หน้าที่เมีย
วรรณรดาส่ายหน้าดิกเพราะอ้อมกอดแแ่ชนิดเนื้อแนบเนื้อนี้เธอไม่้าแม้ว่าความอุ่นวาบซาบซ่านจากเนื้อกายของเขาจะสื่อผ่านสู่ผิวเนื้อเธอจนกระจายไปทั้งตัวหรือแม้ว่ากลิ่นหอมแบบแมนๆ จากร่างกายของเขาจะทำให้เธอเคลิ้มแต่เธอก็จะไม่ยอมถูกล่วงเกินโดยที่เธอไม่เต็มใจแน่ ดังนั้นเธอจะสู้ยิบตา
แต่เมื่อใบหน้านั้นซอนซุกเข้ามาใกล้เธอก็กลับยิ่งกรีดร้องเพราะาเธอมองเห็นความหล่อเหลากลับกลายเป็ใบหน้าของปีศาจร้ายใบหน้าอ่อนใสไร้เครื่องสำอางจึงพยายามหลบเลี่ยง จะไม่ยอมให้เขาทำกับเธอไปมากกว่านี้
“ปล่อยฉัน! ฉันบอกให้ปล่อย! คุณชาย! ปล่อยนะ! ปล่อย!”
วรรณรดาดิ้นรนทุกทางยิ่งดิ้นอ้อมแขนของคุณชายธีรดนย์กลับยิ่งรัดแแ่ขึ้นอีกและวรรณรดาก็ตัดสินใจในทางเลือกสุดท้าย ร่างแบบบางสูงโปร่งหยุดดิ้นรนหลีกหนีแต่กลับสวมกอดรอบอกแกร่งจนใบหน้าเกยอยู่บนบ่า
“หึหึ...ดีดดิ้นเป็พิธีสินะ เข้าสู่โหมดเลิฟซีนกันเถอะ”
ธีรดนย์พูดพร้อมยิ้มเยาะเมื่อรับรู้ถึงอ้อมแขนของวรรณรดาที่กระชับรอบลำคอเขาเธอดีดดิ้นได้ไม่ถึงนาทีก็โอนอ่อนผ่อนตามซะแล้วริมฝีปากเหยียดยิ้มอย่างสมใจและจมูกโด่งฝังสู่ซอกคอขาวเพื่อสูดดมความหอมนั้นให้ชุ่มปอดความหอมจากเนื้อสาวที่เขาเผลอตัวดอมดมครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าความเจ็บจี๊ดที่ฉกวาบสู่บ่าใหญ่ก่อนจะกระจายไปทั่ว่แขนก็ทำให้ธีรดนย์เปล่งเสียงร้อง
“โอ๊ย! ยัยบ้า! กัดฉันทำไม”
ธีรดนย์กุมบ่าของตัวเองดวงตาคมเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธก่อนจะหลับลงเพื่อข่มความเจ็บของตัวเองเพราะเขาถูกวรรณรดากัดลงที่บ่าจนเต็มเขี้ยวและความเจ็บนั้นก็ทำให้อ้อมแขนที่รัดร่างงามระหงไว้คลายลง
วรรณรดาดิ้นหลุดสติที่มีครบถ้วนสั่งให้เธอรีบ แต่ก่อนที่อิสรภาพจะมาเยือนวรรณรดาก็ต้องกรีดร้องอีกครั้ง และครั้งนี้ก็ยาวนานเพราะร่างถูกเหวี่ยงขึ้นไปบนเตียงก่อนจะตามมาด้วยร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมา
“กรี๊ดดดดด...ปล่อยฉันนะ! ปล่อยฉัน ปล่อย! ฉันบอกให้ปล่อย!”
“ไม่ปล่อย! เธอกล้าดียังไงวรรณรดา กล้าดียังไงมากัดฉัน ฮะ!”
ธีรดนย์ะโใส่ใบหน้าที่อยู่ใต้ร่างของเขาเพราะเธอทำเขาเจ็บ เจ็บจนรับรู้ได้ถึงจังหวะชีพจรเต้นตุ๊บๆและความอุ่นวาบเหนือบ่าแกร่ง แม้จะไม่มองก็รู้ว่าเืกำลังซึมออกจากาแ
“คุณชายก็ปล่อยฉันสิจะมาทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ ปล่อยฉันคุณชาย ปล่อยสิ!”
มือน้อยที่ยังคงเป็อิสระทุบปึกๆไปที่แผงอกแกร่งก่อนที่อิสระนั้นจะขาดหายเพราะข้อมือถูกรวบไว้เหนือศีรษะด้วยฝ่ามือของเขาเพียงข้างเดียว
“ปล่อยฉันนะ! ปล่อย!”
วรรณรดาทั้งกรีดร้องทั้งดิ้นรนไม่ทันยั้งคิดว่าความแนบชิดจะยิ่งเกิดขึ้น แต่ธีรดนย์คิดเพราะอกอวบแนบชิดที่เขามองต่ำไปถึงจุดััในตำแหน่งที่เนื้อเธอแนบกับเนื้อของเขา นั่นทำให้ทุกสิ่งในกายแกร่งตื่นตัวก่อนที่ใบหน้าจะฝังลงไปหาความหยุ่นนุ่มตามสัญชาตญาน
“กรี๊ดดดดด...อย่า!”
เสียงกรีดร้องของวรรณรดาส่งผลให้ใบหน้าหล่อเหลาของธีรดนย์ชะงักค้างอยู่เหนือเนินอกที่ทำให้เขาฟิวส์ขาดความตั้งใจแรกคือแค่จะหยามเล่นให้เธอได้อาย จะได้รู้สถานะของตัวเองไม่เผลอทำตัวเชิดหน้าชูคอเป็นางหงส์อยู่ในวังวรเวชฯ ทั้งที่เธอเป็ได้แค่ริ้น ไร
แต่เมื่อกายแนบชิดความหอมกรุ่นจากเรือนร่างบวกกับความงดงามจากดวงตาคู่สวยที่สุกสกาวไม่ต่างจากดวงดาวบนฟากฟ้านั่นก็ทำให้ความตั้งใจที่จะไม่ข้องแวะกับเธอหมดไปทันทีและเขาก็ทำตามสิ่งที่ร่างกายและจิตใต้สำนึกเรียกร้อง นั่นคือดอมดมดอกไม้ดอกนี้ซะเพราะแรงอารมณ์ที่ลุกโหมเพิ่มขึ้นจากเชื้อเพลิงคำพูดของเธอ ไม่มีอะไรจะดับได้เขาจะถือว่านี่คือดอกเบี้ยที่เขาจะเก็บจากการที่ยินยอมให้เธอเป็ภรรยาของเขาทางนิตินัยซึ่งทางพฤตินัยเขาก็ต้องได้
“ไม่มีอย่าวรรณรดาถ้าอยากเป็เมียฉันนัก ก็จงเป็อย่างสาสม!”
“กรี๊ดดดดด...”
วรรณรดากรีดร้องสุดเสียงตัวเกร็งไปทั้งร่างเพราะเมื่อสิ้นสุดคำพูดของเขาใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรแต่เหยียดยิ้มไม่ต่างจากพญามารก็ซุกไซ้ลงที่ทรวงอกของเธอทันทีพร้อมกับฝ่ามือของเขาที่เอื้อมปิดเสียงกรีดร้องของเธอเสียสิ้น
‘อื้อ... ไม่นะ! ไม่! ไม่!’
วรรณรดาเปล่งเสียงกรีดร้องดังซ้ำๆอยู่เพียงในอกตัวเองเพราะไม่อาจมีเสียงใดเล็ดลอดไปได้ แต่เธอก็จะไม่ยอมแม้ว่าััหวามๆ นั้นจะทำให้เธอแทบจะหมดเรี่ยวแรง อกหยุ่นนุ่มมือไม่เคยเลยที่จะถูกใครแตะต้องแต่ตอนนี้ไม่ใช่เพียงแตะ แต่เขากำลังััด้วยปลายจมูก ริมฝีปาก และ ปลายลิ้น
356
