HACK ME! ศึกรักสังเวียนไซเบอร์ (มี Ebook)

29 | ผู้ต้องสงสัยข้างบ้าน ผมส่งฮาร์ดดิสก์ทั้งสามรวมทั้งแฟลชไดรฟ์ที่เซฟรูปแผนที่ดาวเทียมไปตรวจล้างไวรัสที่ศูนย์วิจัยขององค์กร Cloned อันที่จริงผมก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่าเซฟรูปแผนที่มาทันหรือเปล่า ดูไม่ทันว่าเซฟครบ 100 เปอร์เซ็นต์ก่อนหรือเครื่องช็อตไปก่อน มันสูสีกันมากครับจังหวะนั้น คงชนะกันเป็นเสี้ยววินาทีเลยทีเดียว ส่วนเครื่องคอมพิวเตอร์ที่เจ๊งบ๊งไปแล้วนั้น ผมก็ต้องมานั่งงัดนั่งซ่อมด้วยตัวเองต่อไป เฮ้อ...เสียงดัง ‘ปิ๊บ’ มาจากมินิแท็บเล็ตประจำตัว ผมล้วงออกมาดูก็พบว่าเป็นข้อความ โอ้...จากศูนย์วิจัยนั่นเอง ‘ตรวจเช็กเรียบร้อย ส่งกลับไปตามชื่อ ที่อยู่ ที่ให้ไว้แล้ว’ รวดเร็วจริง ๆ สมกับเป็นองค์กรแฮ็กเกอร์ระดับแนวหน้า หึหึ ASAP อะไรนั่นไม่เจ๋งเท่านี้หรอกครับ ขอบอก พอซ่อมเครื่องเสร็จ ผมก็ไปร้าน Bakery Smile เพราะเจนชักจะงอน ๆ แล้วที่ผมแว่บไปแว่บมาอู้งานบ่อย จึงตั้งใจว่าวันนี้จะทำหน้าที่เชฟเบเกอรีเต็มเวลาจริง ๆ สักวัน แม้ในใจจะแอบลุ้นระทึกอยู่ตลอดเวลาว่า...แผนที่น่ะ เซฟมาทันหรือเปล่า ปลีกตัวจากร้านขนมมาได้ผมดิ่งไปที่ทำการไปรษณีย์ทันที ผมเปิดตู้จดหมายไว้ที่นั่นด้วยชื่อ ‘นายบุญเสริม ใบบัว’ น่ะครับ เอาละ ได้มาแล้ว ฮาร์ดดิสก์สะอาดเอี่ยมอ่องกับแฟลชไดรฟ์อันเป็นความหวังสูงสุด ผมเสียบแฟลชไดรฟ์เข้าช่องเสียบ USB ที่คอมพิวเตอร์ หายใจลึก ๆ เพื่อลบล้างความตื่นเต้นที่ปะทุอยู่เต็มท้อง ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวตุบ ๆ สมองเริ่มหนักอึ้งเมื่อพยายามปลอบใจตัวเองว่า ถึงจะเป็นเคสเลวร้ายที่สุด ไม่ได้ที่อยู่ยัยแฮ็กเกอร์แม่มดนั่นก็ไม่เป็นไร ไม่เสียหายหรอกน่ะ the Ripperไม่เสียหาย แต่เสียดายตังค์ค่าล้างฮาร์ดดิสก์น่ะครับ ฮือ แต่ถ้าได้มาละก็... คลิกเปิดดูข้อมูลในแฟลชไดรฟ์ สิ่งที่แสดงให้เห็นบนหน้าจอก็ทำให้ผมต้องถอนหายใจยาวเหยียด หน้าต่างโฟลเดอร์ขาวสะอาด พร้อมด้วยไอคอนรูปภาพเล็ก ๆ มุมซ้ายบน! เสร็จผมละ เซฟแผนที่ทันจริงด้วย ทว่า...แผนที่ที่ได้มาทำให้ผมแทบผงะ มันใกล้เหลือเกินครับ หมุดสีแดงที่ปักลงบนแผนที่ใกล้บ้านผมเหลือเกิน ใกล้...ชนิดใช้รั้วข้างบ้านร่วมกันเลยละครับ! “เฮ้ย...จะบ้าหรือไง” ผมลุกออกมาจากโต๊ะ ถอดแว่นกรองรังสีออกแล้วหันขวับไปดูหน้าจอใหม่อีกรอบ อืม...ก็ที่เดิมนี่หว่า พิกัดไม่ได้เปลี่ยนแปลง ไอ้ผมก็บ้า จะเปลี่ยนได้ยังไงล่ะ ก็มันเป็นรูปภาพ ผมเดินไปเปิดตู้เย็นเล็กในมุมพักผ่อนของฐานลับ หยิบแอปเปิ้ลสีแดงมากัดกร้วม ๆ เจ้าสจ๊วตก็กระโดดขึ้นมาบนตักทันควัน คงอยากจะกินบ้าง ผมจึงกัดชิ้นเล็ก ๆ แล้วส่งให้ สจ๊วตลูกรักดุ๊กดิ๊กดีใจ ไม่ถึงนาทีก็กินหมดเกลี้ยง ส่วนผม ตอนนี้ก็ได้แต่ถอนใจยาว ยัย CZiS จะมาอยู่บ้านข้าง ๆ ผมได้ยังไงนะ บ้านข้าง ๆ ...ก็บ้านคุณซันสินะ หรือว่า ยัย CZiS เป็นเพื่อนของคุณซัน แล้วเผอิญวันนั้นมานอนค้างที่บ้านพอดี อืม...ก็ไม่เคยเห็นว่าคุณซันจะพาเพื่อนมาที่บ้านนะ นอกจากไอ้คุณรองประธานภาคิณนั่นน่ะ หรือว่า เช้าวันนั้นบังเอิญว่า CZiS ขับรถผ่านมาแถว ๆ บ้านคุณซันพอดีตอนที่ผมเชื่อมต่อดาวเทียม อืม...แต่ตอนที่คุยกันก็ไม่ได้ยินเสียงเครื่องยนต์กรณีขับรถยนต์ หรือเสียงลมกรณีขับมอเตอร์ไซค์เลยนี่ มันเงียบฉี่ เหมือนอยู่ในห้องส่วนตัว แต่ก็ไม่แน่ เสียงเครื่องยนต์อาจจะเบามากก็ได้ หรือไม่โทรศัพท์ก็คงตัดเสียงรบกวนออกไป แต่หมุดสีแดงที่ปักในภาพก็ชัดคมกริบ ไม่เบลอเลยสักนิด แสดงว่าเป้าหมายอยู่นิ่งกับที่ ไม่ได้เคลื่อนที่ไปไหน สุดท้าย นายนักรบหรือ the Ripper คนนี้ก็ขอยกมือยอมแพ้ ต้องยอมรับจริง ๆ ใช่ไหมว่า จอมขมังเวทย์แห่งโลกไซเบอร์ คู่ปรับตลอดกาลอย่าง CZiS อาศัยอยู่บ้านข้าง ๆ ผมนี่เอง โชคชะตาเล่นตลกชัด ๆ ผมขยี้ศีรษะตัวเองแรง ๆ เรียกความรู้สึก นี่ผมอยู่บ้านติดกับศัตรูโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวมาก่อนเลยจริง ๆ หรือนี่ ในเมื่อข้อสรุปมันเป็นอย่างนี้ก็แสดงว่า มีผู้ต้องสงสัยอยู่ 2 คน คือ1. คุณตะวันวาด สาวสวยหุ่นดี ช่างภาพมือหนึ่งของสตูดิโอดัง และ2. คุณแม่จันทร์ ผู้รักธรรมชาติ ธรรมะธรรมโม เจ้าของร้านดอกไม้ Sun Flowerผมไม่อยากให้ใครคนใดคนหนึ่งในสองคนนี้เป็นตัวจริงของ CZiS เลยจริง ๆ แต่ไม่ว่ายังไงก็คงต้องสืบหาความจริงใช่ไหมครับ ตราบใดที่ผมยังเป็น the Ripper ผมก็ต้องทำถ้าอย่างนั้น เริ่มต้นสืบที่แม่จันทร์ก่อนก็แล้วกัน “สวัสดีครับ แม่จันทร์” “สวัสดีค่า คุณยายขา...” เราสองพ่อลูกจูงมือกันมาปิกนิกบ้านข้าง ๆ อย่างคุ้นเคย ผมมีหมูอบซอสพริกไทยดำฝีมือป้าอำไพติดมือมาด้วย ส่วนหนูเกลซึ่งใส่ชุดกระโปรงสีชมพูฟูฟ่องกับหมวกสานใบโตก็หิ้วตะกร้าเล็กใส่ขนมเมอร์แรงอัลมอนด์มาเสริมทัพ “สวัสดีจ้ะ โห...หอบอะไรกันมาเยอะแยะเลยสองพ่อลูก” “ขนมแมลงค่าคุณยาย” “หา?” แม่จันทร์อุทานตกใจ ผมเลยรีบแก้ไปหัวเราะไปว่า “เมอร์แรงครับแม่ ไม่ใช่แมลงนะคะหนูเกล” “อ๋อ ค่า มา...แลง ค่า ไม่ใช่ มะ...แลง” แม่จันทร์หัวเราะเสียงกังวาน รับตะกร้าจากอุ้งมือน้อย ๆ ไปถือไว้เอง “ตกลงจ้ะ ขนมมา...แลง นะจ๊ะ” “ค่า...” หนูน้อยพยักหน้าพาซื่อ หัวเราะเอิ๊กอ๊ากตามไปด้วย เป็นครั้งแรกที่ผมจับสังเกตทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านของแม่จันทร์อย่างจริงจัง ไม่เคยคิดเลยครับว่าวันหนึ่งจะต้องใช้วิชาความรู้เกี่ยวกับการวิเคราะห์สืบสวนกับเพื่อนบ้านที่แสนดีบ้านนี้ วันนี้คุณซันไม่อยู่ เห็นว่าเข้าสตูดิโอแต่เช้า จึงถือเป็นโอกาสดีที่จะเริ่มลงมือ ผมปล่อยให้สองยายหลานรับประทานขนมกันอยู่หน้าโทรทัศน์ ขอตัวไปเข้าห้องน้ำโดยที่จริง ๆ แล้วแอบสำรวจรอบ ๆ บ้านอย่างละเอียด ตามผนังบ้านประดับประดาไปด้วยภาพวิวทิวทัศน์ ภาพผลไม้ ดอกไม้ต่าง ๆ ทำให้นึกถึงฐานลับของ CZiS ครับ ในฐานลับนั่นก็มีภาพสวย ๆ แบบนี้เยอะเหมือนกัน เตาทำอาหารเป็นแบบทำความร้อนด้วยแม่เหล็กไฟฟ้า ไมโครเวฟก็รุ่นท็อป มีฟังก์ชันมากมาย เครื่องซักผ้าก็ไฮโซไม่แพ้กัน เครื่องปั่นผ้า เครื่องกรองน้ำ เครื่องล้างจาน แม้แต่ถังขยะยังอิเล็กทรอนิกส์เลยครับ โอ้โฮ...ล้ำสมัยไฮโซสมกับเป็น CZiS จริง ๆและสิ่งสำคัญที่ผมบังเอิญพบเข้าในห้องกินข้าวจนต้องอึ้งไปเลยก็คือ แท็บเล็ตรุ่นท็อป ซีรีส์ล่าสุดของ Dazzle Computer กดปุ่มเบา ๆ หน้าจอซึ่งมืดอยู่ก็ปรากฏเป็นภาพแม่จันทร์ในชุดผ้าไหมสวยหรูแท็บเล็ตส่วนตัวของแม่จันทร์หรือนี่!?ยอมรับครับว่ายุคสมัยนี้ผู้ใหญ่หรือผู้สูงอายุก็เล่นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์กันเป็นธรรมดา แต่ก็มักจะใช้แค่ฟังก์ชันง่าย ๆ อย่างดูคลิป ฟังเพลง คุยแชตกับเพื่อน ๆ วัยเดียวกันเป็นส่วนใหญ่ แต่ดูสิครับ แม่จันทร์กลับใช้แท็บเล็ตรุ่นท็อปฟังก์ชัน ราคาแพงเลือดซิบเชียวนะนี่ ไม่มากเกินความจำเป็นไปหน่อยเหรอ วันก่อนผมยังเห็นแม่จันทร์สานตะกร้าหวายอยู่เลย นึกว่าท่านเป็นพวกอนุรักษ์นิยมเสียอีกผมเปิดการเชื่อมต่อมินิแท็บเล็ตประจำตัวเข้ากับแท็บเล็ตของแม่จันทร์ แต่ยังไม่ทันค้นข้อมูลอะไร เสียงแจ๋ว ๆ ของหนูเกลก็เรียกหาซะก่อน“ปะป๊า...” ผมรีบเก็บมินิแท็บเล็ตลงกระเป๋ากางเกงทันกับที่ร่างอวบ ๆ ขาว ๆ วิ่งมาถึงตัวพอดี หนูเกลจูงมือผมกลับไปที่ห้องนั่งเล่น “ขบวนการซากุระเรนเจอร์จะมาแล้วค่าปะป๊า มาดูกันเร็ว”“ค่า ค่า”พอกลับมานั่งที่โซฟา แม่จันทร์ก็ถามทันทีว่า “เป็นอะไรหรือเปล่าพ่อรบ เข้าห้องน้ำซะนานเชียว”แน่ะ เป็นห่วงผมหรือระแวงผมกันแน่ครับแม่“เปล่าครับแม่ บังเอิญเห็นเตาอบขนมใหม่ในครัวน่ะครับเลยเข้าไปดู” ผมหัวเราะแหะ ๆ ตบท้าย“อ๋อ...” แม่จันทร์ท่านยิ้ม “แม่ว่าจะหัดทำขนมน่ะจ้ะ เผื่อว่าจะตั้งขายในร้านดอกไม้ไปด้วย”“อูย...อย่างงี้ Bakery Smile ของผมก็เจ๊งน่ะสิครับ”แม่จันทร์หัวเราะร่วน “ไม่หรอกจ้ะ แหม พ่อรบกับหนูเจนทำขนมอร่อยออก ถ้าไม่รังเกียจละก็...มาสอนแม่บ้างนะ”“ได้เลยครับแม่” ผมยิ้มกว้าง รับคำกลั้วหัวเราะ “ว่าแต่แม่ซื้อมาเท่าไรเหรอครับ เตาอบใหม่เนี่ย” ผมไม่ได้อยากทราบราคาหรอกครับ เตาอบที่ร้านผมก็ยังทำงานได้อย่างดีเยี่ยม ที่ผมอยากรู้ก็คือ คนซื้อใช่แม่จันทร์หรือเปล่า“อืม...สักสี่หมื่นหรือห้าหมื่นนี่ละพ่อรบ แม่จำตัวเลขไม่ได้ สนใจรุ่นนี้เหรอ”“อ๋อ ครับ สีสวยเข้าชุดกันกับเตาทำอาหาร เครื่องล้างจาน แล้วก็ไมโครเวฟพอดีเลยนะครับแม่”“แม่ก็ตั้งใจซื้อให้สีเข้าชุดกันจริง ๆ นั่นแหละจ้ะ”นั่นไง! แสดงว่าคนที่มีรสนิยมใช้อุปกรณ์รุ่นท็อปไฮโซ ไฮเทคโนโลยีก็คือแม่จันทร์จริง ๆ เข้าข่ายเป็น CZiS ขึ้นมาอีกขั้นก่อนกลับบ้านตอนหัวค่ำ ผมได้ทำการติดตั้งกล้องวิดีโอจิ๋วไว้ที่ต้นไม้ประดิษฐ์สาวน้อยประแป้งข้างฉากกั้นมุมอ่านหนังสือ กล้องตัวจิ๋วของผมดูกลมกลืนไปกับลายจุดขาว ๆ บนใบไม้พลาสติก และตำแหน่งที่ติดตั้งนี้ก็พอดิบพอดีที่จะถ่ายภาพการใช้งานคอมพิวเตอร์เดสก์ท็อปของบ้านนี้ถ้าคุณแม่จันทร์เป็น CZiS จริงละก็ แค่ผมได้เห็นความคล่องแคล่วตอนใช้งานคอมพิวเตอร์ หรือซูมกล้องเข้าไปจนเห็นหน้าต่างโปรแกรมหรือเว็บไซต์ที่แม่จันทร์ใช้งาน ก็จะมั่นใจได้ทันทีเลยละครับว่าไม่ผิดตัว เผลอ ๆ อาจจะได้รู้รหัสผ่านหรือช่องทางโปรแกรมอะไรใหม่ ๆ ด้วยติดตั้งกล้องเสร็จแล้ว ก็ขอตัวกลับฐานลับไปดูภาพจากกล้องก่อนละครับ ผมอดทน ‘เฝ้า’ ดูภาพจากกล้องตัวจิ๋วบนใบสาวน้อยประแป้งอยู่ร่วมชั่วโมง ในที่สุดภาพพาโนรามา 180 องศาที่มีเครื่องคอมพิวเตอร์แบบเดสก์ท็อปพีซี ภาพถ่ายวิวสะพานข้ามแม่น้ำแควแขวนติดผนัง และฉากกั้นมุมหนังสือ ก็เริ่มมีความเคลื่อนไหวซึ่งก็คือ ร่างสูงโปร่งของคุณซันเดินผ่านไปผ่านมา... คุณซันกลับบ้านแล้วครับครู่เดียว คุณซันก็มานั่งที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ เธอเปิดเครื่องแล้วยกแก้วน้ำส้มขึ้นดื่มระหว่างรอเครื่องพร้อมทำงานผมคิดถึงคุณจัง คุณซัน คิดถึง...ทั้งที่รู้ว่าไม่มีสิทธิ์แล้วทันใดนั้นเอง จู่ ๆ เธอก็หันขวับมาทางนี้ ผมสะดุ้งเฮือกหรือเธอจะสัมผัสได้ว่าผมกำลังคิดถึง จึงได้หันมา...เธอลุกจากเก้าอี้ วางแก้วน้ำส้มลงบนโต๊ะคอมพิวเตอร์ แล้วตรงเข้ามาหาผมช้า ๆ ไม่ได้หันไปสนใจคอมพิวเตอร์ที่เปิดพร้อมใช้งานแล้วอีกเลยเธอหยุดลงนั่งตรงหน้ากระถางต้นไม้ ทำให้ตอนนี้จอแสดงผลขนาดใหญ่ตรงหน้าผมแสดงภาพใบหน้าสวยใสของคุณซันเต็มจอ คิ้วสีน้ำตาลเข้มเรียวสวย ดวงตากลมโตอันประดับด้วยขนตางอนยาว จมูกเล็กโด่ง ริมฝีปากบางสีชมพูอ่อน วันนี้เธอรวบผมหางม้าและแต่งตัวทะมัดทะแมงเช่นเคย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอดูหวานน้อยลงเลย ผมเอื้อมมือไปยังจอภาพ หวังจะได้สัมผัสแก้มอ่อนใสนุ่มเนียน แม้จะเป็นแค่ภาพจากกล้องวิดีโอก็ตาม ทว่า...มือยังไม่ทันเอื้อมไปถึง เธอก็ผละจากมุมกล้องไปเสียก่อนผมถอนหายใจยาว แสนเสียดายคุณซันหายไปจากจอภาพ กลับกลายเป็นแม่จันทร์ที่เดินเข้ามา แม่จันทร์นั่งลงที่โต๊ะคอมพิวเตอร์แล้วคลิกอ่านข่าวจากเว็บไซต์หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ผมดึงสติกลับมาจดจ่ออยู่กับงาน สังเกตทุกอิริยาบถของท่าน ต้องยอมรับครับว่าแม่จันทร์นั้นใช้คอมพิวเตอร์ได้แคล่วคล่องว่องไวมาก ไม่ต้องเปรียบเทียบกับคนวัยเดียวกันหรอก กับพวกวัยรุ่นก็ยังถือได้ว่าสูสีแม่จันทร์เปิดเว็บไซต์หนึ่งที่ผมไม่รู้จัก อืม...เหมือนจะต้องพิมพ์ username และ password ด้วยครับ ผมกดซูมเข้าไปอย่างไม่รอช้า ทว่า...ทันใดนั้น ภาพเปลี่ยนฉับกลายเป็นพื้นลายสกอตสีเขียวเข้มเต็มจอ ผมซูมออกเต็มกำลังเพื่อจะดูให้ชัดว่ามันคืออะไร และคำตอบก็คือเสื้อของคุณซันนั่นเอง เธอกลับมาสวยเต็มจออีกครั้งแต่คราวนี้มาเพื่อยกกระถางต้นสาวน้อยประแป้งขึ้นแล้วเดินไปที่ไหนสักที่ อืม...จากที่ลองพิจารณาดู ขอเดาว่า น่าจะไปห้องน้ำครับเธอวางกระถางต้นไม้ลงบนพื้นห้องน้ำ จากมุมกล้องตรงนี้คาดว่าเจ้ากระถางคงถูกวางไว้ใต้อ่างล้างหน้า และกล้องก็ถูกจัดวางอยู่ในตำแหน่งที่ถ่ายภาพยาวไปตลอดทั้งตัวห้องน้ำพอดิบพอดีเฮ่อ...เกือบจะได้รู้แล้วเชียวว่าแม่จันทร์เข้าเว็บอะไรแปลก ๆ คุณซันก็นะ ทำไมต้องย้ายต้นไม้วันนี้ด้วย เซ็งชะมัดคิดไม่ทันขาดคำ หญิงสาวที่ผมกำลังบ่นถึงก็มายืนข้างอ่างอาบน้ำ พาดผ้าขนหนูสีครีมสะอาดเข้ากับราวแขวนผ้า และ โอ้ ไม่...เธอถอดเสื้อครับ!ผมยืดหลังขึ้นโดยอัตโนมัติด้วยความตื่นตกใจ ร้อนฉ่าไปทั้งหน้าอย่างควบคุมไม่อยู่ เริ่มหายใจหายคอไม่สะดวกซะแล้วสินายนักรบเอ๋ยเธอแกะยางรัดผมออก ปล่อยผมสีน้ำตาลเข้มให้ยาวสยายเต็มแผ่นหลัง ช่วยบดบังผิวเนื้อขาวนวลเนียนและบราเซียลูกไม้สีดำจากสายตาชายฉกรรจ์อย่างผมไปได้บ้าง แต่ว่านะ เธอดูเซ็กซี่ชะมัดเลยสองมือบางของเธอค่อย ๆ ลูบไล้สำรวจเนื้อตัวอันขาวผ่อง เรื่อยไปถึงเอวคอดบางและหน้าท้องแบนราบ ผมไม่ได้ตั้งใจแอบดูนะครับ สาบานก็ได้ ผมไม่ใช่พวกถ้ำมองหรือโรคจิตอะไรแบบนั้น แต่ตอนนี้มันขยับเขยื้อนกระดิกกระเดี้ยตัวไม่ได้แล้วจริง ๆ ให้ตายเถอะคุณซัน...คุณทำอะไรกับร่างกายผมนะเธอปลดหัวเข็มขัด แล้วดึงรวดเดียวออกจากหูกางเกง แขวนไว้บนราวแขวนผ้านั้นและแล้ววินาทีที่ไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการล่วงหน้าก็มาถึง สองมือบางปลดตะขอกางเกงผ้าเข้ารูปเนื้อดีออก ปลดซิป และ...หน้าจอดับวูบ เป็นผมเองแหละครับที่กดปุ่มปิดหน้าจอตอนนี้ กระผมได้แต่หายใจหอบถี่กระชั้น ถอดแว่นออกแล้วลุกไปล้างหน้าล้างตา ดื่มน้ำเย็นจัดอีกแก้วเพื่อเรียกสติสัมปชัญญะและความรู้สึกตัวทั้งหมดทั้งมวลให้กลับมาดังเดิมถึงผมจะไม่ใช่แฮ็กเกอร์ที่ดี แต่ผมก็ไม่ใช่ผู้ชายที่เลว ไม่คิดทรยศผู้หญิงที่ผมรักทั้งต่อหน้าและลับหลังปิดภารกิจดีกว่าครับวันนี้ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันก็แล้วกัน วันต่อมา ผมมีโอกาสได้อยู่ใกล้ชิดกับแม่จันทร์ทั้งวัน ผมอาสาสอนทำขนมน่ะครับ เริ่มที่ขนมง่าย ๆ อย่างชูครีมสตรอเบอรี่ หลังจากไปช่วยแม่จันทร์เลือกซื้อวัตถุดิบที่ร้านขายแป้งและอุปกรณ์ทำเบเกอรี เราก็มาเริ่มทำขนมกันเลยทว่า...“รอแม่แป๊บนึงนะพ่อรบ แม่ไม่รู้ว่าเก็บพวกถ้วยตวงไว้ที่ไหนน่ะ”“ผมช่วยหานะครับ”“เอ...ตะกร้อล่ะ ตะกร้อทำขนมอยู่ไหนนะ”ผมนึกขำ เมื่อตอนจ่ายตลาดด้วยกันแม่จันทร์เล่าว่า เคยซื้ออุปกรณ์ทำขนมมาตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน แต่ตอนนั้นยังไม่มีเตาอบก็เลยถอดใจ พับเก็บความฝันเข้าห้องเก็บของไว้เสียเฉย ๆ แต่ผมว่า ยังมีขนมอีกตั้งหลายอย่างที่ทำได้โดยไม่ต้องใช้เตาอบ หรือบางทีอบกับไมโครเวฟแทนก็ได้ แค่ปรับสูตรนิดหน่อยผมช่วยหาของในตู้ชั้นลอยและลิ้นชักต่าง ๆ ในครัวจนหมดแล้วก็ไม่พบอุปกรณ์ที่ต้องการ จึงไปช่วยแม่จันทร์หาในห้องเก็บของหลังบ้าน“ยังไม่เจอเหรอครับแม่” ผมส่งเสียงไปก่อนตัวและเมื่อผมไปถึงก็ปรากฏว่า แม่จันทร์ไม่ได้กำลังค้นข้าวของอย่างที่ผมคาดไว้ แม่จันทร์กำลังถือ ‘บางสิ่ง’ อยู่ในมือ ทอดสายตามองมันด้วยแววตาอ่อนโยนและภาคภูมิใจ ท่านหันมายิ้มให้ผม พร้อมทั้งส่งเจ้าสิ่งนั้นมาให้ดู“เก่งใช่ไหมล่ะ”ผมรับมางง ๆ และเมื่อได้พิจารณาดูอย่างละเอียด ก็ได้แต่แอบตกใจอยู่คนเดียวแผ่นโลหะซึ่งเก็บอย่างดีในกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินในมือผมคือ โล่รางวัลชนะเลิศการแข่งขันคอมพิวเตอร์เยาวชนระดับประเทศ มอบให้แก่ เด็กหญิงตะวันวาด เพียงภิรมย์!ไม่เพียงเท่านั้น แม่จันทร์ยังส่งของอีกสิ่งหนึ่งตามมา ตอกย้ำให้ผม อึ้ง ทึ่ง แล้วก็ตะลึงตาค้างไปเลยมันคือ เหรียญรางวัลจากการแข่งขันคอมพิวเตอร์โอลิมปิก เหรียญทองซะด้วย“โห ผมไม่เคยทราบมาก่อนเลยครับว่าคุณซันเก่งคอมพิวเตอร์ขั้นเทพขนาดนี้”“จริง ๆ ซันน่ะเก่งมากเลยนะพ่อรบ แต่ไม่รู้ทำไมปีหลัง ๆ นี่บอกว่าไม่อยากใช้คอมพิวเตอร์มากแล้ว กลัวเสียสายตา ซันเขาก็เลยเก็บพวกโล่ เหรียญรางวัล และประกาศนียบัตรไว้ในห้องเก็บของนี่ทั้งหมด แต่แม่ยังอดเสียดายไม่ได้ก็เลยแอบมาเก็บลงกล่องให้ดี ๆ ไม่ให้เสียหายหรือว่าฝุ่นจับ”“คุณแม่สอนคุณซันเล่นคอมตั้งแต่เด็กเลยเหรอครับ ถึงได้เก่งขนาดนี้” ผมหยั่งเชิง เพราะมันก็ไม่แน่ว่าแม่จันทร์อาจจะตั้งใจโชว์พวกรางวัลของคุณซันให้ผมไขว้เขว บางทีคุณซันอาจจะเก่งตามแม่ก็ได้ เหมือนที่โบราณว่าลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น“โฮ้ย...ไม่ใช่หรอกพ่อรบ คนแก่อย่างแม่เนี่ยนะจะเก่งคอมพิวเตอร์ขนาดเป็นโค้ชให้ยัยซันได้แชมป์โอลิมปิกขนาดนี้ ซันเขาเก่งของเขาเองลูก มีแววตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว นี่เขาก็สอนแม่เล่นอินเทอร์เน็ต เล่นแท็บเล็ต แม่หายเหงาไปได้มากเหมือนกันตอนที่เขาไม่อยู่บ้านน่ะ”อืม...ถ้าสิ่งที่แม่จันทร์พูดเป็นความจริงละก็ คุณซันก็น่าสงสัยกว่ามาก“นี่เขาก็มาวางระบบลงบัญชีของร้านดอกไม้ให้แม่ด้วยนะ แม่เลยต้องหัดใช้คอมพิวเตอร์ให้เก่ง ๆ จะได้ไม่ต้องมาจดบัญชีด้วยมือ มันช้ากว่าใช้คอมพิวเตอร์เยอะเลยลูก แล้วที่ร้านพ่อรบน่ะจดด้วยมือหรือด้วยคอมล่ะ ถ้ายังไงให้ซันไปทำระบบให้เอาไหม”เอ่อ...จะดีเหรอครับแม่ เดี๋ยวคุณซันไปเห็นระบบที่ร้านผมก็รู้แกวหมดสิ เพราะเป็นระบบที่ผมเขียนเองเหมือนกัน “ไม่เป็นไรหรอกครับแม่ ขอบคุณนะครับ อ้อ! นี่หรือเปล่าครับ ถ้วยตวงที่แม่หาอยู่”“โอ้ ใช่จ้ะ ตะกร้อก็อยู่ตรงนี้เอง ไปทำขนมกันดีกว่า แม่ก็มัวแต่โอ้เอ้อวดลูกสาว” แม่จันทร์หัวเราะ แล้วผมกับท่านก็กลับเข้าไปในครัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่ครับ มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก ยกเว้นความคิดความรู้สึกในใจผมที่วิ่งพลุ่งพล่านจนมันแทบปะทุออกมา เหมือนภูเขาไฟที่มีแมกมาหมุนวนร้อนแรงอยู่ภายในยามใกล้ถึงเวลาแห่งการระเบิด ทะลักทลาย
****************************************************************************เอาละสิ เบาะแสชี้ชัดขนาดนี้ ขนาดซันแอบโล่ไว้ในห้องเก็บของ นายนักรบก็ยังหาทางค้นจนเจอ เก่งไหมล่ะ 555แต่ ณ จุดนี้ นักรบยังไม่ปักใจเชื่อหรอกค่ะ เดี๋ยวต้องมีบทพิสูจน์ 55นี่เราก็เดินทางกันมาเกินครึ่งเรื่องแล้วค่ะ เดี๋ยวจะขอติดเหรียญตั้งแต่ตอนที่ 32 นะคะ ***ไรต์จะลงอ่านฟรี 60%ของเรื่อง แล้วจะเริ่มติดเหรียญจนจบเรื่องนะคะ ขอบคุณที่สนับสนุนกันค่ะ***ฝากผลงานจ้า...Messy Buddy คุณบัดเดอร์ใช่เธอหรือเปล่า? (พิมพ์โดย สนพ. กรู๊ฟ พับลิชชิ่ง) error loaded

#E-Bookพร้อมให้ดาวน์โหลด ที่ MEB ขอหัวใจ 5 ดวงด้วยนะค้าาา#หนังสือเล่มสั่งซื้อได้ที่เพจเฟสบุ๊ก Groove Publishingหรือเพจแสนแก้ว ได้เลยค่ะ ยินดีพูดคุยและเซ็นให้ทุกเล่มค่ะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 29 ผู้ต้องสงสัยข้างบ้าน

คล้ายกับเรื่องHACK ME! ศึกรักสังเวียนไซเบอร์ (มี Ebook) ที่คุณอ่าน

HACK ME! ศึกรักสังเวียนไซเบอร์ (มี Ebook)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 29 ผู้ต้องสงสัยข้างบ้าน

คล้ายกับเรื่องHACK ME! ศึกรักสังเวียนไซเบอร์ (มี Ebook) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้