"เ้าโง่ไปตักน้ำมาให้ข้าอาบ"ฟางเหนียง
"ขอรับ" หลานเซ่อกล่าวจบก็ถือถังน้ำไปยังลำธารพอมาถึงลำธารเด็กน้อยก็วางถังลงและนำน้ำมาดื่มกินแทนความหิวที่นี่คงเป็ที่ท่านแม่อยู่นานที่สุด ั้แ่จำความได้เขาสองแม่ลูกเดินทางเร่ร่อนไปเรื่อย ๆ อยู่ไม่เป็ที่ จนมาเจอหมู่บ้านแห่งนี้หมู่บ้านที่ห่างไกลจากผู้คน ทำการเกษตร โชคดีที่พวกเขาสองแม่ลูกเจอกับหวังฟางที่เป็คนดีคอยช่วยเหลือสองแม่ลูกอย่างพวกเขามาโดยตลอด ทำให้อยู่ได้จนถึงทุกวันนี้
หลานเซ่อตักน้ำและเดินกลับมายังกระท่อมแต่เหมือนท่านแม่จะมีแขก ซึ่งมักจะมีผู้ชายที่จะเป็เหมือนทหารมักนำเงินมาให้ท่านแม่เสมอๆ ท่านแม่บอกว่าเป็เพื่อนของท่านพ่อที่ตายไปแล้วและเอาเงินที่ทางการช่วยเหลือมาให้ซึ่งไม่ว่าพวกเราสองแม่ลูกจะไปที่ไหนชายคนนี้มักจะหาพวกเราเจอเสมอ
"ข้าเบื่อที่จะหนีอีกแล้วผ่านมา6 ปี คนพวกนั้นก็ตามไม่เลิก" ฟางเหนียง
"ในเมื่อเ้าไม่ฆ่าเขา เ้าก็ต้องหนีแบบนี้" ชายปริศนา
"ตอนนั้นข้ามันโง่เองที่เลือกเก็บเขาไว้"ฟางเหนียง
"ถ้าเป็ตอนนี้ละ"ชายปริศนา
"ฮึ...."ฟางเหนียงกลืนน้ำลายลงคอกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ"ท่านหมายถึงให้ข้าจัดการเขาหรือ"
"ในเมื่อเ้าไม่อยากหนีอีกต่อไปก็จัดการเขาซะ" ชายปริศนา
"แล้วนายท่านละ จะจัดการฆ่าข้าหรือไม่"ฟางเหนียงเริ่มรู้สึกกลัวหากนางฆ่าเด็กคนนี้แล้วใครจะไปรู้ว่านางจะไม่ถูกกำจัดเพื่อปิดปาก
"เื่นี้ข้าจะแจ้งแก่นายท่านเองให้ไว้ชีวิตเ้า ส่วนเื่เด็กก็จัดการให้เรียบร้อยเสีย" ชายปริศนา
"ถ้าข้าทำสำเร็จแล้วข้าจะได้อะไรข้าทนลำบากมา 6 ปี เลยนะ" ฟางเหนียง
"นี้เงินส่วนหนึ่ง หากทำสำเร็จจะได้มากกว่านี้อีกสองเท่าเ้าจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายเชียวละ"ชายปริศนากล่าวและโยนเงินหลายร้อยตำลึงทองให้กับฟางเหนียงฟางเหนียงตาลุกเมื่อเห็นเงิน
"ข้าจะทำ"ฟางเหนียงกล่าว
"เมื่อจัดการเสร็จแล้วเอาป้ายประจำตัวเด็กคนนั้นใส่ในร่างไร้ิญญาเด็กด้วยเพื่อทางการจะได้รู้ว่าเขาเป็ใครเื่จะได้จบซะที" ชายปริศนากล่าวใช่แล้วเหตุที่ฟางเหนียงยังมีชีวิตอยู่เพราะนางเก็บซ่อนป้ายไว้อย่างไรเล่าทำให้พวกเขาต้องเอาเงินมาให้สตรีนางนี้ และต้องคอยติดตามหานางเวลาที่นางพาเด็กหนีไป
ตอนแรกนายของพวกเขาคิดจะเก็บชีวิตเด็กแต่ตอนนี้เห็นที่ต้องฆ่าเพื่อเปลี่ยนแผนการทำให้ต้องมาหาสตรีนางนี้เพื่อให้ฆ่าเด็กนั่นซะ
เมื่อได้ยินเสียงสนทนาโดยบังเอิญหลานเซ่อหัวใจเต้นโครมครามไม่เป็จังหวะสัญชาตญาณกำลังร้องเตือนว่าเด็กที่ชายปริศนาพูดถึงคือเขาและฟางเหนียงก็คิดจะฆ่าเขาซึ่งเป็ลูกเช่นนั้นหรือ และป้ายประจำตัวคืออันใดถ้าเขาได้มาเขาจะรู้ใช่หรือไม่ว่าจริง ๆ แล้วท่านพ่อเขาเป็ใครและฟางเหนียงอาจจะไม่ใช่แม่ของเขาจริง ๆ เช่นนั้นหรือ
กร๊อบ....เสียงเหยียบกิ่งไม้ดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนาภายในกระท่อม
"ใคร....นั่นหลานเซ่อหรือ"ฟางเหนียง
หลานเซ่อใรีบวิ่งหนี"โอ๊ย....." ชายปริศนารีบคว้าแขนของหลานเซ่อไว้
"ปล่อยข้านะข้าเจ็บ" หลานเซ่อะโเสียงดัง
"เ้าหนูเ้าได้ยินอะไรไปบ้าง" ชายปริศนา
"ไม่ข้าไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นปล่อยข้า" หลานเซ่อ
"เช่นนั้นหรือ"ชายปริศนา
"ปล่อยมันเถอะข้าใช้ให้มันไปตักน้ำ คงตักเสร็จแล้วเลยมาเรียกข้า" ฟางเหนียง
"ท่านแม่ช่วยข้าด้วย" หลานเซ่อรีบสลัดมือและวิ่งไปหาฟางเหนียง
"ถ้าเช่นนั้นข้าคงต้องไปก่อนอย่าลืมเื่ที่คุยกันไว้" ชายปริศนา
"ไม่ลืมหรอกเ้าค่ะท่านโปรดวางใจ" ฟางเหนียง
"อืม...."ชายปริศนา
พอกล่าวจบก็เดินออกไปฟางเหนียงหันมามองเด็กน้อยเนื้อตัวหม่อมแม่ม ก็คว้ามือและดึงเขาไปในกระท่อมทันที
"โอ๊ย ท่านแม่ข้าเจ็บ" หลานเซ่อกล่าวร้องด้วยความเ็ป
"อย่ามาเสแสร้ง ข้ารู้ว่าเ้าได้ยินทั้งหมด" ฟางเหนียง
"ข้าไม่รู้ว่าท่านหมายถึงอะไร"หลานเซ่อยังคงทำไขสือ
"เหอะข้าอยู่กับเ้ามา 6 ปี ทำไมข้าจะไม่รู้ว่าเ้าโกหกเรามาตกลงกันดีกว่า" ฟางเหนียง
"ตกลงแล้วท่านเป็ใครกันแน่ทำไมถึงคิดจะฆ่าข้า" หลานเซ่อ
"หึข้าคิดไว้ไม่มีผิดว่าเ้าฉลาดเกินเด็ก ได้ฟังก็คงรู้แล้วสินะว่าข้าไม่ใช่แม่เ้า" ฟางเหนียงพูดเย้ยหยัน
"พ่อ แม่ข้าคือใครทำไมท่านต้องมาอยู่กับข้าและชายคนนั้นอีก" หลานเซ่อ
"ตอนนี้ทั้งเ้าและข้าก็ไม่ปลอดภัยทั้งคู่เ้าหนูเห็นแก่ที่อยู่ด้วยกันมาข้าจะมอบของสิ่งหนึ่งให้เ้า และเ้ากับข้าก็ต่างหนี เพราะถึงข้าไม่ฆ่าเ้าพวกนั้นก็ตามฆ่าเ้าอยู่ดี ส่วนข้าเมื่อไม่มีเ้าพวกนั้นก็ฆ่าปิดปากอยู่ดีมีแต่ตายกับตาย เอาเป็ว่าต่างคนต่างหนี แล้วแต่ชะตาฟ้าลิขิตแล้วกัน" ฟางเหนียงกล่าวกับหลานเซ่อเพราะนางรู้ว่าถึงทำงานสำเร็จก็ต้องตายอยู่ดีจึงคิดหนีไปก่อนเพื่อจะรอด
หลังจากนั้นนางก็โยนป้ายสีทองให้กับหลานเซ่อและมีสร้อยที่มีแหวนทองประดับทับทิมสีเขียวมรกตเม็ดงามถูกรอยไว้อีกหนึ่งเส้น
"นี้คือ..."หลานเซ่อ
"สิ่งที่จะพาเ้าไปเจอพ่อแม่ที่แท้จริงแต่ถ้าเ้าฉลาดพอก็คงรู้ว่าควรเก็บไว้เป็ความลับหน้าจะดีที่สุด เพราะหากใครเห็นเข้าเ้าอาจจะไม่ปลอดภัย"ฟางเหนียง
ถึงแม้จะถูกตี ถูกด่าแต่ก็อยู่ด้วยกันั้แ่จำความได้ พอจากกันก็อดใจหายไม่ได้
"ขอบคุณที่ท่านเลี้ยงดูข้ามาขอให้ท่านปลอดภัย" หลานเซ่อกล่าวพร้อมคลุกเข่าขอบคุณฟางเหนียงที่ไม่คิดจะฆ่าเขาและยังมอบของที่จะตามหาชาติกำเนิดของตนให้
"หากเ้ารู้ถึงความชั่วช้าของข้าเ้าอาจจะไม่อยากเจอหน้าข้าอีกเลยก็ได้" ฟางเหนียง กล่าว
ใช่ว่านางอยากทำแต่เพราะถูกคนที่นางรักหลอกลวงให้ทำความชั่วลงไป จึงทำให้ชีวิตนางตกต่ำเช่นนี้ตอนนี้นางสำนึกผิดแล้วแต่จะให้ย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรคงไม่ได้แล้วได้แต่ปล่อยเด็กคนนี้ไปตามทางของตนเพียงเท่านั้น
พอกล่าวจบฟางเหนียงรีบเก็บเสื้อผ้าของใช้จำเป็และรีบจากไปเหลือทิ้งไว้แต่เด็กน้อยตามลำพัง
เด็กชายได้หาผ้ามาห่อสิ่งของที่ได้จากฟางเหนียงและรีบออกไปจากกระท่อมนี้เช่นกันปลายทางยังไม่รู้แต่ถ้าไม่อยากตายคงต้องหนีไปก่อน
เพล้ง.....
"หาให้ทั่วพวกมันคงหนีไปได้ไม่ไกลนัก"ชายปริศนา
"นังสารเลวกล้าคิดลองดีกับข้า เ้าไม่ตายดีแน่" เสียงกัดฟันกรอด
"หัวหน้าเราควรแยกย้ายไปหาด้านนอกเผื่อพวกมันอยู่ในป่า"
"ได้พวกเ้าไปตามกำลังพลมาอีกตามหาให้พบและฆ่ามันทั้งสองทิ้งไปซะ"
"ขอรับ" หลังจากฟังจบก็ต่างแยกย้ายเพื่อไปหาคนที่ตน้า
"เมื่อเช้ามืดข้าเห็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่อยู่ในกระท่อมของฟางเหนียง"หญิงชาวบ้าน
"คงไปขโมยอะไรเขามาละสิถึงได้รื้อค้นกันซะขนาดนั้น" หญิงชาวบ้านอีกคน
"มีแต่ทำความเดือดร้อนจริงๆแม่ลูกคู่นี้" หญิงชาวบ้าน
![[นิยายแต่งเอง]จักรพรรดิเทียนถางสยบฟากฟ้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/a2e96662c93ead44da499b8fe191ca9a.webp)
49K
![ณ กลางใจรัก [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661882651_52777463.webp)
