บทที่ 30 แสดงบทบาทเป็แฟนของประธานบริษัท
“แต่ง… แต่งงาน?” เมื่อจวีซือหนานได้ยินคำว่าแต่งงาน เธอก็ใจนตะเกียบหล่นลงบนโต๊ะในทันที หญิงสาวรีบหยิบตะเกียบขึ้นมา ก่อนจะยกมือบังหน้าใบ แล้วมองไปที่กงเจ๋ออวี้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาอ้อนวอน
ทว่ากงเจ๋ออวี้กลับไม่สนใจเธอเลย ท่าทางของเขาเหมือนจะบอกว่า ‘เธอต้องจัดการเอง เขาแค่ทำหน้าที่ดูไปเฉย ๆ เท่านั้น’
ฟู่ลี่ฮัวหันไปมองเธอด้วยสีหน้ากังวล “ซือหนาน เธอไม่เป็ไรใช่ไหม? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
“ไม่… ไม่เป็ไรค่ะ แค่วันนี้หนูทำงานหนัก เลยรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย…”
จวีซือหนานยิ้มแห้ง ๆ พยายามอธิบายอย่างฝืนใจ
“คงเหนื่อยมากสินะ…” ฟู่ลี่ฮัวก็วางตะเกียบในมือลง เธอเอ่ยปากด้วยความเป็ห่วง “ซือหนานจ๊ะ ตอนนี้เธอท้องแล้ว ไม่ควรทำงานหนักขนาดนั้นนะ อย่าให้ตัวเองเหนื่อยนักสิ!”
จวีซือหนานพยักหน้ายิ้มเจื่อน ๆ เธอกินข้าวต่อไปไม่ลงจริง ๆ!
กงเจ๋ออวี้ยื่นมือแย่งสมุดมา เขาเงยหน้ามองทั้งสองคนด้วยสายตาเรียบเฉย “แม่ครับ เื่งานแต่งงาน ผมกับซือหนานจะกลับไปคุยกันก่อน เธอไม่ค่อยสบาย ผมพาเธอกลับก่อนแล้วกันนะครับ”
“จะกลับแล้วเหรอ ซือหนาน เธอกินอิ่มหรือยัง ฉันเห็นเธอแทบไม่ได้กินอะไรเลย…” ฟู่ลี่ฮัวเห็นทั้งสองคนกำลังจะลุกขึ้นจึงรีบลุกตาม
นี่เป็ครั้งแรกที่ได้เจอแฟนของลูกชาย แถมยังตั้งครรภ์ทายาทของตระกูลกงอีก เธอยังคุยกับจวีซือหนานได้ไม่กี่คำเอง จึงรู้สึกไม่อยากให้กลับไปเลยจริง ๆ!
จวีซือหนานเผยรอยยิ้มอย่างสุภาพ “คุณป้าคะ หนูกินอิ่มแล้ว… ขอบคุณมากนะคะ!”
“ได้จ้ะ พักผ่อนเต็มที่แล้ว ก็กลับมาเยี่ยมป้าบ่อย ๆ นะ!”
ฟู่ลี่ฮัวจับแขนเธอไว้ สายตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
จวีซือหนานได้แต่พยักหน้ารับ
“ได้ค่ะคุณป้า”
...
ขณะที่อยู่ในรถ จวีซือหนานเหลือบตามองชายที่กำลังขับรถเป็ระยะ เมื่อเห็นสีหน้าของเขาดูเ็า เธอจึงยื่นคางไปข้างหน้าอย่างปวกเปียก พร้อมกับทิ้งตัวพิงเบาะ “คุณกง... วันนี้ฉันต้องขอโทษจริง ๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณและครอบครัวของคุณต้องเดือดร้อน ฉันขอโทษจริง ๆ นะ!”
กงเจ๋ออวี้มองผ่านกระจกหลัง เห็นสีหน้าหงอยเหงาของเธอ มุมปากของเขาก็เหยียดรอยยิ้มเล็กน้อยจนแทบมองไม่ออก
“บ้านเธออยู่ที่ไหน”
“หืม?” จวีซือหนานงุนงงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบสนองได้ว่าสิ่งที่ชายหนุ่มตรงหน้าพูดถึงคือเื่อะไร “บ้านฉันอยู่ที่... หมู่บ้านฟูซาน”
ชายหนุ่มได้ยินแล้วแต่ก็ไม่พูดอะไร ทว่าจวีซือหนานสามารถรู้สึกได้ว่าความเร็วของรถกำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
“คุณกง ฉันขอโทษจริง ๆ นะคะ เื่วันนี้ยกโทษฉันด้วย…” จวีซือหนานก้มหน้าลงด้วยความลังเล แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเอ่ยปากอีกครั้ง
ท้ายที่สุดแล้วเธอยังต้องโน้มน้าวใจเขาเื่การลงทุน หากเื่วันนี้ทำให้กงเจ๋ออวี้ไม่พอใจละก็ โปรเจกต์ของเธอก็จะล้มเหลวจริง ๆ แน่!
กงเจ๋ออวี้วางนิ้วเรียวยาวบนพวงมาลัย เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “เพื่อให้ฉันตกลงเื่ลงทุน เธอก็พร้อมจะทำทุกอย่างเลยสินะ”
จวีซือหนานยิ้มแห้ง ๆ เธอไม่รู้จริง ๆ ว่านี่เป็การชมหรือด่ากันแน่!
“ก็ฉันไม่มีทางเลือกนี่… เพราะมันเป็เื่งาน ฉันขอโทษจริง ๆ ที่สร้างปัญหาให้คุณ ส่วนคุณป้า… คุณช่วยหาโอกาสที่ดี ๆ ให้ฉันได้อธิบายหน่อยนะคะ แล้วก็… ช่วยขอโทษคุณป้าแทนฉันด้วย... คุณป้าใจดีกับฉันมาก ฉันรู้สึกผิดจริง ๆ!”
“ถ้าจะขอโทษ ก็ไปขอโทษเอง!”
“แต่ฉัน…”
“จำเอาไว้ด้วยว่าแม่ของฉันเป็โรคหัวใจ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น เธอต้องรับผิดชอบทั้งหมด!”
“...”
จวีซือหนานใจหล่นวูบขึ้นมาในทันที "งั้นคุณคิดว่าฉันควรทำยังไงดีล่ะคะ"
กงเจ๋ออวี้มองเธอด้วยดวงตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะเอ่ยเสียงเ็า “แสดงต่อไปจนจบ!”
จวีซือหนานเบิกตากว้างในทันที “แสดงต่อไปจนจบ? จะ… จะแสดงยังไง”
“แกล้งเป็แฟนฉัน”
“ไม่ได้! ไม่ได้นะ!” จวีซือหนานกะพริบตาถี่ ๆ พลางโบกมือปฏิเสธเป็พัลวัน “ไม่ได้เด็ดขาด!”
“งั้นเธอก็ไปบอกแม่ฉันเองแล้วกัน อย่าลืมว่าถ้าแม่ฉันเป็อะไรไป เธอต้องรับผิดชอบ!”
“...”
จวีซือหนานก้มหน้างุด เธอประหม่าจนบิดนิ้วไปมา ไม่รู้ว่าจะตัดสินใจยังไงดี
เห็นเธอลังเลแบบนั้น กงเจ๋ออวี้จึงโยนซองเอกสารให้เธออย่างแรง
“ถ้าแกล้งเป็แฟนฉัน โปรเจกต์ที่เธอเสนอมา ฉันจะอนุมัติในทันที!”
16K
