หลังจากที่หยุนเฟยนึกถึงเื่ราวที่ปู่ทวดของมันเคยสอนเอาไว้มันจึงมีแรงฮึกเหิมขึ้นมาเพราะการที่จะใต่ระดับไปถึงปู่ทวดของมันนั้นคงต้องอยู่ในระดับาเสียก่อน!!..........
“เห้อ!.........วันนี้ข้าเหนื่อยมามากแล้วข้าก็ควรจะเข้านอนด้วยเช่นกัน....”
พอกล่าวจบหยุนเฟยจึงเข้านอน..........
และแล้วเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว...............
เวลานี้ดวงอาทิตย์กำลังเคลื่อนคล้อยลอยขึ้นสูงขึ้นเรื่อยๆเป็สัญญาว่าเช้าแล้วทั้งหยุนเฟยและเย่ชิงหยวนนั้นตื่นขึ้นมาพร้อมๆกัน.....เมื่อเห็นอีกฝ่ายตื่นขึ้นมาทั้งคู่จึงทำการทักทายกันเล็กน้อยก่อนพากันเดินออกจากห้องหอทันที.....
“ชิงหยวนฮูหยินข้าเชิญเ้าก่อน......”
เย่ชิงหยวนแม้จะรู้สึกตะหงิดใจกับการเรียกชื่อนางแบบนั้นแต่ก็มิได้กล่าวอันใดมันเพียงแต่เดินออกมานอกห้องอย่างเฉยชาอย่างที่มันทำเป็ประจำทุกวัน.....แต่แล้วนางก็ต้องใกับการกระทำของหยุนเฟยมือข้างขวาของนางตอนนี้กำลังประกบติดกันกับมือของหยุนเฟยไปเสียแล้ว.......
“ยังไงเ้าก็เป็ฮูหยินของข้าจักมิให้ข้าจับมือของเ้า.....มันคงจะเกินไปใช่หรือไม่ชิงหยวนฮูหยินข้า!?”
หยุนเฟยกล่าวอย่างองอาจ!!....
เย่ชิงหยวนยังคงมิกล่าวสิ่งใดมันเพียงแค่เดินกุมมือไปกับหยุนเฟยเพียงเท่านั้น....แต่ภายในใจของมันกลับไม่สงบนิ่งอย่างที่เห็นภายนอก!!....ั้แ่มันเกิดมามันมิเคยโดนคนที่อายุเท่ากันจับมือมาก่อนมันจึงทำตัวไม่ถูก......
หยุนเฟยเมื่อจับมือของเย่ชิงหยวนใบหน้าของมันก็พลันกระตุกขึ้นมาทีหนึ่ง!!!...........ก่อนทั้งคู่เดินเข้าห้องโถงไปเพื่อรับประทานอาหารเช้ากับทั้งสองครอบครัว.....
“อรุณสวัสดิ์ท่านพ่อตาท่านพ่อและท่านแม่ยาย....”
เมื่อหยุนเฟยเข้ามาในห้องโถงสำหรับรับประทานอาหารมันจึงเห็นบุคคลสามคนนั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะอย่างสบายอารมณ์....
“อรุณสวัสดิ์ท่านพ่อท่านแม่และท่านเ้าเมือง....”
เย่ชิงหยวนก็พลันทำความเคารพบุคคลทั้งสามเช่นเดียวกับหยุนเฟย....
“พวกเ้ามาก็ดีแล้ว!....มาๆมากินข้าวกัน....”
คนที่กล่าวออกมาคือเย่อี้หลานมันนั้นเมื่อเห็นทั้งคู่เดินจับมือกันมาจึงอดยิ้มเยาะในใจออกมามิได้......ลูกเขยข้าใยเ้าถึงได้ใจกล้าเพียงนี้?ขนาดข้ายังมิเคยจับมือนางในวัยนี้เลยสักครั้ง์ช่างมิเป็ใจยิ่งนัก!....
“ขออภัยที่พวกข้ามาช้า!!....”
เมื่อทั้งคู่มาถึงโต๊ะอาหารจึงเห็นจานอาหารที่วางเต็มอยู่บนโต๊ะพวกมันจึงรีบเดินไปนั่งในที่ของตนอย่างเร็วรวด....
เมื่อทั้งห้าชีวิตรับประทานอาหารอยู่นั้นก็มีทหารหนึ่งนายเดินเข้ามาอย่างเร็วรวดพร้อมกับกระซิบข้างหูของหยุนเฟสี่ยวอย่างรวดเร็ว........
เมื่อหยุนเสี่ยวได้ยินดังนั้นมันจึงใเป็อย่างมาก!!ดวงตาของมันตอนนี้พลันเปล่งประกายออกมาอย่างหยุดไว้มิอยู่...เมื่อครู่ตอนที่ทหารรีบรุดเข้ามาทำให้มันมีน้ำโหเป็อย่างมากแต่พอมันได้ยินเื่ที่ทหารยามเล่าให้ฟังมันมิเพียงแค่ยิ้มให้ทหารยามเท่านั้นมันพลันโยนถุงเหรียญเงินหนึ่งถุงให้ทหารนายนั้นทันที...............
“มีเื่อันใดงั้นหรือท่านเ้าเมือง?...”
เย่หลานกล่าวถามออกมาอย่างสงสัย....
“โฮะ!....โฮ่!.....เมื่อครู่นี้ทหารยามของข้าบอกข้ามาว่าทางสำนักอาชา์สาขาย่อยนั้นจะมาเป็เ้าภาพของการแข่งขันประจำเมืองที่จะถึงในอีกหนึ่งเดือนต่อจากนี้!!....”
เมื่อได้ยินคำว่าสำนักอาชา์ผู้าุโอีกสองคนก็พลันใขึ้นมาทันที...ถึงแม้จะเป็สาขาย่อยแต่อำนาจนั้นอาจเทียบเท่ากับเ้าเมืองอย่างหยุนเสี่ยวก็ว่าได้!!.........
“แล้วการมาครั้งนี้ก็เพื่อมาเค้นหาผู้ที่มีพร์รุ่นเยาว์เพื่อรับไปเป็ศิษย์ในสำนักอาชา์อีกต่างหาก!!.......”
เมื่อได้ยินดังนี้ผู้าุโทั้งสามก็แสดงสีหน้าตะลึงออกมา....ต่างจากหนุ่ทสาวทั้งสองคน.....คนหนึ่งเป็ถึงมหานักบุญใยมันจะใกับเื่เพียงแค่นี้เล่า?....คนหนึ่งกลับมิใอันใดเพราะว่ามันตอนนี้ก็อยู่ในสำนักที่ระดับสูงกว่าสำนักอาชา์อยู่มากโข!!................
“ในเมื่อเป็เช่นนั้นเมืองของเราก็จะมีชื่อเสียงขึ้นปอีกหนึ่งขั้น....ฮ่า!....ฮ่า!....ฮ่า!....”
หยุนเสี่ยวหัวเราะออกมาอย่างเปี่ยมสุข....เมืองจีฉิงนั้นนับว่าเป็แค่เมืองขนาดเล็กของทวีปปราณ์แห่งนี้จึงเป็การดีหากมีสำนักจากเมืองขนาดกลางอย่างสำนักอาชา์มาเยี่ยมชมเมืองเล็กๆแห่งนี้!!........
เมื่อได้ยินข่าวดีเช่นนี้ทั้งห้าชีวิตจึงเริ่มกินข้าวเชาอย่างสุขสันต์ก่อนจะทำการลากันตามารยาท......ตอนนี้พิธีสมรสนั้นถือว่าสมบูรณ์แล้วเย่ชิงหยวนจึงไม่จำเป็ต้องอยู่ในตำหนักเ้าเมืองอีก....แต่ก่อนที่มันจะกล่าวลาท่านเ้าเมืองก็พลันโดน
หยุนเฟยเรียกตัวไว้คุยเป็การส่วนตัวอยู่ครู่หนึ่ง.....เย่อี้หลานกับเย่หลานและหยุนเสี่ยวจึงนั่งจิบชารอทั้งคู่.....
“ทั้งสองคนเข้ากันได้ดีจริงๆ.....”
เย่อี้หลานกล่าวออกมาอย่างจริงใจออกมามันนั้นประทับใจหยุนเฟยอยู้บ้างจึงไม่รู้สึกตงิดใจกับหยุนเฟยอีก...
“ฮ่าฮ่า.....เ้าพูดถูกทั้งคู่ช่างเข้ากันได้ดีจริงๆ....”
หยุนเสี่ยวหัวเราะชอบใจออกมาเพียงแค่ลูกของมันสุขใจมันก็พลันสุขใจไปด้วย......
...................................................
“นายน้อยหยุนมีเื่อันใดกับข้าหรือ?...”
เมื่อเย่ชิงหยวนโดนหยุนเฟยลากเข้าที่ตำหนักของหยุนเฟยมันจึงกล่าวถามออกมาอย่างสงสัย…..
“ชิงหยวนฮูหยินข้าเ้ารับปากข้าได้หรือไม่ว่าจะมิกล่าวเื่ที่จะเกิดขึ้นนี้กับผู้อื่น!!?.........”
เย่ชิงหยวนเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของหยุนเฟยมันก็พลันเข้าใจในทันทีว่าเื่ต่อนี้จักต้องสำคัญอย่างแน่นอนเพราะั้แ่มันเจอหยุนเฟยในคราแรกนั้นมันมิเคยเห็นหยุนเฟยแสดงสีหน้าแบบนี้เลยสักครั้งมาก่อน.....
“ได้!!...ข้ารับปาก...”
“เ้าตอนนี้คงจักอยู่ในสำนักใหญ่ๆสำนักหนึ่งอยู่สินะ!!....คาดว่าน่าจะเป็สำนักวังวนน้ำแข็งสววรค์!!!ใช่หรือไม่?”
เมื่อได้ยินชื่อสำนักที่ตนเองอยู่มันก็พลันใในทันที!....มันจำมิได้เลยว่ามันเคยเล่าให้ใครฟังั้แ่เมื่อใด...คนที่รู้เื่นี้นั้นมีเพียงแค่พ่อกับแม่ของมันเท่านั้น!!....แล้วเหตุใดหยุนเฟยที่พึ่งเจอหน้ากันไม่ถึงวันถึงได้รู้ได้!!.....
“เหตุใดท่านถึงรู้!?...”
เย่ชิงหยวนนั้นในครานี้มิมีความสงบนิ่งแม่แต่น้อยเพราะนางใเป็อย่างมาก!!....
“เพราะชีพจรลมปราณของเ้าไงล่ะ!!....”
หยุนเฟยกล่าวออกมาอย่างเคร่งเครียด...
“ชีพจรลมปราณของข้า?.....มันทำไมงั้นรึ?”
เย่ชิงหยวนรู้สึกตะลึงเป็อย่างมาก!!...เพียงแค่ดูชพจรลมปราณก็สามารถรู้ได้ถึงเพียงนี้!!....แถมคนที่บอกกับนางยังเป็คนพิการลมปราณอีกต่างหาก!!...จะไม่ให้นางใได้อย่างไรไหว.....
“ชีพจรลมปราณั้แ่กำเนิดทั้ง 16จุดของเ้ากำลังโดนไอน้ำแข็งเข้าปิดคลุมอยู่......เป็สาเหตุที่ทำให้เ้าเลื่อนระดับปราณช้ากว่าปกติและหากเป็เช่นนี้ต่อไป!!จุดบนชีพจรลมปราณของเ้าก็จะถูกปิดคลุมทั้งหมด!!....”
“!!!!...”
เย่ชิงหยวนตะลึงเป็อย่างมากหยุนเฟยมิเพียงััได้ถึงจุดชีพจรลมปราณของนางแต่ยังบอกอาการที่นางเป็ได้อย่างง่ายดายอีกต่างหาก....เื่ที่จุดชีพจรลมปราณถูกปิดคลุมนั้นนางรู้มาตั้งนานแล้วเพราะอาจารย์ของนางเป็คนบอก.....แต่นางไม่รู้เลยว่าหยุนเฟยไปรู้เื่นี้มาอย่างไร!!....
“ท่านรู้ได้อย่างไร?!!!...”
“ง่ายมาก!!.....เมื่อเช้าตอนตื่นนอนข้ามองเข้าไปในสายตาของเ้าจึงเห็นอาการผิดปกติในชีพจรลมปราณของเ้า!!....พอออกจากห้องมาข้าจึงแสร้งเป็จับมือของเ้าเพื่อตรวจดูอาการ.....หากเป็เช่นนี้ต่อไปเมื่อไอน้ำแข็งปกคลุมจุดชีพจรลมปราณทั้ง16 จุดของเ้าแล้วเ้าก็จักต้องตกตายไปในที่สุด!!!!!....”
“!!!!.....ท่านสามารถรับรู้ถึงอาการของข้าเพียงแค่ชายตามองเนี่ยนะ?.....้”
เย่ชิงหยวนตะลึงกับความสามารถของหยุนเฟยเป็อย่างยิงเหตุใดแค่การสบตากันกับจับมือกันถึงทำให้ชายหนุ่มที่เส้นลมปราณพิการรู้ถึงอาการที่นางเป็อยู่ได้??....
“เื่นี้ข้าต้องเก็บเป็ความลับไว้ก่อน!!....แต่ที่สำคัญข้าจะรักษาอาการของเ้าให้เอง.....นับเสียว่าเป็ของขวัญวันแต่งงาน!!....”
เมื่อได้ยินดังนั้นเย่ชิงหยวนก็พลันทำสีหน้าบูดเบี้ยวขึ้นมา.....ท่านจะรักษาให้ข้างั้นรึ?แม้แต่อาจารย์ของข้ายังหาทางแก้อาการนี้มิได้แล้วท่านที่เส้นลมปราณพิการเล่า?จะรักษาข้าได้จริงๆน่ะหรือ?..................
“ข้าคิดไว้แล้วว่าเ้าต้องมิเชื่อข้า.....แต่เห็นแก่ความที่ข้าเป็สามีของเ้าข้าขอดูหลังเ้าสักพักได้หรือไม่?....”
หยุนเฟยกล่าวออกมาอย่างนอบน้อมยังไงมันก็ต้องรักษาฮูหยินของมันให้จงได้....
เย่ชิงหยวนเมื่อได้ยินดังนั้นก็พลันใจเต้นแรกขึ้นมาทันทีจะให้ท่านจับหลังข้าเนี่ยนะ?แล้วท่านจะทำอะไรข้ากันล่ะ?....แต่เมื่อนางเห็นสีหน้าที่จริงจังของหยุนเฟยนางจึงยอมให้ในที่สุด!!....
“ข้าให้เวลาแค่ยี่สิบลมหายใจนะ!!...”
“แค่นั้นก็เกินพอ...”
หยุนเฟยกล่าวออกมาอย่างดีใจ...การแก้อาการนี้ง่ายมากสำหรับมันเพราะมันนั้นคิดหลักการการรักษาขึ้นมาเองโดยไม่ทำตามตำรา...กว่าเจ็ดหมื่นชีวิตที่มันเคยรักษาในอดีตชาตินั้นทำให้มันตอนนี้ชำนานในการรักษาอาการเส้นลมปราณอุดตันนี้เป็อย่างมาก.....
เพียงแค่แบมือแล้ววางลงไปบนแผ่นหลังย่างค่อยๆแล้วปล่อยปราณอุ่นๆออกมาเล็กน้อยเข้าไปสู่จุดที่อุดตตันด้วยการดันไอน้ำแข็งลงไปในจุดชีพจรลำปราณแล้วจึงทำการดับออกมาอย่างง่ายดาย.....เมื่อหยุนเฟยเอามืออกมามันจึงกล่าวกับเย่ชิงหยวนว่า...
“เสร็จแล้วล่ะชิงหยวนฮูหยินข้า!!.....”
เย่ชิงหยวนตะลึงเป็อย่างมากเพราะร่างกายของมันตอนนี้พลันสดชื่นขึ้นมาทันที...ความเหนื่อยล้าและเ็ปที่เคยมีกลับหายไป....เหลือเพียงแค่ใบหน้าอันงดงามที่ตกตะลึงอย่างมากเท่านั้น..................
“ท่านรักษามันได้จริงๆ!!?...”
“ฮ่าฮ่า...ใช่แล้วฮูหยินข้าต่อไปนี้ระดับของเ้าจะเพิ่มเร็วขึ้นอย่างแน่นอน!!....”
“ท่านทำได้อย่างไรกัน?...”
เย่ชิงหยวนกล่าวถามขึ้นมาพร้อมกับทำหน้าเหมือนตัวโง่งม...
“เป็ความลับ....หากเ้าอยากรู้ก็คลอดบุตรให้ข้าสักคนสิ....ฮิๆ”
หยุนเฟยอดมิได้ที่จะหยอกล้อฮูหยินของมันขึ้นมา.....
“ไม่มีทาง!....หากท่านมิอยากบอกข้าก็มิอยากรู้เช่นกัน!!...”
เย่ชิงหยวนกล่าวออกมาอย่างแข็งขันพร้อมกับเดินหนีหยุนเฟยอย่างรวดเร็ว.....ตอนนี้นั้นเย่ชิงหยวนพลันรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างหยุดไว้มิอยู่......นางเดินไปหาพ่อและแม่ของนางแล้วลาจากสำนักเ้าเมืองอย่างรวดเร็ว!!.....
“เห้อ!!...ข้าแค่ล้อเล่นเล็กๆน้อยๆเองเหตุใดนางถึงเดินหนีอย่างกับรังเกียจข้าอย่างนั้นล่ะ?....”
หยุนเฟยกล่าวพลางถอนหายใจออกมา........
To be continue…………………..
70K
