“นอนกันได้แล้วคjtสุดหล่อของอารัก” รักบอกทั้งยกผ้าห่มให้เด็กชายทั้งสอง “วันนี้จะฟังเื่อะไรดีคะ” จัดการห่มผ้าให้เรียบร้อยก็ถามถึงนิทานที่สองแสบอยากจะฟังก่อนนอน
“น้องจันทร์ฟังอะไรก็ได้” ขุนจันทร์บอก
“เื่อะไรก็ได้มีที่ไหน”
“พ่อ!” ขุนอินทร์ ขุนจันทร์ ร้องเสียงดังเมื่อเห็นว่าเป็ใครที่เปิดประตูเข้ามา
“เสร็จแล้วหรือคะคุณลม” รักษ์ถามคนตัวโตที่มานั่งอีกด้านหนึ่งของเตียงตรงข้ามกับรัก เพราะก่อนหน้านี้ลมเลจัดการเอกสารอยู่
“อืม ไหนใครอยากฟังอะไรวันนี้พ่อเล่าให้ฟังเอง” ตอบรักทั้งรอยยิ้มก่อนจะหันไปถามลูกชาย
“พี่อินทร์อยากฟังคุณั์ใจดี” ขุนอินทร์เสนอ
“แต่น้องจันทร์อยากฟังพี่สาวผมยาววววว”
เมื่อความ้าไม่ตรงกันก็เกิดเหตุวุ่นขึ้นมาทันทีเพราะสองแสบต่างร้องขอกันไปคนละเื่จนคนเป็พ่อปวดหัว แต่พี่เลี้ยงอย่างรักกลับนั่งยิ้มขบขันกับอาการของสามพ่อลูก
“พอๆ ไม่ต้องแย่งเดี๋ยวพ่อเลือกเอง ปวดหัวกับพวกเอ็งจริงๆ” ว่าจบก็รื้อหานิทานแต่พอหยิบเล่มไหนขึ้นมาสองแสบก็ทำหน้าเหม็นเบื่อจนลมเลรวบรวมนิทานส่งให้รักเก็บ รักเองก็งงๆ คิดว่าลมเลจะไม่เล่าเสียแล้ว
“ไม่เล่าแล้วหรือคะ” รักถาม
“ก็ดูสองแสบทำหน้าเบื่อแบบนั้นจะให้ฉันเล่ายังไง” ลมเลว่า รักยิ้มรับทันทีเพราะจริงอย่างลมเลว่า
“ก็พี่อินทร์เคยฟังหมดแล้วนิพ่ออออออออออ” ขุนอินทร์ร้องบอก
“เื่มากพวกเอ็ง ไม่ต้องฟังมันจบ นอนๆ” ลมเลว่าบ่นลูกชายอย่างไม่จริงจัง
“แต่น้องจันทร์จะฟังงงง”
“ก็พวกเอ็งเื่มาก” ลมเลว่ากลับ
“มาค่ะเดี๋ยวฉันเล่าให้ฟังเอง” รักเห็นว่าสามพ่อลูกเถียงกันอยู่นาน กลัวว่าจะดึกไปมากกว่านี้เลยอาสาเล่าเอง
“ไม่ต้องๆ เดี๋ยวฉันเล่าเองนึกออกพอดี เอ้าใครจะฟังก็นอนดีๆ” ลมเลร้องห้ามเพราะเขานึกเื่ที่จะเล่าขึ้นมาได้พอดี ก่อนจะสั่งสองแสบให้นอนดีๆ พร้อมกับตัวเองเอนตัวนอนลงข้างๆ ขุนจันทร์และรักเองก็นั่งพิงหัวเตียงข้างๆ ขุนอินทร์
“พ่อเริ่มเล่าละนะ กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...นาน...จนพ่อก็จำไม่ได้ว่ะ”
“พ่อ!” สองแสบร้องเสียงดังเมื่อโดนคนเป็พ่อแกล้งทั้งที่อุตส่าห์ตั้งใจฟัง
“ฮาๆ พ่อแค่ลองดูว่าพวกเอ็งตั้งใจฟังหรือเปล่า ฮาๆ มาๆ เอาจริงแล้ว กาลครั้งหนึ่ง ณ อาณาจักรสายลม”
“ชื่อเหมือนสวนบ้านเราเลยครับพ่อ” ขุนจันทร์ขัดขึ้นมา
“เอ็งจะฟังไม่ฟัง ถ้าฟังอย่าขัด” ลมเลว่า เด็กน้อยก็รีบปิดปากนิ่งทันที ลมเลก็ได้ทีเล่าต่อ “ในอาณาจักรสายลมมีาาผู้หล่อเหล่าที่ใครก็หล่อสู้ไม่ได้ และมีลูกชายเป็เ้าชายตัวน้อยสองคนมีชื่อว่า เ้าชายอินทร์ เ้าชายจันทร์” สองแสบฟังไปก็ตื่นเต้นไปยิ่งมีชื่อของตัวเองอยู่ด้วยก็ยิ่งชอบใจ เพราะเด็กน้อยได้เป็เ้าชายเลยฟังลมเลเล่าต่ออย่างตั้งใจ
“เ้าชายอินทร์และเ้าชายจันทร์นั้นแสนซนมากทำให้าาสุดหล่อนั้นปวดหัวสารพัด”
“พี่อินทร์กับจันทร์ไม่ได้ซนสักหน่อย”
“ใช่ๆ พ่อนะมั่ว” สองแสบขัดขึ้นมาอีก
“พวกเอ็งนิขัดจังว่ะ” ลมเลว่าทั้งเกาหัวแกรกๆ รักที่มองอยู่ก็ได้แต่นึกขำ
“ก็พ่อว่า แล้วพี่อินทร์หล่อสุดไม่ใช่พ่อสักหน่อย” ขุนอินทร์ยังเถียงเพราะมั่นใจว่าตนเองหล่อสุดไม่ใช่คนเป็พ่อ
“เอ็งจะฟังไม่ฟัง” ลมเลถามอย่างกวนๆ ลูกชายช่างขัด
“ฟังครับๆ น้องจันทร์ให้พ่อหล่อสุดก็ได้ พ่อเล่าต่อน่า” ขุนจันทร์พูดอย่างออดอ้อนยอมให้พ่อหล่อสุดเพราะอยากฟังนิทานต่อ ขุนอินทร์ก็พยักหน้าสมทบอย่าง้าบอกว่ายอมก็ได้ รักเลยยกมือไปลูบหัวเล็กอย่างเอ็นดู
“นั้นก็เงียบๆ อย่าขัด ถึงไหนแล้ว อ่อ เ้าชายทั้งสองโคตรซน โคตรดื้อ จนาาสุดหล่อปวดหัวมาก แล้ววันหนึ่งาาสุดหล่อก็ได้หาเ้าหญิงเพื่อมาดูแลเ้าชายทั้งสอง เ้าหญิงคนนั้นใจดีมากๆ และน่ารักมากๆ” ลมเลเล่าไปก็เหลือบไปมองรักด้วยจนหญิงสาวรู้สึกเขินอาย แอบคิดว่าที่ลมเลเล่ามานั้นใช่ตนเองหรือเปล่า
“ใช่ๆ อารักเป็เ้าหญิงใจดีมากๆ ” ขุนจันทร์ว่า
“เป็เ้าหญิงที่สวยมากๆ ด้วยครับ” ขุนอินทร์เสริม
“อารักไม่ใช่เ้าหญิงสักหน่อยค่ะ คุณลมเล่าต่อเถอะค่ะ” รักบอกสองแสบก่อนจะบอกให้ลมเลเล่าต่อ เธอรู้สึกเขินอายที่ลมเลเอาแต่มองแล้วก็ยิ้มจนต้องหลบสายตาลมเลถึงจะยอมเล่าต่อ
“ขัดได้ขัดดีจริงๆ นะพวกเอ็ง เ้าหญิงต่างเป็ที่รักของทุกคนในอาณาจักร เ้าชายทั้งสองรักเ้าหญิงมากๆ เ้าหญิงเองก็รักเ้าชายมากๆ เช่นกัน”
“ใช่ๆ น้องจันทร์รักอารัก”
“พี่อินทร์ก็รักด้วยยย”
“ถ้าพวกเอ็งขัดอีกทีพ่อไม่เล่านะ” ลมเลว่าอย่างหน่ายๆ กับลูกชายทั้งสอง วันนี้จะจบกันไหม
“อารักก็รักเ้าชายทั้งสองค่ะ ไม่เอาไม่ขัดพ่อแล้วนะคะวันนี้ไม่จบพอดี” เธอบอกเด็กทั้งสองด้วยรอยยิ้ม
“พี่อินทร์จะฟังเงียบๆ”
“น้องจันทร์ด้วย”
“ให้มันจริงเถอะ” ลมเลว่า “มาๆ ต่อๆ ในอาณาจักรอยู่กันอย่างมีความสุขเพราะทุกคนรักกันรวมถึงาาสุดหล่อเองก็รักเ้าชายทั้งสอง และเ้าหญิงก็รักาาสุดหล่อด้วย”
“ใครบอกว่าฉันรักคุณกันละ” พอเล่ามาถึงนี้รักพูดขัดขึ้นมาเพราะลมเลเริ่มจะเล่าเพ้อเจ้อไปเรื่อย ถึงจะจริงก็เถอะแต่เื่อะไรรักจะยอมรับกัน
“อารักอย่าขัดพ่อเดี๋ยวพ่อไม่เล่านะครับ” ขุนอินทร์แหงนหน้าขึ้นบอก รักเลยต้องนิ่งไปทั้งที่ใจยังคงเต้นแรง ยิ่งเห็นรอยยิ้มของลมเลที่มองมาอย่างยียวนยิ่งสั่นไหว
“ฮาๆ พ่อเล่าต่อนะ เวลาดำเนินไปเรื่อยมีเื่ราวต่างๆ เกิดขึ้นมากมายในอาณาจักรสายลม จนสุดท้ายาาสุดหล่อก็ได้ครองรักกับเ้าหญิงอย่างมีความสุขตลอดไป เอ้าจบนอนๆ”
“พ่อ! เ้าหญิงต้องคู่เ้าชายสิ” ขุนอินทร์เถียงมีขุนจันทร์พยักหน้าเห็นด้วย ก็พ่อมัวมีที่ไหนตอนจบเ้าหญิงคู่กับาา นิทานพ่อก็สั้นนิดเดียวเอง
“นิทานอะไรของคุณค่ะ” รักว่าทั้งใบหน้าแดงๆ ทำไมลมเลถึงชอบทำให้เธอหวั่นไหวได้ตลอดเลย ทำแบบนี้เธอกลัวเหลือเกินกลัวว่าจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าลมเลก็คิดเช่นเดียวกันกับตนเอง
“ก็พอใจให้จบแบบนี้พวกเอ็งจะทำไม ก็าาสุดหล่อก็รักเ้าหญิงด้วยนี้หว่า” ลมเลว่ากลับไปทั้งเตรียมลุกขึ้นจากเตียงนอนของลูกชาย แต่แล้วลมเลก็ต้องใเมื่อเสียงของสองแสบดังขึ้นพร้อมกัน รักเองก็สะดุ้ง
“พ่อรักอารักหรือ”
ลมเลนิ่งนึกในใจเวรแล้วไหมละ หันไปมองทางรักก็เห็นนั่งมองเขานิ่งใบหน้าแดงไปหมด ลมเลรู้สึกว้าวุ่นมากไม่รู้จะแก้สถานการณ์นี้ยังไงดี สุดท้ายก็ทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้กลบเกลื่อนแล้วรีบเดินออกจากห้อง ก่อนออกมาก็แอบเห็นใบหน้าของหญิงสาวเศร้าลงจนรู้สึกใจคอไม่มีนึกเป็ห่วงอีกคนขึ้นมา ลมเลรู้ดีว่ารักรู้สึกยังไงกับตนเพราะการกระทำและสีหน้าของรักแสดงออกชัดเจนแต่เ้าตัวไม่รู้หรอกว่าตนเองอ่านออกง่ายขนาดนั้น ลมเลเองก็คิดไม่ตกเขาจะปล่อยให้เื่นี้มันเป็ไปแบบนี้เรื่อยๆ ไม่ได้ หรือเขาควรจะจัดการมันให้ชัดเจนเสียที ลมเลได้แต่คิดทบทวนทั้งคืน
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
ลูกคู่มาแล้วจ้าาาาาา
31K
