ตอนที่ 21
พิษและโอสถ 1
หลังจากน้ำซุปถูกดื่มหมดถ้วยชั่วอึดใจต่อมาหลงหย่งฝูก็กลายเป็หลับใหลหมดสติ หลงจิวเมิ่งไม่กล้าชักช้าเพราะฤทธิ์ตัวยาที่ผสมใส่ในซุปนั้น รุนแรงกว่าตัวยากล่อมประสาทรักษาปกตินับสิบเท่า
สองสหายช่วยกันย้ายร่างของหลงหย่งฝูไปนั่งพิงบนเตียงด้านในก่อนที่หลงจิวเมิ่งจะกล่าวถ้อยคำว่าให้ต้าฮวนจับตาดูศึกษาและวิเคราะห์วิธีการรักษาของตนให้ดี แต่ขณะทำการรักษาห้ามเอ่ยคำซักถามให้เก็บข้อคาใจเอาไว้ จนกว่าการรักษาจะเสร็จสิ้น
หน้าต่างประตูปิดลงสนิททุกบานแสงไฟจากตะเกียงและเชิงเทียนถูกจุดสว่างชัดทั่วทั้งห้องเข็มโลหะเงินที่จัดเตรียมมา ถูกควบคุมบังคับด้วยพลังแห่งจิต ให้ลอยอยู่บนฝ่ามือของหลงจิวเมิ่ง
“นี่คือพลังแห่งจิต หากเ้าฝึกฝนตามสิ่งที่ข้าเคยถ่ายทอดไปเมื่อพลังจิตของเ้าสูงขึ้นถึงระดับหนึ่งก็จะสามารถกระทำได้มิแตกต่าง”ต้าฮวนพยักหน้ารับรู้ หลงจิวเมิ่งจึงถ่ายทอดลมปราณเข้าไปในเข็มเงินจนสั่นไหว“วัตถุทั่วไปแม้ถ่ายทอดลมปราณ ล้วนทำได้เพียงควบคุมบังคับภายนอกแต่หากเ้ามีโลหะชั้นสูงลมปราณที่ถ่ายทอดเข้าไปยังมีผลที่เหนือล้ำกว่าการควบคุมบังคับ แต่วันนี้เ้ายังมิต้องรับรู้เพียงเข้าใจถึงหลักการที่ข้าจะถ่ายทอดให้เป็พอ” ลมปราณประสานจิต มิได้ใช้ออกได้เพียงแค่ปรุงโอสถแม้แต่การสำรวจเส้นชีพจรของผู้ป่วยหรือนำส่งพลังเพื่อกระตุ้นจุดโพรงในร่างล้วนเหนือล้ำกว่าการรักษาตามวิธีมาตรฐานของสำนักปรุงโอสถในเมืองเมฆขาว
เข็มเงินที่เปี่ยมไปด้วยลมปราณถูกจิตของหลงจิวเมิ่งบังคับให้แทงเข้าไปยังจุดชีพจรกลางลำตัวในร่างของผู้เป็บิดาที่ละหนึ่งจุดไล่ลงมาั้แ่กลางศีรษะจนถึงบริเวณใต้ท้องน้อย ด้วยความระมัดระวัง
ต้าฮวนจับจ้องสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยใจเต้นระรัว มันเข้าใจดีว่าการกระทำเช่นนี้คล้ายการกระตุ้นจุดลมปราณรักษา เพียงแต่เข็มเงินที่หลงจิวเมิ่งใช้ ส่วนปลายกลับอาบเคลือบไปด้วยพิษผสมหากวิเคราะห์จากวัตถุดิบแล้วมันคือพิษหยินรุนแรงที่สามารถคร่าชีวิตผู้คนได้ในไม่กี่ชั่วลมหายใจ
“ต้าฮวน เ้าช่วยตรวจจับชีพจรของบิดาข้าเอาไว้แล้วจงบอกสิ่งที่รับรู้มาเมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลง” แม้เข็มปักแต่ตัวยาและพิษผสมยังมิได้แพร่กระจายออกจนหมดสิ้นบางส่วนยังคงถูกเก็บกักเอาไว้ในส่วนกลางของเข็มเงินที่ยังมิได้จมมิดลงไปทั้งเล่ม และที่เป็เช่นนี้ได้ล้วนเกิดจากการควบคุมบังคับรูปลักษณ์ลมปราณอันเหนือล้ำของหลงจิวเมิ่ง
ต้าฮวนขยับร่างไว เข้าไปนั่งประชิดอยู่ข้างเตียงสี่นิ้วจับแมะไปที่ข้อมือของหลงหย่งฝู ใบหน้าแปรเปลี่ยนไปมา ก่อนจะจบลงที่ขมวดคิ้วย่นด้วยความสงสัย“ท่านอาสุขภาพดูเป็ปกติดี หัวใจเต้นแรง ชีพจรมีหนักเบาบ้าง คล้ายคนพักผ่อนทั่วไปแต่ไม่นับว่าเจ็บป่วยแถมแรงที่ส่งออกมายังมีพลังลมปราณแฝงอยู่ เช่นนั้นธาตุหยางก็ยังคงปกติธาตุหยินหาได้บกพร่อง” หลงจิวเมิ่งพยักหน้าตามแต่ยังคงจ้องมองต่อไปโดยไม่เอ่ยขัดราวกับว่าสิ่งที่ต้าฮวนควรจะเอ่ยยังมิถูกต้อง “เดี๋ยวก่อน เหตุใดท่านอาได้รับยาพิษกล่อมประสาทรุนแรงเช่นนี้แต่ดูเหมือนร่างกายยังคงทำงานหนักดังเดิมเช่นนั้นพลังหยางที่กระตุ้นให้หัวใจเต้นแรงเช่นนี้ มันคือ...ปัญหาที่แท้จริง”
“ไม่เลว เพียงตรวจดูภายนอกคราเดียวก็คาดเดาได้ทั้งหมดบิดาของข้าหาได้เจ็บป่วยทั่วไป แต่ท่านถูกวางยาพิษที่ยากตรวจสอบชนิดหนึ่ง”
“ยาพิษยากตรวจสอบ”ต้าฮวนอุทานด้วยสีหน้าแตกตื่น
“ใช่ ยาพิษชนิดนี้ไม่ธรรมดา มันมีชื่อว่า...พิษกร่อนชีพจรพิษร้ายหามีผลต่อปุถุชนสามัญ แต่จะทำอันตรายเฉพาะผู้ฝึกตนลมปราณเหนือธรรมชาติขึ้นไปพิษร้ายส่งผลให้เส้นชีพจรพังทลาย ลมปราณเหือดแห้งจนไม่อาจฟื้นฟูแต่ไม่เกิดผลอันตรายถึงชีวิต”
“ยาพิษที่เจาะจงเฉพาะผู้ฝึกตน แถมมิได้มุ่งเป้าสังหาร”ต้าฮวนทวนคำด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
หลงจิวเมิ่งพยักหน้ารับ“การรักษาตามตำราจำเป็ต้องใช้โอสถล้างพิษวารีศักดิ์สิทธิ์”
“เดี๋ยวนะ ที่เ้ากล่าวมาคือ...โอสถล้างพิษวารีศักดิ์สิทธิ์ข้าฟังไม่ผิดใช่มั้ย”
“ใช่แล้วเ้าฟังไม่ผิด”
“แต่นั้นมันโอสถระดับชั้นปฐีขั้นต้นเชียวนะ”
“นั่นละคือปัญหาข้าไม่มีทางมีโอสถระดับสูงอย่างนั้นแน่”
“ก็แหงละ โอสถระดับปฐีเชียวนะเพียงเม็ดเดียวก็น่าจะมากกว่ารายได้ทั้งปีของร้านโอสถสุขสันต์เสียอีก”
“อืม เมื่อเ้ารู้แล้วก็จงดูการรักษาของข้าให้ดี เพราะมันคือการล้างพิษโดยวิธีการที่ข้าตั้งชื่อให้มันว่า...พิษร้ายสมดุลย้อนทวนสู่ราก”
“พิษร้ายสมดุล ย้อนทวนสู่รากเช่นนั้นเ้าจึงคิดจะใช้พิษหยินหักล้างพิษหยางสินะ”
หลงจิวเมิ่งพยักหน้าเบา พลางเอ่ยต่อไป“คำว่าพิษมิใช่พิษ คำว่าโอสถ มิใช่โอสถ ทุกสิ่งล้วนขึ้นอยู่กับจุดประสงค์และปริมาณหลักการของพิษกร่อนชีพจรเองนั้น ไม่ธรรมดา เพราะมันเกิดจากโอสถผสานรวมกับอวิชชาปรสิต”
“เกิดจากโอสถผสานกับปรสิต เป็เช่นนั้นได้อย่างไรกัน”
“โอสถที่บำรุงหยางผสานกับโอสถที่ช่วยรักษาชีพจรหัวใจกลายเป็ทำให้หยางที่ถูกส่งไปบำรุงหัวใจมากเกินพอดี แต่ก็มิได้เป็อันตรายยาวนาน แต่เมื่อสองสิ่งผสานเข้ากับปรสิตพยาธิที่สามารถสลายลมปราณหล่อเลี้ยงตนเองแอบแฝงผลบำรุงทำให้หัวใจฉีดลมปราณรุนแรงออกมา พยาธิปรสิตก็เก็บกินลมปราณส่วนเกินมาหล่อเลี้ยงทำให้หัวใจที่ทำงานหนักกลับคืนสู่ปกติ และเมื่อพยาธิปรสิตกินจนอิ่ม มันก็จะขับถ่ายผลของโอสถพลังหยางกระตุ้นร่างกายกลับคืนซึ่งจุดที่พยาธิปรสิตนั้นรวมกันอยู่ก่อนหน้า..ก็คือหัวใจ จึงเกิดเป็วงจรชีวิตของปรสิตเหล่านี้วนเวียนไม่จบสิ้นจนกระทั่งลมปราณถูกเผาผลาญเกินกำลังไม่หยุดหย่อนจนกว่าจะเหือดแห้ง ปรสิตไร้อาหารหล่อเลี้ยงพวกมันก็จะสูญสลายไปเอง”
“์ ช่างเป็พิษผสานปรสิตที่น่ากลัวยิ่งนักแต่เ้ากลับน่ากลัวยิ่งกว่าที่เข้าใจมันได้ลึกซึ้งเพียงนี้”
“ข้าเพียงรู้จักพิษและศึกษามันจนเชี่ยวชาญเพื่อฝึกตนแต่การรักษานั้นยังมิกล้ามั่นใจทั้งสิบส่วน แต่เื่ราวคับขันไร้ทางเลือกที่ดีกว่าจึงต้องทดสอบเสี่ยงดูสักครา แม้ผิดพลาดยังถือว่าเสมอตัว”
“อืม...”ต้าฮวนสูดหายใจลึก แววตาทอประกายวาววับ“ให้ข้าคาดเดา เ้า้าใช้หลักการของพิษต้านพิษสินะ แต่เช่นนั้นพวกปรสิตที่กระจายกันอยู่เล่าหากมันไม่ตายทั้งหมดในคราวเดียว มิเท่ากับสูญเปล่าหรอกหรือ”
“นับว่าคาดเดาได้ไม่เลว แม้ไม่ถูกต้องทั้งหมดแต่หลักการคล้ายคลึง”
“ชีพจรมีการเปลี่ยนแปลงแล้ว”แม้ขณะสนทนาต้าฮวนก็ยังคงจับชีพจรของบิดาหลงจิวเมิ่งอยู่ มิได้ปล่อยมือกลับคืน
“ข้ารู้แล้ว เมื่อพิษที่อยู่ในเข็มเงินออกฤทธิ์ชีพจรก็จะเต้นอ่อนจนถึงที่สุดและหยุดลงนั่นจึงจะเป็จุดเริ่มต้นของการรักษาที่แท้จริง” เมื่อคิดถึงคำ ชีพจรหยุดเต้นต้าฮวนพลันแสดงสีหน้าใ “แต่ชีพจรหยุดเต้น เช่นนั้นมิเท่ากับตายหรอกรึ”
“ใช่ แต่สิ่งที่ข้าจะทำนั้นคือสภาวะแสร้งตายเพียงชั่วขณะดูจากร่างกายของท่านพ่อ ข้าน่าจะมีเวลาราวยี่สิบลมหายใจในการรักษา”
“เพียงแค่ยี่สิบลมหายใจ”
หลงจิวเมิ่งพยักหน้ารับ“หากจะรักษาทั้งชีวิตและเส้นชีพจร ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากแข่งกับเวลาอันน้อยนิดเท่านั้นแต่วิธีที่ข้ากำหนดวางเอาไว้ ใช้เวลาเพียงแค่สิบลมหายใจเท่านั้น”
“ข้า...ข้าช่วยอะไรเ้าได้มั้งไหม”
“อืม ที่ข้าเรียกเ้ามาก็ด้วยสองเหตุผลหนึ่งคือให้เ้าได้ศึกษาวิธีการของพิษและโอสถจากสิ่งที่ข้ากำลังกระทำดังนั้นทุกขั้นตอนที่เกิดการเปลี่ยนแปลงในร่างบิดาของข้าเ้าจงตั้งใจรับรู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น จำไว้อย่าได้ใช้ลมปราณแทรกแซงในขณะที่ข้ากำลังรักษา ใช้เพียงการััชีพจร และสังเกตภายนอกเท่านั้น”ต้าฮวนพยักหน้ารับคำด้วยแววตาที่มุ่งมั่นจริงจัง “ส่วนข้อที่สองการรักษาเช่นนี้ข้าเองก็มิเคยทดลองมาก่อน เชื่อว่ากินเรี่ยวแรงสมาธิรวมทั้งลมปราณจำนวนมากหากข้ากระทำผิดพลาดจนหมดสติไประหว่างการรักษาเ้าจงใช้ลมปราณส่งเข้าในร่างของบิดาข้า กระตุ้นจุดชีพจรที่เข็มเงินนั้นยังไม่หลุดออกมาดึงเข็มเ่าั้ออกมาเสีย และจงผลักดันลมปราณกลับคืนไปยังชีพจรหัวใจของบิดาข้าในทันที”
ครั้งนี้ต้าฮวนไม่เพียงพยักหน้ารับ แต่ยังเอ่ยตอบด้วยว่า“เ้า้าให้พยาธิปรสิตกลับคืนไปจุดกำเนิด ย้อนทวนสู่รากฟื้นฟูชีพจรหัวใจที่หยุดเต้นของบิดาเ้าสินะ”
“สมกับที่เป็เ้าจริง ๆเพียงแค่ฟังข้าอธิบายไม่กี่คำ กลับเริ่มเกาะกุมหลักการของพิษและโอสถได้แล้ว”
“เื่ราวของพิษและโอสถช่างน่าหลงใหล หากครานี้รักษาบิดาของเ้าสำเร็จแล้วข้าก็อยากจะให้เ้าช่วยถ่ายทอดสิ่งที่เ้ารู้เกี่ยวกับพิษและโอสถให้ข้าจะได้หรือไม่”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่าได้กังวลใจเื่นั้นเพราะข้าเองก็ตั้งใจเอาไว้ั้แ่ต้นแล้วว่าจะถ่ายทอดความรู้นี้ให้กับเ้าเพียงแต่ข้าต้องมั่นใจในบางเื่เสียก่อนและหากมั่นใจแล้วข้าจะเขียนตำราในเื่ของพิษและโอสถทั้งหมดที่ข้ารู้มอบให้กับเ้าเอง”
“ข้าจะนับวันรอ ให้เวลานั้นมาถึงไว ๆ เลยเชียวละ...”ต้าฮวนเอ่ยพลางกำลังจะฉีกยิ้มกว้าง แต่วินาทีนั้นสีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็ตื่นเต้นใพลางเอ่ยออกมาด้วยเสียงดัง “ท่านอาชีพจรหยุดเต้นแล้ว !!!”
871K
