จูนเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าสมพงษ์ ความสูงที่ต่างกันทำให้ระดับสายตาของเธออยู่ที่่เอวของเขาพอดี กลิ่นอับชื้นจากเป้ากางเกงที่หมักหมมมาทั้งวันโชยเข้าจมูกจูนอย่างรุนแรง มันไม่ใช่กลิ่นหอมสะอาด แต่มันคือกลิ่น "สัตว์" ที่จูนไม่เคยััใกล้ชิดขนาดนี้มาก่อน
"สมพงษ์... ทำกับฉันเหมือนที่ทำกับคุณพิมสิ"
สมพงษ์หรี่ตาลง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็สีหน้าของสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำ "มึงพูดเองนะอีน้อง..." เขาคว้าหมับเข้าที่กลุ่มผมสีดำของจูนแล้วกระชากอย่างแรงจนหน้าหงาย "คุกเข่าลง! แล้วอ้าปากกว้างๆ!"
จูนถูกบังคับให้คุกเข่าลงกับพื้นปูนที่สากและเย็นเฉียบ สมพงษ์รูดซิปกางเกงลงทันที เสียงเหล็กกระทบกันดัง แกรก ก่อนจะควัก 'แท่งเนื้อ' ที่ดำคล้ำและชุ่มไปด้วยเหงื่อออกมา มันมีขนาดใหญ่จนเส้นเืปูดโปนพาดผ่านไปมาราวกับไส้เดือนดิน หัวหยักของมันเป็สีแดงเข้มและมีเมือกใสๆ ไหลเยิ้มออกมาพร้อมกลิ่นคาวคลุ้ง
"อมมันเข้าไป! เอาให้ถึงคอ!" สมพงษ์สบถพลางจับส่วนหัวที่เปียกชื้นนั้นยัดกระแทกเข้ามาในปากของจูนรวดเดียว
"อั่ก!" จูนตาเบิกโพลน รสชาติแรกที่ััลิ้นคือความเค็มปนขื่นของขี้ไคลและกลิ่นสาบที่ติดอยู่ตามรอยพับของหนังหุ้มปลาย ความใหญ่โตของมันคับแน่นอยู่ในช่องปากจนกรามของเธอแทบจะค้าง จูนรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากแท่งเนื้อนั้น ขณะที่สมพงษ์เริ่มโยกสะโพกกระแทกใส่ปากเธออย่างไม่ยั้งแรง
‘บันทึก: รสชาติของสารคัดหลั่งที่ค้างคาและกลิ่นอับของชุดยูนิฟอร์มส่งผลให้สมองส่วนกลางเกิดอาการช็อก (Shock Response) ... แต่ความชื้นแฉะในช่องคลอดกลับเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ...’ จูนพยายามวิเคราะห์ขณะที่สำลักน้ำลายและน้ำตาจนเปียกไปทั้งคาง
"ซี๊ดดด... ปากมึงนี่มันนุ่มดีว่ะ แต่ตอแหลนักนะอีหนู!" เขาถอนมันออกมาจากปากจูนจนเกิดเสียง ป๊อป ของสุญญากาศ แล้วเหวี่ยงร่างของเธอไปคว่ำหน้ากับกองกระสอบปูนเก่าๆ จูนรู้สึกถึงฝุ่นที่เข้าจมูกและความสากของกระสอบปูนที่บาดผิวหน้า
สมพงษ์ไม่รอให้เธอพร้อม เขาถ่มน้ำลายกองใหญ่ลงบนบั้นท้ายที่ขาวซีดของจูน แล้วใช้มือที่หนาปานตะไบเหล็กแหวกกลีบเนื้อนุ่มของเธอออกอย่างไร้ความปราณี เขาไม่ได้ใช้ความอ่อนโยนใดๆ แต่กลับกระแทก 'แก่นกาย' ที่แข็งขืนนั้นเข้าไปในช่องทางที่ยังคับแคบและแห้งผากของจูนรวดเดียวจนสุดโคน!
"อ๊าาาาาาาาาา!!" จูนร้องลั่นจนสุดเสียง ความรู้สึกเหมือนถูกเหล็กร้อนๆ แทงทะลุเข้าไปในมดลูกทำให้เธอเจ็บจนตัวบิดเกร็ง ความแน่นและแรงเสียดสีที่ปราศจากเจลหล่อลื่นทำให้ิัภายในของเธอเริ่มปริแตก รสคาวเืเริ่มผสมกับน้ำกามที่ไหลออกมา
"ตับ! ตับ! ตับ!" เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องห้องใต้ดิน สมพงษ์กระแทกเข้าใส่เธออย่างบ้าคลั่งราวกับพายุ มือของเขาบีบเค้นเต้านมของจูนจนขึ้นรอยเขียวช้ำ เขาไม่ได้มองเธอเป็คน แต่มองเป็เพียงรูระบายอารมณ์
"แน่นชิบหาย... มึงไปตายอดตายอยากมาจากไหนวะอีนักวิจัย!" เขาหอบหายใจรดต้นคอของเธอ กลิ่นบุหรี่ที่เหม็นบูดทำให้จูนพะอืดพะอม แต่ในความเ็ปนั้น ร่างกายของเธอกลับสั่นกระตุกด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงจนภาพตัด
ในวินาทีที่เขากำลังจะถึงจุดสุดยอด สมพงษ์กลับกระชากจูนขึ้นมา แล้วจับเธอหันมาเผชิญหน้ากับเพื่อน รปภ. อีกสองคนที่ยืนดูอยู่ด้วยแววตาหื่นกระหาย "เฮ้ยพวกมึง... ดูอีนี่สิ หน้าตาเรียบร้อยแต่รูมึงตอดแรงชิบหาย ใครอยากต่อจากกูบ้างวะ!"
ชายฉกรรจ์อีกคนหนึ่งในชุดยูนิฟอร์มสีอีกครั้งได้ก้าวเข้ามา "นักวิจัย" ความเชื่อของเราขึ้น
"ไอ้ไอ้ชัยเดชา พวกนี่แม่งของดีว่ะ ดูติ๋มๆ แต่รูตอดรวบรวมเลย" สมพงษ์ดูเหมือนบอกเพื่อน ๆ ที่ดูจะเข้าจุดกึ่งกลางกายของจูนอีกทีจนเกิดเสียงเนื้อเนยกันตับ! ตับ! ตับ! ชัยรปภ. เนื้อหาอ้วนที่มีกลิ่นตัวมีกลิ่นเปรี้ยวเหมือนน้ำมันบูดที่เข้ามาหาจูนจากด้านหน้าจ้องมองพูดพร่ำทำเพลงแต่ควัก 'แท่งเนื้อ' ที่สั้นและอ้วนหนาจนดูบวมเป่งออกมาความเข้มข้นของคราบเหลืองๆ รีวิวที่รอยพับและกลิ่นฉุนของปัสสาวะ
"แดกของกูบ้างอีน้องอย่าให้เสียของ!" ชัยคว้าหมับเข้าที่กรามของจูนบีจนเธอต้องอ้าปากออกด้วยความที่เราไม่สามารถกินอาหารใหญ่นั้นได้จนถึงลึกจนถึงคอหอย
"อั่ก! อื้อออ!" จูนตาเบิกโพลงน้ำตาไหลอาบแก้มทันที รสชาติที่ััลิ้นคือความขื่นคาวและรสเค็มจัดของขี้ไคลที่หมักแฮม ส่วนประกอบมันเทศหายใจไม่ออก จูนขย้อนออก (Gag Reflex) ลำไส้น้ำลายและน้ำมูกไหลเปรอะเป็พิเศษแท่งเนื้อนั้นแต่ชัยกลับยิ่งกดหัวเธอให้รับมันลึกลงไปอีก
' บันทึก: การสืบสวนพร้อมกันสองช่องทาง (Dual Penetration) ... ประสาทััถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด... กลิ่นสายตาของชุดยูนิฟอร์มและกลิ่นเหงื่อของชัยสร้างสภาวะ Sensory Overload... ฮาร์ดเริ่มหลั่งสารโดพามีนและออกซิทโทซินที่บิดเบี้ยว...' จูนยังคงพยายามเศษเสี้ยวของสติเพื่อวิเคราะห์วิจัย
ด้านหน้าและด้านล่างถูกตรวจสอบเดชารพภ. ร่างผอมแห้งที่มีสายตาที่นักล่าอาจจะเคลื่อนไปที่จุดเริ่มต้นที่เขาใช้มือที่สากและแห้งกร้านลูบไล้เต้านมขาวของจูนแล้วออกแรงบีเค้นจนเนื้อนุ่มๆนั่นเองทะลักออกตามง่ามนิ้วที่สกปรกเขาโน้มตัวบำรุงผิวขบเม้มที่ใบหูของจูนพร้อมเสียงแหบพร่า
"ดูสิ... คนที่สั่นจะนะอีหนูชอบหรือเปล่าสิโดนพวกต่ำๆแบบพวกกูรุมสกรัมพวกนี้"
เดชาใช้มือเน้นน้ำมันเครื่องเป็ส่วนๆ โดยเฉพาะขาอ่อนของจูนแล้วจับจ้องไปที่ผิวเนื้อนุ่มจนเป็ความระคายเคืองสีม่วงแดงจูนความเจ็บป่วยรอยโรคที่เห็นได้ชัดของปลาบทั่วๆ ไปที่กลับมาจุดชนวนความเสียวซ่านอย่างเห็นได้ชัดที่จุดเริ่มต้นที่ท้องน้อยๆ คุณจะเริ่มมีอาการถี่ๆอย่างควบคุมไม่ได้
"ซี๊ดดด... ดูมันสิเพื่อน รูแม่งตอดกูจนจะแตกแล้ว!" สมพงษ์สบถออกมาดูเร่งจังหวะการทำงานของเครื่องยนต์จนตัวของจูนคลอนแคลนความเข้มข้นส่งแรงเข้าออกจนสติเริ่มเลื่อนลอยจับคาวคาสิโนและน้ำลายที่ผสมปนเปกันไหลย้อยเล็กน้อยตามซอกคอขาวๆที่บัดนี้รอยกัดและรอยช้ำ
สุดท้ายนี้ก็ยังทำให้สติของจูนขาดผึง
"อ๊าาาาาาาา!!" จูนเสียงลั่น (เท่าที่ปากของคุณอุดไว้จะทำได้) เมื่อสมพงษ์และชัยถึงจุดสุดยอดพร้อมกันความร้อนของผ่าวของน้ำกามปริมาณที่พุ่งเข้าสู่การฉีดร่างกายสามารถทำได้ที่ลึกที่สุดและในมดลูกที่บอบช้ำรสชาติคาวและอุ่นวาบรังสีซ่านไปทั่วประสาทัั
ทิ้งเนื้อหาของจูนให้โลหะลงไปที่ปูนอีกครั้งก่อนฝุ่นและหยดน้ำมันเครื่อง จูนนอนหอบหายใจรวยรินและสั่นสะท้านไม่หยุดยืนขาวๆ เธอถ่างออกขอบเขตมีน้ำกามและเืซึมไหลออกมาอะพื้นสมพงษ์ยิ้มไม่หยุดตรวจสอบแรงดึงกางเกงในใส่
"ขอบใจนะคุณหนู... ไว้วันหลังมาให้วิจัยใหม่นะฮ่าๆๆ!"
หลักๆ เดินออกไป ทิ้งให้จูนอยู่ในพื้นที่และประสบการณ์ที่มีเพียงเสียงหยดน้ำจากท่อที่รั่วซึม จูนจูนจูนตัวขึ้นอย่างยากๆ หลังจากนั้นไม่นานที่ระบมไปทั้งตัวเพรียงโหราศาสตร์ตัวไม่ได้เธอสมุดบันทึกเล็ก ๆ ที่ลื่นไหลๆ ที่มาเริ่มต้นที่สั่นเทา
'ผลที่ดีต่อสุขภาพบทที่ 1: แก่นแท้ของกามารมณ์... นั่นคือการสูญเสียตัวตนโดยสมบูรณ์... ความสะอาดคือเปลือก... คำโสมมคือความจริง... ความ้าบางอย่าง... ้าสิ่งที่ดิบและป่าเถื่อนกว่านี้...'
โปรดติดตามตอนต่อไป…
