หลี่เจี้ยนมาถึงบ้านของคุณนายหลินในเวลาไม่นานนัก เขาเดินตรงไปยังประตูรั้วไม้สีขาวขนาดใหญ่ ก่อนจะกดกริ่งหน้าบ้าน เสียงกริ่งดังก้องไปทั่วบริเวณบ้าน ไม่นานนัก ประตูรั้วก็ถูกเปิดออกโดยหญิงวัยกลางคนในชุดแม่บ้านสีฟ้าอ่อน
“คุณผู้ชายมาหาใครคะ?” หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“ผมมาพบคุณนายหลินครับ” หลี่เจี้ยนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
“ขอทราบชื่อด้วยค่ะ”
“หลี่เจี้ยนครับ”
หญิงวัยกลางคนพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้หลี่เจี้ยนยืนรออยู่ที่หน้าประตู ไม่นานนัก หญิงวัยกลางคนก็เดินกลับออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม
“เชิญคุณหลี่เจี้ยนเข้าไปด้านในเลยค่ะ คุณนายรออยู่ที่ห้องรับแขก”
ชายหนุ่มเดินตามหญิงวัยกลางคนเข้าไปในบ้าน ตลอดทางเดินนั้น เขาอดไม่ได้ที่จะชื่นชมความสวยงามของบ้านหลังนี้ ต้นไม้ใหญ่เขียวขจีปลูกเรียงรายอยู่สองข้างทางเดิน สวนดอกไม้สีสันสดใสถูกจัดแต่งอย่างสวยงาม เสียงน้ำพุที่ดังอยู่ไม่ไกล ทำให้บรรยากาศดูร่มรื่นและผ่อนคลาย
หลี่เจี้ยนเดินมาถึงห้องรับแขก เขาเห็นคุณนายหลินนั่งจิบน้ำชาอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยรอยยิ้มหวาน
“คุณหลี่ เชิญนั่งค่ะ”
หลี่เจี้ยนเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับคุณนายหลิน เขามองสำรวจหญิงสาววัยกลางคนตรงหน้าอย่างพิจารณา เธอสวยสง่า ผิวพรรณผุดผ่อง ผมดำขลับ ริมฝีปากแดงระเรื่อ ยิ่งมอง เขาก็ยิ่งรู้สึกหลงใหล
ตอนเขามาสอนหนังสือลูกชายของเธอที่บ้านหลังนี้ เขาบังเอิญรู้ว่าคุณนายหลินหรือชื่อเต็มๆของเธอก็คือ หลินจือเหยา กับท่านนายพลจางมีปัญหากัน เื่นกเขาของท่านนายพลไม่ยอมขัน มันทำให้เธอหงุดหงิดใจเป็อย่างมาก ในเวลาที่เขาสอนลูกชายของเธอ เธอจะชอบมาอยู่ใกล้ๆ เขาเสมอ เธอน่าจะชอบเขาน่าดู ชายหนุ่มยกยิ้มให้คุณนายหลิน
“ขอบคุณครับ คุณนาย”
“ไม่ทราบว่าคุณหลี่มาหาฉัน มีธุระอะไรหรือคะ?” คุณนายหลินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
หลี่เจี้ยนสูดหายใจลึก ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยความ้าของเขา “คือ... ผมอยากจะขอความช่วยเหลือจากคุณนายครับ”
คุณนายหลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ความช่วยเหลือ?”
“ครับ” หลี่เจี้ยนพยักหน้า “ผมกำลังจะถูกส่งตัวไปเป็ยุวชนปัญญาที่หมู่บ้านหลงเหมิน ซึ่งอยู่ห่างไกลจากที่นี่มาก ผมไม่อยากไปอยู่ที่นั่นเลยครับ”
“ทำไมล่ะคะ?” คุณนายหลินถามอย่างสงสัย “การได้เป็ยุวชนปัญญา ถือเป็เกียรติอย่างยิ่งเลยนะคะ”
“ผมรู้ครับ แต่ผมแค่ไม่อยากไปอยู่ที่ห่างไกลแบบนั้น ผมอยากอยู่ที่นี่ ใกล้ๆ กับคุณนายครับ”
คุณนายหลินหน้าแดงก่ำ เธอไม่เคยคิดว่าชายหนุ่มจะพูดแบบนี้ “คุณหลี่ พูดอะไรอย่างนั้นคะ?”
“ผมพูดความจริงครับ” หลี่เจี้ยนเอ่ยยืนยัน “ผมรู้สึกดีกับคุณนายมาก ผมชอบคุณนายมาตั้งนานแล้วครับั้แ่ผมมาสอนลูกชายคุณนายที่บ้าน”
คุณนายหลินหลบสายตาของหลี่เจี้ยน เธอรู้สึกเขินอายกับคำพูดของเขา “คุณหลี่ ฉัน... ฉันมีสามีแล้วนะคะ และอีกอย่างอายุพวกเราก็แตกต่างกันมาก”
“ผมรู้ครับ ว่าผมอายุห่างจากคุณนาย 12 ปี แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะชอบคุณนายไม่ได้่”
คุณนายหลินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม “แล้วคุณจะให้ฉันช่วยอะไรคุณล่ะคะ?”
“ผมอยากให้คุณนายช่วยฝากงานให้ผมที่ค่ายทหารได้ไหมครับ” หลี่เจี้ยนตอบ “ผมไม่อยากไปอยู่ที่หมู่บ้านหลงเหมิน ผมอยากอยู่ที่นี่ ใกล้ๆ คุณนาย”
คุณนายหลินครุ่นคิด เธอรู้ดีว่าสามีของเธอเป็คนมีอำนาจ หากเธอเอ่ยปากขอ เขาก็คงจะช่วยเหลือหลี่เจี้ยนได้ไม่ยาก “ฉันจะลองคุยกับสามีของฉันดูนะคะ”
หลี่เจี้ยนเมื่อได้ยินดังนั้นเขาดีใจเป็อย่างมาก เขาเดินเข้าไปหาคุณนายหลินที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงข้ามเขาอย่างช้าๆ เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“คุณนายหลินครับ ผมรู้สึกขอบคุณคุณมากจริงๆ ที่ช่วยเหลือผมในครั้งนี้”
หลันจือเหยา หันมายิ้มให้เขา “ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ฉันยินดีช่วยเหลืออาจารย์ของลูกชายฉันอยู่แล้วค่ะ”
หลี่เจี้ยนสบตาเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม “คุณนายรู้ไหมครับ ว่าผมรู้สึกโชคดีแค่ไหน ที่ได้พบกับคุณ”
หลินจือเหยา หน้าแดงก่ำ เธอหลบสายตาของเด็กหนุ่ม “คุณหลี่พูดอะไรคะ?”
“ผมพูดความจริงครับ” หลี่เจี้ยนยืนยัน “ั้แ่ครั้งแรกที่ผมเจอคุณ ผมก็รู้สึกว่าคุณเป็ผู้หญิงที่พิเศษมาก”
“พิเศษ?”
“ครับ” หลี่เจี้ยนพยักหน้า “คุณสวย สง่า มีเสน่ห์ และที่สำคัญ คุณใจดีกับผมมาก”
คุณนายหลินรู้สึกเขินอายกับคำชมของเขา เธอไม่เคยมีใครมาพูดจาหวานหูใส่แบบนี้มาก่อน
“คุณหลี่ชมเกินไปแล้วค่ะ”
“ผมไม่ได้ชมเกินไปเลยครับ” หลี่เจี้ยนส่ายหน้า “ผมพูดจากใจจริง”
เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้คุณนายหลินมากขึ้น ก่อนจะเอื้อมมือมาััมือเธอแ่เบา “คุณนายหลินครับ ผมรู้ว่ามันอาจจะดูรวดเร็วเกินไป แต่ผมอยากจะบอกว่า... ผมชอบคุณ”
คุณนายหลินเบิกตากว้าง เธอใกับคำสารภาพรักของเด็กหนุ่ม“คุณหลี่...”
“ผมรู้ว่าคุณมีสามีแล้ว” หลี่เจี้ยนพูดต่อ “แต่ผมก็อดใจไม่ได้จริงๆ ผมชอบคุณมาก”
หลันจือเหยา รู้สึกสับสน เธอไม่รู้จะตอบเด็กหนุ่มอย่างไรดี
“คุณนายครับ” หลี่เจี้ยนเอ่ยเรียกเธอเบาๆ “ผมรู้ว่าผมไม่ใช่ผู้ชายที่ร่ำรวยอะไร แต่ผมมีแต่ความรักที่มอบให้คุณนายเท่านั้น”
หลันจือเหยามองสบตาหลี่เจี้ยน เธอเห็นแววตาของเขา มันทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหว
“ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี”
“ไม่เป็ไรครับ” หลี่เจี้ยนยิ้มให้เธอ “คุณไม่จำเป็ต้องตอบผมตอนนี้”
เขาลุกขึ้นยืน “งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”
คุณนายหลินพยักหน้ารับ “ค่ะ”
เมื่อเหลี่เจี้ยนจากไปเธอก็นั่งอยู่บนโซฟาเพียงลำพัง ความเงียบของห้องรับแขกทำให้หญิงสาวได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองชัดเจนขึ้น สายตาของเธอจับจ้องไปที่ประตูที่เด็กหนุ่มเพิ่งเดินออกไป เธอรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในหัวใจ
เธอคิดถึงด็กหนุ่มผู้มีหน้าตาดีและมีความรู้ความสามารถ ที่เธอเลือกให้มาสอนเจียเหวิน ลูกชายของเธอ หลี่เจี้ยนไม่เพียงแต่เป็ครูที่ดี แต่ยังเป็คนที่เข้าใจความรู้สึกของเธอได้อย่างลึกซึ้ง ทุกครั้งที่เขามาสอนหนังสือ เธอมักจะรู้สึกอบอุ่นและมีชีวิตชีวาขึ้นมา
แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาก็ทำให้เธอสับสน เธอรู้ดีว่ามันไม่ถูกต้อง แต่หัวใจของเธอก็ไม่อาจหยุดยั้งได้ สามีของเธอ ท่านนายพลจาง ผู้ซึ่งมีอายุมากกว่าเธอถึง 20 ปี กลับไม่ให้ความสนใจเธอเท่าที่ควร เขาหมกมุ่นอยู่กับงาน ด้วยความที่เขาอายุเยอะทำให้นกเขาของเขาที่ไม่ยอมขัน จนทำให้เธอรู้สึกเปลี่ยวเหงา
คุณนายหลินถอนหายใจยาวๆ เธอมองไปที่ถ้วยน้ำชาที่ยังคงวางอยู่บนโต๊ะ น้ำชาที่หลี่เจี้ยนเพิ่งจิบไปยังคงอุ่นอยู่ เธอรู้สึกเหมือนกับว่าความอบอุ่นนั้นยังคงหลงเหลืออยู่ในห้องนี้
“ฉันควรทำอย่างไรดี?” เธอถามตัวเองในใจ
เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาไม่อาจเป็ไปได้ง่ายๆ ในสังคมที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์และข้อจำกัด แต่หัวใจของเธอก็ไม่อาจหยุดยั้งความรู้สึกที่กำลังเติบโตขึ้นทุกที
คุณนายหลินลุกขึ้นยืนและเดินไปที่หน้าต่าง เธอมองออกไปที่สวนหลังบ้านที่สวยงาม แต่ใจของเธอกลับรุ่มร้อนนึกถึงััของเขา
“บางที... บางทีฉันอาจจะต้องให้เวลากับตัวเองสักหน่อย” เธอพูดเบาๆ กับตัวเอง
...
ทางด้านหลี่เจี้ยนเดินออกจากบ้านของคุณนายหลินด้วยความรู้สึกเบิกบานใจ เขามั่นใจว่าคุณนายหลินจะต้องช่วยเหลือเขาได้อย่างแน่นอน และเขาจะได้อยู่ใกล้ชิดกับหญิงสาวที่เขาหลงใหล
หลี่เจี้ยนกลับมาถึงบ้านด้วยหัวใจที่พองโต เขารีบตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง แล้วหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ขึ้นมาเปิดอ่าน บนหน้ากระดาษนั้นมีรายชื่อของผู้หญิงหลายคน แต่ละคนล้วนเป็ผู้หญิงที่มีฐานะร่ำรวยและมีอำนาจ
หลี่เจี้ยนใช้ปากกาขีดฆ่าชื่อของเฉินฮวาลี่ออกจากรายชื่อ ก่อนจะเขียนชื่อของคุณนายหลินลงไปแทนที่ รอยยิ้มเ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
“ลาก่อน เฉินฮวาลี่” เขาพึมพำกับตัวเอง “ต่อไปนี้ ฉันจะไม่ง้อเธออีกแล้ว ฉันจะหาผู้หญิงที่รวยกว่าและมีอำนาจกว่าเธอ”
หลี่เจี้ยนปิดสมุดบันทึก แล้วเก็บเข้าลิ้นชักอย่างระมัดระวัง เขามองไปยังกระจกเงา เห็นใบหน้าหล่อเหลาของตัวเองสะท้อนอยู่
“หลี่เจี้ยน แกมันเก่งจริงๆ” เขาพูดกับตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ “แกสามารถหลอกผู้หญิงได้ทุกคน”
หลี่เจี้ยนยิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัย เขามั่นใจว่าสักวันตัวเองจะสามารถก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตได้อย่างแน่นอน โดยไม่จำเป็ต้องพึ่งพาผู้หญิงคนใดอีกต่อไป
1K
![กอดตัวเองไปก่อนนะ [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1634983906_86192468.webp)
