บทที่ 12 คนจองห้องน้ำ
หลิวถวนหยวนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเห็นว่า ท่ามกลางหญิงสาวในค่ายทหารบริเวณหน้าห้องน้ำหญิงนั้น มีร่างสูงใหญ่ยืนอยู่หน้าสุด ซึ่งก็คือเว่ยหนานหลินนั่นเอง
หลิวถวนหยวนค่อย ๆ เดินขึ้นไปด้านหน้า ขณะที่เธอเดินผ่านหญิงสาวราว ๆ ยี่สิบกว่าคน พวกเธอเ่าั้ต่างก็พากันพูดจาประชดประชันใส่เธอไม่หยุดปาก
“โอ้โห! ถึงกับให้ผู้ชายมายืนจองห้องน้ำให้แบบนี้ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยจริง ๆ!”
“แล้วเธอจะอิจฉาอะไรล่ะ? หากเก่งนักก็ให้สามีเธอมาจองห้องน้ำให้บ้างสิ!”
“ฉันเองก็ไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้นหรอก ไอ้คนของ ยังรอให้ฉันไปปรนนิบัติอยู่เลย!”
หลิวถวนหยวนหน้าแดงก่ำ ก่อนจะเดินไปหยุดลงตรงหน้าเว่ยหนานหลิน “นี่นายมาทำอะไรตรงนี้?”
เว่ยหนานหลินเอ่ยเสียงเรียบ แต่กลับฟังดูจริงจัง “แผลของเธอยังไม่หายดี จะยืนนาน ๆ มันจะไม่ดีเอานะ เอาล่ะ! ถึงคิวของเธอพอดี”
เว่ยหนานหลินพูดพลางดึงหลิวถวนหยวนไปยืนหน้าแถว จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินจากไป หลิวถวนหยวนยืนอยู่หน้าแถวแล้วเหลียวมองกลับไป เธอเห็นแววตาของหญิงสาวเ่าั้แปรเปลี่ยนจากดูแคลนเป็อิจฉาแทน
นี่นับว่าเป็ครั้งแรกที่หลิวถวนหยวนรู้สึกว่าการเข้าห้องน้ำก็สามารถกลายเป็เื่ที่น่าจับตามองขนาดนี้!
หลังออกมาจากห้องน้ำแล้ว หลิวถวนหยวนก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก แต่เมื่อเธอคิดได้แล้วว่าตัวเองต้องเดินกลับไปอีกหนึ่งร้อยเมตร เธอก็รู้สึกกลุ้มใจขึ้นมาอีก
หลิวถวนหยวนนวดขาที่ชาจากการนั่งยอง ๆ นั้น แต่หลังจากที่เธอเดินไปได้เพียงแค่สองก้าว เว่ยหนานหลินก็เข้ามาประคองเธอเอาไว้อีกครั้ง หลิวถวนหยวนหันกลับไปมอง พลางสบตากับชายหนุ่มที่ยังคงไร้ความรู้สึกตรงหน้า
“ฉันเดินกลับเองได้…”
“ไปกันเถอะ! แผลเธอยังไม่หายดี” เว่ยหนานหลินยังคงประคองเธอเดินต่อไป หลิวถวนหยวนกะพริบตาปริบ ๆ
‘แม้ภายนอกของผู้ชายคนนี้จะดูแข็งกระด้างไปหน่อย แต่จริง ๆ แล้ว…ก็ใจดีเหมือนกันนะเนี่ย!’
หลิวถวนหยวนวางมือบนแขนของเขา ขณะที่เขาพยุงเธอเดินไปข้างหน้า ระหว่างทางหลิวถวนหยวนก็เหลือบไปมองสายตาที่หญิงสาวเ่าั้จ้องมองมาที่เธอ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เธอกลับรู้สึกว่าล้างแค้นได้สำเร็จ?
เธอกับเขาแต่งงานกันมาหลายเดือน แต่ก็ใช้ชีวิตในค่ายทหารอย่างไม่ราบรื่นเท่าไหร่นัก นอกจากนิสัยใจคอและปัญหาครอบครัวของตัวเธอเองแล้ว อีกเหตุผลที่สำคัญสุด ๆ เลยก็คือเว่ยหนานหลินไม่ยอมกลับบ้าน ไหนเลยจะมาเดินเล่นกับเธออย่างนี้!
แต่พอมาดูตอนนี้ เว่ยหนานหลินไม่เพียงแต่ช่วยเธอจองห้องน้ำ แต่ยังคอยประคองเธอกลับบ้านอย่างทะนุถนอม และไม่ว่าจะเป็เพราะเห็นแก่ลูก หรือเพราะว่าเขาไม่อยากหย่าร้าง เหตุก็เพราะเกรงว่าจะกระทบหน้าที่การงาน นู่น นี่ นั่น แต่อย่างน้อยในสายตาของผู้หญิงคนอื่น ๆ ในค่าย เว่ยหนานหลิน ก็ดูแลหลิวถวนหยวนอย่างดีเยี่ยม ดีกว่าผู้ชายส่วนใหญ่ในค่ายนี้เสียอีก
หลินม่านม่านถือกล่องยาเดินมาเห็นภาพตรงหน้าพอดี
"หนานหลิน!" หลินม่านม่านสูดหายใจเข้าลึก เธอพยายามทำสีหน้าให้เป็ปกติที่สุด ก่อนจะเอ่ยเรียกเขา
เดิมทีหลิวถวนหยวนก็รู้สึกเขินอายอยู่บ้างที่ต้องให้เว่ยหนานหลินมาช่วยประคองแบบนี้ แต่พอเห็นหลินม่านม่าน เธอก็ทำตัวอ่อนปวกเปียก ยิ่งซิ่งเข้าหาเว่ยหนานหลินหนักกว่าเดิม
เว่ยหนานหลินก้มลงมองเธอแวบหนึ่ง แววตาของเขาฉายแววแวบหนึ่งก่อนจะหายไป แต่เขาก็ไม่ได้ผลักหลิวถวนหยวนออก
"ฉันมาเปลี่ยนยาให้เธอน่ะ" หลินม่านม่านพูดพลางมองหลิวถวนหยวน "แผลน่าจะเกือบหายแล้วไม่ใช่เหรอ หรือว่าเกิดติดเชื้อเป็หนอง แล้วทำไมเดินต้องให้คนประคองด้วยล่ะ?" หลินม่านม่านก็ไม่ใช่คนโง่ คำพูดพวกนี้ชัดเจนว่าจงใจแดกดันหลิวถวนหยวนว่าแกล้งทำ
หลิวถวนหยวนยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันไปตอบอีกฝ่ายว่า "คุณหมอหลินคะ คุณยังไม่เคยมีลูกนี่คะ คุณเลยไม่รู้ว่า่นี้อาหารที่ฉันกินจืดชืดไปซะทุกอย่างเลย แถมยังไขมันเยอะอีก เลยทำให้ฉันท้องผูก ฉันนั่งยอง ๆ ในห้องน้ำตั้งนาน จนขาชาไปหมดแล้ว โชคดีนะคะที่หนานหลินมาพยุง ไม่งั้นระยะทางตั้งไกลขนาดนี้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะกลับมาเองยังไง" พูดจบก็ไม่ลืมส่งสายตาหวานฉ่ำให้สามี
หลินม่านม่านเห็นท่าทีของอีกฝ่ายก็เยาะเย้ยว่า "ผู้หญิงคนอื่นคลอดลูกเสร็จก็ต้องลุกขึ้นมาทำงานทำการกันหมดแล้ว เธอเองก็ไม่ได้ผอม ดูไม่น่าจะอ่อนแอขนาดนั้นมั้ง"
หลิวถวนหยวนหัวเราะพลางกล่าวว่า "คนอื่นคลอดลูกคนเดียว แต่ฉันคลอดตั้งสามคนเชียวนะคะ มันจะไปเหมือนกันได้ยังไงเล่า? หรือว่า… คุณหมอหลินเคยพบผู้หญิงที่คลอดลูกสามคนแล้วลุกเดินได้ทันทีเหรอคะ? อยู่ที่ไหนเหรอ พอดีฉันอยากไปขอคำแนะนำจากเธอบ้างว่าทำอย่างไรถึงฟื้นตัวได้เร็วขนาดนั้น จะได้ไม่ต้องให้คนมาคอยพยุงตลอดเวลา เดี๋ยวคนอื่นจะคิดว่าฉันแกล้งทำ!"
หลินม่านม่าน โกรธจนหูตาเหลือก หลายสิบปีแล้วที่โรงพยาบาลประจำอำเภอเพิ่งเจอแค่รายเดียว การคลอดลูกแฝดสามแบบนี้ ถึงขนาดจะถูกยกให้เป็กรณีตัวอย่างแล้ว จะไปหาอีกคนได้จากที่ไหนกัน?
หลิวถวนหยวน เอนตัวพิงร่างของเว่ยหนานหลินแล้วกระซิบกับเขาว่า "หนานหลิน ฉันปวดขามากเลย คุณช่วยนวดให้ฉันหน่อยได้ไหม?"
เว่ยหนานหลินมองหลิวถวนหยวนด้วยสายตาที่คมกริบอยู่แวบหนึ่ง
หลิวถวนหยวนหัวเราะคิกคัก คิดในใจว่า ‘ช่างเถอะ ผู้ชายคนนี้ดูท่าจะมีอารมณ์กับเขาขึ้นมาบ้างแล้ว คงไม่ได้เ็าอยู่ตลอดหรอก เอาเป็ว่าอย่าทำเกินไปดีกว่า!’
หลิวถวนหยวนลุกขึ้นยืน เธอกำลังจะเดินเอง แต่ไม่คาดคิดว่าเว่ยหนานหลินจะก้มตัวลงและอุ้มเธอขึ้นมาในทันที
หลิวถวนหยวนแทบจะร้องออกมาด้วยความใ เธอรีบโอบคอของเว่ยหนานหลินเอาไว้ และอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง มองเขาด้วยความสงสัย
เว่ยหนานหลินไม่ได้พูดอะไรมากมาย เพียงแค่อุ้มหลิวถวนหยวน เดินไปทางหอพักของกองทัพก็เท่านั้น
หลินม่านม่านในตอนนี้โกรธจนหน้าแดง เธอได้แต่ถือกล่องยาเดินตามหลังไป
ในห้อง เว่ยหนานหลินวางหลิวถวนหยวนลงบนเตียง ตอนนี้เ้าตัวน้อยทั้งสามกำลังเล่นกันเอง พลางกลอกตามองไปที่เว่ยหนานหลิน และหลิวถวนหยวน
“หนูน้อยทั้งสามคนนี้นี่ช่างน่ารักจริง ๆ!” หลินม่านม่าน มองลูกทั้งสามที่น่ารักน่าเอ็นดูจนแทบจะอดใจไม่ไหว เธอจึงเข้าไปเล่นด้วย
“ฮึก ฮึก!” จู่ ๆ ลูกคนโตก็ร้องไห้งอแงขึ้นมา ลูกคนโตเริ่มร้อง ลูกคนรองก็ร้องตามอู้อี้ ส่วนลูกคนเล็กก็ร้อง เสียงร้องประสานสามเสียงจึงเริ่มขึ้นอีกครั้ง
หลินม่านม่านรู้สึกผิด เธอมอง เว่ยหนานหลินที่กำลังรินน้ำให้เธอด้วยท่าทีทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะรีบโบกมือปฏิเสธ “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ พวกเด็ก ๆ เขาก็ร้องไห้กันขึ้นมาเอง”
หลิวถวนหยวน รีบเข้าไปกล่อม แต่จู่ ๆ ลูกคนโตก็หัวเราะออกมาส่วนเ้าตัวเล็กอีกสองคนนั้น ดูเหมือนจะยึดเอาพี่ใหญ่เป็หลักพี่ร้อง พวกเขาก็ร้อง พี่หัวเราะพวกเขาก็หัวเราะตาม
“คนแก่เขาว่า เด็กเล็ก ๆ มักจะมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นนะคะ ถ้าเด็กมองใครแล้วร้องไห้ แสดงว่าคนนั้นต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ๆ อ๊ะ! คุณหมอหลิน ่นี้คุณอยู่บ้านเถอะค่ะ ที่นี่คงไม่ต้องลำบากคุณหมอแล้ว ฉันเคยเรียนพยาบาลมาบ้าง เอาเป็ว่าคุณหมอทิ้งยาไว้ แล้วเดี๋ยวฉันทำแผลเองก็ได้ค่ะ!” หลิวถวนหยวนพูดพลางมองขึ้นมา
หลินม่านม่านรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เธอเองก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน เด็กทารกทั้งสามคนที่เพิ่งลืมตาดูโลกต่างพากันร้องไห้ตอนเห็นหน้าเธอ เธออดไม่ได้ที่จะลูบแขนตัวเองเบา ๆ ด้วยความขนลุก
“แต่แผลของเธออยู่…”
“ไม่ลำบากหรอกค่ะ ฉันมีสามีอยู่ด้วยแล้ว” หลิวถวนหยวนพูดพลางปรายตาไปมองที่เว่ยหนานหลิน อย่างมีเลศนัย
เว่ยหนานหลินที่กำลังรินน้ำอยู่ มือสั่นทำให้น้ำกระฉอกออกมา เขาจึงรีบหยิบผ้ามาเช็ด
หลิวถวนหยวนยกยิ้มมุมปาก พลางกล่าวต่อว่า "คุณเว่ย ชาก็ตื้น เหล้าก็เต็ม น้ำนี่ก็รินเต็มเกินไปหน่อย เดี๋ยวคนอื่นจะนึกว่าพวกเรารีบไล่แขกนะคะ!"
เมื่อเธอได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของหลินม่านม่านก็พลันซีดเผือด เธออดไม่ได้ที่จะกำมือแน่น พลางสบตาหลิวถวนหยวนแล้วพูดว่า
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ตอนนี้ฉันย้ายมาอยู่แถวนี้แล้ว ใกล้กันมากด้วย ถ้าจะแวะมาตอนเลิกงานก็ยังสะดวกอยู่ คุณคลอดลูกแฝดสามที่โรงพยาบาลประจำอำเภอของเรา ผู้อำนวยการเลยให้ฉันมาติดตามดูแล นี่ก็ถือเป็งานของฉันด้วย!"
หลินม่านม่านพูดยังไม่ทันจบ เสียงเด็กร้องไห้ก็ดังขึ้น ราวกับว่าเด็กน้อยคนโตเข้าใจในสิ่งที่พวกผู้ใหญ่กำลังพูด
2K
