ชายหนุ่มนามว่า มิเกล อาเทอร์ ครั้งนึงเขาได้อาศัยอยู่ในครอบครับที่อบอุ่นเเละหมู่บ้านที่เเสนสงบสุขมานับ 100 ปี นับตั้งเเต่เขาเกิดมาเขาได้รับความรักจากครอบครัวตลอดมา ชาวบ้านในหมู่บ้านส่วนทำการเพราะปลูกเป็อาชีพหลักถึงจะมีเข้าเมืองไปขายของเเละรับจ้างงานต่างๆบ้างเเต่ก็มีไม่เยอะมากนัก มิเกล ได้หลงไหลในการอ่านหนังสือเเละชอบนอนกลางวันเป็อย่างมาก ในบางครั้งเขาถึงขนาดเเอบขโมยตำราในหอตำรากลางของหมู่บ้านเผื่อมาอ่านเเก้ความเบื่อหน่ายของเขาเเต่เขากลับไม่ได้เกรียดความเบื่อหน่ายนี้มากนัก เพราะยามใดที่มิเกลเบื่อเขาก็จะนอนกลางวันเเละเนื่องด้วยอากาศที่ร้อนอบอ้าวทำให้ความเกรียดค้านเพิ่มมากขึ้นหลายเท่า เขาเคยคิดที่จะออกไปหาตำราในเมืองมาอ่านเเต่ก็ติดปัญหาใหญ่อยู่สองประการคือ เงินที่ใช้เเลกเปลี่ยนกับตำรา เเละกฏของหมู่บ้านข้อที่ 5 ไม่ให้เด็กที่อายุไม่ถึง 16 ปี ออกจากหมู่บ้าน
เมื่อมิเกลอายุได้ 10 ขวบ
"ท่านเเม่ลูกอยากได้ตำราเพิ่มอีกซักเล่มท่านเเม่สามารถซื้อตำราให้ให้ลูกได้หรือไม่"
ธาเลีย มองมิเกลด้วยสายตาปกติเนื่อจากเขาได้กระทำเช่นนี้หลายครั้ง เมื่อนางกำลังจะตอบกลับไปก็ได้มีเสียงระฆังดังขึ้นมา 9 ครั้ง
"ท่านเเม่!! นั้นเป็สัญญานว่าสัตย์อสูรกำลังมาที่หมู่บ้านของเรา ท่านเเม่รีบหนีออกจากหมู่บ้านเร็ว"
ธาเลียพยักหน้าเเล้วรีบวิ่งออกจากบ้าน ทุกหนทุกเเห่งเหมือนมีพายุเข้า ทุกคนในหมู่บ้านรีบวิ่งออกจากที่พักของตนเเล้ววิ่งหนีไปทางใต้ของหมู่บ้านซึ่งเป็ทิศทางตรงกับข้ามกับพวกสัตย์อสูรที่บุกเข้ามา ทุกคนต่างวิ่งด้วยความตื่นตะหนกมิเกลได้ยินเสียงทารกร้องไห้เพราะความหยุ่งเหยื่องของสถานะการ ทันใดนั้นก็มีเสียงชายวันกลางคนะโขึ้นมา
"ทุกคนรีบหนีเร็วเข้า มันมาจากข้างบน"
สัตย์อสูรรูปร่างคล้ายสมิงเเต่กลับมีปีกเหมือนเหยี่ยว ขนเเละปีกของมันล้วนมีสีดำมืดสนิด
มันดิ่งลงมากลางผู้คนนับร้อยที่กำลังวิ่งหนี
"ท่านเเม่หนีเร็ว"
มันทำการสังหารคนไปนับสิบกว่าคนภายในการดจมตีครั้งเดียว หนึ่งในนั้นคือเซียวอว๋นเเม่ของเซียวฟง
มิเกลพยายามไปคว้าเเม่ของเขามาเเต่ก็ไม่ทันเเล้ว ธาเลียไม่ทันได้ขยับ คมเล็บของสมิงร้ายก็ตัดไปที่คอของนาง
เซียวฟงไม่สามารถทำอะไรได้เลย เเละยังเห็นเเม่ของตัวเองตายไปต่อหน้าต่อตา น้ำตาของเขาไหลรินออกมาจากตาทั้งสองข้าง ขณะที่เขากำลังเอื้อมมือน้อยๆของเขาไปคว้าเเม่ของเขาออกมา
4 ปี ต่อมา
ณ กระท่อมอยู่บนยอดเขา ทางทิศใต้ของหมู่บ้าน ยามเช้าตู่ เเสงพระอาทิตย์รอดผ่านูเามามายส่องผ่านหน้าต่างกระท่อมมายังหน้าของเด็กหนุ่ม
ภายในกระท่อมมีหนุ่มน้อนนามว่ามิเกล ตอนนี้เขาได้มีอายุ 14 ปีเรียนร้อยเเล้วหลังจากผ่านเหตุการอันเเลนเลวร้ายมา
มิเกลสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย
"ข้าฝันถึงมันอีกเเล้วรึ"
เขานึกถึงฝันร้ายที่เขาฝันถึงนี้ไม่ใช่ครั้งเเรกของเซียวฟง มันเกินขึ้นบ่อยครั้งจนไม่สามารถนับได้ด้วยซ้ำ
ในเหตุการสัตย์อสูรสังหารคนในหมู่บ้าน ์ก็ได้ประทานโอกาศให้เขามีชีวิตรอดอีกครั้ง เขาสามารถหลบหนีจากการฆ่าสังหารหมู่มาได้เเต่ก็ไม่สารถเข้าไปช่วยคนอื่นๆได้เช่นกัน เขาได้กลับไปยังหมู่บ้านเก็นข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดที่สามารถใช้ได้หรือเเม่เเต่ของที่พังเล็กน้อยมาไว้ที่กระท่อมหลังนี้ เป็สาเหตุว่าเขาอยู่ที่กระท่อมเเห่งนี้ เขาไม่ได้มีความลำบากอันใดเลยเเม้เเต่น้อย ขาดก็เพียงเเต่ท่านเเม่ที่ทำอาหารให้เขากินทุกวัน
เซียวฟงทานอาหารเช้าเสร็จเเล้วก็ฝึกร่างกายของเขาต่อ
"ข้าได้เข้าสู่ระกับพลังกายขั้นสูงสุดมานานมากเเล้ว เเต่ข้ากลับไม่มีวิธีในการไปถึงขั้นนักรบได้เลยได้เลย"
เขาทดสอบพลังของเขากับกก้อนหินบนูเาทุกวัน เขาหันไปหาก้อนหินที่ใหญ่ที่สุดเเถวนั้น ก้อนหนก้อนนั้นสูง 10เมตร เเล้วกว้างเท่า 10 คนโอบ
"วันนี้ข้าขอเลือกเ้าก็เเล้วกัน"
ว่าเสร็จมิเกลก็ง้างเเขนขวาเเล้วชกไปยังห้อนหินตรงหน้าของตน หินลูกนั้นเเตกกระจายออก เศษหินพุ้งออกไปด้าหน้าของเซียวฟงเป็สัญญานได้ว่าหินใหญ่ สูง 10เมตร เเล้วกว้างเท่า 10 คนโอบ ไม่สามารถวัดพลังของเขาได้อีกต่อไป
"ข้าก็นึกอยู่เเล้วว่ามันต้องออกมาเป็เช่นนี้เเน่" เขาคิดในใจ
หินใหญ่ทุกลูกบนเขาเเห่งนี้เซียวฟงได้ทำลายจนหมด หินทุกลูกนั้นล้วนสูงเเละใหญ่กว่าหินที่เซียวฟงชกเมือกี้มากนัก
"โฮก........................................."
เสียงสัตย์อสูรคำรามจากทิศเหนือของกระท่อมห่างออกไป 1 กิโลเมตร คลื่นลมซัดกระเเทกใบหน้ากับของเซียวฟง
เขาได้ใช้วิชารอบฟังเสียงเป็วิชาลับประจำตระกูลของตน เขาได้รับมันมาเมื่อเขาอายุได้ 8 ขวบเเละตอนนี้เขาสามารถใช้มันได้อย่างคล่องเเคล่วเเล้วใน2ระดับ ระดับเเรกนั้น ใช้ในการฟังเสียงจากสถานที่ที่เคยพบเจอมาก่อน ขอบเขตของวิชาคือ 2.5กิโลเมตร
เขาได้เริ่มใช้วิชารอบฟังเสียงก็พบเสียงดังกล่าวพูดขึ้นว่า
"คุนหนูครับสัตวย์อสูรตัวนี้มีระดับพลังอัศวิน 3 ดาว พวกเราเกรงว่าจะไม่สารถต่อกรกับมันโดยไร้การาเ็"
ระดับอาจารย์ของสำนักในเมืองหลวงเเเค่อัศวินระดับสูง มีเพียงน้อยนิดเท่านั้นที่จะสามารไปถึงกาเดี้ยนได้ เเละมีเพียงเ้าเมืองคนเก่าเท่านั้นที่สามารถไปถึงกาเดี้ยน 5 ดาวได้
เมื่อมิเกลได้ยินดังนั้น
"เป็ไปไม่ได้" มิเกลอุทานออกมา
เขาจึงรีบไปดูด้วยตาตัวเองเพราะสัตวย์อสูรระดับอัศวินมาอยู่ที่นี้ไม่ใช่เื่บังเอิญเป็เเน้ มิเกลรีบพุ่งไปยังที่เกิดเหตุเพื่อดูให้เห็นด้วยตาของตัวเอง
1K
