Chapter 19
คนไม่มีใจ
หลายวันต่อมา
นับั้แ่วันที่เตชินเข้ามาขออนุญาตจีบพิมพ์ดาว อัศวินก็พยายามสังเกตพฤติกรรมของพิมพ์ดาวมาตลอด เธอกลับบ้านปกติบ้างดึกบ้างสลับกันไป แต่่นี้อัศวินไม่ค่อยได้เจอกับพิมพ์ดาวเพราะว่าเขาเองค้างอยู่ที่บริษัทบ่อยๆเนื่องจาก่นี้มีงานด่วนเข้ามา
เวลากลับบ้านเวลาเข้าบ้านไม่ตรงกันทำให้ไม่ค่อยได้เจอ แต่วันนี้หลังจากทำงานเสร็จอัศวินก็รีบพุ่งตัวตรงกลับบ้านในทันที เขาอยากจะรู้เหมือนกันว่าวันนี้จะเจอพิมพ์ดาวมั้ย
แต่จากที่รู้มาจากแม่บ้านคือพิมพ์ดาวค่อนข้างกลับบ้านดึกมาหลายวัน นั่นทำให้เขาไม่ค่อยพอใจแต่ก็ยังไม่มีเวลาจะคุยกับพิมพ์ดาวเพราะว่างานในตอนนี้เยอะเหลือเกิน
อัศวินกว่าจะเลิกงานก็มืดค่ำแต่ก็พบว่าพิมพ์ดาวยังไม่กลับเลยทั้งที่ตอนนี้เป็เวลาสี่ทุ่มแล้ว
พอมาถึงพวกแม่บ้านก็พากันนอนหมด เขาเองก็ไม่รู้จะถามใครจึงโทรสายตรงหาพิมพ์ดาวในทันที
‘ค่ะพี่วิน’
เสียงหวานรับโทรศัพท์ ใจเธอรู้สึกหวั่นเมื่อเห็นรายชื่อคนที่โทรมาคืออัศวินทั้งที่ปกติเขาไม่ค่อยจะสนใจเธอสักเท่าไหร่
“เธออยู่ไหนพิมพ์ดาว นี่มันดึกดื่นแล้วทำไมยังไม่กลับบ้าน”
ที่รู้ก็เพราะว่าเขาเปิดประตูห้องนอนของเธอเข้าไปแต่กลับไม่พบใคร มีเพียงความมืดและแสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องกระจกเข้ามา
‘คือ... พิมพ์พึ่งทานข้าวเสร็จค่ะ กำลังจะกลับบ้านแล้ว’
“กินข้าวเวลานี้เนี่ยนะ? กินข้าวรึว่าไปกินอะไรกับใคร!?”
อัศวินอดที่แขวะขึ้นมาเสียงดังไม่ได้ บอกตามตรงว่าั้แ่พิมพ์ดาวโตขึ้นมาก็มีแต่เื่ผู้ชายไม่เว้นแต่ละวัน
‘พี่วิน! ทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะ’
พิมพ์ดาวเองก็รู้สึกไม่พอใจที่อัศวินพูดแบบนั้น ตอนนี้เธออยู่บนรถกับเตชินเพราะเขามารับหลังจากเลิกเรียนและพาเธอมาทานอาหารเย็น ซึ่งแน่นอนว่าทุกอย่างอยู่ในสายตาของป้ามารศรีและป้าพิมล
“ก็เธอมันง่าย”
เพียงพูดจบประโยคนั้นอัศวินก็ตัดสายทิ้งในทันที
“โถ่เว้ย!”
เขาขว้างโทรศัพท์ทิ้งลงกับพื้นแล้วเตะเข้าที่ตะกร้าผ้าใส่แล้วภายในห้องนอนของตัวเองจนมันกระจัดกระจาย
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงโมโหพิมพ์ดาวได้ขนาดนี้ เธอเป็ของเขาแท้ๆแต่กลับไปอยู่กับคนอื่นแบบนั้น
“อะไรของพี่วินก็ไม่รู้”
พิมพ์ดาวที่นั่งอยู่บนรถของเตชินบ่นพึมพำแล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าผ้าสีชมพูสุดน่ารัก เตชินเห็นแบบนั้นก็อดที่จะถามออกมาไม่ได้
“มีอะไรรึเปล่าน้องพิมพ์?”
เตชินพยายามตีสนิทโดยเรียกพิมพ์ดาวสั้นๆว่าพิมพ์ เขาชักจะติดใจยัยสาวรุ่นน้องคนนี้ซะแล้ว เตชินรู้สึกว่าพิมพ์ดาวมีอะไรที่น่าค้นหาอีกเยอะ
“เปล่าหรอกค่ะ”
พิมพ์ดาวตอบแล้วส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มให้เตชินเพื่อให้เขาสบายใจ แต่ความเป็จริงภายในใจของเธอนั้นแสนทุกข์
ไม่รู้ว่ากลับไปจะโดนพี่ชายตัวดีทำอะไรอีกรึเปล่า ทั้งที่เขาก็เป็คนที่ไม่สนใจเธอก่อนแท้ๆ จะกลับกี่โมงมันก็เื่ของเธอไม่ใช่เื่ของเขาสักหน่อย
เตชินขับมาส่งพิมพ์ดาวจนถึงคฤหาสน์ แน่นอนว่าการกระทำของทั้งคู่อยู่ในสายตาของอัศวิน แต่วันนี้ไม่เหมือนกับปกติ
อัศวินตัดสินใจมายืนรออยู่ที่หน้ารั้วแล้วกอดอกมองหน้าพิมพ์ดาวที่ลงมาจากรถของเตชินอย่างเอาเื่
“พี่วิน... มาทำอะไรหน้าบ้านคะ”
พิมพ์ดาวเอ่ยเสียงอ่อน ดูจากสีหน้าของคนตัวใหญ่กว่าที่แทบจะแยกเขี้ยวใส่เธอก็พอจะเดาออกว่าเขาคิดจะทำอะไร ขืนทำให้อัศวินโมโหไปมากกว่านี้คืนนี้เธอคงไม่ได้นอน...
“ก็มาดูน่ะสิว่าใครมาส่งเธอ”
พูดจบก็ปลายตามองคนในรถแล้วก็เป็ใครไปไม่ได้นอกจากเตชิน ประธานบริษัทการท่องเที่ยวขนาดใหญ่ที่เข้ามาขอเขาจีบพิมพ์ดาวเมื่อไม่นานมานี้
“สวัสดีครับคุณอัศวิน”
“สวัสดีครับ”
อัศวินทำสีหน้าราบเรียบไม่ยินดียินร้าย
“ขอโทษทีนะครับวันนี้พาน้องพิมพ์กลับดึก พอดีแวะทานอาหารแล้วติดลมคุยกันสนุกไปหน่อย”
“ครับไม่เป็ไร แต่คราวหน้าอย่าให้ดึกมากก็ดี พิมพ์ดาวเป็ผู้หญิงผมกลัวว่าน้องจะโดนมองไม่ดี”
“ครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”
หลังจากนั้นเตชินก็ขับรถออกไปเหลือเพียงพิมพ์ดาวที่ยืนมองหน้าอัศวิน
“พี่วินมีอะไรอยากจะคุยกับพิมพ์รึเปล่าคะ?”
แม้ไม่ได้พูดออกมาแต่เดาจากสีหน้าของผู้เป็พี่ชายพิมพ์ดาวก็รู้ในทันทีว่าอัศวินคงจะมีเื่ไม่พอใจ
“ไปเที่ยวเล่นกับผู้ชายกลางค่ำกลางคืนสนุกมั้ยล่ะ? อีกหน่อยไม่กลับเช้าเลยรึไง”
“พี่วินคะ พี่เตชินเขาเป็ถึงประธานบริษัทใหญ่โตไม่มาทำเื่แบบนั้นหรอกค่ะ เราสองคนอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่”
พิมพ์ดาวเองก็ไม่ได้สนใจอะไรเตชินในแง่ของคนรัก แต่เมื่อโดนอัศวินแหย่กระเซ้าเย้าหยอกแบบนี้มันก็อดที่จะพูดประชดออกไปไม่ได้จริงๆ ใจของพิมพ์ดาวมันไม่เคยมีใครคนอื่นเลยสักนิดั้แ่วันที่เธอตกเป็ของอัศวินในค่ำคืนนั้นแล้ว
“อ๋อ เดี๋ยวนี้หัดมีความรักหัดเอาผู้ใหญ่มาอ้างแล้วงั้นดิ? ชอบมันเหรอ? รักมันมากใช่ปะ!?”
อัศวินได้ยินแบบนั้นก็อารมณ์ขึ้นในทันที เขามีอคติกับพิมพ์ดาวเป็การส่วนตัวอยู่แล้ว ยิ่งเธอทำตัวแบบนี้มีผู้ชายไม่ซ้ำหน้าก็ยิ่งทำให้อัศวินไม่ชอบ
แถมเธอก็หลับนอนเป็เมียของเขาทางพฤตินัยแล้วยังจะเที่ยวออกไปแรดกับคนนั้นคนนี้จะให้อัศวินพอใจได้ยังไง
“อ๊ะ พะ พี่วิน”
พิมพ์ดาวเริ่มโวยวายเมื่ออัศวินกระชากแขนเธอแล้วดึงให้เข้ามาชิดพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นรดเข้าที่หน้าสวย เธอกลัวว่าจะมีใครผ่านมาเห็นแม้ว่ามันจะดึกแล้วก็ตาม
“ทำไม? เดี๋ยวนี้จับนิดจับหน่อยทำสะดุ้ง อย่าลืมสิว่าเราไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว”
“พี่วิน... เดี๋ยวจะมีใครผ่านมาเห็นนะคะ”
พิมพ์ดาวลอบมองซ้ายขวา กลัวว่าแม่บ้านจะผ่านมาเห็นโดยเฉพาะป้าอ่อนหัวหน้าแม่บ้านที่เธอเคารพรัก
“ไม่ต้องกลัวหรอกว่าใครจะผ่านมาเห็น ดึกป่านนี้ก็คงเข้านอนกันหมดแล้ว มีแต่เด็กแรดอย่างเธอเท่านั้นแหละที่พึ่งถึงบ้าน”
“คำก็แรดสองคำก็แรด พี่วินทำไมชอบด่าพิมพ์จังเลยคะ?”
“ฉันไม่ได้ด่าเธอ แค่พูดความจริง”
แต่ละคำที่อัศวินพ่นพูดออกมามันฝังกรีดลึกอยู่ในใจของพิมพ์ดาว เธอรู้สึกแย่ที่ในสายตาของอัศวินไม่มีความดีของเธออยู่เลย
“ถ้าพี่วินเกลียดพิมพ์ขนาดนั้น... พี่วินจะมาเอาพิมพ์ทำไมคะ”
พิมพ์ดาวถามเสียงสั่น เธอเริ่มควบคุมน้ำเสียงเอาไว้ไม่ได้แล้ว มันอยากจะร้องไห้ออกมา
“ไม่ต้องมาทำเสียงสั่นเสียงอ่อน ฉันจะเอาเธอกี่ครั้งมันก็เื่ของฉัน เธอมีหน้าที่แค่นอนนิ่งๆบนเตียงก็พอ”
เขาก้มหน้ามาชิดแล้วกระซิบถ้อยคำใจร้ายนั้นให้พิมพ์ดาวได้ยินอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“สำหรับพี่วินแล้วพิมพ์คงไม่มีความหมายอะไรเลยสินะคะ”
พิมพ์ดาวแอบคิดในใจว่าถ้าหากเธอหนีหายไปสักคนอัศวินคงจะไม่สนใจอะไรและไม่คิดจะตามหาเลยสักนิด
“แน่นอน เธอไม่มีความหมายอะไรสำหรับฉันเลยพิมพ์ดาว”
“แล้วถ้าสักวันไม่มีพิมพ์อยู่แล้วพี่วินจะทำยังไงคะ?”
เธอถามประชดประชัน อยากจะรู้จริงๆว่าเขาจะทำยังไง
“หายไปก็ดีสิ ฉันจะได้ไม่ต้องปวดหัวกับเด็กแรดแบบเธอ”
“...”
“พ่อกับแม่ฉันเลี้ยงเธอฟรีมาตั้งหลายปี นอนให้ฉันเอาให้ได้กำไรหน่อยจะเป็อะไรไป ยังไงฉันมันก็ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆของเธออยู่แล้ว อย่าอินมาก“
พูดจบประโยคอัศวินก็ผลักตัวพิมพ์ดาวที่เขาจับเอาไว้ให้ผละออกเบาๆก่อนจะเดินกลับเข้าคฤหาสน์ไปคนเดียวไม่รอเธอ
วันนี้เขาไม่มีอารมณ์จะทำเื่อย่างว่าเพราะพรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้าและนี่ก็ดึกมากแล้ว
อัศวินไม่รู้เลยว่าถ้อยคำใจร้ายนั้นทำให้พิมพ์ดาวยืนน้ำตาไหลซึมออกมาท่ามกลางความมืดของคฤหาสน์หลังใหญ่
คนไม่รักก็คือไม่รัก... คงไม่มีประโยชน์ถ้าพิมพ์ดาวจะมอบใจและกายให้เขา เธออยากจะลืมลบภาพความทรงจำต่างๆที่เคยได้อยู่ด้วยกัน แต่มันก็ทำไม่ลง
พิมพ์ดาวในตอนนี้หลงรักอัศวินผู้เป็พี่ชายบุญธรรมเข้าซะแล้ว...
แม้พี่จะใจร้ายแค่ไหน แต่พิมพ์ก็จะยังรักพี่ค่ะพี่วิน
*********
ใจร้ายกับน้องตลอดเลยฮืออ
![ครอบครัวของข้า นอกจากข้า ล้วนข้ามมิติมาทั้งครอบครัว [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727100_84772278.webp)
121K
