ศิวพัฒ์ ยืนอึ้ง และ พินิจพิจารณาใบหน้าท่าทางของผู้หญิงตรงหน้าแล้วคิดบางอย่าง โดยไม่ได้ฟังประโยคที่พรนภาพูดเลย
" น.ส. พรนภา รัตนสุข ใช่มั๊ย "
" คุณ คือ ศิวพัฒน์ เหรอคะ "
แล้วทั้งสองคนก็โผเข้ากอดกันโดยไม่ได้สนใจไอดินที่ยืนงงอยู่ตรงนั้นเลย
" ั้แ่พัฒน์บังคับให้ไปเรียนต่อที่ลอนดอน นภาก็จำเป็ที่จะต้องแต่งงานกับพี่แดนเลยหลังจากเรียนจบ "
ศิวพัฒน์นั่งกุมมือพรนภาอยู่ที่ห้องรับแขกบ้านไอดิน ต่างคนต่างมองหน้ากันรื้อฟื้นความหลังที่แสนหวานเมื่อครั้งเป็แฟนกัน
" ผมก็แต่งงานกับเพื่อนคนไทยที่ไปเรียนด้วยกัน แต่น่าเสียดายเธออายุสั้น พอคลอดลูกชายคนเล็กได้ไม่กี่วันเธอก็จากพวกเราไป "
" คุณยังคงสวย และ เข้มแข็งเหมือนเดิมเลยนะ นภา "
" แต่พัฒน์อ้วนขึ้นจนนภาจำไม่ได้ในครั้งแรก แต่ยังไงศิวพัฒน์ของนภาก็ยังดูหล่อ และ ดูดีในสายตสของนภาเสมอ "
...อะไรกันนี่ สรุปว่า คุณพ่อของลดา คือ แฟนเก่าของแม่เราหรือนี่ ผู้ชายคนนี้นี่เองทที่แม่ไม่เคยลืม และ ทำให้แม่ไม่สามารถรักพ่อได้เลย...
...ความรักมันทรงพลังถึงเพียงนี้เชียวหรือ วันเวลาเนินนานขนาดนี้ยังไม่สามารถทำลายความรักได้เลย...
ไอดินไม่อยากจะอยู่เป็ก้างขวางคอไปมากกว่านี้เขาจึงขอตัวออกไปข้างนอก และ ที่ ๆ ๆหัวใจของไอดินกำลังจะนำพาให้ขารีบก้าวไปนั้นก็ คือโรงพยาบาลที่รินลดานอนพักื้นอยู่นั่นเอง
" ก๊อก ๆ ๆ "
เมื่อไอดินเปิดประตูเข้าไปในห้องคนไข้พิเศษสีครีมอ่อนสะอาด กว้างขวางนั้น ภาพที่เขาพบก็คือ รินลดาที่นอนหลับอยู่บนเตียงอย่างสงบ แสงไฟนีออนจากด้านนอกสะท้อนเข้ามาทางหน้าต่างกระทบใบหน้าขาวนวล จมูกโด่งเล็ก กับริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูอ่อนกำลังเผยอเล็กน้อย
... ลดา ถ้าเธอรู้ว่าพ่อ แม่ ของเราเคยเป็แฟนกันมาก่อน เธอจะทำหน้ายังไงนะ ... ไอดินนั่งลงยังเก้าอี้ข้าง ๆ คนไข้ และจ้องมองหน้ารินลดาอย่างเต็มตา และ ตั้งใจ
... ั้แ่รู้จักเธอมา พี่ยังไม่เคยกล้ามองหน้าเธอชัด ๆ เลยสักครั้ง เมื่อได้มานั่งมองแบบนี้ทำให้พี่เพิ่งได้รู้ว่า รินลดาของพี่สวยมาก เธอได้สัดส่วน อวบอิ่มไปทั้งตัว ผิวขาวอมชมพูราวกับผิวเด็ก ไม่น่าแปลกใจที่หนุ่ม ๆ ทั้งใน และ นอกโรงเรียนถึงพูดถึงแต่เธอ
ด้วยความเหนื่อยล้ามาทั้งวันจึงทำให้ไอดินเผลอหลับไป
รินลดาตื่นขึ้นมาเพราะแสงยามเช้าจากหน้าต่างแยงตาของเธอ ภาพแรกที่เธอเห็นคือ ไอดินฟุ๊บหลับอยู่ข้าง ๆ เตียงของเธอ โดยมือขของเขากุมมือเธอไว้ รินลดาประหลาดใจ ระคนกับตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูกอยากเก็บภาพนี้ไว้ในความทรงจำให้นานแสนนาน เธอจึงไม่ยอมขยับตัวเลย เพราะก็ไอดินจะตื่น
...พี่ดินเหนื่อยมั๊ยคะ เป็อย่างไรบ้าง คุณแม่พี่ว่ายังบ้างนะ แล้วคุณพ่อของลดาอีก ไม่รู้เราจะเป็ยังไงก้นต่อนะคะ.. แล้วรินลดาก็เผลอเอามือไปลูบผมไอดินเบา ๆ และ ในนาทีนั้นไอดินก็รู้สึกตัว เงยหน้าขึ้นมาทันที
" อุ๊ย! " รินลดาอุทานเพราะใ
" ลดา.. ลดาเป็ยังไงบ้างครับ เจ็บตรงไหนมั๊ย " ไอดินก็พูดแบบอัตโนมัติด้วยน้ำเสียงเบา ๆ เหมือนคนงัวเงีย แต่ััได้ว่าเขาเป็ห่วงรินลดาจริง ๆ
" ไม่เจ็บตรงไหนเลยค่ะ แค่เป็เหน็บที่มือข้างที่พี่ดินับไว้หน่ะค่ะ "
" โอ! พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะลุ่มล่าม หรือ เอาเปรียบลดาเลยนะครับ "
" ลดาไม่ได้ว่าซักหน่อย คนเป็แฟนกันจับมือได้ค่ะ ลดาไม่ถือ " รินลดาหน้าดงไปกับคำพูดของตัวเอง
" พี่สัญญาว่า ต่อไป นี่จะไม่เอาเปรียบ หรือ ถูกเนื้อต้องตัวลดาเลย ถ้าลดาไม่ได้อนุญาต " ไอดินทำหน้าจริงจัง
ลดาได้แต่ยิ้ม และ ขำกับท่าทางจริงจังของเขา
" ก๊อก ๆ ๆ "
1K
