"นะ...นั้นคือเสียงของหูเจียงหลงงั้นรึชั่งนะกลัวและทรงพลังนัก" ฉินฉือเอ่ยขึ้น ฉินฉือนั้นคือผู้าุโสูงสุดของตระกูลฉินมีขอบเขตการบ่มเพาะปราการ์ขั้นห้าเลยทีเดียว ปกติคนระดับนี้นั้นจะเอาแต่บ่มเพาะและคอยดูแลตระกูลอยู่ในคฤหาสน์เท่านั้น แต่คราวนี้คือข้อยกเว้นเพราะฉินจุนนั้นออกคำสั่งด้วยตัวเองนั้นเอง ถึงแม้ฉินฉือนั้นจะเป็ถึงผู้าุโสูงสุดก็ตามแต่ด้วยคำสั่งของบรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่นั้นไม่มีใครขัดได้อยู่แล้วแม้แต่ฉินฉือเองก็ตามที
"ชั่งทรงพลังนักเ้าหูเจียงหลงมันคงได้รับความช่วยจากสำนักพิษมารจริงๆสินะ" ฉินตันหนึ่งในผู้าุโตระกูลฉินเอ่ยขึ้น
"ท่านพ่อแบบนี้เราจะชนะได้หรอขอรับ" ฉินเทียนเฉินผู้เป็บุตรชายของฉินเทียนประมุขตระกูลฉินเอ่ยถามออกมา
ในโลกแห่งการบ่มเพาะนั่นยิ่งมีระดับความแข็งแกร่งมากเท่าไรการจะมีบุตรหรือทายาทนั้นจะยิ่งยากขึ้นมากเท่านั้นเพราะยิ่งคนที่แข็งแกร่งมากมาแต่งงานกันบุตรหรือธิดาที่เกิดจากพวกเขานั้นจะยิ่งมีพร์ในการท้าทาย์มากขึ้นนั้นพวกเขาจึงให้กำเนิดบุตรยากนั้นเอง
ฉินเทียนกับฉินเทียนเฉินแม้จะเป็พ่อลูกกันแต่ก็มีอายุห่างกันมากมายหลายปี เพราะฉินเทียนนั้นอายุมากกว่าห้าร้อยปีแล้วแต่ฉินเทียนเฉินนั้นอายุเพียงแค่สิบแปดปีเท่านั้นเอง ผู้บ่มเพาะนั้นจะไม่ย่อมมีลูกเร็วเกินไปเพาะ่อายุน้อยนั้นพวกเขาเลือกที่จะหาประสบการณ์นั้นเอง
"ไหวไหมน่ะรึ เ้าพวกตระกูลหูมันไม่ได้รู้เลยพวกมันกำลังจะเจอกับหายนะมากเพียรใดเทียนเฉินการต่อสู้ครั้งนี้จะเป็ประสบการณ์ที่ดีของเ้าเพราะฉะนั้นเ้าจงตั้งสติให้ดีแล้วดูซะว่าการต่อสู้ระดับสูงนั้นมันเป็อย่างไร" ฉินเทียนเอ่ยพูดกับลูกชายของตนเอง
"ขอรับท่านพ่อ"
"พวกเ้าก็เช่นกันพวกเ้าถือเป็ผู้เยาว์ที่มีพร์และเป็อนาคตของตระกูลฉินเข้าใจหรือไม่"
"พวกเราเข้าใจแล้วขอรับ/เ้าค่ะท่านประมุข" เหล่าชายหญิงที่เป็ยผู้เยาว์ของตระกูลฉินนั้นต่างขานรับเสียงดัง
ตอนนั้นเองก็ได้คนะโว่า "ตระกูลหูมันโจมตีแล้ว!!" ทุกคนในตระกูลฉินต่างหันไปมอง
"ฮ่าๆๆๆ ตายซะไอ้พวกฉินบัดซบ" หูหยูผู้าุโตระกูลหูประกาศกร้าวแล้วทำการโจมตีด้วยอำนาจการโจมตีระดับจักรพรรดิปราณขั้นห้าทำให้ประตูเมืองชายแดนพังพินาศทันที
"อ้ากๆๆ! พวกมันโจมตีมาแล้ว" คนโดนลูกหลงจากจากโจมตีเอ่ยขึ้น
"ฮ่าๆๆ ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนกันหมดไอ้พวกตระกูลฉิน" หูหยูะโออกมา
"อย่าได้ใจไปหน่อยเลยหูหยู!" ฉินกวางเอ่ยขึ้น แล้วเข้ามาปะทะด้วย
"ฮ่าๆๆ ฉินกวางไอ้เ้าฉินจุนบรรพบุรุษเ้ามันไปมุดหัวอยู่ไหนแล้วเล่า ทำไม่ถึงยังไม่ออกมาอีก หรือมันจะชี้ขาดหนีไปแล้ว" หูหยูพูดออกมา
"สามหาว!! เ้ากล้าดีอย่างไรมาบอกว่าท่านบรรพบุรุษของข้าหนี ข้าจะสังหารไอ้เ้าคนปากสุนัขเช่นเ้าให้ได้ในวันนี้" ฉินกวางเอ่ยขึ้นอย่างเดือดดาล
"จะสังหารข้าฮ่าๆๆ ฉินกวางตระกูลฉินของเ้าเมื่อไม่มีฉินจุนจะไปทำอะไรได้"
คำพูดของหูหยูอาจจะฟังดูเป็การพูดอวยตระกูลตัวเอง แต่น่าเสียดายมันคือเื่จริงความแข็งแกร่งโดยรวมของตระกูลหูนั้นมากกว่าตระกูลฉินอยู่มากทีเดียว เพราะตระกูลฉินนั้นพึ่งจะมายิ่งใหญ่ใน่ไม่กี่พันปีก่อนหน้านี้เองต่างกับตระกูลหูที่มีประวัติศาสตร์และความยิ่งใหญ่มาเป็หมื่นปีแล้วนั้นเองแต่ที่ตระกูลฉินสามารถยืนหยัดอยู่ในระดับเดียวกับตระกูลหูได้นั้นก็เป็เพราะความยิ่งใหญ่ของฉินจุนนั้นเอง
"อย่าได้ใจให้มากนักพวกเ้าตระกูลหูต่างหากจะต้องจบสิ้นวันนี้" ฉินกวางพูดขึ้น
ในขนาดที่ฉินกวางและหูหยูกำลังปะทะกันอยู่นั้น ผู้าุโคนอื่นๆและประมุขทั้งสองตระกูลรวมถึงกองกำลังทั้งสองก็ปะทะกันเช่นกัน การปะทะเป็ไปด้วยความดุเดือดมีเืและเสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วสนามรบ
ในจังหวะที่การปะทะกับลังดุเดือดนั้นบรรพบุรุษทั้งสามของตระกูลหูนั้นก็กำลังพูดคุยกับคนของสำนักพิษมารอยู่นั้นเอง
"ท่านหูเจียงหลงข้อตกลงของพวกเรานั้นหวังว่าท่านจะไม่กลับคำพูดน้าขอรับ" ชายคนนึ่งพูดออกมา เขาคนนี้นั้นถึงจะยังหนุ่มแต่ก็เป็ผู้าุโคนหนึ่งของสำนักพิษมารเลยทีเดียวและขอบเขตของเขายังอยู่ในระดับปราการ์ขั้นกลางอีกด้วย
"ข้าไม่ลืมแน่ โลกใบเล็กสมบัติของตระกูลฉินจะเป็ของพวกท่านสำนักพิษมารอย่างแน่นอน" หูเจียงหลงพูดขึ้น
"ข้าได้ยินอย่างนั้นก็สบายใจ" ชายคนนั้นตอบกลับเขามีนามว่าจื่อซานนั้นเอง
"ท่านจื่อซานอย่าได้กังวลไปพวกเรารักษาสัญญาแน่อีกอย่างหูเสี่ยวก็เป็ศิษย์ของท่านเ้าสำนักด้วย"หูอี้หลงเอ่ยขึ้น
"ข้าก็แค่ถามเพื่อพวกท่านจะลืมก็เท่านั้นไม่ได้มีอะไรแอบแฝงหรอก"จื่อซานตอบกลับ
"ถ้าท่านไม่มีอะไรแล้วเช่นนั้นพวกข้าขอตัวไปกำจัดพวกตระกูลฉินก่อนแล้วกัน" หูเสี่ยวหลงเอ่ยขึ้น
"ก็แค่พวกมดปลวก ไม่เห็นพวกท่านต้องลงมือด้วยตัวเองเลย" จื่อซานถามอย่างสงสัย
"พวกข้าก็แค่เบื่ออีกอย่างถ้าพวกข้าออกไปฉินจุนจะต้องปรากฏตัวแน่นอน" หูอี้หลงเอ่ยขึ้นมา
"จริงสิ ข้าก็เกือบลืมไปว่านี่เป็ตระกูลของาาสยบฟ้าผู้ยิ่งใหญ่ แต่น่าเสียที่วันนี้คือวันตายของเขานะ"
"ฮ่าๆๆ จริงของท่านถ้างั้นพวกข้าขอตัวก่อน" หูเสี่ยวหลงเอ่ยขึ้ม
ในขนาดที่ากำลังดุเดือดและสูสีนั้นการปรากฏตัวของสามบรรพบุรุษตระกูลหูนั้นก็ทำลังาหยุดนิ่งทันที
"นั้นท่านบรรพบุรุษนี่ ไอ้พวกตระกูลฉินตายแน่" สมาชิกตระกูลหูพูดขึ้น
"บรรพบุรุษตระกูลมาเองเลยรึ แบบนี้พวกเราแย่แน่" คนในตระกูลฉินพูดขึ้น
"ไอ้พวกตระกูลฉินจงตายซะ" คำพูดเบาๆของหูเจียงหลงนั้นมันชั่งดังในใจของทุกคนในตระกูลฉินซะจริง หัวใจของทุกคนในตระกูลฉินพันหนักอึ้งพวกเขารู้สึกกลัวมากในเวลานี้ ฝ่ามือขนาดใหญ่ั์กำลังจะพุ่งลงมาเข่นฆ่าทำลายตระกูลฉินให้มันพินาศนั้นกลับสลายหายไปอย่างน่าอัศจรรย์
"หือ อะไรกัน!!! ใครมันเป็ใครถึงได้มาขว้างข้า" หูเจียงหลงพูดออกมาอย่างเดือดดาล
"ฮ่าๆๆ คิดจะมาสังหารลูกหลานข้าและทำหลายตระกูลข้างั้นหรอ ไอ้เฒ่าทั้งหลายพวกเ้าคงลืมชื่อข้าไปแล้วกะมัง"
ฉินจุนปรากฏตัวออกมาและทำลายการโจมตีของหูเจียงหลงไปนั้นเอง
"เื่ของเด็กไปก็ให้เด็กจัดการกันเอาเองสิผู้หลักผู้ใหญ่อย่างเราควรดูอยู่ห่างๆนะ" ฉินจุนพูดออกมาด้วยรอยยิ้มทะเล้น
"ฉินจุน!!! ไอ้สารเลวคราวนี้ข้าจะฆ่าเ้าให้ได้" หูเจียงหลงพูดอย่างเดือดดาล
"จะสังหารข้า? เ้าเอาความมั่นใจมาจากไหน โอ๊ะเดี๋ยวก่อนนะอย่าบอกนะว่าเพราะเ้าเป็นักบุญเลยมีความมั่นใจจะสังการข้า ไม่ๆ ไม่ใช่มันยังไม่พอ เพราะเ้าคิดว่ามีสำนักพิษมารหนุนหลังใช่หรือไม่ เพราะถ้าแค่นั้นมันยังไม่มากพอหรอกนะ" จากเสียงที่เคยขี้เล่นของฉินจุนพันเปลี่ยนเป็เข้มขรึมขึ้นมาทันทีจากนั้นฉินจุนก็ปลดปล่อยออร่าปราณระดับนักบุญที่ดูยิ่งใหญ่กว่าของหูเจียงหลงชนิดที่ว่าเอางูตัวน้อยมาเทียบกับักันเลยทีเดียว
"จะ..จะ...เ้า เ้าเป็นักบุญได้อย่างไรไม่จริงๆ เ้าจะเป็นักบุญเช่นข้าได้อย่างไร!!!"
"นั้นสิน้า ข้าก็อยากตอบนะแต่ชั่งน่าเสียดายเ้ากำลังจะตายแล้วนะสิ เพราะฉะนั้นคนจะตายไม่ต้องรู้เยอะหรอก" จากนั้นฉินจุนก็ฝาดฝ่ามือไปทางบรรพบุรุษทั้งสามของตระกูลหู ฝ่ามือที่ใหญ่ั์กว่าของหูเจียงหลงนั้นพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
"มะ..มะ...ไม่จริง ขะ....ข้ายังไม่อยากตาย" หูเจียวหลงะโเสียงดังไม่เหลือศักดิ์ศรีของบรรพบุรุษตระกูลเลยแม้สักนิด
"ดะ.. ดะ"
หูเจียงหลงยังพูดไม่ทันจบประโยคเสียงของเขาก็ได้หายไปซะแล้ว ใช่เขานั้นได้ตายลงแล้วและยังรวมถึงบรรพบุรุษอีกสองคนด้วย ตายด้วยฝ่ามือเดียวเท่านั้นไม่มีแม้แต่โอกาศร้องขอชีวิตเสียด้วยซ้ำ
67K
