บทที่ 14
มองผ่านความคิดของทุกคน
เขาลดเบาะหลังรถลงแล้วค่อย ๆ นอนลง เขาใช้สองมือไขว้หลังศีรษะลืมตาจ้องมองป่าแห่งนี้อย่างเงียบ ๆ สมองของเขากำลังประมวลผลข้อมูลทุกประเภทอย่างรวดเร็ว
เช่นเดียวกับที่แฮร์ริสกล่าว ภาพและความรู้ทุกประเภทปรากฏขึ้นในสมองของหลี่ิอยู่ตลอดเวลา ทุกสิ่งเกี่ยวกับอดีตของแฮร์ริส ดูเหมือนจะเหมือนกับที่หลี่ิเคยััมาด้วยเมื่อเขายังเป็เด็ก ความทรงจำแบบนั้นตราตรึงเข้าไปในสมองของเขาราวกับตราสินค้าที่ล้างไม่ออก
บนดาวเคราะห์ดวงหนึ่งกลุ่มของสิ่งมีชีวิตที่คุ้นเคยและแปลกประหลาด พวกมันไม่ใช่มนุษย์และไม่ใช่สัตว์ แต่เป็สิ่งมีชีวิตต่างดาว พวกเขาสามารถรู้ชื่อและสถานะของตัวเองได้อย่างชัดเจน ดูแปลกมาก
ดวงดาวในกาแล็คซีมีพลังงานชีวิตและสิ่งที่ไม่รู้จักเช่นเดียวกับเนื้อหาที่หลี่ิบันทึกและจดเอาไว้ในสมุดบันทึกของเขา แม้ว่านั้นจะเป็เพียงแค่เศษเสี้ยวก็ตาม
โชคดีที่สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ทำให้หลี่ิปวดหัวหรือรู้สึกไม่สบายตัวแต่อย่างไร มีข้อความสำคัญที่หลี่ิกังวลมากที่สุด ซึ่งสอดคล้องอย่างยิ่งกับมุมมองของแฮร์ริส นั้นคือข้อมูลความทรงจำของหลี่ิที่เขาไม่ได้ต่อกันมากก่อนหน้านี้ หลังจากอัปเกรดเนื้อหาแล้ว ส่วนหนึ่งถูกเชื่อมต่อโดยอัตโนมัติในสมองของเขา
ใช่ยิ่งระดับอารยธรรมก้าวหน้ามากขึ้น ชิ้นส่วนในสมองก็จะแยกข้อมูลใหม่ที่สมบูรณ์ตามระดับโดยอัตโนมัติ หากระดับไม่ถึงก็แทบจะเป็ไปไม่ได้ที่จะเข้าใจความหมายของข้อมูลที่ได้มาอย่างลึกซึ้งเลย
มีทั้งเื่ราวที่เกี่ยวกับมนุษย์เกี่ยวกับดวงดาวต่าง ๆ และเื่ราวของดาวแม่ของเหล่ามนุษย์ หลี่ิยังไม่สามารถกำจัดพันธนาการแห่งธรรมชาติของมนุษย์ได้ เมื่ออารยธรรมไปถึงระดับที่เจ็ดเท่านั้นที่เขาจะหลุดพ้นจากมันได้
เช่นเดียวกับพ่อแม่และลูก เมื่อเด็กโตเป็ผู้ใหญ่จะมีอิสระและเป็อิสระนั้นก็ถูกกำหนดโดยข้อจำกัด ของพ่อแม่ ตรงกันข้ามความจริง หากยังคงอยู่กับพ่อแม่ในฐานะผู้ใหญ่ก็จะไม่สามารถระบายความรักและข้อจำกัดนั้นก็จะคงอยู่ต่อไปจะไม่มีวันเติบโต
เมื่อหลี่ิก้าวไปสู่ระดับที่ 7 ของอารยธรรมดาวแม่จะไม่สามารถให้พลังงานเพื่อดำรงชีวิตได้ หากเขายังคงอยู่บนโลกต่อไปเขาจะบีบเอาพลังงานเล็ก ๆ ของดาวแม่ออกไปจนหมดและความต่อเนื่องของวิวัฒนาการของมนุษย์จะสิ้นสุดลง
ในความทรงจำชิ้นส่วนของแฮร์ริสมีอารยธรรมต่าง ๆ ในจักรวาลรวมอยู่ มีทั้งอารยธรรมที่อาศัยพลังทางจิติญญา อารยธรรมที่อาศัยเทคโนโลยี อารยธรรมแห่งภูมิปัญญา อารยธรรมแห่งอำนาจ อารยธรรมทางชีววิทยาและอื่น ๆ อีกมากมาย การพัฒนาของแต่ละอารยธรรมนั้นแยกออกจากพลังงานของดาวแม่ไม่ได้และการเติบโตของแต่ละอารยธรรมนั้น ๆ มาจากลักษณะของชีวิตที่ดาวแม่มอบให้ั้แ่จุดเริ่มต้นของวิวัฒนาการ
หลี่ิยังไม่สามารถเข้าใจข้อมูลนั้นได้ เขาสามารถเรียนรู้ได้เพียงหนึ่งหรือสองชิ้นจากชิ้นส่วนความทรงจำที่ไม่ต่อเนื่อง สิ่งที่ไม่รู้จักมากมายต้องได้รับการเลื่อนระดับไปในขั้นสูงเพื่อทำความเข้าใจมัน
และข้อมูลใหม่เล็กน้อยนี้ยังช่วยเพิ่มความรู้ความเข้าใจหลังจากที่หลี่ิกลายเป็สิ่งมีชีวิตระดับอารยธรรมที่สี่แล้วด้วย
ขณะที่ข้อมูลในสมองของเขากำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของหลี่ิก็ส่งเสียงอีกครั้งหนึ่ง หลี่ิหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาในกระเป๋าและเห็นข้อมูลทุกประเภทกะพริบบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขา สายที่ไม่ได้รับข้อความสั้น ๆ และข้อความของซอฟต์แวร์ระบบ การสื่อสารจะเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ
ดวงตาของหลี่ิจ้องไปที่โทรศัพท์มือถือและหน้าจอก็กะพริบอย่างรวดเร็ว ตอบกลับข้อมูลที่จำเป็และเพิกเฉยต่อข้อมูลที่ไม่จำเป็
สายที่ไม่ได้รับส่วนใหญ่มาจากพ่อแม่ของเขาเอง และเิเหลียนยี่ และข้อความส่วนใหญ่เกี่ยวกับความเห็นอกเห็นใจ
เขาตอบกลับข้อมูลของพ่อแม่เพื่อให้ครอบครัววางใจได้ สำหรับโทรศัพท์และข้อความของเิเหลียนยี่ เขาไม่ได้ตอบกลับอะไรไป
นอกจากนี้ยังมีข้อมูลใหม่ ๆ โผล่ขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถืออย่างต่อเนื่อง โดยส่วนใหญ่เกี่ยวกับเนื้อหาของไฟดับครั้งใหญ่และความคิดเห็นต่าง ๆ เกี่ยวกับเครือข่ายก็ปรากฏขึ้นอย่างไม่สิ้นสุด
บางคนบอกว่าเป็เพราะปัญหาในวงจรหลักของเมืองบางคนบอกว่าเป็เพราะภาระไฟฟ้าที่หนักหน่วงและบางคนก็บอกว่าเกี่ยวข้องกับการตกของอุกกาบาตเมื่อสองสามวันก่อน เพียงหนึ่งชั่วโมงหลังจากเหตุการณ์อินเทอร์เน็ตก็ไปด้วยความคิดเห็นทุกประเภท
ข้อมูลถูกกรองอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็สว่างวาบอีกครั้ง ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับความกังวลของหลี่ิเริ่มปรากฏขึ้น มีอุกกาบาตสามลูกตกลงสู่พื้นในเขต C สองแห่งอยู่ใกล้เมือง T ทางตอนเหนือตอนกลางของเขต C และอีกอันอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเขต C
เขาได้รับพลังจากเศษชิ้นส่วนเนบิวลาไปแล้วสองชิ้นจากเมือง T และเหลือเพียงแห่งเดียวในเขตตะวันตกเฉียงใต้นี้
อุกกาบาตในเมือง T เขตตะวันตกเฉียงใต้เป็เพียงข้อมูลที่จัดทำโดยผู้ที่ชื่นชอบดาราศาสตร์ทางอินเทอร์เน็ตและไม่มีจังหวัดหรือเมืองใดที่ถูกระบุเฉพาะเจาะจง มีเพียงการวางแนวแบบคร่าว ๆ เท่านั้น
เมื่อมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือตรงหน้าแล้ว หลี่ิดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างออก จู่ ๆ เขาก็สตาร์ทรถเปิดไฟและออกจากป่าไป เขากลับไปที่ถนนและขับรถไปในเมืองอีกครั้ง
ขณะขับรถโทรศัพท์มือถือของหลี่ิดังขึ้นอีกครั้ง เิเหลียนยี่โทรมาหาเขาอีกครั้งแล้ว หลังจากที่หลี่ิมองเพียงครั้งเดียวโทรศัพท์จะวางสายโดยอัตโนมัติ และโทรศัพท์มือถือจะกะพริบอัตโนมัติดึงอีกฝ่ายเข้าสู่บัญชีดำ
จากนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้งโดย ฮั่วก๋าย
หลี่ิใช้สติสั่งงานโทรศัพท์มือถือโดยตรงเพื่อเชื่อมต่อโทรศัพท์
"หลี่ิ นายช่วยมาที่ โรงแรม บาหลี่ 3011 ได้ไหม ฉันอยากจะปรึกษานายบางอย่าง" เสียงของฮั่วก๋ายดังมาจากด้านในของโทรศัพท์
หลังจากดูทางด้านหน้ารถแล้วหลี่ิก็จำได้ว่าฮัวก๋าย ช่วยให้เขาสามารถเอาชิ้นส่วนเนบิวลาได้สำเร็จในครั้งนี้ เขาควรจะตอบแทนอีกฝ่ายเสียหน่อย จึงตอบกลับไปว่า "ได้ฉันจะไป"
หลังจากขับรถไปกว่าสิบนาทีหลี่ิก็กลับเข้ามาในเขตเมือง เขาขับรถอย่างรวดเร็วผ่านทางแยกบนถนน จนกระทั่งเขาชะลอตัวลงที่หน้าอาคารแห่งหนึ่งในใจกลางเมือง นี่คือโรงแรมที่มีชื่อเสียงใน T โรงแรม บาหลี่
อาคารทั้งหลังเป็รูปโค้งยาวกว่า 100 เมตรและสูงมากกว่า 20 ชั้น มีตัวอักษรขนาดใหญ่สี่ตัวแขวนอยู่บนหลังคาและประตูของอาคาร
ทันทีที่รถของหลี่ิใกล้เข้ามา เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็นำทางเขาไปยังที่จอดรถ พร้อมกับรับเอาบัตรผ่านและเดินเข้าไปในตึก
เมื่อเข้ามาในอาคาร ลี่ิก็ขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นสาม 3011 คือหมายเลขห้องที่ฮั่วก๋ายบอกเอาไว้ ถ้าโรงแรมระดับไฮเอนด์แบบนี้ไม่ใช่ลูกชายของตระกูลร่ำรวยอย่างเขา คนธรรมดาก็ยากที่จะจ่ายได้ ทันทีที่หลี่หมิเดินออกจากลิฟต์มีเ้าหน้าที่บริการเข้ามาสอบถาม
“ ห้องของคุณเบอร์อะไรคะ” หญิงสาวคนดังกล่าวแต่งกายด้วยชุดสูทอย่างสุภาพ
หลี่ิไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่เหลือบมองข้อมูลที่เขา้า
"ไม่เป็ไรครับผมไปเองได้"
หลี่ิที่ยังไม่ได้ก้าวออกไป เสียงใส ๆ ของอีกฝ่ายก็ทำให้เขาอึดอัดใจบ้าง เขาหันกลับมามองหญิงสาว ในเวลานี้หญิงสาวยิ้มและพยักหน้าให้เขา
"ขอบคุณครับ ผมรู้ว่าต้องไปห้องไหน" หลี่ิตอบด้วยรอยยิ้มและเดินจากไป
เสียงนั้นไม่ได้มาจากปากของหญิงสาว มันเป็เพียงความคิดในหัวของหญิงสาว แต่ความคิดที่แข็งแกร่งนี้ก็เหมือนกับการพูดในหูของหลี่ิ เขาได้ยินมันชัดเจนมาก หลี่ิไม่สนใจจึงตอบรับอีกฝ่ายไปแต่โดยดี
หลังจากนั้นไม่นานหลี่ิก็มาถึงประตู 3011 ซึ่งเป็ประตูสองชั้น หลี่ิดันประตูครึ่งบานด้วยมือข้างเดียวและเดินตรงเข้าไป
ในห้องที่กว้างขวางแสงไฟสว่างจ้ามีโต๊ะขนาดใหญ่วางอยู่ตรงกลาง ผนังทั้งสี่ด้านล้วนเป็ภาพจิตรกรรมฝาผนังและแสงไฟที่หรูหราและในส่วนลึกของห้องมีที่นั่งโซฟา KTV และ สิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ
ทันทีที่เขาเห็นหลี่ิเดินเข้ามา,ฮั่วก๋ายและเิเหลียนยี่ยืนขึ้นพร้อมกัน มือขวาของฮั่วก๋ายยังคงถูกโบกปูนปลาสเตอร์และผ้าพันแผล เขาพายมือซ้ายของเขาและพูดอย่างสุภาพว่า "หลี่ิ โปรดนั่งลงโปรดนั่งลงก่อนครับ"
หลี่ิไม่สุภาพม่ก เขานั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามของที่นั่งของเิเหลียนยี่ และไม่พูดอะไรสักคำ เขาค่อย ๆ นั่งลงข้าง ๆ ฮั่วก๋าย บนโต๊ะมีกุ้งล็อบสเตอร์หอยเป๋าฮื้ออาหารทะเลและไวน์แดงหนึ่งขวด
หลี่ิวางบัตรของเขาลงบนโต๊ะและพูดว่า "บัตรผ่านบริษัทของนาย"
ฮั่วก๋าย ไม่ได้มองไปที่ทางผ่านนั้น เขาจับจ้องไปที่ หลี่ิจากนั้นก็ยิ้มอีกครั้ง เขาบอกว่า "บัตรนี้ไม่ใช่เื่ใหญ่โตอะไร ฉันอยากให้นายมาคุยเื่อื่นมากกว่า แต่ฉันกลัวว่านายจะไม่มานั่นเป็เหตุผลที่ฉันส่งคนไปที่บ้านของนายเพื่อแจ้งข่าว แต่นายดันไม่อยู่นี้สิ ท้ายที่สุดเลยต้องโทรไปหา”
ดวงตาของหลี่ิหรี่ลงเล็กน้อยและมองไปที่ ฮั่วก๋ายและเิเหลียนยี่ตามลำดับ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าและกระเป๋าเริ่มกะพริบถี่ ๆ ข้อมูลทุกประเภทถูกนำเสนอในสมองของหลี่ิแทบจะในทันที
"ที่มันเป็แบบนี้ก่อนอื่นฉันขอโทษ มันเป็ความผิดของฉันเองในคืนนั้นมันมีอะไรหลายอย่างไม่ถูกต้อง ฉันสมควรได้รับบทลงโทษแบบนี้แล้ว” ฮั่วก๋ายหยิบขวดไวน์ขึ้นมาและ พร้อมที่จะเทให้กับตัวเอง
ทันทีที่หยิบขวดขึ้นมา เิเหลียนยี่ ก็คว้าขวดและพูดว่า "นายอยากจะดื่มอะไรตอนนี้ หมอก็บอกแล้วไม่ใช่หรอว่าอย่างพึ่งดื่ม”
เิเหลียนยี่ กล่าวพร้อมกับรินไวน์ในถ้วยของเธอแทน
หลี่ิโบกมือและกล่าวว่า "อย่าพึ่งดื่มมันเลย ถ้ามีอะไรที่จำเป็ก็ควรพูดคุยเื่นี้กันก่อนนะ"
กล่าวอีกนัยหนึ่งหลี่ิมองเห็นชัดเจนมากเกี่ยวกับความคิดของฮั่วก๋าย แต่หลี่ิไม่้าขัดจังหวะเขา ท้ายที่สุดสิ่งที่ฮั่วก๋าย้าจะพูดต่อคือสิ่งที่หลี่ิกำลังสนใจ
เิเหลียนยี่ แสดงความลำบากใจเล็กน้อย เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงเื่ตอนที่เธอเมา ๆ เธอจึงแก้วของเธอค่อย ๆ วางแก้วลงบนโต๊ะ
ฮั่วก๋ายจึงกล่าวต่อว่า: "เป็ความจริงที่่หนึ่งที่ผ่านมาฉันยุ่งอยู่กับงานของฉันและละเลยเื่แบบนั้นไป ดังนั้นฉันจึง้าที่จะแก้ไขความเข้าใจของพวกเรา ฉันเชิญมาเพราะพวกเรามีจุดสนใจที่เหมือน ๆ กัน พวกเราจะไปที่เมือง Z เพื่อมองหา อุกกาบาตที่ใหญ่ที่สุด "
เิเหลียนยี่ยิ้มด้วยความสุข แต่เขาไม่รู้ความหมายของมัน หลี่ิมองไปที่เมิ่งเหลียนยี่แล้วหันไปมองฮั่วก๋าย เขามองไปที่เิเหลียนยี่และไม่ได้พูดอะไรออกมา
ฮั่วก๋ายกล่าวต่อว่า: “พอดีฉันรู้มาจากเหลียนยี่ว่านายเองก็สนใจเื่อุกกาบาตเหมือนกัน ดังนั้นเธอจึงแนะนำให้ชวนนายไปกับพวกเราด้วย อันที่พวกเราไม่ได้เป็เพื่อนกัน แต่ถึงยังงั้นทางเราก็ให้ความสำคัญกับคนที่มาติดต่อด้วยเพื่อเป็การไถ่โทษแล้วฉันก็อยากให้นายไปกับพวกเราด้วย"
ฮั่วก๋ายกำลังพูด แต่เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ทันใดนั้นคือโทรศัพท์ของเิเหลียนยี่เอง
"อ๊ะ ของฉันเอง ฉันขอตัวแปป" เิเหลียนยี่ มองไปที่โทรศัพท์และพูดอย่างนั้นและออกจากห้องไปอย่างรีบร้อน
4K
![[จบแล้ว] มหาศึกไททันล้างโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753259250_75730930.webp)
