LV0：
ระยะแรกเริ่ม เป็ระยะที่มนุษย์ สัตว์ หรือพืชธรรมดาทั่วไปที่ปรสิตสามารถเข้าไปกระตุ้นทำปฏิกิริยากับเซลล์ได้สำเร็จ
เซลล์ดัดแปลง เป็เซลล์พิเศษที่สกัดจากสาหร่ายปีศาจ ซึ่งได้มาหลังจากการกลายพันธุ์ด้วยการฉายรังสีกว่าสิบล้านครั้ง ในขั้นตอนสุดท้ายคือทำการปลูกถ่ายและเพาะเลี้ยงใน 'ร่างแม่แบบทดลอง' เซลล์ที่ถูกดัดแปลงจะมีความสามารถในการดูดซึมและแพร่เชื้อได้สูง เมื่อปรสิตแทรกซึมได้สำเร็จมันจะค่อย ๆ ดูดซึมเซลล์ดั้งเดิมของสิ่งมีชีวิตนั้น ๆ เพื่อให้เซลล์ดั้งเดิมเ่าั้มีความสามารถในการกลายพันธุ์
และความสามารถในการกระตุ้นนั้นสามารถสร้างพลังงานพิเศษจากพลังงานชีวภาพทั่วไปได้
……
ไม่ว่าในเทพนิยาย ตำนาน การ์ตูน หรือนิทานปรัมปรา คนที่มีชีวิตยืนยาว มักจะมีพลังที่แข็งแกร่ง บางคนก็มีพลังพิเศษเพียงบางประเภทหรือบางคนก็มีพลังพิเศษหลากหลายประเภท พลังเหล่านี้มักจะถูกเรียกว่าเวทมนตร์ พลังเหนือธรรมชาติ พลังจิต ลมปราณ และอื่นๆ พลังงานเหล่านี้แตกต่างจากพลังงานชีวภาพที่จำเป็ของสิ่งมีชีวิต ดังนั้นจึงถูกเรียกว่าพลังงานพิเศษ
และนี่คือสิ่งที่ด็อกเตอร์หวังนำเสนอ “ทฤษฎีว่าด้วยพลังงานพิเศษ!”
แม้ว่ามนุษยชาติจะมีแบบแผนการบำเพ็ญญาณและกลั่นเซียนตันยาอายุวัฒนะตามหลักลัทธิเต๋ามากมาย ทั้งกำหนดลมหายใจ แปรงลมปราณ ฝึกกล้ามเนื้อและกระดูก …... และอื่น ๆ เมื่อมองย้อนกลับไปแล้วทุกอย่างล้วนดูสมเหตุสมผลทั้งสิ้น แต่ทว่ากลับไม่มีใครคัดกลั่นพลังงานพิเศษที่แท้จริงออกมาได้ ไม่มีพลังลมปราณ ไม่มีเวทมนตร์ ไม่มีพลังจิต ไม่มีพลังเหนือธรรมชาติ …… ไม่มีอะไรที่ได้จากการฝึกฝนนี้
ในเมื่อไม่สามารถฝึกฝนเพื่อนำพลังออกมาได้ เช่นนั้นจึงได้ใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ในการบรรลุเป้าหมายดังกล่าว
การดัดแปลงเซลล์เป็กลวิธีที่จะทำให้บรรลุเป้าหมายนี้ได้ แม้ว่ากระบวนการนี้จะแฝงไปด้วยความโหดร้ายทารุณเป็อย่างมากก็ตาม จากการทำการทดลองกับมนุษย์มากว่าสิบล้านครั้งร่วมกับโชคช่วยครั้งใหญ่ ในที่สุดก็ประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง
อย่างไรก็ตาม ในการดัดแปลงเซลล์ เซลล์กลับยังมีจุดบกพร่องขนาดใหญ่หลงเหลืออยู่ ซึ่งนั่นก็คือ ……!
————————————————————
วันที่สอง อากาศแจ่มใส ไม่มีใครในนิวซีเเลนด์พบความผิดปกติใด ๆ แต่ทว่าเซลล์ที่ร่างแม่แบบทดลองพ่นออกมาได้ฝังตัวเป็ปรสิตอยู่ในร่างกายของสิ่งมีชีวิตทั้งมวลเป็ที่เรียบร้อยแล้วและเริ่มมีผลกระทบกับสิ่งมีชีวิตชนิดต่าง ๆ
ไป๋อี้ตกลงจะพาโม่โม่ไปดูผีเสื้อที่สวนผีเสื้อ ดังนั้นเช้านี้จึงเห็นได้ชัดว่าหนูน้อยโม่โม่ตื่นเต้นดีอกดีใจเป็การใหญ่
“ชาร์ไป่ เฝ้าบ้านดี ๆ นะ” ไป๋อี้กล่าว
เ้าชาร์ไป่ที่เดิมทีมีท่าทางตื่นเต้นดีอกดีใจไม่ต่างกับโม่โม่กลับหน้าม่อยคอตกลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงบรื้นบรื้นสองครั้ง รอยย่นบนใบหน้าที่มีมาแต่เดิมกลับยิ่งดูหน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้นไปอีก โม่โม่เห็นท่าทีของชาร์ไป่ จึงเข้าไปใกล้ ๆ หูของเ้าชาร์ไป่และกระซิบอะไรบางอย่าง ั้แ่เล็กแต่น้อยโม่โม่กับเ้าชาร์ไป่เล่นด้วยกันอยู่เสมอ จนสามารถกล่าวได้ว่าราวกับเป็เพื่อนแท้ของกันและกันก็ว่าได้
……
สวนผีเสื้อคือสวนสาธารณะที่อยู่ขอบเมืองแฮมิลตันและมีทิวทัศน์ที่เป็เอกลักษณ์ ที่แห่งนี้มีดอกไม้นานาพรรณ และจุดเด่นที่สำคัญที่สุดของที่นี่ก็คือมีผีเสื้อหลากหลายสายพันธุ์อยู่เป็จำนวนมาก เมื่อมาถึง ณ ที่แห่งนี้ โม่โม่ก็ะโโลดเต้นวิ่งไปวิ่งมารอบ ๆ บริเวณด้วยความตื่นเต้นดีใจ ถามนู่นถามนี่ไปเรื่อย ในขณะที่ไป่อี้ก็เดินตามโม่โม่อยู่ข้างหลังด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทว่าแม้จะรู้สึกพออกพอใจอยู่ไม่น้อย แต่อีกใจหนึ่งไป๋อี้กลับรู้สึกกังวลใจเป็อย่างมาก ตอนนี้โม่โม่ก็อายุ 4 ขวบแล้ว ความสามารถในการมองเห็นของโม่โม่ถดถอยลงอย่างรวดเร็วจนในที่สุดเธอคงจะสูญเสียแสงสว่างไป
พระเ้าไม่เคยละเลยความเป็ธรรมเช่นนี้มาก่อน!
อย่างไรก็ตามไป๋อี้ไม่ได้แสดงความรู้สึกนั้นออกมา อีกทั้งยังให้ความร่วมมือในการเล่นสนุกกับโม่โม่อย่างเต็มที่ในสวนผีเสื้อแห่งนี้ โดยที่เขาทั้งสองไม่สามารถล่วงรู้ได้เลยว่าขณะนี้เซลล์ดัดแปลงได้แฝงอยู่ในร่างกายของทั้งสองคนเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
ปรสิตจากเซลล์ดัดแปลงที่แฝงอยู่ในร่างกายของสิ่งมีชีวิต โดยปกติจะทำปฏิกิริยาในสภาวะนอนหลับ แต่การที่จะทำการกระตุ้นได้ดีในสภาวะนอนหลับนั้นสามารถทำได้ก็ต่อเมื่อมีสารอาหารหล่อเลี้ยงที่เพียงพอ จากสภาพการณ์นิสัยการกินเก่งของครอบครัวไป๋อี้แล้วนั้น ไม่ต้องข้อสงสัยในข้อนี้เลย การกระตุ้นเซลล์มีความสามารถในการดูดซึมและแพร่เชื้อสูง เมื่อปรสิตกระตุ้นเซลล์ได้สำเร็จ มันจะค่อยๆดูดซึมเซลล์ดั้งเดิมของสิ่งมีชีวิตนั้น ๆ เพื่อให้เซลล์ดั้งเดิมเ่าั้มีความสามารถในการกลายพันธุ์
ทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาเที่ยง แต่ไป๋อี้กลับรู้สึกหิวเป็อย่างมาก ซึ่งเป็เื่ที่น่าแปลกเพราะเมื่อเช้าเขาเพิ่งจะกินอาหารจนอิ่มแปล้แท้ ๆ ทำไมถึงได้หิวเร็วขนาดนี้ ไป๋อี้มีความสงสัยเล็กน้อย หรืออาจจะเป็เพราะการได้ออกมาดูโม่โม่วิ่งไปวิ่งมาด้วยความตื่นเต้นดีใจที่สวนผีเสื้อแห่งนี้จะเป็การออกกำลังกายยามเช้าที่หนักไปหน่อยกระมัง
แต่ทว่าไป๋อี้ไม่รู้เลยว่าอาการข้างต้นนั้นไม่ใช่เพราะออกกำลังกายมากเกินไป หากแต่เป็เพราะเซลล์ดัดแปลงในร่างกายของเขากำลังถูกกระตุ้น ค่อย ๆ เริ่มดูดซึมและแพร่เชื้อไปยังเซลล์ธรรมดาอื่น ๆ ของเขา
ความสามารถในการกลายพันธุ์ เป็ความสามารถที่สร้างพลังงานพิเศษจากพลังงานชีวภาพทั่วไปได้
เซลล์ที่ถูกดูดซึมทีละน้อย ๆ ได้เริ่มดึงสารอาหารต่าง ๆ ในร่างกายอย่างบ้าระห่ำและเริ่มสร้างพลังงานพิเศษขึ้น สารอาหารในร่างกายถูกใช้ไปเป็จำนวนมากและรวดเร็วทำให้ไป๋อี้รู้สึกหิวเร็วขึ้นมากกว่าปกติ ไม่นานนักโม่โม่ซึ่งเดิมทีกำลังรู้สึกตื่นเต้นดีใจอยู่ก็เริ่มเหนื่อยเช่นกัน ดังนั้นเธอจึงเดินกลับมาด้วยท่าทีอ่อนล้าหมดแรงพลางกอดขาซ้ายของไป๋อี้และมองไปที่เขา
“พ่อคะ หนูหิวแล้ว!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า หนูออกจะชอบวิ่งเล่นขนาดนี้ แต่จะว่าไปพ่อก็หิวแล้วเหมือนกัน พวกเราไปกินอะไรอร่อย ๆ กันเถอะ” ไป๋อี้หัวเราะไปพลางพูดไปพลาง ขณะนี้จวนจะเวลา 11 นาฬิกาแล้ว นับว่าไม่เร็วไปสำหรับอาหารเที่ยง
ทั้งสองมาที่ร้านอาหารใกล้จุดชมวิวและเริ่มสั่งอาหาร เพราะรู้สึกหิวจัด ดังนั้นไป๋อี้จึงสั่งอาหารมาหลายอย่าง ที่จริงสำหรับอาชีพของไป๋อี้แล้ว การสั่งอาหารมาเยอะขนาดนี้ก็ดูจะฟุ่มเฟือยไปหน่อย แต่ว่าไป๋อี้ก็ไม่เคยปฏิบัติกับโม่โม่จนเสียนิสัย
ทันทีที่อาหารมาถึง โม่โม่ก็เริ่มลงมือทันที แม้ว่าท่าทางจะไม่ได้ดูเรียบร้อยนัก แต่ก็เป็ไปตามธรรมชาติ และแน่นอนว่าไม่มีท่าทางกระมิดกระเมี้ยนในการทานหรือมารยาทบนโต๊ะอาหารแต่อย่างใด เด็กน้อยอ้วนฉุคนนี้กลืนกินอาหารอย่างคนตะกละตะกลาม อีกทั้งมักจะมีเสียงช้อนส้อมและจานกระทบกันอยู่เป็ เนือง ๆ ทำให้ผู้คนโดยรอบพากันชะงักงัน จากนั้นต่างก็เผยยิ้มออกมา
ไม่รู้ว่าเพราะทุกคนได้รับผลกระทบมาจากโม่โม่หรือไม่ ผู้คนในร้านอาหารขณะนี้จึงรู้สึกราวกับว่าพวกเขามีความอยากอาหารมากขึ้นและพวกเขาก็กินอาหารมากกว่าปกติเป็พิเศษเช่นกัน
เมื่อถึงเวลาคิดเงิน ไป๋อี้ถึงกับใไปผงะหนึ่ง เขาคิดไม่ถึงว่าเขากับโม่โม่จะกินเยอะถึงขนาดนี้ ถึงกระนั้นก็ยังไม่รู้สึกอิ่มอยู่ดี ในขณะนั้นไป๋อี้รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ นี่มันไม่ปกติ ไม่ปกติจริงๆ ความอยากอาหารอย่างรุนแรงเช่นนี้ดูผิดปกติมาก ๆ แม้ไป๋อี้จะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ปกติ แต่เขาก็คิดไม่ออกว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น
ใน่บ่าย ทั้งสองคนก็ไปเล่นที่สวนผีเสื้ออีกครั้ง ในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมงทั้งสองคนก็รู้สึกหิวขึ้นมาอีกแล้ว เมื่อเซลล์ในร่างกายถูกดูดซึมมากขึ้นเรื่อย ๆ การสร้างพลังงานพิเศษก็จะเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน ดังนั้นทั้งสองคนจึงยิ่งรู้สึกหิวเร็วขึ้นตามไปด้วย
“พ่อคะ หนูหิวอีกแล้ว!”
“พ่อก็ไม่รู้ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น วันนี้หิวเร็วมาก พวกเรารีบกลับบ้านกันเถอะ พ่อจะทำอาหารมื้อใหญ่ให้กิน” ไป๋อี้ลูบหัวโม่โม่และพูดด้วยความอบอุ่น
“ค่ะ!”
ไป๋อี้ขับรถไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ ๆ และกวาดซื้ออาหารอย่างผลีผลาม ขณะอยู่บนถนนไป๋อี้รู้สึกหิวจนยากจะทานทน โม่โม่ยู่ใบหน้าน้อย ๆ ด้วยความหงุดหงิด ถ้าจะกล่าวว่าความหิวกระหายที่บ้าคลั่งนี้เป็เื่ปกติ ก็คงเชื่อไม่ลง แต่ทว่าไป๋อี้ก็ไม่ได้พูดอะไรมากความเพื่อเอาใจโม่โม่ ตอนนี้ไม่มีอะไรต้องให้ความสนใจนอกจากการเติมเต็มกระเพาะของเขาทั้งสองเท่านั้น นั่นเป็สิ่งสำคัญที่สุดในเวลานี้ ความอยากอาหารที่ไม่สามารถบรรยายได้นั้น คงมีแต่ผู้หิวโหยเท่านั้นที่จะเข้าใจ
เมื่อขับรถมาจอดถึงหน้าบ้าน ไป๋อี้รีบผลุนผลันถือถุงวัตถุดิบทั้งใบใหญ่ใบเล็กไปที่ลานบ้าน เมื่อเขาเปิดประตูออก เ้าชาร์ไป่ก็พุ่งมาหาเขาและส่งเสียงดังเรียกร้องความเป็ธรรม พอไป๋อี้ปราดตามองเข้าไป ก็พบว่าในห้องถูกเ้าชาร์ไป่ทำยุ่งเหยิงไปหมด สิ่งใดที่พอจะเป็ของกินได้ เ้าชาร์ไป่ล้วนกินเข้าไปทั้งสิ้น
เ้าชาร์ไป่เองก็เป็เหมือนกันหรือนี่!
ไป๋อี้รู้สึกใจเต้นไม่เป็ล่ำเป็สัน ทันใดนั้นในใจก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีที่จะเกิดขึ้น
อย่างไรก็ตามไป๋อี้ไม่ได้เก็บมาคิดมาก และรีบพูดกับชาร์ไป่ว่า “ชาร์ไป่ ไปช่วยโม่โม่เอาวัตถุดิบเข้ามานะ ฉันจะเริ่มทำอาหารให้”
ชาร์ไป่รีบวิ่งออกไปที่ด้านข้างรถ ช่วยโม่โม่ค่อย ๆ นำวัตถุดิบเ่าั้เข้าไปในบ้าน ในขณะเดียวกันไป๋อี้ก็เริ่มเปิดเตาไฟและลงมือทำอาหารอย่างช่ำชอง ท้องของเขาหิวเกินกว่าจะทนได้แล้ว ดังนั้นไป๋อี้จึงไม่พูดไม่จาแล้วรีบนำข้าวสวยหุงในหม้อหุงข้าวทันที
่บ่ายวันนั้น ตลอดจนเวลายามเย็น 19.00 น ไป๋อี้เอาแต่ทำอาหารและกินอาหารอยู่อย่างนั้นตลอดไม่มีหยุดพัก ขณะนี้ไป๋อี้ไม่ได้หยุดเพราะเขากินอิ่มแล้ว หากแต่เขาหยุดเพราะทุกอย่างที่พอจะกินได้ในบ้านไป๋อี้ได้นำมาเป็วัตถุดิบในการทำอาหารหมดแล้ว ถึงกระนั้นไป๋อี้กลับรู้สึกอิ่มท้องเพียงแปดในสิบเท่านั้น รวมทั้งสารอาหารที่ร่างกายได้รับก็ถูกใช้หมดไปอย่างรวดเร็ว ทำให้เวลาผ่านไปเพียงไม่นานก็เริ่มรู้สึกหิวอีกแล้ว
ว่าด้วยทฤษฎีตามจริง เนื่องจากร่างกายของไป๋อี้ โม่โม่ และเ้าชาร์ไป่ได้รับสารอาหารที่เพียงพอทำให้ปรสิตที่แฝงอยู่ในร่างกายของพวกเขาสามารถดูดซึมและแพร่เชื้อไปยังเซลล์อื่น ๆ ได้อย่างรวดเร็ว ยิ่งเซลล์ถูกกระตุ้นมากขึ้นเรื่อย ๆ การเปลี่ยนพลังงานก็ยิ่งเร็วขึ้นเท่านั้น พวกเขาก็จะหิวเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ท้องของพวกเขาราวกับหลุมดำ ไม่ว่าจะกินอะไรเข้าไป ก็ถูกย่อยอย่างรวดเร็วจนไม่เหลืออะไรเลย
……
“โม่โม่ ชาร์ไป่ พวกเราไปตลาดขายอาหารกันเถอะ” ไป๋อี้ไม่ใช่คนโง่เขลา ก่อนหน้านี้เขารับรู้ได้ถึงความไม่ปกติ แต่ตอนนั้นมัวแต่วุ่นอยู่กับการทำอาหารจึงไม่มีเวลาหยุดคิดไตร่ตรองเื่นี้อย่างจริงจัง ตอนนี้ของกินในบ้านถูกผลาญจนว่างเปล่า แต่ความหิวโหยก็ไม่มีทีท่าจะสิ้นสุดลง ดูเหมือนว่าเขาจำเป็ต้องซื้อของเพิ่มอีกเป็จำนวนมาก ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเติมท้องให้อิ่มก่อนเป็อันดับแรก
เพียงแต่ยังไม่ทันได้เข้าไปในตลาดขายอาหาร ไป๋อี้ก็พบว่าบรรยากาศมันร้อนระอุอย่างน่าประหลาด
บรรยากาศช่างแตกต่างจากยามบ่ายที่มีแต่ความเงียบ ร้างผู้คน ซึ่งตลาดขายอาหารในตอนนี้นั้นจอแจไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา แต่ละร้านล้วนเต็มไปด้วยลูกค้ามายมายนับไม่ถ้วนที่ต่างพากันซื้ออาหารอย่างบ้าคลั่ง และบางส่วนก็เริ่มปรุงอาหารบริเวณริมทาง จากนั้นก็กินอย่างเอร็ดอร่อย กลิ่นอาหารโชยมาแตะจมูกผู้คนโดยรอบ นั่นทำให้ยิ่งทวีความหิวโหยขึ้นไปอีก
ไม่ใช่แค่พวกเขาเท่านั้นที่เปลี่ยนไปเป็เช่นนี้!
ในใจไป๋อี้รู้สึกใอยู่ไม่น้อย เมื่อถนนเบื้องหน้าคับคั่งไปด้วยรถมากมาย เขาขับรถอย่างระมัดระวังฝ่าฝูงชนที่คราคร่ำเพื่อเข้าไปข้างใน ระหว่างทางบนท้องถนน การซื้อขายวัตถุดิบต่าง ๆ ดุเดือดเป็อย่างมาก อีกทั้งราคาวัตถุดิบนั้นก็พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง และมีแนวโน้มที่จะควบคุมไม่อยู่ ในเวลานี้หากไม่ใช่คนโง่เขลาเกินไป ก็คงจะมองออกว่านี่เป็เื่ผิดปกติ ความอยากอาหารที่ยากจะบรรยาย ความหิวโหยที่เกินกว่าจะจินตนาการได้
เห็นได้ชัดว่าเหล่าพ่อค้าแม่ขายไม่ได้คิดอะไรมาก หรืออาจจะกล่าวได้ว่าคิดแต่ไม่ได้ให้ความสนใจนัก กิจการดีก็นับว่าเป็เื่ที่ดี ความอยากอาหารและความหิวโหยที่ยากจะพรรณนาทำให้ผู้คนจำนวนมากจับจ่ายใช้สอยซื้อวัตถุดิบกันอย่างบ้าคลั่ง แต่พวกเขาคงดีใจได้ไม่นาน ใครจะรู้ถึงผลกระทบที่จะตามมาภายหลัง ที่อาจจะเกิดสภาวะอาหารไม่เพียงพอขึ้นได้ และเมื่อถึงตอนนั้นจะทำอย่างไรดี …...!
ไป๋อี้มาถึงที่หน้าร้านขายวัตถุดิบแห่งหนึ่ง ในฐานะเชฟแห่งมหาวิทยาลัยไวกาโต้ ปกติไป๋อี้มักจะมาเลือกซื้อวัตถุดิบที่นี่ ทุกครั้งมักจะซื้อไปในจำนวนมาก ดังนั้นจึงมีความคุ้นเคยสนิทชิดเชื้อกับเ้าของร้านเป็อย่างดี
“สวัสดีซานโตส วูล์ฟล่ะ?” ไป๋อี้หยุดถามพนักงานคนหนึ่ง
“สวัสดีไป๋อี้ คุณมาทำอะไรที่นี่ มาซื้อวัตถุดิบไปทำอาหารให้ทางโรงเรียนอีกแล้วเหรอ ตอนนี้คงยังไม่ได้นะ” เมื่อพนักงานร้านผิวสองสีเห็นไป๋อี้ ก็รีบกล่าวทักทายทันที
“ไม่ได้มาซื้อวัตถุดิบไปให้โรงเรียนหรอก ผมมาหาวูล์ฟน่ะ”
“เ้าของร้านอยู่ข้างใน”
ซานโตสชี้ไปข้างในร้าน จากนั้นก็หันมาดูแลลูกค้ารายอื่นต่อ ไป๋อี้เป็ลูกค้าประจำของที่นี่ ดังนั้นจึงนับว่ามีความสนิทสนมกับคนที่นี่เป็อย่างดี เขาจึงไม่ถูกห้ามปราม ไป๋อี้ดึงโม่โม่ตามเข้าไปด้านในทันที ในขณะที่เ้าชาร์ไป่แสนรู้ก็ตามมาข้างหลังติด ๆ
28K
