ลูกหยีมารอที่บ้านอมรกิจนานเกือบชั่วโมงแต่ยังไร้วี่แววว่าฟ้าครามจะเดินลงมาจากห้องข้างบน นมจันทร์มานั่งคุยเป็เพื่อน พร้อมให้เด็กเตรียมกาแฟร้อนใส่กระบอกเก็บความร้อนและขนมทานเล่นอีกหลายชนิดใส่ในกล่องนำไปไว้ท้ายรถ
“หนูหยีต้องลำบากหน่อยนะลูก ครามเพิ่งกลับตีสี่นี่เอง”นมจันทร์ค่อนข้างเกรงใจลูกหยีมากที่หลาน ชายตัวดีปล่อยให้รอ จากชั่วโมงเลยมาเกือบสามชั่วโมงยังไม่มีวี่แววว่าเขาจะลงมา
“ครามไปค้างที่ไหนคะ ถึงไม่กลับมานอนบ้าน” ลองถามดูเผื่อนมจันทร์จะรู้ว่าไปไหนเธอไม่ได้บอกว่าเขาหายไปั้แ่บ่ายใครก็ติดต่อไม่ได้ ไม่อยากให้คนแก่ต้องมากังวลกับคนที่ไม่รับผิดชอบตัวเอง
“นมไม่ได้ถามค่ะ แต่ถ้าหนูหยีอยากรู้เดี๋ยวนมถามให้”ท่านเดาว่าหญิงสาวตรงหน้าคงไม่กล้าถามเพราะมันเื่ส่วนตัวของเขาโดยที่ท่านไม่รู้ว่าหลานตัวดีหายไปั้แ่บ่ายถ้ารู้คงต้องจับครามอบรมจนหูชาเป็แน่
“นมไม่ต้องถามครามหรอกค่ะเดี๋ยวจะหาว่ายุ่งอีก แต่วันนี้ถ้าออกเดินทางช้ากว่านี้เกรงว่าจะทำให้โรงงานที่โน่นเขารอนานเกินไปและอาจจะต้องอยู่ที่โน่นนานขึ้น”เธอดูนาฬิกาข้อมือเล็กที่ปาเข้าไปเกือบเที่ยง
“เมื่อกี้นมก็เข้าไปปลุกแล้วรอบนึงครามก็รับปากว่าจะอาบน้ำแต่ยังไม่เห็นลงมาสักทีเอางี้แล้วกันหนูหยีเข้าไปปลุกในห้องเลยลูก”
“จะดีเหรอคะ”ลูกหยีแบ่งรับแบ่งสู้ทั้งๆที่ในใจเธอร้อนรนไปหมดแทบจะนั่งไม่ติดห่วงก็แต่ท่านประธานก็จะโทรมาถามอีกคนที่จะเดือดร้อนก็คงไม่พ้นเธอที่จะมองว่าไร้ศักยภาพแม้แต่การทำให้ครามไปทำงานด้วยยังทำไม่ได้
“งั้นหยีจะลองไปตามครามดูนะคะ”
“ตามสบายเลยจ๊ะไม่ต้องเกรงใจ นมอยู่ข้างล่างมีอะไรเรียกได้ตลอด” ท่านบอกให้เธอคลายความกังวลในฐานะที่เธอเป็ผู้หญิง
“แอ๊ด”
เธอเปิดประตูอย่างเบามือ ห้องนอนของเขาค่อนข้างกว้างตกแต่งโทนสีดำอึมครึมข้างฝามีรูปวาดสีน้ำมันเป็ลายเส้นที่มองไม่ออกว่าคืออะไรฟ้าครามยังคงนอนหลับลึกเสียงหายใจดังสม่ำเสมอ
มองอย่างเหนื่อยคิดในใจเธอมาทำอะไรในห้องของเขายืนมองเงียบๆเกือบนาทีปลูกยังไงไม่ให้โดนเขาด่า ท่าทางเหมือนเด็กน้อยเอาแต่ใจมันลอยเข้ามาในหัว
“คราม ตื่นได้แล้ว”เธอเขย่าตัวเขาที่มีผ้าห่มห่อหุ้มร่างกายเพราะร่างกายที่โยกคลอนทำให้เขางัวเงียหรี่ตาขึ้นมามองเธอแล้วก็หลับต่อเป็แบบนี้หลายครั้งเขาไม่ยอมตื่นสักทีจึงตัดสินใจกระชากผ้าห่มทั้งผืนจนติดมือ
“กรี๊ดๆๆๆๆ” ลูกหยีใร้องเสียงดังสุดๆเมื่อทั้งเนื้อตัวเขามีแค่กางเกงในตัวเดียวซิกแพคที่เป็ลอนอวดกล้ามเนื้อเรียงตัวสวยงามเหมือนคนที่ออกกำลังกายสม่ำเสมอไม่ใช่เด็กชายที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
ชายหนุ่มเองก็ใความง่วงหายไปเป็ปลิดทิ้งรีบะโลงจากเตียงเพื่อจะปิดปากไม่ให้เธอร้องเสียงดังไปกว่านี้ โชคดีที่ห้องเก็บเสียงและปิดปากได้ทันไม่งั้นพวกข้างล่างได้แห่กันมาทั้งบ้าน
“เฮ้ย หยุดกรี๊ดซะทีสิวะ หนวกหู”ฝ่ามือหนาอุดปากเธอไว้กระชากเสียงด้วยความโกรธลูกหยีเหลือบตามองเขาเมื่อเห็นกล้ามเนื้อแน่นๆเธอก็หลับตาลงอีกครั้ง
“หยุดร้องซะที ไม่เช่นนั้นผมปล้ำจริงๆด้วย”เขาขู่เสียงเข้มเมื่อปลอบก็แล้วทำยังไงก็แล้วลูกหยีก็ไม่ยอมฟังคำขู่ได้ผลลูกหยีพยักหน้ารับเข้าใจตัวสั่นสายตาสบกัน เขาปล่อยมือจากริมฝีปาก
“คุณครามรีบไปใส่เสื้อผ้าเลย” เธอหลับตาปี๋และถอยหลังไปจนชนผนังห้องเมื่อลืมตาขึ้นมาจึงเห็นว่าครามอยู่ในระยะประชิดสายตาที่มองเธอมีแววขำขัน
“ทำไมกลัวผม.. อายุขนาดนี้ไม่เคยเอากับผู้ชายเลยเหรอวะ”
ฟังแล้วรู้สึกเหมือนเขาดูถูกเลยแต่ช่างเถอะมุมมองของผู้หญิงกับชายมันต่างกันสำหรับเธอการรักษาเนื้อตัวเอาไว้ให้กับเ้าบ่ายในอนาคตคือสิ่งที่สำคัญ คนที่มองต่างมุมอย่างเขาก็คงเข้าใจไม่เหมือนกัน
“ไม่ตอบคำถาม… หรือว่าไม่เคยจริงๆ” เขายิ้มขำกับความไร้เดียงสา ห้าปีที่ใช้ชีวิตในต่างประเทศทำให้เขามองเื่เซ็กส์เป็เหมือนอาหารที่ต้องกินเมื่อหิวกินเสร็จก็แยกย้ายกันไปแค่คนสองคนที่หิวเหมือนกัน
ลูกหยีหลบตามองไปทางอื่นไม่พยายามมองใบหน้าคมเข้มที่ก้มต่ำมาหา
“คุณครามไปอาบน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวจะไปสายทางโน้นเขารอเราแล้ว”
เธอรีบยันมือเล็กไว้ไม่ให้เขาเข้ามาประชิด ถึงแม้ว่าขาแข็งแรงของเขาจะกดที่หน้าขาเรียวรู้ถึงแรงััที่อยู่ในห้วงคำนึงหัวใจเต้นรัวเร็วเหมือนจะทะลุ เป็ครั้งที่สองที่ผู้ชายแปลกหน้าแทบจะไม่ได้รู้จักกันดีได้ใกล้ชิด
“ถ้าไม่เคยจริง….ให้ผมสอนได้นะ”เขาพูดยิ้มๆไม่ได้จริงจัง แต่ได้สายตาเหวี่ยงกลับเธอหันขวับมาหาทำท่าไม่พอใจและดันตัวเขาออกจนเซ
“อย่ามาล้อเล่นกับพี่นะคราม พี่ไม่ใช่ของเล่นของใคร”เสียงตวาดแหลมเล็กทำเขาอมยิ้มทำหน้าดุให้ตายก็ไม่น่ากลัวสำหรับความคิดของเขา
“อย่างนั้นเหรอ ผมนึกว่าพี่อยากมีประสบการณ์ดีๆกับเขามั่งไม่เป็ไรวันไหนอยากลองบอกผมได้ สำหรับคนอื่นต้องบอกผมล่วงหน้าแต่ถ้าเป็พี่ผมพร้อมทุกเวลา”เขาเดินมาหายิ้มกริ่ม
“บ้าที่สุด” เธอดันเขาให้ห่างแล้วรีบออกไปจากห้องเขายิ้มตามที่ได้แกล้ง รอยยิ้มไม่ทันได้จางลูกหยีก็เปิดประตูเข้ามาใหม่
“ให้เวลาครามครึ่งชั่วโมง ถ้าไม่งั้นพี่คงต้องโทรหาประธาน”
“คิดว่าขู่แค่นี้ผมจะกลัวเหรอ”
เขาเดินไปหาเธอลูกหยีโกยอ้าวไม่รีรอลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว โชคดีที่นมจันทร์ไม่อยู่บริเวณนั้นไม่งั้นจะตอบคำถามอย่างไงเธอไม่ใช่คนโกหกเป็ซะด้วยไม่ถึงครึ่งชั่วโมงฟ้าครามก็ลงมา เขาเดินมาพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้า
“ครามจะทานอะไรก่อนไหม”ถึงจะรีบแต่ตอนนี้เกือบเที่ยงลูกชายท่านประธานไม่ได้ทานอะไรเลยคงไม่ดีแน่เื่งานเธอโทรไปเลื่อนที่โรงงานแล้วคงไม่มีปัญหาอะไรมาก
“ผมกินกาแฟในรถก็ได้”
“ครามรู้ได้ไงว่าในรถมีกาแฟ”
“นมจันทร์คงไม่ปล่อยให้ผมอดหรอกคงจะเตรียมขนมอร่อยๆไว้ให้พี่อีกหลายอย่างเหมือนกันแหละ”เขาก้าวยาวๆไปที่รถเธอต้องวิ่งตามอย่างเร่งรีบ
“พี่ไปบอกคนขับว่าผมไม่ไปคันนั้น ผมจะขับรถของผมเองให้เขาไปทำอย่างอื่นเถอะ”
เขาสั่งและเหมือนทุกครั้งไม่ได้รอคำตอบแต่เดินลิ่วไปที่รถหรูคันโปรดของเค้าโดยเอากระเป๋าเก็บท้ายรถแล้วอ้อมมาที่นั่งคนขับลูกหยีต้องรีบวิ่งมาที่รถพร้อมกระเป๋าและคนขับรถหิ้วกล่องเสบียงที่นมจันทร์เตรียมไว้ให้มาไว้ท้ายรถ
“พี่เตรียมกาแฟพร้อมคุ๊กกี้ให้ผมด้วย” รถขับออกไปได้สักพักเขาก็หันมาสั่งเธอ ลูกหยีกระวีกระวาดหยิบกาแฟในกระบอกเก็บความร้อนเทใส่ในแก้วเล็กน่ารักพร้อมกับหยิบคุ๊กกี้ยื่นให้เขา
“กาแฟของครามรับไปสิ” เธอยื่นกาแฟนร้อนให้ตรงหน้าเขาเหลือบตามอง
“พี่บ้าหรือเซ่อ ผมขับรถแบบนี้จะกินได้ไง”
“ก็ครามบอกจะกินในรถเอง พี่ไม่ได้เป็คนสั่ง” เธอย้อนบ้างนี่ก็ทำตามที่สั่งถ้าเสียเวลาอีกนิดหน่อยทานให้เสร็จที่บ้านก็ไม่ต้องเป็ภาระคอยป้อนให้อีกกาแฟที่พร้อมจะหกได้ทุกเมื่อถ้ารถขับไม่นิ่งอาจจะลวกมือใครบางคน
“พี่อะโง่ของจริง ที่ผมพูดหมายความว่าป้อนให้หน่อย” เขายังชำเลืองมองเธอด้วยหางตา
ในความรู้สึกของครามเธอคงเป็ผู้หญิงที่ไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่สินะ ถึงได้พูดซ้ำหลายหนใบหน้าเล็กๆจึงเง้างออย่างไม่พอใจ
“ป้อนดิหิวแล้ว”
เขาอ้าปากรับเธอจึงส่งกาแฟร้อนเข้าปากโชคดีที่รถไม่เยอะจึงทำให้ไม่เป็อุปสรรคในการดื่มกาแฟร้อน เขาดื่มไม่กี่คำก็หมด คุ๊กกี้ที่นมจันทร์ใส่ในกล่องพร่องไปตั้งเยอะ
ฟ้าครามขับรถไม่เร็วมากเพราะคนด้านข้างทำตัวเกร็งเมื่อความเร็วเหยียบร้อยเขาแอบมองเธอเงียบๆนั่งรถมาด้วยกันเกือบชั่วโมงคนด้านข้างเงียบเสียงลง เหลือบมองอีกครั้งจึงรู้ว่าเธอนอนหลับแล้ว
เขาพาลูกหยีมาถึงโรงงานที่ชลบุรีในตอนบ่ายสามวรวุฒิผู้จัดการโรงงานรีบมาต้อนรับอมรกรุ๊ปเป็ผู้ผลิตสินค้าพีวีซีรายใหญ่ทั้งจำหน่ายในประเทศและส่งออก
โรงงานที่ชลบุรีตั้งอยู่บนเนื้อที่เกือบร้อยไร่เป็หนึ่งใน10 ของโรงงานทั้งหมด ที่ผลิตสินค้าพีวีซีเช่น พลาสติกใส หนังเทียมพีวีซีลายไม้ พลาสติกใสหนา สติ๊กเกอร์ พลาสติกปูโต๊ะและผลิตภัณฑ์อื่นๆกว่า 60 รายการ
“หวัดดีครับคุณคราม คุณลูกหยี”ผู้จัดการยังอยู่ในวัยหนุ่มไม่น่าจะเกินสามสิบเขาเป็ลูกชายของคุณไพศาลหนึ่งในบอร์ดบริหาร ชายหนุ่มยิ้มให้ทั้งคู่อย่างเป็มิตร ลูกหยียกมือไหว้คนแก่กว่าส่วนครามเขาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้และเดินตามวรวุฒิไปเงียบๆ
“มาเหนื่อยๆจะพักดื่มน้ำก่อนดีไหมครับ เดี๋ยวค่อยชมโรงงาน”
“ไม่เป็ไรค่ะ/ผมอยากพักขับรถมานานแล้ว”คำพูดลูกหยีเป็อันสะดุดเมื่อเจตนาของฟ้าคราม้าพักให้หายเหนื่อย
“ถ้างั้นตามผมมาที่ห้องรับรองครับ”
วรวุฒิพาทั้งสองมาห้องรับรองเครื่องดื่มเย็นๆถูกส่งมาให้ทั้งคู่เอกสารที่เขาเตรียมมาสำหรับตรวจถูกนำมาวางไว้ให้ ลูกหยีหยิบเอกสารขึ้นมาดู
หลังจากพักผ่อนจนพอใจทั้งสองก็เข้าตรวจโรงงานวัตถุประสงค์หลักในวันนี้ก็คือตรวจดูเครื่องจักรจำนวน 5ตัวที่นำเข้าจากต่างประเทศราคาที่ซื้อกับใบเสนอราคาไม่ค่อยตรงกันรวมถึงคุณสมบัติบางตัว
ลูกหยีกางเอกสารที่ได้รับจากฝ่ายจัดซื้อนำมาตรวจดูกับเอกสารของโรงงานปรากฏว่าเอกสารตรงกันทุกอย่าง อดจะแปลกใจไม่ได้ถ้าหากว่าข้อมูลที่เคยได้รับมาก่อนหน้าเป็ความจริงนั่นแปลว่าโรงงานเก็บกวาดได้หมดจดถึงไม่เห็นร่องรอยการทุจริต
พองานเอกสารเรียบร้อยจึงมาดูเครื่องจักรของจริงจำนวนห้าตัวสี่ตัวแรกตรวจดูเป็ไปตามสเป็คทุกอย่าง แต่ตัวสุดท้ายเหมือนจะมีปัญหาเพราะเห็นร่องรอยบางอย่างที่โดนทาสีทับไว้เมื่อจะเดินไปดูใกล้ๆก็มีเหตุให้เข้าใกล้ไม่ได้เพราะระบบความปลอดภัย
วรวุฒิพาไปดูฝ่ายผลิตคนงานเกือบสามร้อยชีวิตกำลังทำงานอย่างขยันขันแข็งคนงานผู้หญิงบางคนส่งยิ้มมาให้ฟ้าครามอย่างเปิดเผย
เสร็จจากการตรวจดูฝ่ายผลิตเธอก็มาตรวจยอดสั่งสินค้าทั้งหมด กองเอกสารค่อนข้างเยอะมากเกือบสิบแฟ้มเธอนั่งอ่านเอกสารมือก็กดเครื่องคิดเลขไปพร้อมกัน โดยฟ้าครามนอนสบายใจเฉิบอยู่ตรงโซฟาตัวยาวนอนเล่นโทรศัพท์
กว่าจะเสร็จจากเอกสารตรงหน้าก็เกือบทุ่มยังเหลืออีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้ตรวจต้องทำต่อพรุ่งนี้กลับเข้าโรงแรมที่พักก็เกิดอาการเซ็งทันที
18K
![พี่ครับช่วยผมหน่อย น้ำมันผมหมด [pwp ตอนเดียวจบ มี ebook]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1755662031_8812019.webp)
