เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        ณ จวนสกุลฉิน

        “เหลาเหยี่ย เหลาเหยี่ยเซ่อเจิ้งอ๋องมาที่จวนของเราขอรับ” เด็กรับใช้ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูรายงานด้วยความหวาดผวาตัวของเขาสั่นงันงก

        “เหตุใดอยู่ดีๆถึงได้มาที่จวนของเรา?”

        ฉินเหลาเหยี่ยลูบเคราด้วยความสงสัยเล็กน้อยแต่ไหนแต่ไรเซ่อเจิ้งอ๋องไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนมาก่อน

        ทว่าท้ายที่สุดแล้วฉินเหลาเหยี่ยก็ไม่ได้หวาดกลัวหรือตื่นตระหนกเหมือนกับคนอื่นๆ

        ถึงอย่างไรจวนสกุลฉินก็ไม่ได้ทำให้เซ่อเจิ้งอ๋องขุ่นเคืองเขาจะกลัวอะไร?

        “ไม่ทราบขอรับ แต่ว่า...”เด็กรับใช้กลืนน้ำลาย

        “น่าจะมาอวดศักดากระมัง”

        ที่เขาเห็นนั่นไม่ใช่การอวดศักดาหรือไร?

        ด้านหลังเกี้ยวอันสูงศักดิ์และหรูหราคือกลุ่มคนที่เดินตามมาอย่างเอิกเกริกพวกเขาทั้งหมดสวมชุดดำ และสวมหน้ากากฉลุลายอินทรีสีแดงเพลิงบนใบหน้า

        พวกเขาคืออินทรีโลหิตที่เซ่อเจิ้งอ๋องพามาด้วยตนเอง!

        เป็นองครักษ์เงาส่วนพระองค์ของเซ่อเจิ้งอ๋อง

        โดยปกติแล้วพวกเขาจะเคลื่อนไหวอย่างสงบเสงี่ยมทว่าก็ไม่ได้ส่งผลกระทบกับพลังอันน่าสะพรึงกลัวยามที่พวกเขาแต่ละคนต่อสู้กับศัตรูนับร้อยนับพันในสนามรบ

        “เซ่อเจิ้งอ๋องเสด็จ”

        แม้ว่าฉินเหลาเหยี่ยจะชราแล้วทว่าจังหวะการก้าวเดินก็ยังคงกระฉับกระเฉง เขารีบพาคนรุดหน้าไปคำนับถวายบังคม

        “พบเซ่อเจิ้งอ๋องเสมือนพบเราเอง”

        นี่คือประโยคแรกที่ฮ่องเต้ตรัสในวันขึ้นครองราชย์

        เซ่อเจิ้งอ๋องเงียบไม่กล่าวสิ่งใดแม้แต่น้อย

        หากฉินเหลาเหยี่ยยังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติอีกการเป็นขุนนางมานานปีคงเสียเปล่าแล้ว!

        ทว่าการคุกเข่าต่อหน้าคนรับใช้มากมายช่างน่าขายหน้าเกินไปจริงๆ

        “ไม่ทราบว่าเซ่อเจิ้งอ๋อง...”

        “ผู้อาวุโสฉิน”ใบหน้าของฮั่วเยี่ยนไหวดูเย็นชาผิดปกติ น้ำเสียงก็แผ่ความเย็นยะเยือกออกมาเช่นเดียวกัน“ท่านเองก็นับได้ว่าเป็นผู้อาวุโสในราชสำนักกระมัง”

        ฉินเหลาเหยี่ยยืดหลังตรงด้วยท่าทีสง่างาม“ด้วยพระมหากรุณาธิคุณที่ฝ่าบาททรงตระหนักถึงคุณค่ากระหม่อมจึงสามารถรับใช้บ้านเมือง และมีโอกาสได้แบ่งเบาความกังวลของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

        “ช่างมีจิตใจที่ภักดีจริงๆ”

        จิ้งจอกน้อยที่ถูกอุ้มอยู่ในฝ่ามือรู้สึกถึงไอเย็นเยียบที่แผ่มาโอบล้อมทั้งสรรพางค์กายราวกับจะแช่แข็งไขกระดูกเอาไว้

        ฮั่วเยี่ยนไหวดูโกรธเคืองอย่างยิ่ง

        เพราะนางอย่างนั้นหรือ?

        ความประชดประชันที่แฝงอยู่ในถ้อยคำของฮั่วเยี่ยนทำให้รอยยิ้มของฉินเหลาเหยี่ยแข็งทื่อทันทีดวงตาของเขาวาวโรจน์

        “เซ่อเจิ้งอ๋องกระหม่อมไม่เข้าใจถ้อยคำของท่านพ่ะย่ะค่ะ”

        ฮั่วเยี่ยนไหวจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาลึกล้ำก่อนจะกล่าวอย่างไม่ถนอมน้ำใจว่า “ข้าคิดว่าท่านจะเป็นคนฉลาดเสียอีก”

        “พี่เยี่ยนไหว!”

        ฉินจิ่นยวนกระโดดโลดเต้นเข้ามาราวกับนกน้อยที่ร่าเริงก็ไม่ปานพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม

        นางยังคิดว่าทุกคนหลอกนางเสียอีกคิดไม่ถึงว่าพี่เยี่ยนไหวจะมาจริงๆ

        ทว่าเหตุใดเขาถึงได้มาที่จวนสกุลฉินอย่างกะทันหันเล่า?

        หรือว่า...

        เขามาขอนางแต่งงานหรือ?

        ฉินจิ่นยวนยืนอยู่ข้างกายของฮั่วเยี่ยนไหวด้วยท่าทีเขินอายไม่ได้สนใจปู่ของตนที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นเลยแม้แต่น้อย

        “พี่เยี่ยนไหวเหตุใดท่านถึงไม่บอกสักคำว่าจะมาเล่าเจ้าค่ะ? ยวนเอ๋อร์ยังไม่ทันได้แต่งตัวเลยเจ้าค่ะ”

        หากถูกขอแต่งงานก็ควรต้องแต่งกายอย่างงดงามสิถึงจะถูก

        ถึงจะบอกว่าไม่ทันได้แต่งตัวทว่าหากดูจากชาดทาปากสีสดของนางนั้น เห็นได้ชัดว่าเพิ่งแต่งแต้มมาหมาดๆ

        “แค่กๆ”

        นับตั้งแต่วินาทีที่ฉินจิ่นยวนก้าวเข้ามาฉินเหลาเหยี่ยที่คุกเข่าอยู่บนพื้นก็หน้าถอดสี

        เขารู้ว่าหลานสาวของตนชอบพอเซ่อเจิ้งอ๋องทว่าอีกฝ่ายคือผู้ใด?

        คนทั่วไปจะมีสิทธิคิดเช่นนั้นได้อย่างไร?

        ฉินจิ่นยวนเห็นว่าปู่ของตนที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นดูน่าอดสูเล็กน้อยนางจึงยื่นมือไปประคองทันที “พี่เยี่ยนไหว ท่านปู่อายุมากแล้วไม่อาจคุกเข่าได้นานเจ้าค่ะ”

        “เช่นนั้นเจ้าก็คุกเข่าเสีย!”

        เมื่อคำกล่าวนี้ถูกเอ่ยออกมาอิ๋งเฟิงที่รอโอกาสเคลื่อนไหวก็ถีบเข้าที่ข้อพับเข่าของฉินจิ่นยวน บังคับให้นางต้องคุกเข่าลงอย่างแรง

        “พี่เยี่ยนไหวท่านกำลังทำอะไรเจ้าคะ!”

        เมื่อกล่าวจบ ฉินจิ่นยวนก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างสีหน้าของนางแปรเปลี่ยนอย่างใหญ่หลวง “เดรัจฉานสมควรตายตัวนี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!”

        เมื่อพบหน้าศัตรู ดวงตาของนางก็แดงก่ำเป็นอย่างยิ่ง

        ทว่าไม่ได้มีเพียงฉินจิ่นยวนคนเดียวเท่านั้นที่โมโหจนแทบอยากจะลุกขึ้นมากระทืบเท้า

        หากไม่ใช่เพราะฮั่วเยี่ยนไหวคอยลูบไล้ปลอบโยนครั้งแล้วครั้งเล่าจิ้งจอกน้อยคงพุ่งเข้าไปกัดหลอดเลือดแดงใหญ่ของฉินจิ่นยวนจนอีกฝ่ายขาดใจตายตั้งแต่ตอนนี้แล้ว!

        “ตบปาก!” ใบหน้าหล่อเหลาดูเยือกเย็นราวกับถูกน้ำแข็งปกคลุมก็ไม่ปาน

        นึกไม่ถึงว่าจะกล้าเรียกหลีเอ๋อร์ของเขาว่าเดรัจฉานต่อหน้าต่อตาเขา

        สมควรตาย!

        “หุบปากโง่เง่า!”

        ฉินเหลาเหยี่ยโมโหจนเคราแทบหลุดหลานสาวผู้นี้ถูกเขาให้ท้ายจนนิสัยเสียไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะกล้าทำตัวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงต่อหน้าเซ่อเจิ้งอ๋องเช่นนี้

        ไม่ทราบว่าต้องมีศีรษะบนลำคอเท่าไรถึงจะเพียงพอให้ตัด

        จิ้งจอกตัวนั้นมองเพียงปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเซ่อเจิ้งอ๋องโปรดปรานเป็นอย่างยิ่ง

        ฉินจิ่นยวนชะงักไปในทันที

        ก่อนจะตระหนักได้ว่าเมื่อครู่ตนเองทำอะไรลงไปภายใต้โทสะ

        “ขออภัยเจ้าค่ะพี่เยี่ยนไหวข้าหุนหันพลันแล่นเกินไป แต่ท่านดูสิเจ้าคะ”

        ฉินจิ่นยวนรวบผมไปข้างหลังก่อนจะเชิดใบหน้าเล็กและขาวผ่องขึ้น แม้ว่าจะใช้เครื่องประทินโฉมกลบ ทว่าก็สามารถมองเห็นบาดแผลเล็กที่ซ่อนอยู่บนใบหน้าได้ไม่ยาก

        “จิ้งจอกตัวนี้ทำให้ยวนเอ๋อร์เสียโฉมยวนเอ๋อร์ถึงได้โกรธเช่นนี้ พี่เยี่ยนไหว ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับยวนเอ๋อร์นะเจ้าคะ!”

        มุมปากของฮั่วเยี่ยนไหวดูคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มเขาใช้สองนิ้วบีบคางของฉินจิ่นยวนเอาไว้ “บาดเจ็บไม่เบา”

        จิ้งจอกน้อยเงยหน้าขึ้นรัวอุ้งเท้าด้วยความโกรธเคือง

        “กรร!”

        นางเป็นฝ่ายยั่วยุข้าก่อนต่างหาก!

        ตอนนี้หัวใจของฉินจิ่นยวนแทบจะกระดอนออกมาจมูกเต็มไปด้วยกลิ่นอายของบุรุษตรงหน้า นางแทบเป็นลมไปอย่างมีความสุข

        ใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้านั้นไร้ที่ติพวงแก้มของนางขึ้นริ้วสีแดงด้วยความเขินอาย หัวใจแทบจะกระดอนออกมาจากอก “แต่พี่เยี่ยนไหววางใจได้เลยเจ้าค่ะหมอหลวงบอกว่ามันจะไม่ทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้เจ้าค่ะ”

        เจตนาชัดเจนปานนี้เขาคงรู้แล้วกระมัง

        ฉินจิ่นยวนกัดริมฝีปากล่างพลางหยิบผ้าเช็ดหน้ามาบิด

        ฉินเหลาเหยี่ยปวดศีรษะจนแทบระเบิดดังคำเปรียบเปรยที่ว่าคนนอกย่อมมองสถานการณ์ได้ชัดเจน

        ตอนนี้เขามองเห็นอย่างแจ่มแจ้ง

        หลานสาวของเขารักข้างเดียวอย่างชัดเจน!

        สิ่งที่น่ากลัวคือ นึกไม่ถึงว่าหลานสาวผู้โง่เขลาจะคิดว่าเซ่อเจิ้งอ๋องมีใจให้นางเสียนี่

        ฉินเหลาเหยี่ยกระแอมไอสองครั้งก่อนจะเอ่ย “เซ่อเจิ้งอ๋องในเมื่อจิ้งจอกของท่านก็ทำร้ายยวนเอ๋อร์เช่นเดียวกัน มิสู้...”

        “หืม?” แววตาอันเย็นชาของฮั่วเยี่ยนไหวดูลึกล้ำราวกับหุบเหว เมื่อสบเข้ากับสายตาของฉินเหลาเหยี่ยคนหลังก็กลืนคำพูดลงท้องไปทันที

        สายตานั้นราวกับอสรพิษก็ไม่ปานให้ความรู้สึกว่าเมื่อถูกจับจ้อง ย่อมไม่อาจฟื้นคืนชีพได้ตลอดกาล!

        “ผู้ใดพิสูจน์ได้ว่าสัตว์เลี้ยงของข้าเป็นผู้ข่วนกันเล่า?” น้ำเสียงของฮั่วเยี่ยนไหวเจือความเอ้อระเหยเล็กน้อยเห็นได้ว่าลำเอียงอย่างชัดเจน

        “หืม?”

        จิ้งจอกน้อยเงยหน้าขึ้นสบตากับฮั่วเยี่ยนไหวที่ก้มศีรษะลงมาแววตาของเขาอ่อนโยนอย่างยิ่ง ทั้งยังดูเหมือนกำลังอมยิ้มที่มุมปากอย่างไรอย่างนั้น

        แววตาที่ดูราวกับหุบเหวลึกนั้นเหมือนต้องการจะกลืนกินจิ้งจอกน้อยเข้าไปทั้งตัวก็ไม่ปาน

        แววตาของไป๋เซี่ยเหอสั่นระริกเล็กน้อยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่ยากจะเอ่ยผุดขึ้นในใจนาง

        ตอนนี้นางลืมเลือนไปเสียสนิทว่าตนเองเป็นเพียงจิ้งจอกตัวหนึ่ง

        อิ๋งเฟิงที่ยืนอยู่ด้านข้างแทบจะเอานิ้วจิ้มตาตนเองภาพตรงหน้าคืออะไรกัน?

        นึกไม่ถึงว่าเขาจะมองเห็นเศษเสี้ยวความโปรดปรานจากดวงตาของท่านอ๋อง?

        ทั้งยังเป็นจิ้งจอกตัวหนึ่งเสียนี่!

        “ยวนเอ๋อร์ยังไม่รีบพูดอีกว่าวันที่เจ้าได้รับบาดเจ็บมีผู้ใดอยู่ในเหตุการณ์หรือไม่?” ฉินเหลาเหยี่ยเข้าใจอย่างคร่าวๆแล้วว่าวันนี้เซ่อเจิ้งอ๋องมาเพื่อซักไซ้เอาความนี่เอง

        หากไม่อาจให้คำอธิบายได้เกรงว่าจะต้องเกิดหายนะเป็นแน่

        ตอนนี้จวนสกุลฉินกำลังตกอยู่ในอันตราย!

        ฉินจิ่นยวนระงับความหวาดผวาที่ก่อตัวขึ้นในก้นบึ้งของจิตใจ“มีเจ้าค่ะ เป็นสาวใช้กับองครักษ์ของข้าเจ้าค่ะ”

        “คนของเจ้าหรือ? ถ้าเป็นเช่นนั้นไม่ว่าเจ้าจะพูดอะไรคนเหล่านั้นย่อมเชื่อฟังเจ้าอยู่แล้ว” เขาเอ่ยทีละคำอย่างช้าๆทว่าน้ำเสียงกลับแผ่ความเย็นเยียบถึงชีวิต

        ฉินเหลาเหยี่ยปาดเหงื่อบนหน้าผาก“เช่นนั้นเซ่อเจิ้งอ๋องทรงคิดเห็นอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”

        “ในเมื่อคุณหนูฉินไม่ได้บอกว่าหลีเอ๋อร์ของข้าเป็นผู้ข่วนทั้งยังไม่มีผู้ใดเป็นพยาน...” นิ้วของเขาไล้ไปตามขนบนหลังของจิ้งจอกน้อยอย่างเบามือ

        จากนั้นน้ำเสียงของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลทันที“เช่นนั้นเพื่อความยุติธรรม ก็ให้หลีเอ๋อร์ของข้าข่วนอีกทีแล้วกัน”

        ------------------------