บทที่ 9 เดินทาง
เมื่อเก็บของเสร็จได้ไม่นานสาวใช้ทั้งสองก็พากันหอบถุงผ้าของตนเองมาหาคุณหนูเพื่อออกเดินทาง
"คุณหนูเก็บของเสร็จหรือยังเ้าคะ "ลี่อินวางถุงผ้าเอ่ยถามคุณหนูที่นั่งอยู่ที่โต๊ะน้ำชา
"เสร็จแล้วเ้าไปบอกให้บ่าวมายกไปที่รถม้าเถิดจะได้ออกเดินทาง"
"เ้าค่ะ " ลี่อินรับคำสั่งพรางเดินออกไปด้านนอกส่วนไป๋เซ่อก็เดินเข้ามาใกล้เสี่ยวลี่เหมยมองดูคุณหนูที่ผมเผ้าปกปิดใบหน้าจากการเก็บของด้วยตัวเอง
"คุณหนูข้าจะแต่งตัวให้นะเ้าคะ ดูสิเผ้าผมของคุณหนูหลุดรุ่ยหมดแล้ว เป็เพราะข้ากับลี่อินที่ไม่ได้มาช่วยคุณหนูเก็บของต้องขออภัยด้วยนะเ้าคะ" นางพูดไปเดินไปหยิบหวี่มาแปรงผมแกะปิ่นออกพร้อมจัดแจงให้ผมเข้าทรงและปักปิ่นเข้าไปเช่นเดิม
"ข้ายังไม่ได้ตำติเ้าเสียหน่อย อีกอย่างข้าเองที่บอกให้พวกเ้าไปเก็บของเ้าไม่ต้องใส่ใจ เ้าจัดผมให้ข้าเสร็จแล้วก็ออกไปข้างนอกกันเถอะ ข้าอยากไปร่ำลาท่านพ่อเสียหน่อย"
"เ้าค่ะ" ทั้งสองออกมาข้างนอกก็พบใต้เท้าลู่ไป๋เหวินเดินมาพร้อมบ่าวรับใช้ที่ลี่อินไปตามมายกของใช้ของลู่เพ่ย
"ท่านพ่อข้ากำลังจะไปหาท่านพ่อพอดีเลยเ้าค่ะ"
"อย่างนั้นหรือ เฮ้อ ! เ้าอยู่กับข้ามาั้แ่เกิดไม่เคยห่างกาย วันนี้วันที่เ้าจะไปอยู่ที่อื่น ข้ารู้สึกใจหายอย่างไรก็ไม่รู้" ใบหน้ากังวลของใต้เท้าลู่ไป๋เห็นได้ชัดว่าเป็ห่วงบุตรสาวเพียงใด
"โธ่ ! ท่านพ่อข้าแค่ไปอยู่กับท่านอาเองนะเ้าคะ หากท่านพ่อคิดถึงก็เดินทางไปหาข้าสิเ้าคะ เช่นนี้ไม่ดีกว่าข้าออกเรือนหรือเ้าคะ" เสี่ยวลี่เหมยยิ้มกริ่มบอกใต้เท้าให้เขาได้สบายใจไม่ต้องเป็ห่วงนางมากนัก
"มันคนละอย่างกัน หากเ้าออกเรือนข้าก็สบายใจไปอีกอย่างที่เ้ามีคนที่ปกป้องดูแลเ้าได้ แต่นี่เ้าออกไปอยู่ที่หมู่บ้านไกลเมืองแถมยังมีแต่สตรีข้าชักไม่อยากให้เ้าไปแล้วสิ" ใต้เท้าลู่ไป๋ทำทางไม่อยากให้นางไปห่างอกแต่ก็ต้องถูกเสี่ยวลี่เหมยออดอ้อนไว้ก่อน
"ท่านพ่อไม่ได้นะเ้าคะ " นางส่งสายตาเว้าวอนท่านพ่อจนเขาใจอ่อน
"นั้นสิ เ้ารู้หรือไม่ว่าวันนี้ท่านอ๋องเจียวหั่วเดินทางมาที่นี่เพื่อบอกว่าไม่ถอนหมั้นกับเ้า เ้าไม่เปลี่ยนใจหรือ" ใต้เท้าลู่ไป๋เหวินเอ่ยลองใจบุตรสาว
"ไม่เ้าค่ะ ข้าไม่เปลี่ยนใจ ท่านพ่ออยู่ที่นี่ดูแลตนเองให้ดีนะเ้าคะ "
"ลู่เพ่ยของข้าโตขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่กันนะ เอาล่ะหากเ้าตัดสินใจแล้วข้าก็ไม่ขวางทางเ้า เดินทางให้ปลอดภัยดูแลตนเองให้ดี อย่าลืมสิ่งที่เ้าเอ่ยไว้กับข้าก่อนหน้านี้ด้วยล่ะ" เสี่ยวลี่เหมยคิ้วขมวดนึกคำพูดของท่านพ่อก็ต้องยิ้มกว้างออกมา
"ข้าไม่มีทางลืมเ้าค่ะ หากข้าทำไม่สำเร็จจะกลับมาแต่งงานกับผู้ที่ท่านพ่อเห็นสมควรและออกเรือนให้ท่านพ่อสบายใจ แต่หากข้าทำสำเร็จท่านพ่อก็ต้องตามใจข้านะเ้าคะ" ใต้เท้าลู่ไป๋เหวินยิ้มอย่างภูมิใจที่เห็นบุตรสาวเปลี่ยนไปเป็ผู้ใหญ่ขึ้น เขาเดินเข้ามาโอบกอดนางแน่นอย่างเป็ห่วง
"ได้ ๆ ข้าสัญญา เ้าออกเดินทางเถิดกว่าจะถึงเดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน" อ้อมกอดที่อบอุ่นของใต้เท้าลู่ไป๋เหวินทำให้เสี่ยวลี่เหมยอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก นางกอดตอบอย่างสนิทใจ
"ท่านพ่อดูแลสุขภาพด้วยนะเ้าคะ" ทั้งสองร่ำลากันอยู่บ่าวรับใช้กับสาวใช้ก็ได้ยกของขึ้นรถม้าเรียบร้อย ไม่นานนักรถม้าก็ออกเคลื่อนขบวนเสี่ยวลี่เหมยตื่นเต้นหัวใจแทบจะออกมาเต้นด้านนอก
รถม้าเคลื่อนขบวนมาด้วยความเร็วเสี่ยวลีเหมยเปิดหน้าต่างชะเง้อหน้าออกมารับลมสบายใจต่อจากนี้นางจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขจริง ๆ
"คุณหนูปิดหน้าต่างเถอะเ้าค่ะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา"
"ลี่อินเ้าไม่เห็นหรือว่าคุณหนูรู้สึกดีเพียงใด ให้คุณหนูได้ทำตามใจตนเองเสียบ้าง อีกอย่างตอนนี้ร่างกายคุณหนูแข็งแรงกว่าเมื่อก่อน เ้าหยุดห่วงไม่เข้าเื่เสียที" เสี่ยวลี่เหมยหันกลับมามองทั้งสองที่จ้องหน้ากันเขม็งอีกคนเป็ห่วงกลัวไม่สบายอีกคนอยากให้คุณหนูของตนมีความสุข ช่างโชคดีของเสี่ยวลี่เหมยที่มีสาวใช้จงรักภักดีเช่นนี้
"ขอบใจพวกเ้าทั้งสองที่เป็ห่วงข้า นี่ใกล้จะถึงเรือนท่านอาหรือยังดูสิท้องฟ้าใกล้สลัวแล้ว" เสี่ยวลี่เหมยมองไปด้านนอกท้องฟ้าเริ่มพลบค่ำเหล่านกบินพากันกลับรัง ดวงตะวันเริ่มลับขอบฟ้าจิตใจเริ่มหวาดกลัวไม่รู้ว่าหากตะวันตกดินความน่ากลัวจะมีมากเพียงใด
"ข้าน้อยก็ไม่เคยมาเ้าค่ะ เดี๋ยวจะลองถามบ่าวที่คุมรถม้าให้นะเ้าคะ" ไป๋เซ่อรีบเสนอตัวไปถามบ่าวให้ เสี่ยวลี่เหมยพยักหน้านางเปิดประตูชะเง้อถามบ่าวที่ควบม้า ไม่นานก็เข้ามาพร้อมรอยยิ้ม
"อีกไม่นานก็ถึงแล้วเ้าค่ะ"
"ดีเสียจริง คุณหนูจะได้พักผ่อนเสียทีวันนี้เดินทางมาเหนื่อยมากแล้ว" ลี่อินดีใจที่ได้ยินคำตอบจากปากของไป๋เซ่อ
"นั้นสิ ข้าอยากถึงที่พักเสียที " เสี่ยวลี่เหมยยังคงมองไปด้านนอกหน้าต่างครุ่นคิดถึงใบหน้าของท่านอาของลู่เพ่ย ไม่รู้เลยว่านางจะเป็สตรีที่ใจดีหรือปากจัด หากไปอยู่ด้วยกันจะชอบนางหรือไม่ ทำให้นางเริ่มมีใบหน้ากังวลจนสาวใช้สังเกตได้
"คุณหนูคิดอะไรอยู่หรือเ้าคะ"
"ข้าแค่คิดว่าท่านอาจะชอบข้าหรือเปล่า จะรักข้าเหมือนท่านพ่อหรือไม่"
"โธ่ ! ข้าก็คิดว่าคุณหนูกังวลเื่อันใดเลิกกังวลเถอะเ้าค่ะ ท่านอาของคุณหนูรักคุณหนูไม่ต่างจากท่านใต้เท้าเลยเ้าค่ะ เมื่อครั้งที่ฮูหยินล้มป่วยเมื่อคราวคุณหนูยังเด็กก็มีท่านอานี่แหละเ้าค่ะที่คอยดูแล แถมยังเอ็นดูคุณหนูจนขอคุณหนูมาดูแลเองแต่ทว่าท่านใต้เท้าไม่ยอมเ้าค่ะ" เมื่อได้ยินเช่นนี้เสี่ยวลี่เหมยก็เบาใจ
"เช่นนั้นหรือช่างดีเสียจริง" เป็ความโชคดีของนางสักพักรถม้าก็ได้หยุดเลื่อนไหว บ่าวได้ะโเข้ามาร้องบอกว่าถึงจุดหมายปลายทางแล้ว
"คุณหนูลู่เพ่ยตอนนี้ถึงเรือนของนายหญิงซีเหนี่ยวแล้วขอรับ" ทั้งสามยิ้มกว้างก่อนจะพากันเดินลงจากรถม้า บ่าวรับใช้ได้ยกของเข้าไปในเรือนให้แก่เสี่ยวลี่เหมย นางย่างกรายเข้ามาในเรือนบรรยากาศร่มเย็นสบายตา สายลมพัดผ่านร่างกายคล้ายต้อนรับเข้าเรือนกระทบกระดิ่งที่แขวนอยู่ต่างระเบียงเสียงดังระรัวได้ยินรู้สึกสบายใจ เป็ที่ถูกใจเสี่ยวลี่เหมยมาก ๆ เงียบสงบไม่วุ่นวาย
"มาถึงแล้วหรือลู่เพ่ยหลานรักของข้า ดูเ้าสิเติบโตมางดงามถึงเพียงนี้เชียวหรือ ช่างเหมือนท่านแม่ของเ้าเสียจริง" น้ำเสียงตื่นเต้นระคนชื่นชมดังขึ้นมาด้านหน้าของเสี่ยวลี่เหมย สตรีที่งดงามแม้อายุจะมากขึ้นใบหน้าเต็มไปด้วยความเมตตาทำให้เสี่ยวลี่เหมยผ่อยคลายมากกว่าเดิมและรู้สึกว่าไม่ได้อึดอัดอันใด
"ข้าน้อยลู่เพ่ยคารวะท่านอา " เสี่ยวลี่เหมยใช้มือผสานกันไว้กลางอกคารวะท่านอาอย่างนอบน้อม ท่านอามองอย่างเอ็นดูก่อนจะรีบเดินเข้ามาจับแขนของเสี่ยวลี่เหมยให้หยุดทำ
"ไม่เห็นต้องมากพิธี รีบเข้ามาด้านในเถิดตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว เ้ารู้หรือไม่ว่าข้าดีใจเพียงใดที่นกส่งสารส่งข่าวมาว่าเ้าจะมาอยู่ที่นี่ ข้าได้ให้สาวใช้จัดเตรียมห้องนอนให้เ้าแล้ว เดินทางมาคงเหนื่อยมากสินะ มาเถิดข้าทำอาหารที่เ้าชอบไว้ให้มากมาย กินให้อิ่มหนำสำราญแล้วค่อยคุยกัน ข้ามีเื่เล่าให้เ้าฟังมากมาย" เสี่ยวลี่เหมยยิ้มกวางอย่างอบอุ่นหัวใจ ไม่คิดเลยว่าท่านอาของลู่เพ่ยจะพูดเก่งเช่นนี้
"เ้าค่ะท่านอา " ทั้งสองเดินไปที่ห้องโถงไม่นานนักสาวใช้ก็ยกสำรับมาตั้งโต๊ะ ท่านอาพูดคุยกับเสี่ยวลี่เหมยมากมายทำให้ทั้งสองคุ้นเคยกันรวดเร็ว ลี่อินไป๋เซ่อก็มีความสุขใจที่เห็นคุณหนูของนางมีความสุข
47K
