บทที่ 4 เกิดเหตุฆาตกรรมข้างจวนตระกูลเหอ
ไม่คิดว่าตัวเองจะต้องมาอยู่ในสถานการณ์ที่น่าสมเพชขนาดนี้มาก่อนเลยครับ...ตอนตายยังไม่รู้สึกสมเพชตัวเองมากขนาดนี้เลยให้ตายสิวะ!การนั่งบนหลังม้าแล้วมีผู้ชายด้วยกันโอบจากทางด้านหลังซีนนี้มันต้องเป็ซีนของสาวน้อยกับผู้ชายหน้าตาดีไม่ใช่หรอครับ...
ลมหายใจอุ่นร้อนขององค์ชายเก้ารินรดต้นคอผมจนรู้สึกขนลุกตัวเกร็งไปหมดบัดซบจริงๆชีวิตหนิงเทียนผมเป็คนที่ใจเย็นสงบนิ่งก็จริงแต่ถ้ามาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ผมก็นิ่งไม่ลงจริงๆ
“องค์ชายเก้าโปรดให้กระหม่อมเดินกลับจวนเองเถิดพะยะค่ะ”
เหลือบตามองใบหน้าเรียบเฉยขององค์ชายเก้าไม่มีการตอบรับใดๆกลับมาจนผมต้องถอนหายใจรับสภาพของตัวเองจนม้ามาหยุดอยู่หน้าจวนตระกูลเหอองค์ชายเก้าตวัดขาลงจากม้าไปยืนด้านล่างได้อย่างสง่างามแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมให้ลงจากม้าได้
“หรือจะให้ข้าอุ้มลง...”ลงเองได้ครับพี่ไม่ต้องครับแค่นี้ก็อับอายขายขี้หน้ายามเฝ้าหน้าประตูจวนแล้ว
“เกรงพระทัยองค์ชายเก้ายิ่งนักพะยะค่ะ”ะโลงจากหลังม้าให้ไวเลยครับ!
“....”องค์ชายเก้าถอยหลังเว้นช่องให้หนิงเทียนได้ลงจากหลังม้า
“ขอบพระทัยองค์ชายเก้าพะยะค่ะที่มาส่งกระหม่อม”
“อืม”
ตอบรับคำขอบคุณจบพี่ท่านก็ะโขึ้นหลังม้าและควบออกไปผมมองตามหลังไปด้วยสายตาว่างเปล่าเอาตรงๆเลยนะหนิงเทียนคนเก่าจ้าวหยางหลงมีตรงไหนให้น่าหลงรักกันนิ่งเงียบเฉยชา เผลอๆเป็คนเ็าไร้ใจด้วยซ้ำ หนิงเทียนโคลงศีรษะเดินกลับเข้าจวน
“คุณชายรองกลับมาแล้วรับของว่างกับชาดีหรือไม่ขอรับ”
เมี๊ยว~
หนิงเทียนกำลังจะปฎิเสธแต่เ้าโตวฟูกลับร้องและเดินมาพันขาเขาช้อนตามองหลุบตามองแมวตาฟ้าแล้วเงยหน้าไปพยักหน้าให้อาเหยาไปนำมาหนิงเทียนถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกเดินไปนั่งที่เตียงโตวฟูเดินตามไปแล้วะโขึ้นไปนั่งบนตักหนิงเทียนหลุบตามอง
“สนิทกันมากขนาดขึ้นมานั่งบนตักแล้ว”แสยะยิ้มเย็นโตวฟูเงยหน้ามองตาใสเห็นแล้วอดที่จะอยากแกล้งมันไม่ได้ขยุ้มหลังคอของโตวฟูขึ้นมาห้อยต่องแต่งอยู่ตรงหน้าแววตาโตวฟูหรี่มันกำลังไม่พอใจ
เมี๊ยววววว!
ร้องเสียงดังเหมือนบอกให้เขาปล่อยมันลงแต่หนิงเทียนไม่ได้ปล่อยธรรม
ดาโยนมันลงพื้นไปไกล โตวฟูยืนบนพื้นได้ก็ตั้งท่าขู่ฟ่อขนพอง หนิงเทียนหัวเราะในลำคอมองสบตากับโตวฟูอย่างท้าทายจะทำอะไรเขาได้ตัวเท่าลูกแมว...อ่าวลืมไปมันก็ลูกแมวนี่หว่าหึ...
“กล้าขู่เ้านายเย็นนี้คงไม่อยากกินข้าวเย็นแล้วใช่ไหมเต้าหู้”เ้าแมวตาฟ้าหยุดขู่แล้วสะบัดหน้าสะบัดหางใส่หนิงเทียนหึ...ไม่แน่จริงนี่หว่า
ในคืนอันเงียบสงบข้างจวนสกุลเหอก็เกิดการฆาตกรรมกันเกิดขึ้นคนชุดดำปิดหน้ามิดชิดกำลังจ้วงแทงศพของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลากลิ่นเืลอยคละคลุ้งแววตาของคนชุดดำพึงพอใจและรู้สึกสะใจเป็อย่างมากมือก็จ้วงแทงศพอยู่อย่างนั้นหลายต่อหลายครั้ง
“หึหึหึหึ...”
เสียงหัวเราะอันน่าสะพรึงและชวนขนหัวลุกลากปลายมีดไปที่อกแล้วเริ่มจ้วงแทงร่างไร้ิญญาอีกครั้ง
ฉึกๆๆๆ!!
“ตาย!ตาย! หึหึหึหึ”เสียงเล็กแหลมเย็นะเืกล่าวพึมพำและหัวเราะออกมาราวกับว่ามีความสุขเหลือแสน
เช้าวันต่อมาหนิงเทียนกำลังจะเดินไปกินข้าวที่เรือนใหญ่ก็หยุดชะงักได้ยินเสียงบ่าวรับใช้ในบ้านกำลังพูดถึงเื่มีคนถูกฆ่าที่ข้างจวนตระกูลเหอเขาหยุดฟังเหยื่อเป็ชายหนุ่มหน้าตาดีถูกแทงหลายแผลและไม่ซ้ำที่อีกด้วย
ที่โหดร้ายไปกว่านั้นเหยื่อถูกตัดอวัยวะเพศทิ้งไว้ข้างศพหนิงเทียนโคลงศีรษะยุคนี้ก็มีการฆ่ากันที่โหดร้ายเหมือนกันนะเนี่ย...แต่ทำไมต้องมีคนมาแย่งซีนด้วยวะผมสิต้องเป็ฆาตกรคนแรกที่จะสร้างความฮือฮาให้คนในเมืองนี้เป็คนแรก!
“อาเหยาเอาอาหารไปให้โตวฟูด้วย”คุณชายรองหันไปสั่งอาเหยาที่ยืนอยู่ด้านหลังหน้าซีดเผือด
“ขะ...ขอรับคุณชายรอง”ตอบรับเสียงสั่น
“เป็อะไรหน้าซีด”หนิงเทียนถามใบหน้าเรียบเฉย
“ข้าน้อย...กลัวขอรับ”
กลัว...อ่าคนธรรมดาทั่วไปก็คงกลัวแต่ผมคงไม่ได้จัดอยู่ในหมวดนี้เพราะผมไม่เคยกลัวอะไรกลัวเื่คนถูกฆ่าข้างจวนสินะแต่ว่าผมอยากเห็นสภาพศพจริงๆว่าจะดูดีขนาดไหนถูกแทงหลายแผลจู่ๆภาพที่ตัวเองถูกจ้วงแทงในโลกก่อนก็ฉายขึ้นมาทำไมจู่ๆถึงได้นึกถึงตอนตัวเองตายกันวะ...
หนิงเทียนไม่กล่าวสิ่งใดอีกเดินตรงไปยังเรือนใหญ่ทันทีมาถึงห้องรับอาหารก็มีเพียงหนิงเหอและหนิงเซียนนั่งรออยู่แต่หนิงเฉิงประมุขของจวนไม่อยู่เขาเดินไปนั่งประจำที่ตนเองใบหน้าเรียบเฉย
“ท่านพ่อไปดูเื่ที่เกิดข้างจวนกินข้าวกันเถิดจะได้แยกย้ายไปทำหน้าที่ตนเอง”หนิงเหอกล่าวยิ้มๆ
สถานการณ์ข้างจวนหน่วยมือปราบได้ทำการปิดล้อมพื้นที่ตรงนั้นใช้ผ้าขาวคลุมศพไว้เพียงไม่ให้ชาวบ้านแตกตื่นพวกเขารอใครบางคนมาดูที่เกิดเหตุก่อนจะนำศพไปให้หน่วยแพทย์ประจำกองปราบพิสูจน์ต่อ
ครู่ต่อมาชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาสวมใส่อาภรณ์สีขาวหรูหราลายนกเรียนขาวปักด้วยด้ายดิ้นสีขาวดำเดินนำผู้ติดตามสองคนที่ใส่อาภรณ์สีขาวเข้ามาเช่นกันเขาคือเ้าสำนักไป๋เฮ่อและผู้ติดตามของเ้าสำนักไป๋เฮ่อ
“คารวะท่านเสวี่ยเฟิงเ้าสำนักไป๋เฮ่อขอรับ”เสวี่ยเฟิงพยักหน้ารับหัวหน้าหน่วยมือปราบเล็กน้อย
“ผู้ตายเป็ใครรึ”เสวี่ยเฟิงมองไปยังศพที่ถูกผ้าขาวคลุมอยู่และมีเืซึมออกมา
“ผู้ตายเป็พ่อค้าที่เดินทางจากเมืองหนานจิ้งนำสินค้ามาส่งให้ท่านเหอ
หนิงเฉิงที่เมืองหลวง มีคนพบเห็นผู้ตายไปเที่ยวที่หอนางโลมซือเซินและกลับออกมาเช้าวันต่อมาก็มีคนพบเห็นเขาเป็ศพที่ข้างจวนสกุลเหอแล้วขอรับ”เสวี่ยเฟิงพยักหน้าแล้วถามต่อ
“ถูกสังหารด้วยสิ่งใด”หัวหน้ามือปราบปรายตามองศพแล้วถอนหายใจก่อนจะตอบ
“ถูกแทงด้วยมีดสั้นหลายจุดขอรับและถูกตัดเอ่อ...ความเป็ชายวางทิ้งอยู่ข้างศพขอรับ”เ้าสำนักเสวี่ยเฟิงเลิกคิ้วถูกตัด...เ้านั้นรึ?เหี้ยมโหดเสียจริง!
“คนร้ายทิ้งร่องรอยอันใดไว้หรือไม่”หัวหน้ามือปราบส่ายหน้าคนร้ายที่ทำการสังหารไม่ทิ้งสิ่งใดให้ตามรอยได้เลยคล้ายกับเตรียมการมาเป็อย่างดีร่องรอยการต่อสู้ขัดขืนก็ไม่มีแต่อย่างใดคล้ายถูกจู่โจมอย่างรวดเร็วจนผู้ตายไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย
“อืมส่งไปที่หน่วยแพทย์ประจำหน่วยปราบท่านเถิดได้อะไรเพิ่มเติมแจ้งข้าด้วย”เสวี่ยเฟิงหันไปสั่งหัวหน้ามือปราบยิ้มๆ
“ขอรับท่านเสวี่ยเฟิง”โค้งคำนับเสร็จก็เดินไปสั่งคนในหน่วยมือปราบให้เคลื่อนย้ายศพกลับไปที่หน่วยได้
“เคอคุนไปทำเื่ขอเข้าพบคหบดีตระกูลเหอให้ข้าที”
เสวี่ยเฟิงเงยหน้ามองกำแพงจวนหลังใหญ่ใบหน้าชายหนุ่มที่ใครๆมองแล้วก็ต้องพูดเป็เสียงเดียวกันว่าหล่อเหลาอบอุ่นใจดี...
“ขอรับ!!”ผู้ติดตามทั้งสองโค้งคำนับรับคำสั่งพร้อมกันหันหลังเดินไปยังประตูทางเข้าจวนตระกูลเหอ เคอ คุน หยุดยืนมองยามเฝ้าประตูจวนตระกูลเหอแล้วกล่าวธุระที่มาน้ำเสียงทุ้มนุ่ม
“ท่านเ้าสำนักไป๋เฮ่อ้าพบคหบดีตระกูลเหอ”
ยามเฝ้าประตูจวนมองหน้ากันก่อนจะตอบพวกเขาว่านายท่านของจวนเดินทางออกจากจวนไปเมืองหนานจิ้งพร้อมกับคุณชายใหญ่แล้ว
“ต้องขออภัยท่านทั้งสองนายท่านเดินทางไปเมืองหนานจิ้งพร้อมกับคุณชายใหญ่แล้วขอรับ เหลือเพียงคุณชายรองกับคุณหนูหนิงเซียนเพียงเท่านั้นขอรับ”
เคอคุนมองหน้ากันแล้วพยักหน้าเข้าใจ ทั้งสองกำลังจะเดินกลับไปรายงานท่านเ้าสำนักเสวี่ยเฟิงก็ได้ยินเสียงนุ่มทุ้มหวานเอ่ยถามยามเฝ้าประตูจวน
“ใครมาพบท่านพ่อรึ”
หนิงเทียนที่กำลังจะออกไปที่ร้านหลักของตระกูลเหอเพื่อไปดูความเรียบร้อยแทนหนิงเฉิงตามคำสั่งเห็นบุรุษชุดขาวสองคนยืนอยู่หน้าประตูจวน
“คนของเ้าสำนักไป๋เฮ่อขอรับคุณชายรอง”
หนิงเทียนมองเคอคุนแววตาว่างเปล่าก่อนจะพยักหน้า เคอคุนตกตะลึงบุรุษหรือไยจึงมีใบหน้าอ่อนหวานราวกับสตรีเช่นนี้กันเล่า?
“มาพบท่านพ่อมีเื่ด่วนอันใดหรือ”เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถาม
“ท่านเ้าสำนักไป๋เฮ่อ้าพูดคุยเื่พ่อค้าที่มาส่งสินค้าให้ตระกูลเหอที่ถูกฆ่าตายข้างจวนท่านขอรับ”คุนตอบหนิงเทียนน้ำเสียงนอบน้อม
“พ่อค้ากู้?”หนิงเทียนเอียงคอถามแววตาเรียบเฉย
“คุณชายรองรู้จักผู้ตายด้วยหรือขอรับ”เคอถามขึ้นมาทันที
“ไม่”
ที่พูดชื่อออกไปเพราะหนิงเฉิงบอกจะเดินทางไปเมืองหนานจิ้งเพื่อบอกแก่ครอบครัวเขาว่าพ่อค้าเล็กตระกูลกู้ตายแล้วคงเพราะทำการค้ากันมานานคงสนิทกับท่านพ่อของเขาไม่น้อยท่านพ่อจึงได้ใส่ใจมากเพียงนี้
“อ่า...”เคอคุน ยิ้มแห้ง
“หากเป็พ่อค้ากู้ข้าไม่รู้จักแต่ก็พอรู้อยู่ว่าพ่อค้าตระกูลกู้ทำการค้ากับตระกูลเหอมานานเดินทางไปกลับระหว่างเมืองหลวงและหนานจิ้งบ่อยเพราะต้องส่งสินค้าให้ตระกูลเหอเวลามาเมืองหลวงท่านพ่อก็จะจัดที่พักให้อยู่ที่เรือนรับรองแขก”
เคอคุนพยักหน้าอย่างน้อยก็รู้ว่าผู้ตายมาเมืองนี้บ่อยและมีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลเหอไม่ได้หมางใจกันแต่อย่างใด
“ขอบคุณคุณชายรองเหอขอรับ”หนิงเทียนพยักหน้า
“เช่นนั้นข้าขอตัว...”อาเหยาที่ไปเตรียมรถม้ามาถึงหน้าจวนพอดีเคอ คุนโค้งคำนับให้อย่างนอบน้อมก่อนจะเดินกลับไปหานายตน
หนิงเทียนยืนมองตามหลังทั้งสองไปอย่างเหม่อลอยพวกเขา้าพบหนิงเฉิงเพราะคิดว่าอาจมีปัญหาหมางใจกันแต่ลืมคิดอะไรไปหรือเปล่าใครจะมาฆ่าคนที่อยากฆ่าข้างจวนตัวเองกันเห้อ...เห็นได้ชัดว่าปัญญาของคนยุคนี้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเคอ คุนเดินกลับมาหาเสวี่ยเฟิงที่ยืนนิ่งมือไพล่หลังใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน
“เรียนท่านเ้าสำนักคหบดีตระกูลเหอเดินทางไปเมืองหนานจิ้งขอรับแต่เคอคุนพบคุณชายรองเหอที่หน้าจวนพอดีเขาให้ข้อมูลมาว่าพ่อค้ากู้ทำการค้ากับตระกูลเหอมาเป็เวลานานและพบปะกับคหบดีตระกูลเหอบ่อยครั้งขอรับ”
เสวี่ยเฟิงพยักหน้าเช่นนั้นก็ตัดผู้ต้องสงสัยตระกูลเหอออกไปผู้ตายอาจจะบังเอิญไปเหยียบหางผู้ใดเข้าจึงทำให้ตนเองถูกสังหารเช่นนี้หรืออีกอย่างคือพ่อค้ากู้อาจมีเื่หมางใจกับตระกูลเหอจริงแต่คนตระกูลเหอปิดบังเพื่อปัดความผิด...คงต้องจับตาดูเพราะคนร้ายไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้เช่นนั้นที่น่าสงสัยที่สุดคงเป็ตระกูลเหอ
“จับตาดูทุกคนในตระกูลเหอ”
“ขอรับ!”เคอ/คุณ
หนิงเทียนดูความเรียบร้อยในร้านเรียบร้อยกำลังจะเดินทางกลับก็พบกับองค์รัชทายาทที่กำลังเดินเข้ามาหาเขาใบหน้าเรียบเฉยหนิงเทียนทำท่าจะคุกเข่าแต่องค์รัชทายาทเดินเข้ามาพยุงเขาไม่ให้ทำเช่นนั้น
“อาเทียนไม่เป็ไร”
กล่าวน้ำเสียงเรียบเฉยหนิงเทียนถอยห่างออกมาเล็กน้อยหลุบตามองจ้าวลู่ชิงหลงว่ามาทำอันใด
“องค์รัชทายาทมีอันใดให้กระหม่อมรับใช้หรือพะยะค่ะ”
“เปิ่นไท่จื่อได้ข่าวมาว่าที่ข้างจวนอาเทียนเกิดเื่ขึ้นเปิ่นไท่จื่อเพียงเป็ห่วงอาเทียน”
เกิดอะไรขึ้น...ทำไมคนที่เกลียดถึงได้มาบอกว่าเป็ห่วงกันละ! ถ้าเป็หนิงเทียนคนเดิมคงดีใจจนยิ้มกว้างที่องค์รัชทายาทไม่ได้ทำท่าเ็าแววตารังเกียจใส่แต่มองด้วยแววตาเป็ห่วงถ้านี่เป็เพียงละครฉากนึงผมคิดว่าองค์รัชทายาทแสดงโคตรเก่ง
“ขอบพระทัยที่ทรงเมตตาแต่กระหม่อมมิได้เป็อันใดพะยะค่ะ”ลู่ชิงหลงพยักหน้า
“จะกลับจวนเลยหรือไม่เปิ่นไท่จื่อจะไปส่ง”ถาม...แต่สายตาโคตรบังคับว่าจะไปส่งคืออะไรครับพี่!
“พะยะค่ะ”
ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมผมไม่ไปยุ่งพวกเขาก็มายุ่งกับผมแล้วหนทางการเป็ฆาตกรของผมก็จะยิ่งยากเข้าไปอีกเพราะมีคนพวกนี้อยู่รอบตัวหรือว่าต้องหาวิธีฆ่าพวกเขาให้หมดจะได้หมดปัญหาไป...ฆ่าราชวงศ์ความผิดอะไรนะปะาเก้าชั่วโคตร...คิดอีกทีหนิงเฉิงหนิงเหอหนิงเซียนก็ดีกับผมมากมากกว่าครอบครัวเก่าเสียอีกไม่ได้เื่พยายามจะฆ่าเหล่าองค์ชายเก็บพับไปก่อนละกัน...
“อ่อ...อาเทียนชอบกินขนมบัวหิมะใช่หรือไม่เปิ่นไท่จื่อให้คนทำมาให้อาเทียนด้วย”
ผมหันไปมองหน้าองค์รัชทายาทตาปริบๆหรือว่าวันที่หนิงเทียนหลงป่าแล้วถูกเสือขย้ำพวกเขาก็ถูกลอบทำร้ายโดนตีหัวจนเพี้ยนไปแบบนี้ครับ...
“องค์รัชทายาทเมตตากระหม่อมยิ่งนัก”
“เปิ่นไท่จื่ออยากให้อาเทียนแทนตนกับเปิ่นไท่จื่อว่าอาเทียนแล้วเรียกเปิ่นไท่จื่อว่าพี่ชิงหลง”
ผมมององค์รัชทายาทด้วยสายตาว่างเปล่าใครใครมันตีหัวองค์รัชทายาทจนกลายเป็คนแบบนี้ไปบอกผมมา! ผมจะไปฆ่ามันตัดมือมันเอง!!
“กระหม่อมมิบังอาจ...”
ผมยังพูดไม่จบก็ถูกมองแรงจ้องเขม็งั้แ่มาที่นี่ศักดิ์ศรีความเป็ลูกผู้ชายผมแทบไม่เหลือเลยนะครับพี่!!ถูกองค์รัชทายาทกอดแม้จะไม่ได้ตั้งใจถูกองค์ชายเก้าอุ้มขึ้นม้า...อยากจะบอกพวกเขาจริงๆช่วยเลิกเข้าใกล้ผมได้ไหมถึงหน้าผมจะหวานแต่ผมไม่ใช้ผู้หญิงเว้ย! ผมเนี่ยมาดแมนที่สุดเลยเว้ยครับ!!
“พี่ชิงหลง...เรียกสิอาเทียน”ไม่...ไม่มีทางโว๊ยยยย!!
“กระหม่อมขอบังอาจถามพะยะค่ะ...องค์รัชทายาทได้รับาเ็ที่ศีรษะหรือไม่พะยะค่ะ”หนิงเทียนเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบเฉย
“....”
เงียบที่ถามนี่ไม่ได้กวนหรืออะไรเลยอันนี้สงสัยจริงๆในความทรงจำหนิงเทียนคนเก่าองค์รัชทายาทเวลาเจอหนิงเทียนก็เพียงแค่ปรายตามองทางหางตาแล้วแค่นหัวเราะซึ่งมันบ่งบอกถึงความรู้สึกว่าไม่ชอบอย่างรุนแรงมิใช่หรือ?
“เช่นนั้นพระองค์รีบกลับวังแล้วเรียกหมอหลวงมาดูอาการเถิดพะยะค่ะ”
จ้าวชิงหลงมุมปากกระตุกก็รู้อยู่ว่าหนิงเทียนเป็พวกความรู้สึกช้าและซื่อจนโง่แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้
“เปิ่นไท่จื่อมิได้เป็อันใดบอกให้เรียกก็เรียกอาเทียนจะขัดคำสั่งรึ”ที่นี่ไม่มีศาลให้ฟ้องเรียกร้องความเป็ธรรมเสียด้วยเฮงซวยจริงๆ
“พะ...พี่...”จะไม่เหลือศักดิ์ไว้ให้ตัวผมไว้ภาคภูมิใจเลยใช่ไหม
“มันยากมากหรือ”ยากมาก!ที่ถามนี่ตั้งใจจะกวนหรอยศตำแหน่งไม่เกี่ยวใส่เดี่ยวกันไหมครับพี่!
“เอ่อ...พะ...พี่ชิงหลง!”ฮึก...จบแล้วตายแล้วไปเกิดใหม่เป็หมายังดีกว่าพูดเลย
“ก็เท่านี้...กลับจวนกันเถิดพี่จะไปส่ง”
ผมได้แต่ยืนนิ่งอย่างเหม่อลอยไม่รู้ว่าโดนลากกลับมาถึงจวนตระกูลเหอได้ยังไงรู้แต่ว่าตอนนี้โคตรอับอายและไม่อยากเจอหน้าองค์รัชทายาทอีกเจอที่ไหนต้องใส่เกียร์หมาวิ่งหนีให้ไว! ไม่ใช่แค่องค์รัชทายาทเหล่าองค์ชายก็ด้วยถ้าหนีไปได้อะนะ...
5K
