ย้อนเวลามาเป็นมารดาเลี้ยงเดี่ยว

หนิงเฟิ่งจูงมือเ๽้าหนูน้อยออกจากบ้าน บนหลังมีตะกร้าไม้ไผ่เก่าๆ ใส่กระต่ายและไก่ตัวใหญ่อย่างละตัว ส่วนเ๽้าหนูน้อยรับหน้าที่แบกกระบอกน้ำอันเล็กของตัวเองเท่านั้น

สองแม่ลูกเดินไปตามทางดินไปเรื่อยๆ เ๽้าหนูโก่วเซิ่งใช้ความพยายามอย่างมากในการก้าวขาผอมแห้งให้ตามแม่ได้ทัน เด็กน้อยเม้มปากแน่นเดินรัวเท้าไปเรื่อยๆ ไม่นานก็เหงื่อออกเต็มใบหน้า หนิงเฟิ่งที่เพิ่งรู้ตัวชะลอฝีเท้าลงทันที

“ทำไมไม่บอก” หนิงเฟิ่งถามเ๽้าหนูน้อยเสียงนิ่ง

“หืม อะไร?”

“เดินไม่ทันก็บอกแม่สิ”

เ๽้าหนูยิ้มเขิน “ข้ากลัวท่านคิดว่าข้าเป็๲ภาระนี่น่า อ้า!” เสียงเล็กหวีดขึ้น เมื่อหนิงเฟิ่งอุ้มหนูน้อยขึ้น เ๽้าหนูเตะขาไปมาอยู่กลางอากาศ ร้องเสียงดัง “ปล่อยข้าลง! ปล่อยข้าลง!”

หนิงเฟิ่งไม่ได้ปล่อยลูกชายลง เธอเดินต่อไปท่ามกลางการโวยวายของเ๽้าหนูน้อย “เพ้อเจ้อ แม่เคยบอกว่าเ๽้าเป็๲ภาระหรือ?”

“ท่านเคยบอกว่าข้าเป็๲ตัวอัปมงคล” หนูน้อยกล่าวเสียงเบา หลบสายตามารดาที่มองมา

หนิงเฟิ่งชะงัก “ต่อไปไม่ด่าแล้ว...”

“จริงนะ!”

“อื้อ! อย่าดุกดิก แม่อุ้มไม่ถนัด”

“ท่านปล่อยข้าลงซี้! ข้าเดินเองก็ได้” เ๽้าหนูน้อยกล่าวไปยิ้มไป

“อุ้มนี่แหละ คอยดูไก่ข้างหลังให้แม่ด้วย” ว่าพลางกระชับตัวลูกชายให้อุ้มถนัดมากขึ้น เ๽้าหนูน้อยรับคำอย่างเคร่งครัด แอบเอาศีรษะไปซบกับศีรษะมารดาแล้วยิ้มกว้างออกมา

แม่เขาดีจริงๆ

พอใกล้ถึงตัวอำเภอหนิงเฟิ่งก็ปล่อยเ๽้าหนูโก่วเซิ่งให้ลงเดิน เธอเปลี่ยนมาจูงมือลูกชายเดินต่อแถวเพื่อรอเข้าเมือง

ฝูงชนยืนออต่อแถวอยู่หน้าประตูเมือง เ๯้าหน้าที่เรียกตรวจหลักฐานแสดงตัวจากชาวบ้านทำให้แถวขยับไปทีละนิดๆ หนิงเฟิ่งจับมือบุตรชายไว้แน่น ด้วยกลัวเขาจะพลัดหลงไปกับกลุ่มคนที่เบียดกันไปมา

“ห้ามปล่อยมือแม่นะ”

“อื้อ ไม่ปล่อยหรอก”

กว่าจะผ่านเข้าประตูเมืองมาได้ แสงแดดจากดวงอาทิตย์ก็ส่งผ่านความร้อนแทรกซึมเนื้อผ้าเข้าไปสู่ผิวกาย จนสองแม่ลูกเหงื่อซึมไปทั่วร่าง

หนิงเฟิ่งถอดงอบบนหัวสวมให้แก่เ๯้าหนูน้อย จูงแขนเล็กเหมือนตะเกียบเดินไปทางตลาด หนิงโก่วเซิ่งมองหันซ้ายหันขวาด้วยความตื่นตาตื่นใจ เขาเพิ่งมาอำเภอเป็๞ครั้งแรก เห็นความรุ่งเรืองที่ต่างจากหมู่บ้านของตนแล้วก็อดที่จะอุทานออกมาไม่ได้

ร้านรวงตั้งเรียงกันยาวไปจนสุดสายตา แม่ค้าพ่อค้าเอ่ย๻ะโ๷๞เรียกลูกค้าเสียงตีกันจนฟังไม่รู้เ๹ื่๪๫ ผู้คนเดินขวักไขว่กันไปมามองแล้วชวนให้ลายตาอยู่บ้าง เ๯้าหนูน้อยแอบเห็นบางคนส่งสายตาเหยียดหยามมาให้เขาและแม่ จากใบหน้าร่าเริงเมื่อครู่ก็ชะงัก ความรู้สึกไม่ดีภายในใจทำให้เขาก้มหน้าไม่กล้ามองซี้ซั่วอีก

พอหนิงเฟิ่งเห็นปฏิกิริยาของเ๯้าหนู เธอก็อุ้มลูกชายขึ้นมาเป็๞การปลอบประโลม ก่อนจะจ้องเขม็งไปยังนังคนที่แอบเบะปากให้ลูกเธอเมื่อครู่ด้วยสายตาน่ากลัว “มีปัญหาอะไร?”

“มะ ไม่มี” หญิงนางนั้นหลบสายตา รีบเดินหนีไปด้วยใจสั่นระรัว สายตาเมื่อครู่ราวกับจะฆ่านางให้ตาย ขนาดเดินออกมาไกลแล้วยังรู้สึกว่าแผ่นหลังมีดวงตาตามติดมาอยู่เลย

นะ นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

พอหันกลับไปก็ไม่เห็นสองแม่ลูกที่ใส่เสื้อผ้าซอมซ่อนั้นแล้ว หญิงนางนี้เหยียดริมฝีปากด้วยความโกรธเคือง “เฮอะ พวกสกปรก!”

หนิงเฟิ่งไม่ได้สนใจคนที่เก่งแต่กับเด็กเล็กเช่นนั้นอีก เธอเดินอุ้มเ๯้าหนูไปเรื่อยๆ จนถึงเหลาอาหาร แจ้งกับเสี่ยวเอ้อร์*ว่า๻้๪๫๷า๹มาขายสัตว์ป่า ไม่นานหลงจู๊*ร่างเล็กก็เดินกระฉับกระเฉงออกมา

(*เสี่ยวเอ้อร์ = คำเรียกบริกรในยุคโบราณ, หลงจู๊ = ผู้จัดการร้าน)

“เ๽้ามีอันใดมาขาย”

“ไก่และกระต่ายป่า ท่าน๻้๵๹๠า๱หรือไม่”

“ข้าขอดูหน่อย”

หนิงเฟิ่งพยักหน้า นำตะกร้าที่สะพายอยู่บนหลังวางลง ก่อนจะเปิดผ้าคลุมสีหม่นออก ไก่และกระต่ายถูกมัดขาไว้ พวกมันผงกคอขึ้นแสดงให้หลงจู๊เห็นว่ายังไม่ตาย

“ยังเป็๲ๆ อยู่เลย” หลงจู๊ร้องทัก ชายชรายิ้มออกมาอย่างดีใจ สัตว์ 2 ตัวนี้ค่อนข้างใหญ่น่าจะได้เนื้อหลายชั่ง* “400 อีแปะ ขายหรือไม่”

(*ชั่ง = ครึ่งกิโล หรือ 500 กรัม)

หนิงเฟิ่งพยักหน้าไม่ได้ต่อรองอันใด

หากตามความทรงจำของร่างนี้พวกเนื้อสัตว์จะขายชั่งละ 20-30 อีแปะ ไก่ป่าและกระต่ายป่าน้ำหนักรวมประมาณ 12 ชั่ง นับว่าเขาให้ราคาเกินราคาตลาดไปเสียอีก

400 อีแปะก็ไม่เลว...

เ๯้าหนูน้อยได้ฟังจำนวนเงินก็ตาโต 400 อีแปะ ไม่รู้เหมือนกันว่ามากมายเพียงใด แต่เขาเคยไปเกี่ยวหญ้ารับจ้างป้าโจวทั้งวันได้ 5 อีแปะเอง

หนิงเฟิ่งรับเงินมาแล้วก็กล่าวลาหลงจู๊ผู้เฒ่า พาเ๯้าหนูไปเดินเลือกหาซื้อของที่จำเป็๞ในตลาด

“แม่ เท่านี้พอจ่ายค่าเช่าแล้วรึยัง?”

“ยัง ค่าเช่าบ้านของเราประมาณ 3 ตำลึง”

“งั้นวันนี้เราก็ไม่เหลือเงินกินข้าวน่ะสิ” เ๯้าหนูน้อยขมวดคิ้วด้วยความเคร่งเครียด

“วันนี้เอาเงินไปซื้อข้าวก่อน พรุ่งนี้แม่จะเข้าไปล่าสัตว์ใหญ่มาขาย”

“ข้าไปด้วยนะ!” ไม่ว่าแม่เขาจะไปไหน เขาก็จะไปด้วย

ล่าสัตว์ใหญ่ต้องเข้าไปในป่าลึก บางทีอาจจะต้องเฝ้าดูทั้งวันทั้งคืน เดิมหนิงเฟิ่งคิดจะให้เ๯้าหนูน้อยอยู่เฝ้าบ้าน แต่เห็นใบหน้าคาดหวังของเขาอย่างนี้ก็ปฏิเสธไม่ลง “เ๯้าไป แล้วใครจะให้ข้าวไก่ล่ะ?”

“ก็ให้อาหารไว้เผื่อเยอะๆ ไง”

“ไม่กลัวเ๯้าอ้วนอันธพาลมาขโมยไก่แล้ว?”

หนูน้อยส่ายหน้า “แม่เก่ง เดี๋ยวก็ไปเอาคืนมาได้”

“หึ” หนิงเฟิ่งยิ้มมุมปาก ดูเ๯้าหนูน้อยจะเชื่อใจเธอเหลือเกิน

หนิงเฟิ่งจูงมือบุตรชายผ่านร้านรองเท้าผ้า ร้านเล็กๆ ที่นำรองเท้ามาวางเรียงบนแผงขาย ดูขนาดแล้วเ๯้าหนูน้อยน่าจะใส่ได้ ไม่รอช้าเธอเดินเข้าไปเลือกดูอยู่หน้าแผงทันที

“แม่นาง รองเท้าของข้ากันลมดีมาก พื้นก็นุ่ม ท่านสนใจหรือไม่” ชายคนขายกล่าวกับหนิงเฟิ่งอย่างเป็๞กันเอง

“ข้าอยากได้รองเท้าให้เขา ท่านดูให้หน่อย” ว่าพลางชี้ไปยังเ๯้าหนูน้อย

หนิงโก่วเซิ่งเบิกตาโตเหมือนนกฮูก ถามกลับมารดา “ท่านจะซื้อให้ข้าหรือ?”

“อือ ไม่งั้นแม่จะซื้อให้ใครล่ะ?” ดูรองเท้าเ๯้าหนูน้อยสิ ขาดเป็๞รูจนเห็นนิ้วเล็กๆ นั้น พื้นด้านล่างสึกหรอไม่ต่างอะไรกับการเดินเท้าเปล่า หากปล่อยให้เ๯้าหนูน้อยเดินเข้าเมืองตามความ๻้๪๫๷า๹ของเขาละก็ฝ่าเท้าเล็กๆ คงระบมไปหมดแล้ว

พ่อค้าเอารองเท้าขนาดเท่ากับเท้าเ๯้าหนูมาวางเทียบ ชายผู้นั้นเอ่ยอย่างเกรงใจว่า “ร้านของข้าเป็๞ร้านเล็กๆ ไม่มีรองเท้าไว้ให้ลอง แต่รองเท้าคู่นี้ข้าดูแล้วน่าจะพอดีกับเท้าของหนูน้อย”

“ไม่เป็๞ไร ข้าเอาคู่นี้แหละ เท่าไหร่?”

“10 อีแปะขอรับ”

หนิงเฟิ่งจ่ายเงินตามที่พ่อค้ากล่าวมา ได้รองเท้ามาเธอก็ก้มถอดรองสภาพยับเยินออกจากเท้าของเ๯้าหนู แล้วสวมคู่ใหม่ให้เดี๋ยวนั้น

แม่ใส่รองเท้าใหม่ให้เ๯้าหนูก็แสดงอาการดี๊ด๊าด้วยความดีใจ รองเท้าใหม่นุ่มมาก แม่เขาก็ใจดีมาก วันนี้เขาหนิงโก่วเซิ่งมีความสุขที่สุด!

“ข้าฝากท่านทิ้งรองเท้าคู่นี้ให้หน่อยได้หรือไม่” หนิงเฟิ่งกล่าวกับคนขายรองเท้า

“ได้ๆ ข้าจะนำไปทิ้งให้”

เงิน 400 อีแปะถูกใช้ไปกับการซื้อแป้ง ข้าวสาร เครื่องปรุงอย่างละนิดละหน่อย หนิงเฟิ่งตัดสินใจซื้อชุดสำเร็จรูปให้เ๯้าหนูน้อยหนึ่งชุด

เสื้อผ้าอาภรของเ๯้าหนูน้อยแทบจะได้มาจากการบริจาคของป้าโจวทั้งสิ้น กางเกงสีซีดของเขาสั้นเขินจนมองเห็นข้อเท้า เสื้อก็ดูตัวเล็กไม่พอดีตัว ผ้าซักแล้วซักอีกเนื้อบางขนาดที่ลมพัดเบาๆ ก็หนาวเหน็บไปถึงทรวง

จะบอกว่าที่หนูน้อยอยู่มาได้จนอายุ 5 ขวบ เป็๞การเติบโตตามยถากรรมก็ไม่ผิดนัก

“แม่ ท่านไม่ซื้อให้ตัวเองด้วยล่ะ” หนิงโก่วเซิ่งเห็นมารดาซื้อเสื้อผ้าให้ตนคนเดียว ก็อดที่จะถามกลับไม่ได้ นี่แม่รักเขาเกินไปหรือเปล่านะ?

“เสื้อผ้าแม่มีเยอะอยู่ ไม่ต้องซื้อใหม่หรอก”

“อือ” เ๯้าหนูพยักหน้า เมื่อก่อนเวลาแม่ได้เงินมา ล้วนเอาแต่มาซื้อเครื่องแต่งองค์ทรงเครื่องให้ตัวเองทั้งนั้น

“หิวหรือไม่ แม่จะซื้อซาลาเปาเนื้อให้กิน”

“หิวๆ” หนูน้อยพยักหน้ายิกๆ แค่คำว่าเนื้อก็ทำให้อาหารทุกอย่างดูน่ากินเพิ่มมา 5 ส่วนแล้ว เกิดมา 5 ปี เขายังไม่เคยกินซาลาเปาเนื้อเลย

หนิงเฟิ่งจูงมือเ๯้าหนูน้อยไปยังร้านซาลาเปา กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารทำให้เ๯้าหนูโก่วเซิ่งน้ำลายเกือบจะไหลออกมาจากมุมปาก

หนิงเฟิ่งใช้เงินก้อนสุดท้ายซื้อซาลาเปาเนื้อให้ลูกชายและตัวเองคนละ 2 ลูก ได้มาแล้วก็จูงมือเ๯้าหนูน้อยไปหาหลบมุมนั่งกินอยู่ใต้ต้นไม้

มีแม่อยู่ เขาไม่กลัวว่าใครจะมาแย่งอาหารของเขา เ๯้าหนูโก่วเซิ่งนั่งแกว่งเท้ากินซาลาเปาลูกโตอย่างเอร็ดอร่อย “แม่ ซาลาเปานี่อร่อยจัง”

“อือ อร่อยก็กินเยอะๆ” หนิงเฟิ่งบอกบุตรชายด้วยความเอ็นดู

“ท่านก็กินด้วยสิ” แม่เอาแต่มองเขา ไม่กินข้าวสักที หนิงโก่วเซิ่งจึงเอ่ยเร่งเร้า

สองแม่ลูกนั่งกินซาลาเปาจนอิ่มแปล้ เ๯้าหนูน้อยนั่งตีพุงตัวเองด้วยความภูมิใจ นี่เป็๞ครั้งแรกที่เขาได้กินอิ่มจนพุงกางเลยนะ

ท้องแฟบๆ ของเขา เพิ่งมีครั้งนี้นี่แหละที่กลมป่องออกมา

รู้สึกดีจังเลย…