บทที่ 2 – 4/5
ตอนที่ 9 อันตราย !
.
.
.
ซอลมีตื่นขึ้นมาด้วยอาการหอบ เหงื่อแตกพลั่ก ใมากจนตาไม่โฟกัสไประยะหนึ่ง แล้วก็ร้องไห้ออกมา
.
รู้ว่าเป็แค่ฝัน แต่มันก็ะเืใจ ถึงอยากจะรู้ว่าเป็ยังไงต่อ แต่อีกใจก็ไม่กล้าที่จะฝัน กลัวในฝันจะเป็เื่เลวร้าย
.
ซอลมีจึงตัดสินใจรีบออกจากบ้าน นั่งรถไปหาบ้าน ยูจองแทน ความทรงจำช่างเลือนราง ขนาดบ้านยูจองอยู่ไม่ไกล แต่เหมือนความทรงจำขาดๆ หายๆ
.
เราต้องเดินไปทางเนินนี้สินะ
ภาพที่ทั้งสามคนวิ่งเล่นกันตอนกลับบ้าน
ความทรงจำโผล่ขึ้นมาแว๊บๆ เป็ระยะ
.
.
ต้องเดินผ่านสวนสาธารณะก่อน เดินเลี้ยวไปทางขวา
จะมีซอยเล็กๆ ที่พวกเราชอบเดินตัดเป็ทางลัดกัน
.
แล้วต่อจากนี้ล่ะ? ภาพความทรงจำขาดหายไป !
.
"ไม่นะยังไงเราก็ต้องหาบ้านยูจองให้ได้"
ซอลมีเดินวน เหมือนหลงทางอยู่หลายชม.
.
เอ๊ะ ! เมื้อกี้เราเดินมาทางซ้าย เดี๋ยวเราลองเลี้ยงขวาแทนละกัน จำได้ละ ระหว่างที่เล่นกันที่สวน เรามักจะมองเห็นหลังคาร้านขนมที่ไปกินกันบ่อยๆ พวกเรามักจะเล่นไปมองไปเพราะกลัวเล่นเพลินจนร้านขนมปิด
.
ต้องมองหาหลังคา ร้านขนมก่อน
.
"นั่นไง !" คราวนี้ก็เดินตรงไปทางนั้น ใช่สิ เราจำทางได้ละ
.
พอเดินไปจนถึงสุดถนน เป็ทางข้าม จะเห็นร้านขนมอยู่ข้างหน้าตรงทางข้าม และบ้านยูจองอยู่ทางซ้าย
.
แต่พอเดินออกจากซอยจะข้ามถนนไป ก็พบว่าบ้านยูจองเงียบสนิท เหมือนไม่มีใครอยู่มานานแล้ว ซอลมีกดออดรออยู่ที่หน้าบ้านหลายครั้ง ก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีใครมาเปิด ถึงซอลมีจะอยากจะถามร้านขนมข้างๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เ้าของร้านติดป้ายว่า ปิดร้านเนื่องจากติดธุระกระทันหัน...
.
ซอลมีคิดถึงภาพตอนมาเดินเล่นกับเพื่อนๆ
จึงเดินตามภาพความทรงจำนั้นมานั่งพักที่สวนใกล้ๆ
"คิดถึงตอนวิ่งเล่นกับเพื่อนๆ จัง"
.
.
ซอลมีย้อนนึกไปในภาพในฝัน ภาพความทรงจำตัดไปตอนที่ซอลมียืนอยู่บนสนามหญ้าหลังโรงเรียน ซอลมีรีบวิ่งไปหายูจอง ! ยูจองยืนอยู่บนดาดฟ้า กำลังมองลงมา !
.
"ไม่ได้ ยังไงเราก็ต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่"
ซอลมีตัดสินใจเดินกลับไปบ้านยูจองอีกครั้ง แล้วไปยืนดักรอถามคนแถวนั้นว่ายูจองหายไปไหน หรือมีใครเห็นครอบครัวยูจองบ้าง?
.
แต่ก็ไม่มีใครรู้เื่บ้านยูจองเลย บ้านละแวกนั้นไม่ใช่คนพื้นที่ เหมือนเป็คนย้ายมาอยู่ใหม่ ซอลมีเดินไปเรื่อยๆ จนไปเจอร้านขนมเก่าๆ อีกร้านนึงที่เคยไปกินตอนเด็ก แต่ร้านนี้เล็กกว่าร้านข้างบ้านยูจองมาก
.
มีคุณยายแก่ๆ ที่เคยมาคุยเล่นกับยายบ่อยๆ เดินออกมาต้อนรับ
.
"คุณยายค๊ะ !"
ซอลมีเรียกเสียงสูงด้วยความดีใจ
.
"หืม ! ใครหน่ะ"
ยายพูดพรางเช็ดแว่น แล้วพยายามเบิกตามอง
.
"อ่าวไงเ้าหนูจิ๋ว โตเป็สาวแล้วหนิ"
.
ซอลมียิ้มตาหยี๋ด้วยความคิดถึง
ซอลมีถามคุณยายเกี่ยวกับครอบครัวยูจอง
ยายเล่าให้ฟังว่า ครอบครัวยูจองย้ายไปกระทันหัน
อยู่ๆ ก็ย้ายกลับไปต่างจังหวัด ่นั้นยายไปอยู่บ้านลูกชาย พอกลับมาก็เห็นว่าบ้านนั้นเค้าย้ายไปแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมด้วย และคนแถวนี้ก็ทยอยย้ายกันไป่นั้นเหมือนกัน
.
ซอลมีคุยกับคุณยายก็ยิ่งคิดถึงเพื่อนๆ เจอบรรยากาศเก่าๆ
ทำให้นึกอะไรได้บางอย่าง ร้านคุณยาย มีขนมโบราณ และของเล่นที่เด็กวัยรุ่นสมัยนั้นชอบ แต่เป็ของเก่าในสมัยนี้
.
"คุณยายมีกล้องอันนี้ขายอีกไหมคะ?"
ลักษณะเป็กล้องยาวๆ เหมือนกล้องไว้ส่องดูดาว
ที่เด็กๆ ชอบเล่นกัน
.
ยายหยิบขึ้นมาดู อ่อ ไม่มีแล้วนะ เดี๋ยวนี้เด็กไม่ฮิตเล่นกันแล้ว ส่วน อันนี้เหมือนช่องข้างในมันตัน มันเก่าแล้วภาพเลยไม่ขยับ
.
"งั้นอันเก่านี้คุณยายขายมั้ยคะ" ซอลมีถามคุณยายด้วยในตามีความหวัง ☆_☆
.
"ถ้าอยากได้ก็เอาไปเห๊อะ"
คุณยายยิ้ม พร้อมหยิบกล้องของเล่นยื่นให้
.
.
ระหว่างทางกลับบ้าน ซอลมีได้แต่หยิบกล้องของเล่นขึ้นมาส่อง แต่ภาพข้างในไม่ขยับแล้ว ตั้งใจว่าจะเอาไปซ่อมที่บ้าน
และวางแผนไปหาบ้านยูจองที่ต่างจังหวัด ตามที่ยายบอก ซอลมีวางแผนไว้ พอถึงวันหยุดอาทิตย์หน้าก็จะรีบไปหาเลย
.
.
.
ซอลมีส่องกล้องเล่นไปเล่นมา ถึงภาพในกล้องจะไม่ขยับ แต่ถ้ามองรอดผ่าน ก็จะเห็นแสงเป็สีเหลื่อมๆ สลับกัน
.
เอ๊ะ ! อยู่ๆ บรรยากาศด้านนอกก็เปลี่ยนไป
เมื่อกี้เรากำลังนั่งรถกลับบ้านหนิ ทำไมตอนนี้ เรามานั่งเล่นที่สนามหญ้าซะได้? !!!
.
เอ๋ หรือว่าเราเข้ามาในฝันอีกแล้ว !
.
ถ้าเข้ามาในฝัน ! งั้นยูจองหล่ะ !
.
ยูจองหายไปไหนนะ ่เวลาในฝันมันไม่ค่อยต่อเนื่องกัน ตกลงเกิดอะไรกับยูจองกันแน่ ?
.
กรี๊ดดดดดด อยู่ๆ มีเสียงกรี๊ดดังขึ้น !
.
มิเร วิ่งหน้าตื่นมาหาเรา !
.
ซอลมีๆ ! ยูจองเค้า ! ฮือๆๆ !
.
เดี๋ยวๆ ใจเย็นๆ มิเร ยูจองเป็อะไร !!! ???
.
.
โปรดติดตามตอนต่อไป >>
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
☆ จากใจนักเขียน ☆
ไม่รู้ว่าเคยเล่นมั้ย กล่องส่องยาวๆ ตอนเด็กๆ ชอบเล่นกัน พี่มิกกี้ติดมากเลยนะ ไม่ว่าไปเที่ยวประเทศไหนก็ต้องซื้อกลับมา
หรือผู้อ่านที่น่ารักมีของเล่นตอนเด็กๆ ชิ้นไหนแจ่มๆ ที่ยังจำได้อยู่ เม้นมาทีจ้า ♡ และอย่าลืม มาลุ้น + ให้กำลังยูจองกันนะทุกคน ^^
440
