ตอนที่ 9
ผมชอบเด็กผู้หญิงน่ารักๆในชุดสีขาวนะ
สถานการณ์ในตอนนี้คือเหล่าเพลเยอร์ถูกฝูงแวร์วูฟกดดันอย่างหนักแต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังสามารถสังหารแวร์วูฟไปได้หลายตัว นี่คงเป็เพราะพลังเหนืุ์ของผู้คนที่ได้รับพรแห่งพระเ้าแต่ต่อให้เทพซักแค่ไหนผมก็ไม่คิดว่าพวกมนุษย์จะชนะได้หรอก เพราะสมาชิกจากเก้าคนตอนนี้ลดลงเหลือห้าคนเท่านั้นนักรบ นักดาบ นักสู้และนักธนูตีวงล้อมนักบวชสาวระดับห้าเอาไว้ราวกับเธอเป็สมบัติล้ำค่าที่ห้ามใครแตะต้อง
“คลื่นดาบพิฆาต!” ชายร่างโตในชุดเกราะหนักมีระดับ13 ะโก้อง ดาบของเขาเรืองแสงสีแดงก่อนที่เขาจะฟาดฟันดาบในมือไปด้านหน้าเกิดลำแสงสีแดงรูปใบมีดพุ่งเข้าตัดกลางลำตัวแวร์วูฟตัวหนึ่งจนเืสาดทว่าพวกแวร์วูฟก็อึดเกินกว่าที่จะตายในการโจมตีเดียว
“พรแห่งพระผู้เป็เ้าจงเยียวยาบรรดาสหายของข้า” แม้จะดูสติแตก แต่เด็กสาวในชุดนักบวชสีขาวก็ยังคงร่ายเวทย์ฟื้นฟูให้แก่เพื่อนๆในทีมได้ถูกจังหวะร่างของสมาชิกที่เหลือรอดเปล่งแสงสีทอง และาแก็ค่อยๆจางหายไปการที่เด็กสาวคนนั้นสามารถรักษาอาการาเ็ของทีมได้น่าจะเป็เหตุผลที่เธอได้รับการปกป้องอย่างดีที่สุด
“พวกหมูป่ามีเยอะเกินไป!” มือธนูระดับ13 แหกปากอย่างร้อนรนเขาขว้างธนูทิ้งเมื่อศัตรูเข้ามาอยู่ในระยะประชิดก่อนจะควักเอามีดสั้นขึ้นมาควงในมือทั้งสองข้าง
“พวกมันเป็หมาป่าไม่ใช่เหรอ!” ผมคิดว่าคนที่กำลังพูดอยู่คือหัวหน้ากลุ่มแน่ๆเพราะผมแอบเห็นเขาสั่งการเพื่อนๆอยู่ในบางขณะ เขาเป็ชายรูปหล่อผมตั้งเด่อยู่ในชุดเกราะเบาสีแดงมีดาบคู่อยู่ในมือทั้งสองข้างและมีระดับ 14ซึ่งมากที่สุดในกลุ่ม
“ก็ใช่”มือธนูคว้ามีดสั้นปักเข้าที่กลางหน้าอกของแวร์วูฟก่อนจะออกแรงถีบมันจนปลิว“แต่พ่อเคยบอกเอาไว้ว่า การเอ่ยชื่อบางสิ่งที่กำลังเป็ปัญหาให้ดูน่าตลก จะช่วยลดความตึงเครียดลงไปได้”
“พ่อนายนี่เจ๋งดีนะ”ชายร่างโตฟาดดาบเป็วงกลม พวกแวร์วูฟะโหลบแทบไม่ทัน ผมจำได้แล้ว! หมอนี่ไงที่อ้วกใส่ลูกแก้วฟราน “แล้วเขาได้บอกวิธีเอาตัวรอดจากฝูงหมูป่าบ้าพวกนี้ไหม”
“ระวัง!” นักบวชกลางวงล้อมร้องเตือน แต่ทว่าแวร์วูฟตัวหนึ่งก็เข้าถึงตัวของชายร่างใหญ่เสียแล้ว
“อย่ามาแตะต้องหนุ่มๆของเจ้นะยะ!” สิ้นเสียง ชายผิวสีหุ่นล่ำร่างโตไม่แพ้กันก็ดีดเท้าพุ่งเข้าหาแวร์วูฟตัวนั้น แล้วยิงหมัดที่สวมถุงมือเหล็กเข้าใส่สีข้างของมนุษย์หมาป่าพร้อมกับพูดว่า“หมัดะเิ!”
บึม!
เมื่อหมัดปะทะเข้ากับเป้าหมายประกายแสงสีแดงก็เปล่งออกมาจากจุดนั้น พร้อมด้วยการะเิของเปลวเพลิง ควันลอยขโมงด้วยระดับ12 ที่มากกว่าแวร์วูฟตัวนั้น1ระดับ ส่งผลให้มันปลิวตีลังกาไปนอนครางอยู่บนพื้น
“หนุ่มๆยิ่งเหลือน้อยๆอยู่”เจ้ใหญ่กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
“ขอบคุณครับเจ้สุดสวย”ชายร่างใหญ่ยิ้ม พร้อมกับตั้งหน้าตั้งตาฟันใส่พวกแวร์วูฟที่เข้ามาจู่โจมอย่างไม่หยุดยั้ง
“เปลี่ยนจากขอบคุณเป็อย่างอื่นแทนได้ไหมอ่ะ”ชายผิวสีในชุดนักสู้ทำเสียงออดอ้อนซึ่งนั่นทำให้ผมรู้สึกหนาวะเือย่างไม่ทราบสาเหตุ
“ทนไว้นะทุกคนพวกแวร์วูฟเริ่มมีจำนวนลดลงแล้ว” ชายหัวหน้ากลุ่มกล่าวให้ความหวังแต่ผมดูออกว่าเขาท้อแท้มากแค่ไหน
“ยังมีไอ้ตัวนั้นอยู่ด้วยนะ”นักธนูชี้ไปยังาาหมาป่าที่ถลึงตามองอยู่วงนอก “ดูจากทรงแล้วมันเป็บอสแน่ๆ”
ทันใดนั้นเองาาหมาป่าก็คำรามอย่างหงุดหงิด เสียงของเขาสั่นะเืสติของเด็กสาวในชุดนักบวชจนเธอทรุดลงไปนั่งตัวสั่นคนอื่นๆก็เสียจังหวะไปเช่นกัน ส่งผลให้พวกเขาโดนแวร์วูฟโจมตีชุดใหญ่นักธนูล้มลงไปนอนกับพื้นในที่สุด แต่แทนที่ศพของเขาจะอยู่นิ่งๆเป็ร่างไร้ิญญาร่างนั้นทั้งร่างกลับแตกสลายกลายเป็ละอองแสงไปต่อหน้าต่อตาของผม
นี่คงเป็หนึ่งในกระบวนการการเกิดใหม่แน่ๆ
“โถ่ว้อย!” ชายร่างใหญ่ควงดาบก่อนจะจับยึดมั่นด้วยมือทั้งสองข้างเงื้อขึ้น แล้ววิ่งเข้าใส่าาหมาป่าอย่างดุดัน “ก่อนตาย!ขอฝากแผลให้แกซักแผลนึงก็แล้วกัน!”
าาหมาป่าทำท่าหงุดหงิด“ไปตายซะ! ไอ้พวกชั่ว!!!” แล้วเขาก็พุ่งเข้าใส่เพลเยอร์คนนั้นเพลเยอร์ฟาดดาบั์ออกมา าาหมาป่ารับไว้ด้วยกรงเล็บอย่างสบายๆเสียงของแข็งปะทะกันดังสนั่นขึ้น ก่อนาาหมาป่าจะเอากรงเล็บอีกข้างฟาดเข้าใส่เพลเยอร์จนเืกระฉูด
“อ๊ากกกก!” ชายร่างใหญ่กรีดร้อง เมื่อเขาเสียจังหวะาาหมาป่าจึงกระชากดาบออกจากมือของเขา ขว้างมันลงไปบนพื้น ก่อนจะกระทืบทำลายทิ้งอย่างไม่ใยดีแล้วกระหน่ำฟาดกรงเล็บเข้าใส่ร่างของชายร่างั์ด้วยความรวดเร็วที่ยากจะมองทัน จนในที่สุดชายคนนั้นก็สลายร่างกลายเป็ละอองแสงไปทั้งแบบนั้น
ผมได้แต่อึ้งกับความแข็งแกร่งของเขาโหดขนาดนี้อย่ามาเป็หมาป่าเลย…ไปเป็นักมวยปล้ำแทนเถอะ!
เหลือเพลเยอร์อยู่อีกสามคนพวกเขาเดินเอาตัวเข้าบังร่างของเด็กสาวชุดขาวไว้ด้วยสีหน้าหวาดหวั่นแวร์วูฟที่เหลือรอดตีวงล้อมกดดันพวกเขาพร้อมขู่คำรามทำลายขวัญกำลังใจอย่างต่อเนื่อง
“ทำไมบอสอย่างแกถึงมาโจมตีพวกเราล่ะ!” ชายหัวหน้ากลุ่มตัดสินใจร้องถามออกมา
“เพราะแกฆ่าลูกชายของข้า! นี่คือการล้างแค้น!!!”าาหมาป่าเอากรงเล็บหวดต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆจนหักโค่นในคราวเดียวผมไม่เข้าใจว่าหลังจากที่เขาสร้างผลงานการฆ่าเพลเยอร์ภายในห้าวินาทีอย่างโเี้ไปทำไมถึงต้องโชว์พลังอวดพวกมนุษย์อีก แค่นี้พวกนั้นก็กลัวจนจะกันช็อกอยู่แล้ว!
“มอนสเตอร์ที่เราจัดการไปเมื่อกลางวันเป็ลูกชายของแกนี่เอง”ชายหนุ่มคนนั้นอึ้งไปเล็กน้อย “แต่ฉันไม่เข้าใจ ทำไมแกถึงออกลูกเป็งูเหลือมได้!”
ผมอ้าปากค้างขืนเป็อย่างงี้ต่อไปความจริงได้ถูกเปิดเผยแน่ๆ!
“พวกโรคจิตจ้ำจี้ไม่เลือกสปีชีส์” ชายผิวสีร่างั์พูดด้วยท่าทีขยะแขยงผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับกล่องเสียงของชายคนนี้ทำไมมันถึงได้แหลมเล็กผิดธรรมชาตินัก
“ไม่ใช่โว้ย!!!” าาหมาป่าคำรามอย่างเหลืออด “ลูกหมาป่าที่พวกแกฆ่าตายอย่างทรมาณลูกของข้าคือลูกหมาป่าตัวนั้นยังไงล่ะ!อย่ามาทำเป็ลืมนะไอ้พวกชั่ว!!!”
“แต่เราไม่…”
“หยุดโกหกซักที!!!” ผมะโแทรกขึ้นมาเพื่อยืดระยะเวลาที่ความจริงจะถูกเปิดเผยไปอีกซักระยะพร้อมกับปรากฏตัวออกจากพุ่มไม้ ะโไปอยู่ต่อหน้าศัตรูอย่างกล้าหาญมีเพื่อนๆะโตามออกมาติดๆ ลูกแก้วฟรานเอ่ยทักทายว่า “ไง!อากาศดีเนอะว่าไหม!”ก่อนจะถูกไข่ัเดรคกระแทกจนกลิ้งหายไปในพุ่มไม้
สายตาของพวกเพลเยอร์ที่มองผมเหมือนกำลังมองวุ้นผีสิงก้อนหนึ่งผมเล่นละครต่อไปด้วยอารมณ์เคียดแค้นว่า “หรือที่พวกแกจำไม่ได้เพราะพวกแกฆ่ามอนสเตอร์อย่างสนุกสนานมากเสียจนลืมไปแล้วน่ะ!!!” ผมแสร้งทำเสียงเ็ป ให้ตายเถอะ! ผมเกลียดความลวงโลกของตัวเองจัง!
“สไลม์พูดได้กับลูกแก้วพูดได้เมื่อกี้ แล้วก็มอนสเตอร์แปลกๆพวกนี้อีก พวกแกเป็ตัวอะไรกันแน่เนี่ย!” ชายผิวสีร้องครางออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาก่อนที่เขาจะขมวดคิ้วเป็ปม “ว่าแต่เสียงพวกแกฟังดูคุ้นๆนะ”
“แน่นอน! ก็พวกเราคือมอนสเตอร์ที่พวกแกเล็งเอาไว้ไม่ใช่หรือยังไง”ผมสาดความมโนใส่พวกเพลเยอร์จนพวกมันงงไปตามๆกัน ใบหน้าของเขาแทบจะถูกเครื่องหมายคำถามยึดครองไปอยู่แล้ว
“อะไรของแกเนี่ย!” ชายหนุ่มในชุดนักรบโวยวาย “พวกเราไม่เคยเห็นและไม่เคยคิดว่าสไลม์พูดได้อย่างแกจะมีตัวตนอยู่เลยด้วยซ้ำ!”
ผมรู้สึกร้อนรนสุดๆบอกตรงๆว่าตอนนี้ผมคิดวิธีที่จะทำให้พวกมนุษย์ตายเร็วๆไม่ออกเลยเพราะพวกแวร์วูฟหรือแม้แต่าาหมาป่าเองก็กำลังสนใจสิ่งที่เราพูดอยู่เหมือนกันจึงยังไม่ลงมือฆ่าพวกมนุษย์และตอนนี้งานมโนของผมมันเริ่มจะตันแล้วด้วย ขืนแบบนี้ต่อไปพวกหมาป่าได้เปลี่ยนเป้าหมายมาที่พวกเราแน่ๆ!
าาหมาป่ามีสีหน้าเคลือบแคลงใจอย่างเห็นได้ชัดนี่เป็สัญญาณที่เลวร้ายที่สุดสำหรับพวกผมเลยก็ว่าได้ งั้นเอาเป็ว่าผมขอไว้อาลัยให้ตัวเองกับเพื่อนๆล่วงหน้าเลยก็แล้วกัน
ชายคนนั้นอธิบายต่อไปซึ่งนั่นก็ยิ่งทำให้ผมอับจนหนทางในการเอาตัวรอด“แล้ววันนี้พวกเราก็เพิ่งฆ่ามอนสเตอร์ไปตัวเดียว พวกเราแน่ใจว่าเราไม่เคยฆ่าลูก…”
“ระวัง! พวกมันกำลังแอบร่างมหาเวทย์ทำลายล้าง! รีบหยุดพวกมันเร็ว!!!”กะโหลกเซนะโขึ้นด้วยเสียงที่ดังและแตกตื่นเมื่อเขาแสร้งใและสร้างเื่ขึ้นเมื่อเห็นว่าผมไม่อาจจะคุมสถานการณ์ได้แล้วพวกแวร์วูฟแตกตื่นาาหมาป่ากัดฟันกรอดก่อนจะกระโจนเข้าใส่ชายที่เป็หัวหน้ากลุ่มเพลเยอร์โดยไม่เสียเวลาตรวจหาความจริงใดๆ
“พวกมนุษย์เ้าเล่ห์! ตายซะเถอะ!!!” าาหมาป่ากระหน่ำจู่โจมชายหนุ่มคนนั้นอย่างหนักหน่วงเขาแทบไม่มีเวลาได้พักหายใจเลยด้วยซ้ำ ฉะนั้น ลืมเื่พูดแก้ตัวไปได้เลย
ชายผิวสีพูดได้แค่ว่า“พวกเราไม่…”แล้วก็ถูกแวร์วูฟรุมทึ้งจนกลายเป็ละอองแสงสลายไปอย่างน่าสงสารชายหัวหน้ากลุ่มสิ้นลมหายใจลงในเวลาต่อมา ก่อนจะสลายร่างตามไปติดๆ
นี่เป็อีกครั้งที่กะโหลกเซนช่วยชีวิตของพวกเราทุกคนเอาไว้ผมมั่นใจว่าถ้ากลุ่มเราไม่มีเขาป่านนี้พวกเราคงได้จับจ้องพื้นที่ในนรกสำหรับใช้เป็สถานที่ในการรับใช้บาปไปนานแล้ว
กลุ่มเพลเยอร์เหลือเพียงเด็กสาวที่ตัวสั่นเทาไปด้วยความกลัวเท่านั้นเธอร้องไห้ สิ้นหวัง และ…น่ารักชะมัดเลย! ดูแก้มที่แดงระเรื่อกับดวงตากลมโตน่าเอ็นดูนั่นสิ แย่แฮะ! ผมชักจะทำใจฆ่าเธอไม่ลงแล้วสิเนี่ย…
คือผมแค่ล้อเล่นน่ะอันที่จริงแล้วผมกำลังนึกอยู่ว่าผมจะทำการฆาตกรรมเธออย่างไรดีให้มันดูมีศิลปะมากที่สุด
“ลอฟแววตานายมันดูโรคจิตเกินไปแล้วนะ” ก้อนหินจิลเตือนผม
“โทษที”ผมกล่าวขอโทษปัดๆไป ก่อนจะหันเข้าหาาาหมาป่า เพื่อร้องขอบางอย่างที่เป็เป้าหมายมาั้แ่ต้น
“ท่านาาครับ”
“หืม!” าาหันมาหาผมด้วยสีหน้าเหมือนตาลุงซักคนที่โดนขัดจังหวะตอนกำลังนั่งก๊งเหล้าอยู่กับเพื่อนๆขี้เมาของเขา“มีอะไรงั้นรึ”
“ให้พวกข้าเป็คนลงมือจบชีวิตมนุษย์คนนี้เองจะได้ไหมครับเพราะพวกข้าเองก็อยากจะล้างแค้นให้กับสหายที่แสนดีของเราเช่นกัน ไม่อย่างนั้นเราก็คงจะค้างคาใจไปจนวันตายแน่ๆ!” ผมทำเสียงจริงจัง าาหมาป่าเหมือนจะเข้าใจ มันพยักหน้า
“ก็เอาสิ! ถ้านั่นคือการทำเพื่อลูกชายของข้า ข้าก็ยินดี!”
เมื่อทางสะดวกผมก็หัวเราะในลำคอออกมาอย่างเบิกบานใจก่อนจะเลื่อนสายตาจับจ้องไปยังใบหน้าขาวเนียนของเด็กสาวคนนั้น น้ำตาของเธอเจิ่งนองไปทั้งใบหน้าเธอกัดริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ ผมแสยะยิ้มก่อนจะะโเข้าใกล้เรื่อยๆด้วยท่าทีประหนึ่งฆาตกรโรคจิตที่เตรียมชำแหละร่างของเหยื่อเธอจ้องตากับผมด้วยแววตาแค้นเคือง แล้วปากของเธอก็เผยอขึ้น เหมือนเธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
“ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้เ้าสไลม์จอมตอแห…”
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบดีผมก็สปริงตัวด้วยกำลังทั้งหมด ะโขึ้นไปห่อหุ้มใบหน้าของเธอเอาไว้อย่างรวดเร็วผมพยายามชอนใชส่วนหนึ่งของร่างกายเข้าไปในรูจมูกและปากของเธอ เด็กสาวไม่สามารถพูดและหายใจออกเมื่อโดนของเหลวมีชีวิตอุดปากและจมูกไว้เด็กสาวดิ้นรนอย่างน่าสงสาร ผมกระซิบบอกเธอด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นว่า
“งดใช้คำหยาบในนิยายเื่นี้นะจ๊ะ”ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างสะใจ
แล้วร่างของเธอก็แตกสลายกลายเป็ละอองแสงไปพร้อมกับเสียงในหัวของผมที่ดังขึ้นมาว่า“ระดับเพิ่มขึ้นเป็ระดับสาม” ผมหัวเราะอย่างยินดีน่าแปลกที่ผมไม่ได้ยินดีเพราะระดับเพิ่มมากขึ้น ในขณะนั้นเพื่อนๆก็มองผมด้วยความรู้สึกสยองขวัญ
“นายมันไอ้ฆาตกรอมหิต!” ไข่ัเดรคร้องด่า
“ปีศาจในคราบวุ้น!” ลูกแก้วฟรานตำหนิ
“ใจร้าย!” ก้อนหินจิลร่วมวงด้วยผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะส่ายหน้าไปมา
ให้ตายเถอะ! ผมล่ะเหนื่อยใจจริงๆแค่พยายามจะเซ็นเซอร์คำที่ไม่เหมาะสมเอง มันผิดมากขนาดนั้นเลยงั้นหรอ…
ที่ผิดมันวิธีการกับอารมณ์ร่วมของแกต่างหากล่ะไอ้เ้าสไลม์ซาดิสม์!!! :ไข่ัเดรค ลูกแก้วฟราน และก้อนหินจิล
โปรดติดตามตอนต่อไป
3.02M
