เมื่อฮองเฮากลับมาถึงวังหลวงก็ไม่เคยฝันร้ายอีกเลยกระดิ่งแก้วถูกผูกไว้ที่ห้องขององค์รัชทายาทเพื่อป้องกันภัย
และตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ถือกำเนิดองค์รัชทายาทนั้นบ้านเมืองมีแต่ความสงบสุข น้ำท่าอุดมสมบูรณ์ การค้าเจริญรุ่งเรืองเป็อย่างดี
ณ ห้องประชุมในวังหลวง
"ด้วยบารมีของฝ่าาและองค์รัชทายาท ทำให้ประชากรอยู่เย็นเป็สุขกระหม่อมจึงเห็นสมควรว่าเราควรจัดงานเฉลิมฉลองเทศกาลหยวนเซียวปีนี้ให้ยิ่งใหญ่สมพระเกียรติดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"
"อืม...ดีๆ เราเห็นด้วย แล้วทุกท่านในที่นี้มีความคิดเห็นเช่นไร"ฮ่องเต้กล่าว
"กระหม่อมก็เห็นดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ" พระปิตุลา กล่าว
"กระหม่อมก็เห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ" ทุกคนกล่าวพร้อมเพรียงกัน
"ดีๆ ถ้าไม่มีใครคัดค้านก็เอาตามที่เ้ากรมพิธีเสนอ" ฮ่องเต้
"กระหม่อมจะถวายแผนงานแก่พระองค์อีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ" เสนากรมพิธี
"ได้ ท่านก็สรุปมาให้เราแล้วกัน" ฮ่องเต้
"พ่ะย่ะค่ะ" เสนากรมพิธี
"ไม่มีใครมีอะไรแล้วก็จบการประชุมเพียงเท่านี้" ฮ่องเต้
"ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี" กล่าวโดยพร้อมเพรียงและทำความเคารพ
หลังจากนั้นฮ่องเต้ก็เสด็จกลับไปที่ตำหนักของฮองเฮาเพื่อไปหาองค์รัชทายาท
"ฮองเต้เสด็จ" จบเสียงทหาร ทุกคนก็ต่างทำความเคารพ
"ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี" กล่าวพร้อมเพรียงและถวายความเคารพ
ฮ่องเต้รีบเดินตรงมาหาฮองเฮาและทรงอุ้มองค์รัชทายาททันที
"ฟอด...ฟอด...."ฮ่องเต้ทรงหอมแก้มซ้าย ขวา ขององค์ขององค์รัชทายา องค์รัชทายาททรงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ
"ฝ่าาทรงเข้าไปด้านในก่อนเถิดเพคะ" ฮองเฮา
"555เ้าดูสิ ฮุ่ยิ่หัวเราะใหญ่เลย" ฮ่องเต้
"ฝ่าาทรงเลิกเล่นกับลูกก่อนเถิดเพคะ พาเข้าไปที่ร่มๆก่อน อยู่ตรงนี้เดี๋ยวองค์รัชทายาทไม่สบายขึ้นมาหม่อมฉันจะโทษพระองค์นะเพคะ"ฮองเฮากล่าวเสียงเข้มที่ฮ่องเต้มัวแต่เล่นกับลูกจนไม่ยอมพาเข้าไปในที่ตำหนัก
"ก็ได้ ก็ได้ พี่พาลูกเข้าไปแล้ว" ฮ่องเต้
เมื่อมาถึงยังด้านในฮ่องเต้ทรงนั่งโดยอุ้มรัชทายาทนั่งบนตัก
"ดูฝ่าาอารมณ์ดี แปลว่าในที่ประชุมต้องมีข่าวดีใช่หรือไม่เพคะ"ฮองเฮา
"เ้านี้ฉลาดจริงๆ ในเทศกาลหยวนเซียวปีนี้จะจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่กว่าทุกปีเพื่อแสดงถึงบารมีของเราและองค์รัชทายาท" ฮ่องเต้
"ดียิ่งเพคะ หม่อมฉันจะได้พาองค์รัชทายาทไปร่วมพิธีและดูการปล่อยโคม"ฮองเฮา
"องค์รัชทายาทต้องตื่นตาตื่นใจมาก ๆ เลยเพคะที่เห็นโคมลอยเยอะ ๆ เช่นนั้น" ซูเม่ย
"จริงด้วย ต้องชอบใจมากแน่ ๆ พ่ะย่ะค่ะ" หลี่กงกง
"555ข้าอยากให้ฮุ่ยิ่เห็นจริงๆ อยากรู้นักว่าจะทำท่าทางเช่นไร"ฮ่องเต้
หลังจากนั้นก็กล่าวถึงการเตรียมเื่เสื้อผ้าที่จะใช้สวมใส่การเตรียมตัวต่างๆ และทุกคนก็ปล่อยให้ฮ่องเต้ทรงเล่นกับองค์รัชทายาทอย่างมีความสุข
และแล้วเทศกาลหยวนเซียวก็มาถึงทางการได้จัดที่ไว้สำหรับให้ประชาชนปล่อยโคมและมีการแสดงการละเล่นมากมาย ร้านค้ามาตั้งตลอดทางเดิน ผู้คนมากมายคับคั่ง
ในวังหลวงก็ครึกครื้นไม่แพ้กันมีการแสดงมากมายต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ ฮองเฮารวมถึงสนมกุยเฟยต่างแต่งองค์ทรงเครื่อง เรียกได้ว่าประชันการแต่งกายเลยก็ว่าได้
องค์รัชทายาทได้นั่งดูการแสดงบนตักของฮ่องเต้สนุกสนานรื่นเริง โดยมีผู้เป็ใหญ่คอยป้อนขนมให้ไม่ขาดเป็ภาพที่แสนอบอุ่นเป็อย่างยิ่ง แต่ก็มีเหล่าสนมกุ้ยเฟย ชั้นต่างๆที่อิจฉาตาร้อนเช่นเดียวกันเพราะองค์หญิง องค์ชายที่มาร่วมงานด้วยนั้นฮ่องเต้กับไม่สนพระทัยเลยทำให้เกิดความน้อยใจระคนเคียดแค้นสุมอยู่ในอกมากขึ้นไปอีก
เมื่อถึงพิธีจุดโคมฮ่องเต้ได้ส่งองค์รัชทายาทให้แม่นมดูแล และออกไปปล่อยโคมไฟพร้อมกับฮองเฮาโคมไฟสีแดงดวงโตถูกตกแต่งด้วยความประณีต วิจิตรสวยงามได้ถูกจุดและปล่อยขึ้นฟ้าจากนั้นก็ตามด้วยของเชื้อพระวงศ์ตามลำดับขั้น และตามด้วยของขุนนางน้อยใหญ่ ค่อย ๆ ถูกปล่อยไปจนเต็มท้องฟ้าประชาชนต่างพากันจุดโคมตามมาเรื่อยๆ มโหรสพ บรรเลงกึกก้องเป็การฉลองที่ยิ่งใหญ่จริงๆทุกคนต่างเคลิบเคลิ้มกับภาพตรงหน้าดังภาพวาดที่ตรึงหัวใจผู้คน
"เราขอให้ทุกคนมีความสุข บ้านเมืองสงบสุขเช่นนี้ตลอดไป" ฮ่องเต้กล่าวมองไปยังภาพตรงหน้าที่งดงามยิ่ง
"หม่อมฉันก็ขอให้พระองค์สุขภาพแข็งแรงและองค์รัชทายาทมีร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรงเพคะ"ฮองเฮา กล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุข ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมีความสุขที่สุดได้เห็นคนรักมีความสุขและลูกน้อยต้องตื่นตาตื่นใจเป็แน่ๆ จะทำหน้าอย่างไรนะพอคิดเสร็จก็หันไปหาลูกน้อยแต่........
"องค์รัชทายาทอยู่ไหน" ฮองเฮา หุบยิ้มมองหาองค์รัชทายาทที่ควรจะอยู่บนที่ประทับกับแม่นมแต่ไม่เห็นทั้งคู่
"เ้าว่าอันใดนะ" ฮ่องเต้ ทรงหันมาหาฮองเฮา เมื่อได้ยินไม่ชัด
"องค์รัชทายาทเพคะ....องค์รัชทายาทไม่อยู่บนนั้น"ฮองเฮากล่าวอย่างเสียสติ มองหาแก้วตาดวงใจพร้อมชี้มือชี้ไม้บอกกล่าวฮ่องเต้ที่ยืนอยู่ข้างๆ
ซึ่งตอนนี้ทุกคนต่างให้ความสนใจกับโคมลอยภาพวิจิตรตระการตาจนไม่มีใครสนใจท่าทางร้อนร้นของฮองเฮา
ฮ่องเต้รับรู้ถึงความผิดปกติจึงเรียกเหล่าองครักษ์ให้ตามหาองค์รัชทายาท
"เ้าอย่ากังวลไป อาจจะอยู่แถวๆนี้ก็ได้แม่นมอาจจะพาไปดูโคมหรือการละเล่นรอบ ๆ นี้" ฮ่องเต้กล่าวปลอบคนรักและใช้มือกอบกุมมือคนรักที่เหงื่อชื้นและเย็น
"เราไปนั่งก่อน รอดูก่อนดีหรือไม่"ฮ่องเต้
"ถ้าไม่เจอละเพคะ"ฮองเฮา สีหน้าวิตก
"เรียนฝ่าาค้นทุกแห่งแล้วไม่พบองค์รัชทายาทและนางกำนัลคนนั้นเลยพ่ะย่ะค่ะ"องครักษ์กล่าวรายงาน
หยดน้ำตาเริ่มหลั่งไหลอาบสองแก้มหมดเรี่ยวแรงที่จะก้าวเดินต่อ ฮ่องเต้ประคองคนรักไว้แน่น เหล่าทหารขันทีและนางกำนัลเริ่มเห็นความผิดปกติของผู้เป็นายจึงรีบเข้ามาดูแล
"ไม่เป็อันใด พวกเ้ารีบพาฮองเฮาไปที่พัก" ฮ่องเต้
"ทุกคนจงฟัง.....ทหารปิดประตูวังทุกด้านคนในที่นี้ทั้งหมดห้ามออกไปเป็อันขาดจนกว่าจะพบองค์รัชทายาท"ฮ่องเต้ประกาศดังกึกก้อง
ทุกคนต่างได้ยินพากันส่งเสียงฮือฮาใเมื่อรู้ว่าองค์รัชทายาทหายตัวไป
"จะหายไปได้เช่นไร องครักษ์ดูแลมีมากมาย ทหารอีก นางกำนัลขันทีมีเป็ร้อย" เสนาฝ่ายซ้าย หลินจิงหยวน กล่าว
"จัดคนดูแลสะเพร่า การอารักขาหละหลวม ต้องมีคนรับผิดชอบพ่ะย่ะค่ะ"ลี่จิง
"ข้าน้อยสมควรตายพ่ะย่ะค่ะ" เสนากรมพิธี
"เ้าต้องตายแน่ๆ องค์รัชทายาทสำคัญมากเช่นไรเ้าก็รู้ดีหละหลวมสิ้นดี" พระปิตุลา
"ตอนนี้จะทำอย่างไร องค์รัชทายาทหายไป" หลินจิงหยวน
"ก็คงต้องตามหา พวกเราก็ส่งคนออกไปช่วยอีกแรง" ิฟางซิน
"คนเยอะแยะเช่นนี้ ยังกล้ากระทำ ช่างใจกล้ายิ่งนักต่อให้มีปีกก็หนีไม่พ้น" ฮ่องเต้
"เช่นนั้นรีบหาให้จบๆ พวกเราได้กลับจวนซะที" พระปิตุลา
หลังจากนั้นทุกคนก็ต่างให้ทหารคนสนิทออกตามหาองค์รัชทายาท
**เทศกาลหยวนเซียวเป็เทศกาลปล่อยโคมที่จัดขึ้นในวันที่15 ของเดือนแรก (ปีจันทรคติ) โดยการถือปฏิบัติ ปล่อยโคมกระดาษค่ะ
6K
![[จบ] เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1666246725_48284116.webp)
