บทที่ 1
แว่วเสียงฟ้าร้องสนั่นหวั่นไหวน้ำฝนห่าใหญ่สาดใส่หลังคาเพิงร้างซึ่งในอดีตเคยเป็วัดดังชื่อเสียงขจรไกล แต่แล้วอย่างไรเล่าตอนนี้มีเพียงซากปรักหักพังเท่านั้น
เด็กน้อยนอนคุดคู้ กอดตัวเองหลบฝนอยู่ในมุมนึงของเพิงร้าง ห่อห่มร่างกับผ้าสภาพกลางเก่ากลางใหม่ถึงจะไม่สามารถทำให้ร่างเล็กๆ ของเด็กน้อยหลบหนาวได้ แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย
โครมม....!!!
เสียงประตูซึ่งไม่อาจเรียกว่าประตูได้เต็มปากนักตอนนี้ได้ถูกถีบกระเด็นด้วยฝีเท้าของคนผู้นึงที่ห่อตัวเองด้วยเสื้อฟางใบหน้าถูกปกปิดด้วยหมวกฟางมิดชิด หลังเดินเข้ามาหาที่นั่งได้แล้ว คนผู้นั้นก็ก่อกองไฟจากเศษโต๊ะเก้าอี้ที่พังแล้วพร้อมทั้งถอดชุดฟางออก จึงเห็นว่าเขาเป็ชายหนุ่มคนนึง ร่างสูงสง่าสวมด้วยชุดสีแดงทั้งตัวผมยาวสลวยถูกรวบไว้อย่างดีข้างเอวห้อยกระบี่ไว้เล่มนึง
พอได้ที่เขาก็ทิ้งตัวนอนแต่ยังไม่ทันได้เข้าสู่นิทรากลับได้ยินเสียงร้องครางประนึงสัตว์าเ็จากที่ใดสักที่ ด้วยความหงุดหงิดเขาจึงเดินรอบเพิงร้างจนพบร่างเล็กที่ขดตัวด้วยผ้าขี้ริ้วผืนนึงอยู่มุมเพิงร้าง 'นี่มันเด็กจากที่ใดกัน'ชายหนุ่มหิ้วเด็กน้อยขึ้นมาก่อนจะพาไปผิงไฟ แล้วถอดชุดนอกตัวเองห่อไว้อีกชั้นนึงก่อนจะหลับไปเช่นกัน
แสงแดดสาดส่องกระทบเข้ากับร่างของเด็กน้อยที่ถูกห่อด้วยชุดคลุมสีแดงลืมตาขึ้นมาพบกับชายแปลกหน้าถึงกับใจนหน้าซีด ก่อนจะค่อยๆ กระเถิบตัวไปทางประตูที่ถูกถีบเมื่อคืนทีล่ะนิด
"เด็กน้อย เ้าคิดจะขโมยเสื้อข้ารึ" เสียงแหบพร่าของชายหนุ่มแปลกหน้าดังขึ้นหลังจากตื่นมาเห็นก้อนสีแดงกำลังกลิ้งออกไปไม่ไกล เด็กน้อยใสุดขีด ทันใดนั้นร่างก็ถูกหิ้วขึ้นมาก่อนจะได้เอ่ยอันใดอีก
โครกกกกกก!
เสียงท้องของเขาก็ประท้วงก่อนแล้ว ชายหนุ่มตะลึง เด็กน้อยก็ตะลึง ก่อนจะะเิเสียงหัวเราะออกมา "มาๆ ข้าจะหาอะไรให้เ้ากินก่อน" เด็กน้อยโดนหิ้วมาไว้ที่เดิมก่อนจะได้พูดอะไร ปากก็ถูกอุดด้วยหมั่นโถวแข็งๆ ก้อนนึง เด็กน้อยกินมันอย่างเอร็ดอร่อยด้วยความหิว
"พี่ชาย ท่านมีอีกหรือไม่" เด็กน้อยพูดอย่างเขินอาย พร้อมแอบมองไปที่ชายหนุ่ม
"เ้าอยากได้อีกรึ แต่ข้าไม่มีแล้ว ถ้าเ้าอยากกินอีกสนใจตามข้าไปหรือไม่ ที่ที่ข้าอยู่มีของกินมากมายให้เ้าได้กิน" ชายหนุ่มกล่าวหลังกินหมั่นโถวก้อนสุดท้ายนั้นหมดพอดี
เด็กน้อยมองชายหนุ่มอย่างพินิจพิจารณาด้วยสภาพของเขาตอนนี้หากอยู่ที่นี่ไปคงจะไม่ต่างจากรอความตาย ถ้าตามคนๆ นี้ไปเขาจะได้กินอิ่มทุกมื้อไหมนะ เด็กน้อยคิดไปน้ำลายไหลไป ก่อนจะสบสายตาชายหนุ่มที่ทำหน้างงๆ เพราะโดนเด็กน้อยมองพร้อมน้ำลายไหล
"หึ! นี่ท่านเป็พวกคนเลวใช่หรือไม่ ข้าเคยได้ยินมาว่าถ้ามีใครให้ของกินอย่าตามเขาไป"เด็กน้อยกล่าวอย่างระแวงพร้อมกอดอกเชิดหน้าใส่ชายหนุ่ม
"ถ้าข้าเป็คนเลว ข้าจะหิ้วเ้ามาผิงไฟหลบหนาว แถมยังห่อเ้าด้วยเสื้อของข้า อีกทั้งเช้ามายังแบ่งของกินให้เ้า อย่างนี้แล้วข้าก็เป็คนเลวหรือ"ชายหนุ่มแย้งอย่างจนใจ นี่ข้าทำดีไม่ได้ดีแถมยังโดนกล่าวหาอีกรึ
เด็กน้อยที่ได้ยินดังนั้น จึงตัดสินใจแล้วว่า คนที่ให้ของกินคือคนดี จึงส่ายหน้ารัวๆ "ไม่ใช่นะ ตาแก่ขอทานสอนข้ามาให้ข้าพูดเช่นนี้ ข้าก็แค่ระวังตัวเท่านั้น ท่านจะพาข้าไปที่ใดรึ"
"ที่ที่ข้าอยู่ไกลจากที่นี่มาก"ชายหนุ่มลูบหัวเด็กน้อย
"ไกลขนาดไหน ต้องใช้เวลาเดินทางเท่าใด แล้วข้าจะได้กินดีอยู่ดีหรือไม่ แล้วท่านจะพาข้าไปทำอะไร คงมิใช่หลอกข้าไปขายเป็ทาสกระมัง ท่าน..."เด็กน้อยรัวคำถาม
"เหลวไหล ขอทานน้อยอย่างเ้าจะทำอันใดได้ แค่เดินยังจะไม่รอด อีกอย่างข้าไม่อับจนหนทางถึงกับขายเด็กอย่างเ้ากินหรอกนะ ว่าไง สนใจหรือไม่" หลังจากได้ยินคำชายหนุ่ม
เด็กน้อยก็ลดความหวาดระแวงลงได้ เพียงแต่ยังลังเลอยู่บ้าง
"หากเ้าสนใจ ข้าจักสอนวิชาความรู้ให้กับเ้า พร้อมทั้งรับผิดชอบอาหารการกินของเ้า เป็อย่างไร" ชายหนุ่มเอ่ยต่อ ทันใดนั้นเด็กน้อยพลันตาลุกวาวด้วยความดีใจ พร้อมทั้งก้มลงคำนับชายหนุ่มพร้อมส่งเสียงดัง "อาจารย์!!!" ชายหนุ่มอึ้ง ไอ้เด็กนี่มันเปลี่ยนสีไวเหลือเกิน
"เด็กน้อย เ้ามีชื่อหรือไม่"
"ตาแก่ขอทานเรียกข้าว่าสารเลวน้อยเป็ชื่อที่ดีหรือไม่ขอรับ" เด็กน้อยเอ่ยอย่างใสซื่อ ชายหนุ่มตะลึงเป็รอบที่สามของเช้านี้ ใครกันที่เรียกเด็กน้อยด้วยชื่อเช่นนี้แล้วเ้าตัวทราบหรือไม่ว่ามันหมายความว่าอย่างไร เหตุใดจึงดูภูมิใจเยี่ยงนี้
"เอ่อ เอาเถอะงั้นข้าตั้งชื่อให้เ้าใหม่ ถือว่าเป็ของรับเ้าเป็ศิษย์ดีหรือไม่" ชายหนุ่มเอ่ยอย่างอ่อนโยน
"ไม่ดี! ข้าอยากได้ถังหูลู่ ท่านให้อันนั้นเป็ของรับศิษย์ข้ายังจะดีกว่า อีกอย่างชื่อสารเลวน้อยข้าก็ไม่เห็นว่าจะไม่ดีตรงไหน" เด็กน้อยผลักมือชายหนุ่มออก
-.- ข้าล่ะท้อใจ ใครกันนะ ใครกัน!! ที่มันทำให้เด็กน้อยผู้นี้คิดว่าชื่อนั้นมันน่าภูมิใจนักหนา
"เช่นนั้นอาจารย์จะซื้อถังหูลู่ให้เ้าสองไม้ แลกกับให้อาจารย์ตั้งชื่อให้เ้าได้หรือไม่" ชายหนุ่มหลอกล่อ
"สามไม้ได้หรือไม่ขอรับ"เด็กน้อยรีบเกาะแขนชายหนุ่มพร้อมเปลี่ยนเสียงอย่างไวเมื่อมีของกินเข้ามาเกี่ยว
"-.- ได้ๆ อย่างไรก็อย่างนั้น งั้นเ้าใช้แซ่อาจารย์ หลิน นามว่า เซียว ดีหรือไม่ หลินเซียว" เด็กร้อยเบิกตาพร้อมถูไถหน้าตัวเองกับแขนอาจารย์พร้อมส่งเสียงหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ "ดีขอรับท่านอาจารย์ งั้นหลินเซียวขอถังหูลู่สี่ไม้นะขอรับ" ชายหนุ่มตะลึงอีกครั้ง สรุปเ้าขอทานน้อยนี่ดีใจเพราะได้ชื่อใหม่ หรือว่าเพราะถังหูลู่กันแน่ ชายหนุ่มจนใจก่อนจะเอ่ยตกลง
ด้วยประการนี้ 'หลินโม่' จึงได้ลูกศิษย์ตัวน้อยนี้มาเพิ่มแลกกับหมั่นโถวหนึ่งลูกและถังหูลู่สี่ไม้ ช่างคุ้มค่า รึเปล่านะ? นี่ข้าผีเข้าหรือไร มาทัศนาจรครั้งนี้ถึงกับรับศิษย์แถมยังเป็คนเอ่ยปากหลอกล่อด้วยตัวเอง ขอทานน้อยนั่นทำของใส่ข้าหรือไรหลินโม่คร่ำครวญกับตัวเองในใจ พร้อมทั้งลูบหัวเด็กน้อยไปพลาง เอาเถอะ กลับไปค่อยว่ากัน -.-
---
☘️สวัสดีค่ะ เื่แรกของเสี่ยวอวี้ เป็เื่ที่แต่งไว้นานมาก ซึ่งพึ่งแต่งจบไปสดๆ เลยเอามาลงให้อ่านกัน ชอบหรือไม่เ้าคะ ด้วยความที่หลงไหลในนิยายจีนย้อนยุค เลยอยากมีผลงานเป็ของตัวเองซักเื่ ถ้าชอบกันก็ติชมได้นะคะ ☘️
5K
