Fall in love : 05
กำเริบ
"ฉันสงสัยอย่างนึง"อะตอมพูด ญารินจึงมองด้วยสีหน้างุนงงเล็กน้อย "เธอบอกว่านี่เป็วันแรกที่ได้ออกมาใช้ชีวิตของตัวเองใช่ป่ะ?...แล้วเธอมีงานทำได้ยังไง?"
"อ๋อ...คุณแม่หางานให้น่ะ เขาให้เราทำงาน 1 อาทิตย์ก่อนจะได้ออกมาอยู่เอง"ญารินตอบ อะตอมจึงพยักหน้ารับ "ถ้ามีอะไรต้องทำอีกนายก็จดไว้นะ เดี๋ยวฉันกลับมาทำ ตอนนี้ต้องไปแต่งตัวเตรียมไปทำงานก่อน"
"โอเคๆ"อะตอมตอบกลับก่อนที่ญารินจะเดินกลับเข้าห้องนอนของตนเองเพื่อที่จะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอจึงเดินออกมา "ให้ไปส่งไหม?"
"ไม่เป็ไรๆ"เธอตอบแล้วเดินออกไปทันทีโดยที่ไม่ได้รอดูเลยว่าอะตอมจะพูดอะไรออกมาอีกหรือเปล่า
ตรู๊ดดด~! ตรู๊ด~!
ในระหว่างที่ญารินกำลังอยู่ในลิฟต์เพื่อลงไปที่ชั้นล่างอีกครั้ง เธอหยิบโทรศัพท์ของตนเองขึ้นมาแล้วโทรหาใครบางคน
:ฮัลโหลค่าา?:คนปลายสายรับแล้วเอ่ยรับก่อน
"ฮัลโหลค่าา หนูญารินเองนะคะ ตอนนี้กำลังไปที่ร้านแล้วนะคะ"เธอพูดบอกคนปลายสายที่คาดว่าหน้าจะเป็หัวหน้าของเธอเอง
:อ๋อๆ โอเคจ้าา:คนปลายสายตอบกลับเสียงหวาน
"ค่าา/ติ๊ด"ญารินตอบกลับแล้ววางสายไป หลังจากที่ออกมาจนถึงข้างนอกแล้ว หญิงสาวเดินไปหาวินมอเตอร์ไซค์ที่อยู่ไม่ไกลจากหอของเธอมากนัก เลือกคนขี่ที่เป็ผู้หญิงแล้วเริ่มไปที่ทำงานของตนเอง
+++++++++++++++++++++++++++++++
"ทำอะไรต่อดีหว่าา~?"อะตอมเอ่ยถามตนเองพร้อมกับหันมองซ้ายมองขวา เนื่องจากไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อดี จากนั้นเขาเดินไปที่โซฟาแล้วเปิดโทรทัศน์ดู "ยัยนั่นจะรอดไหมเนี่ย!?...ถ้าเกิดเธอเป็อะไรขึ้นมาฉันนี่ซวยแน่นอน"
เห้อ!
ชายหนุ่มนั่งอยู่บนโซฟาแล้วใช้ศีรษะพาดไว้บนพนักโซฟา สายตามองขึ้นบนเพดานสีขาวสะอาดตาแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
"ใครมันจะกล้าบอกวะว่าตอนนี้บริษัทของพ่อกับแม่ตัวเองโดนโกงจนล้มละลาย..."อะตอมพูดออกมาพร้อมกับยกแขนขึ้นก่ายบนหน้าผากของตนเอง
.
.
.
"ไงริน วันนี้มาเร็วจัง"หญิงสาวคนหนึ่งเดินมาทักทายญารินเมื่อเห็นเธอเดินมาที่หลังร้าน
"พอดีวันนี้ไม่ได้เรียนอ่ะค่ะ เพิ่งย้ายมหาลัยมาวันแรกเขาเลยบอกให้มาเรียนอักทีวันจันทร์ ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งไปซื้อของมาด้วยเลยมาตอนนี้อ่ะค่ะ"ญารินตอบ
"นี่แสดงว่าได้หออยู่แล้วใช่ไหมเนี่ย!?"เธอถามกลับด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนกับดีใจแทนญาริน
"ใช่ค่ะ! ห้องน่าอยู่มากด้วย"ญารินตอบ
"อยู่คนเดียวใช่ไหม!?"เธอถามออกมาอีก
"เอ่อ...มีรูมเมทค่ะ"ญารินตอบ
"โห!ดีเลยสิงี้ มีเพื่อนอยู่ด้วยแถมยังสามารถหารค่าห้องกันได้ด้วย"หญิงสาวพูดออกมา
"แต่แย่ตรงที่รูมเมทเป็ผู้ชายนี่แหละค่ะพี่ข้าว"ญารินบอกกลับ หญิงสาวถึงกับมองด้วยสีหน้าใทันที
"แล้ว...แล้วนี่อยู่ได้หรอ!?"เธอเอ่ยถามออกมาด้วยสีหน้าเป็ห่วง
"ได้...ค่ะ..."หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงแ่เบา
"เอาเถอะ ถ้าเกิดว่ามีปัญหาอะไรโทรหาพี่ได้เลยนะ"ข้าวพูด ญารินจึงพยักหน้ารับ จากนั้นเธอจึงเริ่มทำงานของเธอทันที
22:00 น.
"ญารินให้พี่ไปส่งไหม?"ข้าวเดินมาแล้วเอ่ยถามหญิงสาวที่กำลังจะเดินออกไป
"ไม่เป็ไรค่ะ มันไม่ไกลจากหอหนูมากนักเดี๋ยวหนูเดินไปเองก็ได้ค่ะ อีกอย่างถือเป็การออกกำลังกายด้วย"ญารินตอบพร้อมกับส่งยิ้มหวาน
"อืม...โอเค งั้นเอานี่ไปด้วย"ข้าวตอบรับก่อนจะยื่นขวดสเปรย์บางอย่างให้ ญารินรับไปด้วยสีหน้างุนงงเล็กน้อย
"คืออะไรหรอคะ?"เธอถามพร้อมกับรับมาจากมือของข้าว
"สเปรย์พริกไทย"ข้าวตอบ ญารินถึงกับชะงักไปนิด "เป็ผู้หญิงแล้วเดินกลับคนเดียวดึกๆมันอันตราย พกอันนี้ติดตัวไว้ตลอดนะ เข้าใจไหม?"
"เข้าใจค่ะ"ญารินตอบ "งั้นหนูไปก่อนนะ สวัสดีค่ะ"
"จ้าา"ข้าวตอบก่อนที่ญารินจะเดินออกไป หญิงสาวเก็บสเปรย์พริกไทยใส่กระเป๋าไว้ เธอเดินออกมาตามทางถนนทางเดิน มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟฟ้าที่ส่องสว่างอ่อนๆ เธอออกมาแล้วเดินไปเรื่อยๆอย่างไม่เร่งรีบมากนัก
เมื่อเดินมาได้จนถึงครึ่งทาง เธอเริ่มรู้สึกหวาดระแวงทางด้านหลังของตนเองนิดหน่อย รู้สึกเหมือนมีใครบางคนเดินตามเธอมา
จากนั้นญารินจึงรีบเร่งฝีเท้าก้าวเดินให้ไวมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นความสว่างจากไฟหน้าหอพักของเธอ จากนั้นหญิงสาวรีบวิ่งไปทันที และนั่นทำให้สามารถพิสูจน์ได้ว่ามีคนตามเธอมาจริงๆ เพราะมีเสียงฝีเท้าของใครบางคนวิ่งตามเธอมา
และแล้วญารินก็วิ่งเข้ามาในหอพักได้สำเร็จ เธอยืนหอบหายใจอยู่ในนั้นสักพักแล้วหันกลับไปมองข้างนอก แต่กลับไม่พบใครเลยสักคน ญารินจึงรีบเดินขึ้นลิฟต์ไป
เมื่อลิฟต์ขึ้นมาจนถึงชั้นของห้องพักของเธอ เธอจึงรีบเดินไปทางห้องพักของตนเองทันทีจนมาถึงที่ห้อง ญารินรีบไขประตูเข้าไปอย่างว่องไว
"เป็อะไร?"อะตอมเดินมาแล้วเอ่ยถามเมื่อเห็นอาการของเธอ ญารินสะดุ้งใเล็กน้อยแล้วมองชายหนุ่มด้วยสายตาสั่นกลัว อะตอมที่เห็นแบบนั้นเขาจึงค่อยๆถอยหนีเธออย่างช้าๆ "อาการกำเริบหรอ?"
"ฉัน...ฉันรู้สึกเหมือนมีคนตามมาตอนกำลังจะเดินกลับมาจากที่ทำงานของฉัน"หญิงสาวพูดบอกเสียงสั่น
"แล้วทำไมถึงเดินกลับมาเอง!?"อะตอมถามกลับด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนที่เขาจะทำท่าเหมือนจะเดินมาหาญาริน
"อย่า...อย่ามาใกล้นะ!"ญารินพูดขัดไว้พร้อมกับค่อยๆนั่งลงไปกับพื้น น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอออกมา ร่างกายสั่นเทามากขึ้นเรื่อยๆ หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกกลัวอย่างมาก อะตอมที่เห็นแบบนั้นถึงกับชะงักฝีเท้าตนเองกระทันหัน
"ฉันก็นึกว่าเธอจะเป็ปกติซะอีกถ้าอยู่กับฉัน..."อะตอมพูดออกมาเบาๆ "งั้นฉันจะเข้าไปในห้องก่อน เธอจะหยิบอาหารอะไรก็หยิบเข้าไปในห้องด้วยก็ได้ อีก 30 นาทีเดี๋ยวฉันจะออกมา"
"อะ...โอเค"ญารินตอบรับเสียงสั่นโดยที่ไม่สบตากับคนตรงหน้า ก่อนที่อะตอมจะเดินกลับเข้าห้องนอนของตนเองไป
หญิงสาวร่างเล็กค่อยๆหายใจเข้าออกลึกๆเพื่อเรียกสติของตนเอง เธอพยายามพยุงตนเองให้ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ห้องครัว
ญารินหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งกระปุกและน้ำเปล่าหนึ่งขวดออกมา จากนั้นหยิบแก้วใบยาวอีกหนึ่งใบมาใส่น้ำร้อนที่อยู่ในกาต้มน้ำที่อะตอมเป็คนเสียบปลั๊กต้มไว้
จากนั้นเธอจึงถือแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนของตนเอง ร่างกายยังคงสั่นเทาอยู่เล็กน้อย หญิงสาวเดินเข้ามาวางของลงบนโต๊ะคอมพิวเตอร์ของตนเอง แล้วเดินกลับมาปิดประตูและล็อคห้อง
หลังจากที่ชายหนุ่มร่างสูงพูดกับญารินเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเดินกลับเข้ามาในห้องนอนของตนเองแล้วเดินมานั่งลงที่ขอบเตียง
กริ๊งงง~! กริ๊ง~!
ทันใดนั้นเอง...จู่ๆเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาเหมือนกับรู้ว่าเขาเข้ามาในห้องแล้ว อะตอมหยิบโทรศัพท์ของตนเองขึ้นมาดูพบว่าเป็เดซี่ที่โทรเข้ามา
"ฮัลโหล"อะตอมเอ่ยรับพร้อมกับยิ้มออกมาอ่อนๆ
:ไง ทำอะไรอยู่?:เดซี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
"ก็...กำลังนั่งอยู่ในห้องนอนน่ะ รออีก 30 นาทีเดี๋ยวก็ออกไปทำกับข้าวทาน"อะตอมตอบ "แล้วเธอทานอะไรรึยัง?"
:ทานเรียบร้อยแล้ว:เธอตอบ :ว่าแต่...ทำไมต้องรออีก 30 นาที?:เดซี่ถามกลับ
"ญารินน่าจะอาการกำเริบ ฉันเลยต้องหนีเข้ามาในห้องก่อน"อะตอมตอบ
:หืม? ญารินเป็อะไรหรอ?:เธอเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง
"เธอน่าจะเป็โรคกลัวผู้ชายน่ะ ก่อนหน้านี้เธอบอกว่ารู้สึกเหมือนมีคนเดินตามมา พอเข้าห้องมาเจอฉันก็อาการกำเริบ"
:อย่างนี้ก็ลำบากเลยสิ เป็โรคกลัวผู้ชายแล้วยังมาอยู่กับผู้ชายอีก:
"อื้ม"อะตอมตอบรับในลำคอ
:งั้นนายพักผ่อนเถอะ ฉันต้องไปแล้ว:
"ไปไหน?"อะตอมถามออกมาด้วยความสงสัย
:เอ่อ...คือ...เอ่อ...ฉัน ฉันมีคนติดต่อมาน่ะ ให้ไปถ่ายแบบ:เธอตอบด้วยน้ำเสียงติดขัดเล็กน้อย
"อ๋อ...อืม โอเคๆ"อะตอมตอบก่อนที่เดซี่จะวางสายไป "เธอนี่เริ่มแปลกขึ้นทุกวันแล้วนะ..."เขาพูดออกมาเบาๆ โดยที่สายตายังคงจ้องมองอยู่ที่หน้าจอโทรศพท์ในมือของตนเอง
หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าเดซี่จะมีคนคุยใหม่แล้วหรือเปล่า เพราะดูเหมือนเธอจะเป็ฝ่ายเลี่ยงอะตอมอยูบ่อยครั้ง ถึงแม้ทั้งสองคนจะคุยกันมาหลายเดือนแล้วก็ตาม แต่เดซี่กลับไม่ยอมคบกับเขาสักที
803
