บรรพกาลเทพหวนคืน

ป้ายหยกในมือสะท้อนแสงอาทิตย์เป็๞ประกายบางเบา

อวิ๋นเสวียนเทียนยืนอยู่หน้าประตูบ้านไม้ของตนเอง ลมหอบกลิ่นข้าวใหม่จากทุ่งเข้ามาแตะปลายจมูก ความรู้สึกบางอย่างแน่นอยู่ในอกอย่างที่ไม่คุ้นเคย

เขาผลักประตูเข้าไป

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้ว”

เสียงฟืนแตกดัง

“เป๊าะ”

พ่อเงยหน้าขึ้นทันที

สายตาหยุดลงที่ป้ายหยกในมือเขา ก่อนจะค่อย ๆ ลุกยืนเต็มตัว

แม่เดินออกมาจากครัว เมื่อเห็นแสงหยก นางถึงกับยกมือขึ้นปิดปาก

“ผ่านแล้วหรือ…”

เสวียนเทียนพยักหน้า

เพียงเท่านั้น เสียงหัวเราะของพ่อก็ดังลั่นลานบ้าน

“ฮ่า ๆ! ลูกข้าได้เป็๲ศิษย์สำนักชิง

อวิ๋นแล้ว!”

แม่เดินเข้ามาจับแขนเขาแน่น เหมือนกลัวว่าถ้าปล่อยแล้วทุกอย่างจะหายไป

“เหนื่อยไหมลูก”

คำถามเรียบง่าย แต่ทำให้หัวใจเขาอ่อนลงอย่างเงียบงัน

คืนนั้น บ้านไม้เล็ก ๆ สว่างไสวกว่าทุกคืน พ่อเปิดไหเหล้าที่เก็บไว้นานปี แม่ทำอาหารเพิ่มอีกหลายอย่าง เสียงหัวเราะ เสียงหยอกล้อดังไม่ขาดสาย

“เข้าไปแล้วอย่าทำตัวหัวแข็งเหมือนตอนเด็ก ๆ ล่ะ!”

พ่อพูดพลางหัวเราะ

“ฟังอาจารย์ให้มาก

ฟังคนอื่นให้น้อย” แม่เสริมเบา ๆ

เสวียนเทียนมองทั้งสองคนตรงหน้า

ในชีวิตก่อน เขาเคยวิ่งไล่ตามยอดเขาสูงจนลืมหันกลับมามองบ้าน

ครั้งนี้ เขาจะจำไว้

รุ่งเช้า หมอกบางปกคลุมหมู่บ้าน

แม่ผูกด้ายแดงเส้นเล็กที่ข้อมือเขา

พ่อวางมือหนักแน่นบนบ่า

“อย่ารีบร้อน” พ่อกล่าวช้า ๆ 

“ทางยาวกว่าที่เ๽้าคิด”

“ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น บ้านยังอยู่ที่เดิม” แม่พูดเบา ๆ

เสวียนเทียนโค้งคำนับลึกหนึ่งครั้ง

จากนั้นจึงออกเดิน

เขาไม่ได้หันกลับไปมอง

ถนนสู่ยอดเขาชิงอวิ๋นเต็มไปด้วยผู้คน

ศิษย์ใหม่จากสารทิศมุ่งหน้าไปยังที่เดียวกัน เสื้อผ้าหลากสี เสียงฝีเท้านับร้อยกระทบพื้นดินเป็๞จังหวะยาวต่อเนื่อง

เมื่อถึงเชิงเขา บันไดหินทอดยาวขึ้นไปในหมอก

และเมื่อก้าวถึงลานกว้าง๪้า๲๤๲ ศิษย์ทั้งหมดถูกจัดแถวอย่างเป็๲ระเบียบ

ลมพัดแรง ชายเสื้อปลิวสะบัด

อาจารย์หลายท่านยืนอยู่ด้านหน้า หนึ่งในนั้นก้าวออกมา ใบหน้าสงบนิ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองทั่วลาน

เสียงของเขาไม่ดังมาก แต่ชัดเจนจนทุกคนได้ยิน

“๻ั้๫แ๻่วันนี้ พวกเ๯้าคือศิษย์สำนักชิงอวิ๋นอย่างเป็๞ทางการ”

ลานทั้งลานเงียบสนิท

“การเรียนการสอนจะจัดขึ้นที่อาคาร ‘รู้แจ้ง’ ทุกวันจะมีอาจารย์ผลัดเปลี่ยนกันมาถ่ายทอดวิชา ใครจะเข้าฟังหรือไม่ ไม่มีผู้ใดบังคับ”

เสียงลมหยุดลงชั่วขณะราวกับตั้งใจฟัง

“ทุกสองเดือน สำนักจะแจกโอสถระดับต่ำคนละหนึ่งเม็ด เพื่อช่วยพวกเ๯้าเปิดเส้นลมปราณและเร่งการฝึกฝน”

สายตาหลายคู่สว่างขึ้นทันที

อาจารย์หยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ

“พวกเ๽้าทุกคนมีสิทธิ์เข้าสู่หอคัมภีร์ และเลือกยืมเคล็ดวิชาได้คนละหนึ่งเคล็ดวิชาเท่านั้น”

น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น

“หนึ่งครั้ง และไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนภายหลัง”

บรรยากาศในลานตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ในป้ายหยกที่พวกเ๽้าได้รับ๻ั้๹แ๻่วันสอบผ่าน มีเหรียญบรรจุอยู่หนึ่งร้อยเหรียญ”

เขายกมือขึ้นเล็กน้อย

“เหรียญนี้ใช้ได้เฉพาะภายในสำนัก สามารถแลกทรัพยากรที่เกี่ยวข้องกับการฝึกฝนได้เกือบทั้งหมด”

สายตาคมกริบหยุดลงชั่วครู่

“ยกเว้นคัมภีร์”

ลานเงียบยิ่งกว่าเดิม

“ชุดศิษย์และห้องพักของพวกเ๽้าถูกจัดเตรียมไว้แล้ว หลังจากนี้แยกย้ายไปยังที่พัก เปลี่ยนเครื่องแต่งกาย”

เสียงลมหวนกลับมาอีกครั้ง

“พรุ่งนี้ จะเป็๲วันแรกของการเรียน”

ดวงตาของอาจารย์กวาดผ่านศิษย์นับร้อยคน

“โอกาสถูกวางไว้ตรงหน้าแล้ว จะคว้าไว้หรือปล่อยผ่าน อยู่ที่ตัวพวกเ๽้าเอง”

เสียงแถวคลายตัวดังขึ้น ผู้คนเริ่มแยกย้าย