บทนำ
เสียงกัมปนาทในคืนวสันตฤดู สำนักหมื่นบุปผาสตรีผู้มีความเก่งกล้าเป็ที่รู้จักในยุทธภพได้ให้กำเนิดบุตรีคนแรกของตนนางกำนัลและบรรดาเหล่าศิษย์หญิงมากฝีมือนั่งไม่ติดที่บ้างช่วยเหลือต้มน้ำบ้างตื่นเต้นร้อนรนจนไม่สามารถครองสติให้กระทำการใดได้
เสียงทารกน้อยดังระงมเมื่อเวลาเข้าสู่วันใหม่บุตรีคนแรกของเ้าสำนักหมื่นบุปผาถือกำเนิด ทารกน้อยมีผิวกายขาวสะอาดดุจหยกบริสุทธิ์น้ำดีและเป็ที่ประหลาดใจแก่หมอทำคลอดทารกน้อยผู้นี้กลิ่นกายหอมดุจมวลดอกไม้สะพรั่ง
" ท่านยายเยี่ยนลูกข้าเป็ชายหรือหญิงกัน " รอยยิ้มอิดโรยของเ้าสำนักนางยื่นมือรออุ้มบุตรที่เพิ่งลืมตาดูโลก
" นายหญิงสำนัก์ช่างเมตตาส่งคุณหนูมาเ้าค่ะ " หมอทำคลอดยิ้มพร้อมส่งทารกแรกเกิดกลิ่นกายหอมจรุงให้ผู้เป็มารดา
เซี่ยเหมยเ้าสำนักหมื่นบุปผารับเด็กน้อยเข้าไว้ในอ้อมกอดอย่างทะนุถนอม ในที่สุด์ก็เห็นใจยอมส่งเด็กหญิงลงมาจุติในครรภ์ของนางทั้งยังมีกลิ่นตัวหอมเหมือนอยู่กลางทุ่งดอกไม้ช่างอัศจรรย์
" เราจะตั้งชื่อให้นางว่าเซี่ยนฮวา " รอยยิ้มยินดีของเหล่าสตรีทั้งหมดในสำนักหมื่นบุปผามีอยู่โดยตลอดทั้งกลางวันกลางคืนแต่ละนางต่างพากันมาเฝ้าดูแลผลัดเปลี่ยนเวรยามคุ้มกันอย่างแ่าเป็เวลาสามเดือนที่ความสุขครอบคลุมสำนักหญิงแห่งนี้
กระทั่งเข้าสู่ฤดูเหมันต์สารขอความช่วยเหลือถูกส่งมายังสำนักหมื่นบุปผาทั้งเ้าสำนักและศิษย์มือดีหลายคนต่างออกไปร่วมรบในดินแดนแสนไกลใครเลยจะรู้ว่ากลลวงนี้จะทำลายสำนักสตรีให้วอดวายไปตลอดกาล
เซี่ยเหมยและลูกศิษย์ถูกตลบหลังสังหารสิ้นแล้วโยนศพทิ้งก้นเหวอย่างน่าเวทนาสำนักหมื่นบุปผาอันงดงามอุดมด้วยดอกไม้งามหายากสะพรั่งถูกบุกรุกเผาทำลายใครยอมรอดใครขวางตาย
สุ่ยหลินพี่เลี้ยงและแม่นมของเซี่ยนฮวาพยายามหนีโดยอาศัยเส้นทางลับแต่ไม่นานนักก็ถูกตามจับได้นางถูกสังหารด้วยคมดาบเดียวต่อหน้าต่อตาเซี่ยนฮวาในวัยทารกและเกือบที่จะถูกคมดามนั้นฟาดฟันหากแต่ชายร่างใหญ่ดูน่าเกรงขามกลับชะงัก
ดวงตาดุดันพินิจทารกอยู่นานราวกับกำลังตัดสินใจเสียงลมหวีดหวิวดังครวญผ่านไปหลายอึดใจก่อนที่บุรุษผู้นั้นจะก้มตัวช้อนอุ้มทารกเพศหญิงกลับจวนของตน
สิบห้าฝนผ่านไปอย่างรวดเร็วแผ่นดินเข้าสู่การผลัดเปลี่ยนบัลลังก์อีกครั้งในเหตุการณ์ลอบปลงพระชนม์จักรพรรดิต้าเซียนในขณะที่รัชทายาทต้าตี้ยังมีพระชันษาเพียงห้าปี
อ๋องห้าวซวนได้รับเสียงการสนับสนุนจากเหล่าเสนาบดีที่ยังภักดีต่อราชสกุลหูและจากการสนับสนุนครั้งนี้เองที่ทำให้รัชสมัยของท่านอ๋องเฟื่องฟูอย่างยิ่ง
หากแต่อ๋องห้าวซวนนั้นไม่ประสงค์ครองบัลลังก์ทรงตั้งใจบริหารงานบ้านเมืองแทนจนกว่าต้าตี้จะมีอายุครบสิบห้าปีแต่ในระยะสิบปีที่ท่านอ๋องในวัยยี่สิบนั้นก็ได้ถอนรากถอนโคนปราบฏและโจรเสียสิ้นราบคาบ
กองทัพเกรียงไกรจนศัตรูไม่อาจหาญต่อกรเพียงแค่ได้ยินชื่อของแม่ทัพ หูห้าวซวนกิตติศัพท์เลื่องลือถึงความวิปลาสโเี้ทารุณไม่มีใครเหมือนแม้จะมีรูปงามราวเทพบุตรปรากฏกายยามอรุณรุ่งจนคุณหนูและองค์หญิงหลายแคว้นหมายจะได้ตำแหน่งชายาเอกหากแต่เมื่ออ๋องห้าวซวนตบแต่งหญิงใดเข้าจวนก็จะอยู่ร่วมเสพสมเพียงสามวันสามคืนและส่งกลับสกุลเดิมไปหากยังดื้อดึงไม่ยอมทำตามดาบเล่มยาวที่อยู่ติดประจำกายเสมอก็จะฟันลำคอระหงให้ขาดสะบั้น
การกระทำเช่นนี้สร้างความไม่พอใจให้แก่ข้าราชบริพารในคราแรกเพราะเกรงว่าบ้านเมืองจะเกิดศึกาไม่ว่างเว้นแต่ก็ต้องหุบปากสงบคำและเห็นดีงามตามไปด้วยเพราะไม่ว่าศึกเล็กใหญ่เสียเปรียบเท่าใดศัตรูก็ไม่อาจต้านทานกองทัพของอ๋องห้าวซวนได้เลย
บุรุษถูกขนานนามว่าเป็ยิ่งกว่าปีศาจไร้บัณฑิตคบหาเมื่อไม่มีสกุลใดกล้าส่งบุตรีมาสู่จวน อ๋องห้าวซวนจึงริเริ่มกิจกรรมยามว่าง
ท่านอ๋องผู้นี้คิดวิธีการล่าสัตว์ขึ้นฟังดูธรรมดาแต่ถ้าใครรู้ถึงความหมายก็คงอยากที่จะสนองการกระทำกับท่านอ๋องในแบบเดียวกัน
ท่านอ๋องจะสุ่มซื้อตัวหญิงสาวอายุไม่เกินยี่สิบปีจากหอนางโลมพ่อค้าทาสหรือชาวบ้านบางคนที่้าเงินนำนางมาทรมานวันดีคืนดีก็ทำทีเปิดโอกาสให้นางเ่าั้หนีแล้วท่านอ๋องก็จะควบม้าเหนี่ยวธนูไล่ล่าด้วยความสนุกสนาน
กิจกรรมเช่นนี้ดำเนินมาเป็เวลาสองปีแม้จะถูกมองว่าเป็ไอ้บัดซบสักเท่าใดก็ไม่มีใครทำอะไรกับเื่นี้นั่นเพราะนางเ่าั้เป็สมบัติที่ถูกซื้อแล้ว
ณ เมืองตันหยง ในยามที่แดดอ่อนแสงลงอย่างรวดเร็วเมื่อใกล้เวลาพลบค่ำเสียงหมู่นกกาบินกลับรังปะปนกับเสียงถกเถียงกันของบิดากับบุตรบุญธรรมชายวัยใกล้ความชราเส้นผมเริ่มแซมสีขาวตวาดเสียงทรงพลังลั่นเลื่อนบ่าวไพร่มุดหน้าหนีหายด้วยไม่เคยพบเจอเ้าชีวิตโมโหรุนแรงเท่านี้มาก่อน
" เสียแรงข้าเลี้ยงดูเ้ามาอย่างทะนุถนอมกล่อมเกลี้ยงเ้าไม่เคยนับถือข้าว่าเป็พ่อข้ายังพอทำเมินเฉยแต่คราวนี้เ้าทรพีคิดฆ่าข้าเชียวงั้นหรือ ! ! " ประมุขบ้านกดดาบพาดทาบลำคอขาวคมดาบเฉือนเนื้อนุ่มปริแตกเืไหลออกจากปากแผล
" ท่านไม่ควรเก็บทารกที่ตนเป็คนสังหารมารดาของมัน ! ท่านฆ่าแม่ของข้า ! ทำลายสำนักของข้า ! ปลิดชีพหญิงที่ร้องขอชีวิตอย่างเืเย็นต่อหน้าข้า ! " ดวงตาสุกใสรื้นหลั่งน้ำตาอย่างเ็ปความคับแค้นไหลทะลักออกมาเป็สายยากเกินยับยั้งไว้ได้นางเฝ้ารอวันนี้มานานวันที่นางจะมีฝีมือมากพอที่จะได้แก้แค้นให้แก่มารดา
" เ้าเอาอันใดมาพูดใครเป็คนเป่าหูเ้า ! " ชายร่างใหญ่แม้จะเริ่มแก่ชราหากแต่เขี้ยวเล็บไม่เคยสึกกร่อนไปตามกาลเขาเสี้ยมสอนฝึกปรือบุตรีคนนี้ด้วยความเอ็นดูและมุ่งหวังอนาคตของนางเอาไว้
" ท่านเคยบอกว่าข้าพิเศษกว่าใครและมันก็เป็เช่นนั้น ในเวลานั้นแม้ข้าจะเป็แค่ทารกแต่ข้าก็สามารถรับรู้ทุกเื่ราวที่เกิดขึ้นแม้แต่ใบหน้าของเซี่ยเหมยเ้าสำนักหมื่นบุปผาข้าก็จำได้ติดตา ! ทำไม ? ท่านไม่ฆ่าข้าั้แ่ตอนนั้นข้าจะได้ไม่ต้องทนทุกข์ที่ต้องมาเป็ลูกอกตัญญูเช่นตอนนี้ ! ! "
" เหม่ยหลิง ! ! "
" ชื่อของข้าคือเซี่ยนฮวา ! ! " ั์ตาของเด็กสาววัยสิบห้าปีลุกโชนด้วยเพลิงแค้นเคลื่อนไหวปัดดาบออกจากลำคอของตนก่อนตวัดกระบี่คมกริบเข้าตัดขั้วหัวใจของชายผู้ชุบเลี้ยงตนเอง
" กรี๊ดดดดด " เซี่ยนฮวาแม้มีพร์แต่ด้อยประสบการณ์การหักหาญเข้าฟันแทงบิดาบุญธรรมอีกครั้งนั้นทำให้ความเมตตาสุดท้ายหมดลงประมุขของบ้านใช้วิชาต่อชีพตัดลมปราณฟาดฟันบุตรีเพียงคนเดียว
ร่างระหงอ่อนงามถูกตัดชีพจรยุทธ์จนขาดสิ้นสิบสองจุดเซี่ยนฮวาไม่สามารถต่อต้านใดๆ แม้แต่คำพูดหนึ่งนางก็ไม่อาจเอ่ยออกไปได้
บิดาบุญธรรมสั่งคนนำร่างของนางไปไว้เรือนหลังจ้างหมอที่มือดีที่สุดมารักษาไม่ให้นางพิการหากแต่นางจะไม่สามารถฝึกยุทธ์ได้อีก
สามเดือนหลังจากการกล้ำกลืนฝืนทนความเ็ปของจิตใจซึ่งสวนทางกับร่างกายที่ถูกดูแลใส่ยาอย่างดีจนดีวันดีคืนขึ้นอย่างรวดเร็วแต่ไม่มียาขนานใดเลยที่จะฟื้นฟูจิตใจของนางให้บรรเทาจากความแค้น
เซี่ยนฮวาเกิดมาเพียบพร้อมทุกอย่างเมื่อเทียบกับน้ำอบ
ใช่..นางจำทุกอย่างในอดีตได้อย่างแจ่มชัดอาจเป็เพราะนางถือกำเนิดโดยไม่ผ่านแดนคนตายก็เป็ได้ แต่ในเมื่อเกิดใหม่แล้วเป็ถึงคุณหนูที่จะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งใหญ่โตในอนาคตน้ำอบก็ตั้งใจละทิ้งอดีตและพร้อมจะเริ่มชีวิตใหม่ในฐานะเซี่ยนฮวา
แต่ก็แค่สามเดือนเท่านั้นกับความสงบสุขในสำนักหมื่นบุปผานางไม่สามารถช่วยเหลือใครได้แม้จะรับรู้เื่ราวทุกอย่าง กายที่เป็เพียงทารกจึงได้แต่จ้องมองชายคนนั้นอย่างเคียดแค้นและอดสูคิดว่าตนต้องตายแต่ก็ไม่เป็ดังนั้นเมื่อชายชื่อ ชุนหยางกว่าง เก็บนางมาเป็บุตรบุญธรรม นางได้กลายเป็คุณหนูอีกครั้งบุตรีเพียงคนเดียวในสกุลชุนไร้พี่น้องชายหญิงคนอื่น ๆ ด้วยชุนหยางกว่างไร้ซึ่งภรรยาความหวังทุกสิ่งของเหล่าผู้าุโจึงตกอยู่ที่นาง
เป็บุญหรือบาปที่เขาเ่าั้เลี้ยงดูประคบประหงมไม่เคยขัดใจและคอยอบรมสอนสั่งไม่ให้นางเสียคนเป็คุณหนูที่เอาแต่ใจไร้สมองและไร้คุณค่าใด ๆ ต่อตระกูล
มาวันนี้นางสูญสิ้นวรยุทธ์ที่ฝึกฝนมาอย่างหนักั้แ่เล็ก ๆ เมื่อนางหายดีเป็ปกติพวกเขาต้องเฉดหัวนางออกจากตระกูลเป็แน่
เซี่ยนฮวาสะบัดหน้าไล่ความคิดที่จะเกิดต่อจากนั้นทิ้งเสีย เฉดหัวออกจากสกุลก็ดีนางจะได้ใช้ชีวิตอิสระไม่ต้องทนแบกรับความหวังของใครส่วนความแค้นคงจะมีเพียงเวลาที่จะช่วยลบเลือนมัน
น้ำอบในอดีตที่เคยเป็ ก็เป็เพียงหญิงชาวบ้านอาศัยอยู่หากินในป่าทนรับความลำบากได้อยู่แล้วถ้าชีวิตจะต้องตกไปเป็เช่นนั้นอีกเซี่ยนฮวาคนนี้ย่อมไม่ถือว่าตกถึงความลำบากบางทีธรรมชาติอาจบำบัดให้ร่างกายนี้ดีขึ้นจนจับกระบี่ได้อีกครั้งก็เป็ไปได้
ถึงเวลานั้นหากความแค้นที่มียังคงฝังแน่นจะฝึกตนกลับไปมาแก้แค้นอีกก็ไม่สาย
ร่างเด็กสาววัยสิบห้าขยับเดินด้วยความทุลักทุเลด้วยเส้นประสาทได้รับความเสียหายอย่างหนักนับว่าหยางกว่างเฟ้นหาหมอมือดีมาจริง ๆ เพียงสามเดือนก็ฟื้นฟูขึ้นมาจนเดินได้แล้วแม้จะยังไม่ถนัดคล่องแคล่วเหมือนแต่ก่อน
มือเล็กบางหยิบตำราและชุดเขียนขึ้นมาฝนหมึกเตรียมที่จะคัดลอกเพื่อเป็การกายภาพอย่างเช่นทุกวันพลันมีเสียงหนึ่งดังแว่วมาแต่ไกลเมื่อกวาดสายตามองไปก็เห็นเป็เด็กสาวรับใช้ของนางนั่นเอง
" คุณหนู..ข่าวใหญ่เ้าค่ะ..เราอยู่ที่เรือนนี้ไม่ได้แล้ว " หลิงกระหืดกระหอบเข้ามานั่งพื้นรีบแจ้งข่าว
" ใจเย็น ๆ ก่อนหลิงนายท่านออกคำสั่งให้ข้าออกไปจากจวนใช่หรือไม่ " คนเป็นายถามเสียงปกติเพราะคิดเอาไว้อยู่แล้วไม่มีใครเก็บลูกทรพีไว้ในบ้านหรอก
" ใช่เ้าค่ะคุณหนู..นายท่านสั่งให้คุณหนูไปอยู่จวนสกุลหูเ้าค่ะ " คนเป็บ่าวแจ้งรายละเอียด
" อะไรนะ ! ! ทำไมไม่ส่งข้าไปนอนกลางดินกินกลางทรายในที่กันดารอย่างหลาวไห่แทนที่จะเป็จวนนรกของหูห้าวซวนล่ะ ? ! ? "
เซี่ยนฮวาทุบโต๊ะด้วยสองมือสุดแรงอย่างไม่กลัวแผลจะปริใบหน้างามอ่อนสมวัยแสดงถึงความรังเกียจเมื่อนึกถึงจวนสกุลหู
" คุณหนู !! ตายแล้ว ! ! เืออกแล้วเ้าค่ะ " หลิงรีบถลาเข้ามาจับพร้อมรีบหาอะไรห้ามเื
" ตายเสียก็ดีสิ !หลิงเ้ารู้ไหมนายท่านตั้งใจไว้ชีวิตข้าก็เพื่ออยากจะเห็นข้าตายทั้งเป็ ! ! "
" คุณหนูอย่าทำร้ายตัวเองเลยเ้าค่ะคุณหนู " หลิงรีบจับคว้ากอดเ้านายตนไว้แน่นที่สุด
" หลิง ! ! เ้าอยากเห็นข้าไปเป็ของสนุกของคนชั่วบัดซบเช่นนั้นหรือ ? ? ปล่อยข้านะ ! ! ! " เซี่ยนฮวาสะบัดตัวอย่างแรง
ชื่อเสียงเลวร้ายของชายผู้เป็เ้าของจวนเบิกฟ้าพระปิตุลาของรัชทายาทต้าตี้ หูห้าวซวน ! ! นอกจากจะเป็มัจจุราชในสนามรบแล้วในสายตาของสตรีทั้งแผ่นดินก็เห็นพ้องต้องกันว่าชายคนนั้นเป็แค่ไอ้ชั่วตัวหนึ่งเท่านั้น !
ชุนหยางกว่าง เ้าไว้ชีวิตข้าถึงสองครั้งเพื่ออะไรทำไมไม่ให้ข้าตาย สารเลว ชั่วช้ายิ่งนัก ! !
เสียงเอะอะมะเทิ่งจากเรือนหลังดังไกลจนถึงสวนแก้วภายในจวนของสกุลชุนนี้เองประมุขของบ้านมีวรยุทธ์สูงส่งหูดีกว่าคนปกติหลายเท่านักชายผู้มีวัยห้าสิบปีเศษได้ยินทุกเสียงทุกคำราวกับตาเห็นดังว่ายืนอยู่ในเหตุการณ์ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มก่อนทอดถอนหายใจออกมาแ่เบา
" เซี่ยเอ๋อลูกของเ้าช่างเหมือนเ้านักตอนนี้เ้าคงก่นด่าข้าอยู่ในนรกอเวจีหรือแดนสงบที่ไหนสักแห่งละสิ ถ้าเป็อย่างนั้นเ้าจงขอบคุณข้าเสียเถอะเพราะอีกไม่กี่ปีลูกของเ้าก็ต้องขอบคุณข้าเช่นกัน " คำรำพึงของประมุขบ้านดังแ่ไปตามลมก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะะเิหัวเราะอย่างบ้าคลั่งดังก้องสะท้านไปทั้งสวนแก้ว
---
87K
