วงความคิด ภาพของดอกไม้ดอกหนึ่งเบ่งบานท่ามกลางสายฝนตัดมาที่ภาพของา าที่ไม่เคยจบสิ้น ดอกไม้ดอกนั้นยังคงยืนหยัดจนกระทั่งมันถูกเหยียบย่ำอย่างไร้ค่า...
"แต่ฉันน่ะนะ...ชอบมากเลยล่ะ"เธอลูบผมสตรีผมแดงที่ตอนนี้หลับตาลงไปด้วยความอ่อนล้า
"สำหรับเธอตอนนี้มันคงจบไปแล้วแต่สำหรับเราทั้งสองคนในตัวตนอีกด้านหนึ่ง...มันอาจจะเพิ่งเริ่มต้นขึ้น"ละอองแสงโอบล้อมรอบสตรีผมแดง รอยแผลเป็บนแผ่นหลังของสตรีที่เหนื่อยล้ามาเนิ่นนานมีเืซึมออกมาไม่หยุดดั่งความเ็ปกำลังร่ำไห้กับความรู้สึกอบอุ่นนี้
ร่างทั้งสองแปรเปลี่ยนเป็ละอองแสงที่เปลือยเปล่าแนบชิดสนิทจนแทบจะกลืนกินซึ่งกันและกันก่อนดำดิ่งสู่ความมืดมิดไร้ตัวตน
"ด้วยพลังทั้งหมดที่ฉันมี เรามาลองดิ้นรนครั้งสุดท้ายกันจุติมา..."น้ำตาซึมออกจากดวงตาของเด็กน้อยผมลอน
"ฉันไม่อยากจะเสียโลกนี้ไปอีก...แม้ตอนนี้ฉันจะเหลือเพียงจิติญญาก็ตาม"
ละอองแสงก่อตัวเป็ดอกไม้สีทองดอกหนึ่งส่องแสงสว่างไสวภายใต้ความมืดมิด
32K
