ตระกูลนี้ผียังหลอน
ตอน หารายได้เสริม
ณ.สี่แยกไฟแดงหน้าห้างดัง
แผล็บ! ๆ ๆ เเจ๊บ! ๆ ๆ
เด็กชายกับเด็กหญิงกำลังยืนเลียกินไอศรีมแท่งเดียวกัน
พี่ชายเป็คนถือ น้องสาวยืนเขย่งเท้าหันหน้าเข้าหาพี่
"นี่ อย่าไปกินแบบนั้น หักครึ่งสิอายเค้า" สาวสวยขายาวหุ่นเพรียวบางบ่นลูก
"แม่ก็แกล้งทำเป็ไม่รู้จักเราสิคะ" เด็กหญิงหันมาเอ่ยแล้วหันกลับไปเลียไอศรีม
"ใช่ จะแคร์โลกทำไม ในเมื่อโลกเฮงซวยนี้ก็ไม่เคยแคร์พวกเรา" ลูกชายหันมาเอ่ย
"ชิ เห้อ" คุณแม่ส่ายหน้า
"ไปยืนไกลๆ" ลูกสาวสั่ง
"มือท้าวสะเอวด้วย มืออีกข้างทำเป็กดมือถือไว้ ได้ผลแน่แม่" ลูกชายเสริม
หญิงร่างบางในชุดเดรสสั้นเสมอหูทำตามลูก หล่อนก้มหน้าไถเฟสเล่นไปเรื่อยๆ ซักพักก็มีหนุ่มหล่อหน้าใสในชุดสูทช่างเดินมาหา
"คุณครับ ไม่ทราบว่าขอเบอร์ได้ไหม" หนุ่มใหญ่เอ่ยตรงหน้าสาวสวย
หนุ่มตรงหน้าหล่อราวเทพบุตรทว่าเจนนี่กลับยังไม่ตอบ หล่อนเหล่ตามองข้างไปดูลูกๆ
หึ! ๆ ๆ ลูกๆส่ายหน้าเพราะหนุ่มคนนี้ดูไม่รวย
แผล็บ! ๆ ๆ ลูกๆหันหน้าเข้าหากันแล้วเลียกินไอศรีมต่อ
"ขอโทษนะคะชั้นมากับแฟน" เจนนี่ยิ้มบอกหนุ่มหน้าใส
"ครับ ๆ ไม่เป็ไรครับ ขอโทษครับ" หนุ่มช่างรีบหอบความอายวิ่งหนีเข้าไปในห้าง
สักครู่ใหญ่ๆก็มีหนุ่มใหญ่ในชุดสูทสีดำเดินมาสะกิดหลังเด็กๆ
เค้าก้มกระซิบหูเจมส์บอนกับสโนว์ไวท์เบาๆ
"นี่! ๆ เด็กๆ ไปขอเบอร์สาวคนนั้นให้ลุงที"
"ได้ฮะ ได้ค่ะ" เจมส์บอนพยักหน้า สโนว์ไวท์ยิ้มแฉ่ง ฮิ! ๆ
ตุบ! ๆ ๆ ทั้งคู่วิ่งมายืนเงยหน้ามองคุณแม่
"พี่สาวคนสวยครับ" เจมส์บอน
"ลุงคนนั้นให้มาขอเบอร์ค่ะ" สโนว์ไวท์
เจนนี่เอามือถือให้ลูก ตุบ! ๆ ๆ เด็กๆวิ่งมาเปิดเบอร์และเเชทยื่นให้ลุงสูทดำ
"ฮี่ ๆ เดี๋ยวทักไปนะครับ" หนุ่มรุ่นลุงโบกมือทักสาวสวย ก่อนจะแอดไลน์แล้วเดินจากไป
"เอาเลยแม่ ทักไปเลยนะ อย่าให้เค้าได้โงหัว" เจมส์บอน
ติ๊ง! ๆ ๆ คุณแม่ทักแชทไปหาหนุ่มสูทดำเมื่อครู่ที่กำลังเดินข้ามทางม้าลาย
หือ! หนุ่มใหญ่ล้วงมือถือมาเปิดอ่าน
ชื่ออะไรคะ!
อายุเท่าไรคะ
ดิฉันชื่อออย อายุ29ค่ะ
แม่ลูกสองแชทมารัวๆ
หิ! ๆ หนุ่มใหญ่ก้มหน้าก้มตาตอบแชทสาวสวยโดยลืมดูรถบนถนน
ขณะที่เค้ากำลังก้มหน้าข้ามทางม้าลายก็มีรถเก๋งแล่นมาจวนจะชน
แป๊น! ๆ ๆ เอี๊ยดดด! รถบีบแตรดังลั่น เบรคจนควันออกล้อก็หยุดไม่ทันการ
จู่ๆเด็กชายกับเด็กหญิงที่ย่องตามหลังลุงก็ออกวิ่ง
ย๊ากกก! ทั้งคู่ะโถีบตูดลุงด้วยเท้าคู่
ตูม! ร่างลุงถลาหน้าคะมำเลยไปข้างหน้า เด็กๆก็กลิ้งหล่นลงมาทับบนหลังลุง ทั้งสามยังกลิ้งไปข้างหน้าตุบตั่บ! ๆ
เอี๊ยดด! ๆ ๆ รถเก๋งพุ่งผ่านไปอย่างฉิวเฉียด
แปะ! ๆ ๆ ๆ ผู้คนรับร้อยบนฟุตบาทปรบมือเกรียวกราวให้เด็กๆสองพี่น้อง
"เอ้อ ขอบใจนะลุงเกือบตาย" หนุ่มใหญ่เอ่ย
เค้าประคองเด็กๆมายืนริมถนนแล้วลูบหัวทั้งคู่เบาๆ
"เดี๋ยวลุงจะออกประกาศว่าหนูๆเป็เด็กดีนะ ลุงเป็เ้าของสำนักพิมพ์ ชื่ออะไรกันบ้างล่ะ"
"ไม่เอาฮะ" เจมส์บอนแหงนหน้าตอบ
"อ้าว ทำไมล่ะ" หนุ่มใหญ่งง
"ความดีใช้ซื้อข้าวไม่ได้ ซื้อก๋วยเตี๋ยวก็ไม่ได้ค่ะ" สโนว์ไวท์
เด็กๆกระพริบตาปริบๆ เงยหน้ามองลุงตัวสูง
"แล้วจะตอบแทนยังไงดีนะ" ลุงเอ่ย
"คิดเป็เงินค่ะ" สโนว์ไวท์แบมือรอ
"อ้อ ดีๆ ก็ได้ ๆ เอาไว้ซื้อขนมนะ" ลุงล้วงแบงค์พันออกมาวางบนฝ่ามือน้อย
"ห๊ะ เค้าให้เราพันเดียวเองเหรอ นี่เราเพิ่งช่วยชีวิตลุงนะ" เจมส์บอนถามน้องเสียงดังทั้งๆที่ลุงยังยืนตรงหน้า
"ชีวิตลุงมีค่าพันเดียวเองเหรอคะ" สโนว์ไวท์ะโลั่น
ฮ่า! ๆ ๆ ฮา! ๆ แปะ! ๆ ๆ ผู้คนโดยรอบหัวเราะและปรบมือชอบใจ
ปั่บ! ๆ ๆ ลุงล้วงเงินเป็ปึกๆมาฟาดบนผ่ามือน้อยโดยไม่ได้นับจำนวน
โอ๋ว! ๆ หู๋ววว! สโนว์ไวท์ตาโตเหมือนไข่ไก่ ปึกเงินในมือหนักจนต้องรีบยกอีกข้างมาแบรับ
"เอาไปเลยเด็กๆ ให้พวกนี้มันรู้ไปเลยว่าลุงรวยแค่ไหน" ลุงสูทดำเอ่ยดังๆแล้วเดินออกไปอย่างเท่ห์ะเิ
อ่าาา! เจมส์บอนยังอ้าปากหว๋อไม่หุบ เค้าตะลึงจนตัวแข็งทื่อ
"วันนี้โชคดีชะมัดเลย ทั้งได้เบอร์สาวสวยทั้งรอดตาย" หนุ่มใหญ่เอ่ยขณะเดินเข้าตึกหรู
"สวยระดับนางแบบเลยนะเนี่ย หน้าอินเต๊ออินเตอร์"
เค้าล้วงมือถือมาเปิดแชทสาวสวย หวังจะคุยต่อ
โพล๊ะ! มือถือหนุ่มใหญ่ร่วงลงพื้นทันทีที่เห็นว่าตัวเองโดนบล็อคไปเเล้ว
60
