บทที่ 14 หนีไม่พ้น
หลังจากนั้นท่านอาได้เข้าครัวทำอาหารพร้อมกับลี่อินปล่อยให้ไป๋เซ่ออยู่กับเสี่ยวลี่เหมย นางเก็บเื่ที่ท่านอามาเล่าให้ฟังอย่างถ้วนทีก็ไม่เข้าใจสักนิด ทำไมชาวบ้านถึงหูเบาเชื่อเื่เช่นนี้ด้วย ปีศาจเหตุใดถึง้าพืชผักแทนที่จะเป็เงินทอง ยิ่งคิดยิ่งทำให้ปวดหัว เสี่ยวลี่เหมยจึงได้ออกมาเดินรับลมด้านนอกไม่นานลี่อินก็ได้ตามไปกินอาหารเย็น หลังจากกินอาหารเย็นเสร็จทานอาก็ได้กำชับไม่ให้เสี่ยวลี่เหมยออกมาด้านนอกอีก เพราะนางเกรงว่าหลานสาวจะเสียสติหากได้พบปีศาจอย่างชายฉกรรจ์ที่เคยลบหลู่
ราตรีมืดมิดเสียงทุกอย่างเงียบสงัดมีเพียงเสียงสายลมที่พัดผ่านกระพวนเสียงดังกระทบกันไปมา เสี่ยวลี่เหมยนอนอยู่บนเตียงนอนหนานุ่มด้วยปุ๋ยฝ้าย นางลืมตาพลิกตัวมาด้านขวาก็ต้องชะงักใเมื่อเห็นท่านอ๋องมานอนเคียงคู่แถมยังมองนางด้วยสายตาหยาดเยิ้มยิ้มกว้างอ่อนหวาน อย่างไม่เคยพบเห็นมาก่อน
"กรี๊ด ! นี่ท่านอ๋องมาอยู่ในห้องหม่อมฉันได้อย่างไรเพคะ แถมไม่ใช่มาอยู่ธรรมดาแต่มานอนร่วมเตียงกับหม่อมฉัน ออกไปเดี๋ยวนี้นะเพคะ" เสี่ยวลี่เหมยกรี๊ดร้องใช้มือผลักไสให้ใบหน้าของจวิ้นอ๋องออกห่างตนพรางขยับกายหนี แต่ทว่าจวิ้นอ๋องจับมือของนางเอาไว้พร้อมยื่นหน้ามาใกล้มากกว่าเดิม รอยยิ้มยั่วยวนของเขาทำให้นางหวาดหวั่นเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะขยับกายยื่นหน้ามากระซิบข้างหูอย่างแ่เบาแต่ทำเอานางถึงกับตาโต
"เ้าคิดจะหนีข้าอย่างนั้นหรือ ไม่มีทางข้าจะตามหาเ้าไม่ว่าเ้าจะอยู่แห่งหนใด ฮ่า ฮ่า" เสียงหัวเราะก้องกังวานห้องเสี่ยวลี่เหมยร้องเสียงดังลั่นเมื่อจู่ ๆ ท่านจวิ้นอ๋องโน้มตัวเข้ามาจูบที่แก้มนวลของตน
"ไม่นะ!!! ไม่เอาาาาาออกไป"
"คุณหนู คุณหนูเกิดเื่อันใดขึ้นเ้าคะ" ลี่อินนางเข้ามาดูแลเสี่ยวลี่เหมยยามเช้าในทุกวันเมื่อเข้ามาได้ยินเสียงกรี๊ดร้องก็รีบวิ่งเข้ามาดูคุณหนูด้วยความเป็ห่วง
เสี่ยวลี่เหมยได้ยินเสียงของลี่อินได้ลืมตาสะลึมสะลือลุกขึ้นมองดูรอบ ๆ นี่นางฝันหรอกหรือเหตุใดช่างเหมือนความจริงสะเหลือเกิน
"ลี่อินเ้าหรอกหรือ"
"ข้าน้อยสิเ้าคะ ว่าแต่คุณหนูฝันร้ายหรือเ้าคะ เหตุใดถึงได้มีเหงื่อไหลท่วมตัวเช่นนี้แถมเมื่อครู่คุณหนูะโร้องออกมาเสียงดัง ข้าตกอกใไปหมดคิดว่าเกิดเื่ไม่ดีขึ้นกับคุณหนูเสียอีก"
"ใช่ข้าฝันร้าย แถมยังเป็ฝันร้ายมากๆ เสียด้วย " เสี่ยวลี่เหมยปาดเหงื่อที่ผุดบนใบหน้าออกพร้อมลุกขึ้นจากเตียงนอนไปล้างหน้าล้างตาที่ลี่อินเตรียมมาให้
"เขาบอกว่าฝันร้ายมักจะกลายเป็ดีเ้าค่ะ ในเมื่อคุณหนูล้างหน้าเสร็จแล้วข้าจะแต่งกายให้นะเ้าคะ ตอนนี้นายหญิงซีเหนี่ยวกับไป๋เซ่อคงเตรียมอาหารรอคุณหนูเสร็จแล้ว" ลี่อินส่งผ้าเช็ดหน้าผืนนอนมอบให้แก่เสี่ยวลี่เหมยพรางหยิบหวี่มาแปรงผมเผ้าจัดทรงแต่งกายด้วยชุดใหม่ก่อนที่ทั้งสองจะออกไปที่ห้องโถงเพื่อกินอาหารเช้า
ยามซื่อ(09.00)
เสี่ยวลี่เหมยเดินตรวจดูพืชผักรดน้ำจนเสร็จสิ้นก็ได้มานั่งรับลมที่พัดเย็นสบายอยู่ที่ศาลา นานเท่าไหร่แล้วที่นางมาอยู่ที่นี่ไม่รู้เลยว่าท่านพ่อจะสบายดีหรือไม่ แถมฝันเมื่อคืนยังคงกวนใจนางอยู่ไม่จางหาย
"ทำไมนะ จู่ ๆ ถึงได้ฝันหาท่านอ๋องเช่นนั้นทั้ง ๆ ที่ไม่เคยคิดถึงด้วยซ้ำไป เฮ้อ! แต่ก็คงจะเป็แค่ฝันเท่านั้นแหละมั่ง ปานนี้ท่านอ๋องคงหาพระชายาใหม่ไปแล้ว คงไม่ตามหาข้าหรอกก็แค่อยากจะเอาชนะเท่านั้น " เสี่ยวลี่เหมยบ่นพึมพัมอยู่เพียงลำพัง แต่แล้วจู่ ๆ ก็เห็นไป๋เซ่อวิ่งมาหานางใบหน้าแตกตื่น
"คุณหนู คุณหนูเ้าคะ เกิดเื่ใหญ่แล้ว"
"เกิดอะไรขึ้นเหตุใดเ้าถึงวิ่งมาเช่นนี้ แล้วเื่ใหญ่ที่เ้าว่าคือเื่อันใดกัน" เสี่ยวลี่เหมยลุกขึ้นจากเก้าอี้รีบถามไถ่ไป๋เซ่อทันที
"ท่านอ๋องเ้าค่ะ ท่านอ๋องอยู่ที่หน้าเรือนของนายหญิงซีเหนี่ยวแล้วเ้าค่ะ " ไป๋เซ่อเอ่ยติด ๆ ขัด ๆ ด้วยอาการหอบเหนื่อยที่รีบวิ่งมาแจ้งเื่นี้กับคุณหนู เมื่อได้ยินว่าผู้ใดมาเยือนเสี่ยวลี่เหมยถึงกับใจสั่น
"ไม่จริง ทำไมช่างเหมือนความฝันเช่นนี้ ไม่ได้การละ ข้าจะรีบไปขับไล่ท่านอ๋องให้กลับเดี๋ยวนี้ ส่วนเ้าไปบอกลี่อินทีว่าข้าจะไปที่เรือนก่อน" เสี่ยวลี่เหมยบอกไป๋เซ่อให้ไปตามลี่อินที่เฝ้าดูบ่าวรับใช้กำลังถอนหญ้าให้ผักกาดอยู่ที่สวน ก่อนจะเดินตรงไปที่หน้าเรือนอย่างเร่งรีบ
เมื่อมาถึงก็พบรถม้าหลายคันเทียบท่าอยู่หน้าเรือน เดินไปสักพักก็พบเข้ากับเ้าของรถม้าที่ยืนพูดคุยกับท่านอาอย่างถูกปากถูกคอราวกับเคยพบกันมาก่อน ช่างรำคาญหูรำคาญตาแก่เสี่ยวลี่เหมยยิ่งนัก
"ท่านอ๋องมาที่นี่มีธุระอันใดเพคะ" นางไม่รอช้าเมื่อพบหน้าก็เอ่ยถามเจตนาทันที
"ฮึ !สบายดีสินะ ไม่พบกันนานไม่คิดเลยว่าคำทักทายที่เ้ามีต่อข้าจะเป็คำนี้" เจียวหั่วไม่ได้พบหน้านางเป็เวลาหลายวันเมื่อได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงแทบจะะเิออกมา
"นั่นสิเพคะ ต้องขออภัยท่านอ๋อง หม่อมฉันสั่งสอนหลานสาวไม่ดีเองอย่าถือโทษโกรธนางเลยนะเ้าคะ" ซีเหนี่ยวรีบโค้งคำนับขอโทษให้แก่เสี่ยวลี่เหมย พร้อมเดินเข้ามาใกล้หลานสาวใช้มือกดหัวของนางโค้งคำนับตาม
"ท่านอา ทำอย่างนี้ทำไมเ้าคะ ข้ามิได้ต้อนรับท่านอ๋องผู้นี้เสียหน่อย" เสี่ยวลี่เหมยอยู่ในท่าก้มลงพร้อมท่านอาเอียงคอกระซิบถามท่านอาที่ทำเช่นนี้
"จะไม่ต้อนรับได้อย่างไร เ้ารู้หรือไม่อย่างไรท่านผู้นี้ก็เป็ถึงท่านจวิ้นอ๋องเดี๋ยวคอเ้าจะหลุดจากบ่าเอาได้ เอ่ยวาจาใดรู้จัดไตร่ตรองเสียบ้าง " ท่านอาตำหนิหลานแม้จะเพียงบางเบาแต่ก็พอทำให้เจียวหั่วได้ยิน
"ซีเหนี่ยวท่านไม่ต้องก้มให้ข้าหรอก ข้าจะถือโทษโกรธว่าที่พระชายาของข้าได้อย่างไร ต่อให้นางเอ่ยวาจารุนแรงกับข้าเพียงใดข้าโกรธนางไม่ลงแม้แต่น้อย ท่านไม่ต้องกังวลไป " เจียวหั่วเอ่ยพร้อมรอยยิ้มผู้ชนะทำให้เสี่ยวลี่เหมยไม่พอใจแถมยังไม่ถูกชะตาแม้แต่น้อย
"ผู้ใดบอกว่าหม่อมฉันจะแต่งกับท่านอ๋องเพคะ ลืมแล้วหรือเพคะว่าหม่อมฉันถอนหมั้นกับพระองค์แล้ว อีกอย่างที่หม่อมฉันมาอยู่ที่นี่ก็เพื่อหนีจากการแต่งงาน ท่านอ๋องโปรดกลับไปเถอะเพคะอย่าให้หม่อมฉันได้ไล่ท่านอ๋องเลย โอ๊ย!! ท่านอา" เสี่ยวลี่เหมยเงยหน้าขึ้นพร้อมเอ่ยคำไล่แต่ไม่ทันได้เอ่ยจบก็ถูกท่านอาหยิกแขนเอาไว้เสียก่อน พร้อมดันหลานสาวมาอยู่ด้านหลังตนเพราะกลัวท่านอ๋องจะโกรธและจะถูกลงโทษกันทั้งหมด
"แฮะ ๆ ท่านอ๋องหลานสาวของข้าสงสัยต้องอบรมมารยาทอีกมาก ท่านอ๋องเดินทางมาไกลเชิญมานั่งที่ห้องโถงก่อนเ้าค่ะ หม่อมฉันจะให้สาวใช้เตรียมสำรับพร้อมน้ำชามาต้อนรับเพคะ"
"ซีเหนี่ยวมีน้ำใจจริง ๆ ดีเช่นกันข้าเองก็เดินทางมาเหน็ดเหนื่อยได้กินอาหารคงจะหายเหนื่อย" ท่านอ๋องยิ้มไปเหลือบสายตาไปมองเสี่ยวลี่เหมยที่ยืนใบหน้าบูดบึ้งอย่างพึงพอใจ
"เชิญเพคะ"ซีเหนี่ยวผายมือให้ท่านอ๋องเดินเข้าไปด้านใน
52K
