บทที่ 7 รู้ความจริง
ผ่านมากว่าห้าเดือนแล้วที่เมฆาหย่าขาดกับไพลินทร์เหมือนเวลาเดินผ่านไปช้าเรื่อย ๆ เขากลับมาเป็คนเดิมที่ไร้หัวใจ ไร้ความรู้สึกรอยยิ้มที่เคยปรากฏบนใบหน้าก็จางหายไปข่าวการหย่าของทั้งสองถูกสื่อโจมตีกันอย่างสนุกปากเขาไม่มีอารมณ์สนใจที่จะแก้ข่าวอะไรทั้งนั้น
ทุกวันนี้เอาแต่โหมทำงานอย่างหนักไม่ยอมกลับบ้าน พักแต่คอนโดอย่างเดียว ความเจ็บที่ยากจะเยียวยาให้หายเหมือนคำพูดที่ว่า “เวลาจะช่วยเยียวยาทุกอย่าง” เปล่าเลยกลับทำให้ทุกอย่างแย่ลงกว่าเดิม
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้เมฆาสะดุ้งหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตของตนเอง
“ฮัลโหลครับแม่” เป็มารดานั่นเองที่โทรเข้ามาเขาจะปล่อยผ่านไปก็ได้ ทว่าอีกความคิดคือท่านเป็ห่วงเลยโทรมาถามไถ่
(เมฆ...ลูกไม่คิดจะกลับบ้านบ้างหรือไงแม่เป็ห่วงลูกนะ)
“ไม่ครับ แม่ไม่ต้องเป็ห่วง ผมสบายดี”
(ลูกยังทำใจไม่ได้ใช่มั้ย) เสียงที่ใช้พูดดูแข็งกระด้างจนคนฟังรู้สึกได้
“ผมทำใจได้นานแล้วครับสมองของผมไม่มีที่ว่างให้คิดถึงผู้หญิงแพศยาแบบนั้นหรอก”
(ดีแล้วลูก ดูแลตัวเองด้วยนะ)
“ครับ ผมรักแม่นะ”
ปากบอกว่าทำใจได้แต่สมองกลับนึกถึงผู้หญิงแพศยาคนนั้นอีกทำไมไม่มีคืนไหนที่เขาจะนอนหลับสนิทเลยสักคืน ภาพวันเวลาเก่า ๆ วนเวียนเข้ามาให้หัวทุกคืนราวกับตั้งนาฬิกาปลุกไว้ คอยตอกย้ำให้ว่าเขานั้นเป็คนโง่ที่โดนคนรักสวมเขาให้
“โถ่เว้ย!!!เมื่อไรเธอจะออกไปจากหัวของฉันห๊ะ!!! จะมาหลอกหลอนกันอีกทำไม!”
เป็แบบนี้ทุกวันที่เขาต้องเห็นภาพของไพลินทร์เข้ามาในความคิดสลัดออกไปก็ยังอยู่เหมือนเดิม
*********
ไตรรัตน์ ปราบภพและภาคภูมิตอนนี้ทั้งสามคนกำลังรวบรวมหลักฐานที่จะทำให้ไพลินทร์พ้นผิดได้ประมาณเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้วและข่าวที่พวกเขารู้มาก่อนหน้านี้มีคลาดเคลื่อนไปนิดหน่อยแต่ไม่เป็ผลอะไร
ผู้หญิงที่คุณหญิงรัตนา้าเป็ลูกสะใภ้นั้นไม่ใช่เด็กสาวที่พวกเขาติดตามแต่เป็พี่สาวของเธอต่างหากและเป็คนที่ร่วมมือวางแผนเพื่อใส่ร้ายไพลินทร์ว่าคบชู้ตอนนี้เหลือเพียงแค่ตามล่าหาตัวผู้ชายคนนั้นมาพูดความจริงเพราะหลักฐานที่มีตอนนี้เป็เพียงภาพถ่ายและกล้องวงจรปิดที่บ้านเมฆาเท่านั้นโดยที่พวกเขาได้ขอความร่วมมือสาวใช้ในบ้านของเมฆาเข้าไปแอบเอาภาพจากกล้องวงจรปิดมาให้เพื่อล้างมนทินให้กับไพลินทร์
“เห้อ...แม่งตามหายากฉิบ! เจอตัวเมื่อไหร่นะกูจะต่อยให้น่วมเลยคอยดู” ปราบภพบ่นเมื่อเขาต้องทิ้งงานให้เลขาดูแลแทนเพื่อมาจัดการล้างความผิดให้กับไพลินทร์
“เออน่ะ ใจเย็น ๆ สิวะ จะจับคนร้ายหลักฐานต้องแน่นนะเว้ย”ไตรรัตน์เองก็ร้อนรุ่มในใจไม่แพ้ใจกับไอ้สองคนนี้หรอก
“พวกมึง! ไปหาไอ้เมฆดีกว่า กูสงสารมันว่ะ!”ภาคภูมิบอก หลายวันมานี้เขาไม่ได้ข่าวของเมฆาเลยไม่รู้ว่าจะเป็ตายร้ายดียังไงบ้าง
“อือ ไปก็ได้ว่ะ เดี๋ยวมันได้ตายคาห้องพอดี”
จากนั้นสามหนุ่มก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังคอนโดส่วนตัวของเมฆาแต่แล้วสายตาของภาคภูมิเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่คุ้นตาชายหนุ่มรูปร่างล่ำสันหน้าตาคลับคล้ายกับชายที่พวกเขากำลังตามตัวอยู่ แต่...ตอนนี้กลับเดินเล่นอยู่บริเวณหน้าห้างแห่งหนึ่งกับหญิงสาวและเด็กผู้หญิงตัวน้อย
“เห้ย!! หยุด ๆ ไอ้ปราบมึงดูนั้นไอ้ผู้ชายคนนั้นไงที่คุณหญิงป้าจ้างมา” ภาคภูมิรีบบอกให้ไตรรัตน์หยุดรถทันทีแล้วชี้ให้ปราบภพดูว่าใช่คนเดียวกันหรือเปล่า
“เชี่ย!!! รีบ ๆ ไปจับตัวมันเร็วพวกมึง!”ปราบภพรีบลงไปจากรถทันที ตามด้วยไตรรัตน์และภาคภูมิที่วิ่งมาตามหลัง
“ขอโทษครับ ผมมีเื่จะเคลียร์กับสามีของคุณ”ภาคภูมิตรงเข้าไปพูดทันทีโดยไม่สนใจอะไร
“พวกคุณเป็ใครคะสามีของฉันไปทำอะไรให้พวกคุณเหรอคะ” หญิงสาวถามด้วยความสงสัยเพราะไม่เคยเห็นชายหนุ่มตรงหน้ามาก่อน มือบางจับมือลูกสาวไว้แน่นแล้วขยับเข้าชิดร่างสามี
“ถามสามีของคุณดีกว่ามั้ยครับว่าไปรับจ้างทำอะไรมา!”ยังคงเป็ภาคภูมิที่ยังใจเย็นแล้วหันไปมองต้นเื่ด้วยสายตาแข็งกร้าวถ้าเป็ไอ้ปราบนะ ป่านนี้มันกระทืบไอ้เลวนี่นอนจมกองเืไปนานแล้ว
“ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ พวกคุณเป็ใคร!มาจับผมแบบนี้ไม่ได้นะ” ชายหนุ่มสะบัดตัวให้หลุด เมื่อโดนล็อกตัวจากหน้าแปลก
“เมื่อห้าเดือนที่แล้วมึงไปรับจ้างจากผู้หญิงคนหนึ่งมา จะให้กูบอกเมียกับลูกของมึงไหมว่ามึงไปเลวอะไรไว้!” เดาได้เลยว่ามันต้องเป็สามีและพ่อที่ดีแน่ๆถึงกลัวคำขู่แบบนี้ ดูแล้วลูกเมียมันคงไม่รู้เื่อะไรกับความเลวของมันด้วยซึ่งเข้าทางพวกเขาพอดี
“อย่า ๆ ครับ ผมยอมแล้วตอนนั้นผม้าใช้เงินจริง ๆ คุณหญิงเลยมาจ้างผม” ชายหนุ่มยอมเปิดปากบอกแล้วหันไปมองภรรยาเพื่อให้สบายใจ
“มึงไม่ต้องมาพูดให้กูฟังกูแค่้าตัวมึงไปพูดให้กับใครบางคนเท่านั้น รับรองว่าไม่พามึงไปฆ่าแน่นอนจะไปกับกูดี ๆ หรือต้องให้เมียกับลูกของมึงเดือดร้อนหึ!” ปราบภพขู่แล้วปรายตามองไปยังหญิงสาวและเด็กน้อยที่เป็ภรรยาของชายคนนี้
“ครับ ๆ” มันรีบตกลงทันทีเพราะกลัวว่าภรรยากับลูกจะได้รับอันตราย
“ส่วนคุณ!ไม่ต้องกลัวว่าพวกผมจะเอาสามีของคุณไปฆ่า เพียงแค่้าคุยอะไรบ้างอย่างเท่านั้นเสร็จแล้วจะพาไปส่งที่บ้าน” ไตรรัตน์หันไปพูดกับหญิงสาวเพื่อให้คลายความกลัวจากนั้นก็ยื่นนามบัตรให้เพื่อให้อีกฝ่ายมั่นใจ
ทั้งสามพาชายหนุ่มที่เป็ตัวต้นเื่ไปยังคอนโดของเมฆาเพื่อให้มันพูดความจริงทั้งหมดให้เมฆารู้ว่าไพลินทร์นั้นไม่ได้คบชู้อย่างที่เห็นทั้งหมดเป็เพียงแค่แผนการของคุณหญิงรัตนาที่พยายาททำให้ใส่ร้ายไพลินทร์ให้เมฆาเข้าใจผิด
**********
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้เมฆาที่กำลังนอนหลับอยู่ตื่น จากนั้นก็เดินไปที่ประตูเพื่อดูว่าใครมาเมื่อรู้ว่าเป็ใครก็เปิดประตูออก
แอด
“พวกมึงมีอะไร” เมฆาถามด้วยความสงสัยปกติเ้าพวกนี้จะมาหาก็ต้องโทรมาบอกก่อนทุกครั้งและอีกอย่างพวกมันก็หายหัวไปเป็อาทิตย์แล้วตอนนี้อยู่ดี ๆก็โผล่หัวมาแบบไม่บอกกล่าวอะไร
“หึ! มีสิ กูพาใครบ้างคนมาเจอมึงด้วยแหละไอ้เมฆ”ปราบภพบอกแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างสะใจ
“พูดอะไรของมึงไอ้ปราบ กูงง”คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน
“เข้าไป!!!” ไตรรัตน์หิ้วปีกของชายคนหนึ่งเข้ามาแล้วผลักลงตรงหน้าของเมฆา
“มึง!!!!”ั์ตาคมของเมฆาเบิกกว้างด้วยความใ ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาคือชายชู้ของอดีตภรรยาเขา
“คุณเมฆา!”
“พวกมึงพามันมาทำไม!!! จะมาตอกย้ำอะไรกูอีก!แล้วเมียมึงไปไหนล่ะ ถึงได้ปล่อยให้ผัวมีสภาพแบบนี้”น้ำเสียงเกรี้ยวกราดไม่ส่งผลต่อเพื่อน ๆ แต่อย่างไร ทว่าอีกคนกับกลัวจนตัวสั่น
ผลั้วะ!!!
หมัดหนักของปราบภพกระแทกเข้าใบหน้าของเมฆาอย่างแรงเพื่อเรียกสติกลับคืนมา
“มึงสงบสติอารมณ์เดี๋ยวนี้ไอ้เมฆ ก่อนที่จะพลาดโอกาสอะไรไปรับรองว่าฟังแล้วมึงต้องเสียใจมากกว่านี้แน่นอน”
“พูดสิ! มึงทำเหี้ยอะไรก็พูดออกมาไม่อย่างนั้นลูกเมียมึงได้ตายแน่!” ปราบภพขู่ตอนนี้เขา้าล้างมลทินให้ไพลินทร์ไม่สนใจแล้วว่าอะไรจะผิดชอบชั่วดี
“ครับ ๆ ผมพูดแล้วอย่าทำร้ายลูกเมียของผมเลย”
“ลูกเมีย”เมฆาพึมพำแล้วหันไปมองเพื่อนเพื่อ้าคำตอบ
“มึงอยู่เฉย ๆ ไอ้เมฆรอไอ้เหี้ยนี่มันพูดก่อน”
“ผมไม่ได้เป็ชู้กับภรรยาของคุณ แล้วภาพต่าง ๆที่คุณได้รับ ผมตัดต่อขึ้นมาเอง แม่ของคุณเป็คนจ้างให้ผมทำ ส่วนเื่ที่เกิดขึ้นในวันนั้น...คุณหญิงกับคุณอิงอรเป็คนจัดการวางแผนทั้งหมดโดยให้สาวใช้เอาน้ำส้มผสมยานอนหลับไปให้ภรรยาคุณกินจากนั้นก็จัดฉากให้ผมกับภรรยาคุณนอนด้วยกันอย่างที่คุณเห็น”ชายหนุ่มเล่าทุกอย่างให้ฟังั้แ่ต้น ว่าใครเป็คนจ้างมาและแผนการเป็ยังไง
เมฆาตัวชาวาบเมื่อได้ยินในสิ่งที่ชายตรงหน้าสารภาพตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเข้าใจหนูจ๋าผิดทุกอย่างแววตาในวันนั้น...วันที่เธอขอร้องอ้อนวอนให้เขาเชื่อใจแต่เขากลับไม่สนใจเธอเลยสักนิด
เขาทำอะไรลงไป...เขาทำร้ายหัวใจของผู้หญิงที่เขารักด้วยน้ำมือตัวเอง
“ฮึก! หนูจ๋า...พี่ขอโทษ...”
“และผมมีอะไรบางอย่างจะบอกมันเป็เื่ที่ผมอึดอัดมานานจนไม่สามารถพูดได้ ผมกลัวว่าถ้าพูดไปคุณหญิงจะส่งคนมาฆ่าผมเหมือนที่เคยขู่ไว้” ตลอดเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาเขากินไม่ได้นอนไม่หลับที่รับงานนี้แล้วต้องทำให้ครอบครัวคนอื่นต้องแตกแยกทั้งที่เขาก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็พ่อคนเหมือนกัน
“อะไร...”เมฆาตวัดสายตามองแล้วถามาขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วน
“ภรรยาคุณตั้งครรภ์ผมพลาดไปหยิบเอาเครื่องตรวจครรภ์มาซึ่งซุกใต้หมอน แต่ผมไม่ได้บอกเื่นี้กับใครอีกอย่าง...คุณหญิงยังใช้ให้ผมไปข่มขืนเธอแต่ผมทำไม่ได้ เลยโกหกคุณหญิงไป”สิ้นเสียงทุกอย่างเหมือนถูกดับสวิตซ์อัตโนมัติทุกสรรพสิ่งเงียบไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ
เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจสองมือที่ผลักไสไล่ส่งหนูจ๋ากับลูกที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีตัวตนออกไปจากชีวิตและพาคนที่รักเขามากที่สุดมาให้มารดาทำร้ายร่างกายและจิตใจ โดยที่เธอไม่เคยปริปากบอกเขาเลยสักครั้ง
“อ๊าก”
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
เมฆาคำรามออกมาดังลั่นด้วยความเสียใจหยาดน้ำตาไหลออกมาอย่างสุดจะกลั้น เขาเข้าใจแล้วว่าไพลินทร์เจ็บแค่ไหนตอนนี้เขาก็ไม่ต่างกัน มือหนาต่อยเข้าผนังห้องอย่างแรงหลายครั้งจนเืไหลอาบมือ
“หนูจ๋าพี่ขอโทษ...ฮือ”
“ไอ้เมฆ!...”
ทั้งสามเอ่ยเรียกเมฆาด้วยความสงสารพวกเขาก็ะเืใจไม่แพ้กันไม่คิดเลยว่าคุณหญิงป้าที่เคารพรักจะโหดร้ายได้ถึงเพียง
“ไอ้ปราบ! ช่วยฆ่ากูทีช่วยฆ่าผู้ชายสารเลวอย่างกูได้ไหม กูทำร้ายหนูจ๋าและผลักไสเธอกับลูกไปอีก ฮือ ๆ”มือหนาเขย่าปราบภพและควานหาปืนเพื่อให้ยิงเขาให้ตาย ๆ ไป เพราะอยู่ไปก็ไร้ประโยชน์เขาไม่เหลือใครแล้ว เขามันเลว ทำร้ายได้แม้กระทั้งคนที่รักเขามากที่สุด
เมฆาทรุดตัวลงบนพื้นอย่างหมดแรงคำตอบทุกอย่างเหมือนคลื่นทะเลที่ซัดเข้าหาฝั่งอย่างแรงเขา...ไม่ได้แค่ทำร้ายหัวใจของตัวเองเท่านั้นเขายังขับไล่เธอกำลังตั้งท้องลูกของเขาสายเืหน่อเนื้อเชื้อไขที่เขาเคยขอเธอว่าอยากจะมี
แต่ตอนนี้เขาได้ปล่อยหลุดมือไปเธอนำของขวัญล้ำค่ามาให้กับเขา แต่สองมือคู่นี้ไม่สามารถที่จะโอบอุ้มไว้ได้ความโกรธ ความโมโห เลยทำให้เขาต้องสูญเสียสิ่งที่รักไป
******************************************
![เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นเศรษฐีนีในยุค 80 [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727034_54386757.webp)
2.27M
