จากที่หลานเซียนตั้งใจจะออกมาส่งม่านเฉวไปพร้อมกับคณะหมอหลวง เเต่ทว่าในคณะหมอกลวงนั้นไม่มีม่านเฉวอยู่เลย ทำให้หลานเซียนต้องปลีกตัวออกมาตามหานางบนเนินเขาอิงฮวา เพราะเขาคิดว่านางน่าจะมาที่นี่ เเต่พอมาถึง บนเนินเขากลับว่างเปล่าไม่มีใคร หลานเซียนตัดพ้อและเสียใจหนักมากที่ไม่ได้เห็นกน้านางเป็ครั้งสุดท้าย
"ข้าอุตส่าห์ยอมขอร้องท่านพ่อ เพื่อที่จะออกมาส่งเ้าเป็ครั้งสุดท้าย แต่แล้วคำขอสุดท้ายของข้ามันก็เปล่าประโยชน์ ตอนนี้เ้าอยู่ที่ไหนม่านเฉว ข้าอยากเจอเ้าเหลือเกิน ข้าอยากบอกกับเ้าว่า ข้ารักเ้าม่านเฉว เ้าได้ยินไหมว่าข้ารักเ้า!!" หลานเซียนะโสุดเสียงเพียงเพราะอยากให้ม่านเฉวได้รู้ถึงความรู้สึกในใจของเขา ในตอนนั้นเองผ้าเช็ดหน้าสีขาวก็ได้หล่นลงมาจากต้นอิงฮวาและร่วงลงมาคลุมศีรษะหลานเซียนไว้พอดี ซึ่งเขาจำกลิ่นของมันได้ดี
"กลิ่นนี้มัน...ใช่จริงๆด้วย ม่านเฉวนั่นเ้าใช่หรือไม่" หลานเซียนรีบดึงผ้าเช็ดหน้าออกและมองไปบนต้นไม้ เเต่ก็ไร่ซึ่งเงาของม่านเฉวและผ้าเช็ดหน้าที่ตกลงมานั้น มันก็คือผ้าเช็ดหน้าของนางที่ปลิวไปตามลมตอนนั้นนั่นเอง หลานเซียนกำผ้าเช็ดหน้าเเน่นอละทรุดตัวลงนั่งที่โคลนต้นไม้ตามเดิม ตอนนี้สภาพจิตใจของหลานเซียนเหม่อลอย นึกถึงแต่ใบหน้าและรอยยิ้มของม่านเฉวเท่านั้น ไม่ว่าเขาจะหันไปทางซ้ายหรือขวาก็เห็นแต่หน้าของม่านเฉวลอยมาตลอด ถึงตอนนี้หลานเซียนรู้ตัวแล้วว่าถึงเขาจะนั่งอยู่ตรงนี้จนถึงเช้าของอีกวัน เขาก็ไม่ได้เจอม่านเฉว อีกเป็เเน่ แต่ทว่าเมื่อหลานเซียนลุกขึ้นและตัดใจจะเดินลงเนินเขาไป หญิงนางนั้นก็ได้ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเขาทันที
"ท่านจะกลับแล้วหรอ ข้าเพิ่งจะมาถึงเอง..ท่านมาที่นี่เพื่อตามหาข้าไม่ใช่หรือ ท่านชายเฉินหลานเซียน" ม่านเฉวยืนมือไขว้หลังและอมยิ้มเเบบเขินอาย ทันทีที่หลานเซียนได้เห็นหน้าม่านเฉวอีกครั้ง เขาก็รีบพุ่งตัวเข้ามากอดนางเต็มเเรงจนไม่ทันระวัง ทั้งคู่พลัดตกแอ่งเล็กๆบนเนินเขาซึ่งก็กลิ้งตัวทับกันไปหลายตลบเช่นกัน เเต่ทว่าทั้งคู้ไม่รู้สึกเจ็บเลยในทางกลับกันพวกเขากลับหัวเราะออกมาซะอย่างนั้น
"ข้านึกว่า ข้าจะไม่ได้เจอหน้าเ้าอีกแล้ว ทำไมเ้าถึงไม่ได้ร่วมเดินทางไปกับขบวนคณะหมอหลวงล่ะ เขาอุตส่าห์ตั้งใจจะออกมาส่งเ้าเเต่พอข้าไม่เห็นเ้าในขบวน ข้าก็รีบมาที่นี่เลย"
"เขาลืมบอกท่านว่าข้าต้องอยู่ที่นี่ต่ออีก 2 วัน เหตุเพราะพ่อข้าส่งคนมาบอกว่าท่านจะเดินทางมารับข้าด้วยตัวท่านเอง ขอทรงอภัยด้วย"
"ไม่เป็ไร ข้าไม่โกรธเ้าหรอก ดีซะอีก ข้าก็จะได้เห็นหน้าเ้าเพิ่มขึ้นอีก 2 วัน งั้นภายในสองวันนี้เ้าออกมาพบข้าที่นี่ได้หรือไม่"
"หากนั่นเป็ความประสงค์ของท่านชายรอง ข้าน้อยม่านเฉวก็ยินดีที่จะทำให้.."
"ไม่เอาสิ..ทำไมคำพูดของเ้ามันช่างห่างเหินกับข้าเช่นนี้..ใครอยากให้เ้าพูดกับข้าเหมือนตอนที่เ้ามาช่วยข้าในตอนนั้น จะได้หรือไม่?"
"เวลานี้ท่านไม่ใช่เฉินหลานเซียนที่ข้ารู้จัก แต่ท่านเป็ถึงองค์ชายรองแห่งเมืองฮุ่ยิ ข้ามิบังอาจ"
"ข้าไม่ใช่คนถือตัวถือยศ เช่นนั้นเ้าก็เรียกข้าอยางเดิมเถิด เอ่อคือ..ข้ามีเื่จะบอกเ้าให้ได้ด้วยนะ"
"เื่อะไรงั้นหรือเ้าคะ?"
"ที่ข้าตั้งใจจะออกมาส่งเ้าให้ได้ ก็เพราะ..ข้าอยากจะบอกเ้าว่า...เอ่อคือ..คือว่าข้า…"
"ช้าก่อน..ข้าได้กล่าวว่าท่านต้องถูกกักบริเวณเป็เวลา 7 วัน แล้วนี่ท่านออกมาจากจวนได้ยังไง ท่านชายคงไม่ได้ลักลอบออกมาพบข้าหรอกใช่หรือไม่?"
"เื่นั้นช่างมันเถอะ ต่อให้ข้าถูกกักบริเวณ 20 วัน ข้าก็ต้องหาทางออกมาเจอเ้าให้ได้ สิ่งที่ข้าจะพูดต่อจากนี้ เ้าช่วยตั้งใจฟังข้าให้ดีด้วย" หลานเซียนจับมือม่านเฉวขึ้นมานาบไปที่หน้าอกข้างซ้ายของเขา เเรงเต้นของหัวใจมันทำให้ม่านเฉวเขินจนหน้าเเดงขึ้นมา
"ั้แ่ข้าเจอเ้า หัวใจของข้ามันก็เต้นแรงจนผิดปกติ เ้าช่วยตรวจดูให้ข้าหน่อยได้ไหมว่า อาการที่ข้าเป็มันคืออะไรกันเเน่"
"ท่ายชายรอง..ทำเช่นนี้ไม่ได้นะเ้าคะ เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า ท่านจะเสียหาย"
"เ้าวางใจเถอะ นอกจากเ้ากับข้าแล้ว ที่นี่ไม่มีใครอื่นหรอก ว่าไง..สรุปแล้วข้าเป็โรคอะไรงั้นหรือ?"
"ข้าไม่สามารถบอกได้ว่าท่านเป็โรคอะไร เพราะร่างกายของท่านมันปกติดีทุกอย่างอยู่แล้ว"
"อ้าว! นี่เ้าเป็ผู้ช่วยหมอ เ้าไม่รู้หรอว่าอาการนี้เรียกว่าอะไร เเต่ถ้าเ้าไม่รู้จริงๆ ข้าก็จะบอกให้ว่าอาการนี้มันคืออาการของ บุรุษที่กำลังมีความรักต่อหญิงสาวนางหนึ่ง" หลานเซียนดึงตัวม่านเฉวไปกอดไว้เเน่นอราวกับว่าเขาไม่อยากให้ม่านเฉวหายไปจากข้างกายเขาอีกเลย ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้ม่านเฉวได้ััถึงเเรงเต้นของหัวใจที่มันเต้นเร็วขึ้นมากทุกครั้งที่เขาได้อย๔่ใกล้ชิดกับนาง
"องค์ชายรอง ท่านจะทำอะไรเ้าคะ"
"ข้ารักเ้าม่านเฉว ข้าไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับสตรีนางใดมาก่อนเลย เ้ารู้ไหมข้าเอาเื่ของเ้าไปปรึกษากับพี่ใหญ่และผลสรุปที่ได้ก็คือ ข้ารักเ้าจริงๆม่านเฉวแล้วเ้าล่ะ เ้ารู้สึกยังไงกับข้างั้นหรือ?"
"องค์ชายรอง…คือว่า..ข้า..." ม่านเฉวเขินหน้าเเดงเมื่อจู่ๆหลานเซียนก็สารภาพความในใจที่มีต่อนางออกมากระทันหัน ม่านเฉวที่ไม่ทันได้ตั้งตัวนั้นถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ กระนั้นหลานเซียนก็ไม่ยอมคลายกอดซ้ำยังกอดนางแน่นกว่าเดิมอีก มันทำให้นางรู้สึกได้ทันทีว่าหัวใจของนางเองก็เต้นเเรงพอๆกับหลานเซียน ม่านเฉวจะตอบรับความรักครั้งนี้ของหลานเซียนอย่างไร ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ
2K
![[จบ] ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682648255_88486121.webp)
