"หรือว่าข้า ไปล่วงเกินผู้มีอำนาจใช่หรือไม่ "
ใช่เเล้ว วันนั่นเ้าถูกคนผู้นั้นทำร้าย ข้าไม่รู้หรอกว่า
คนผู้นั้น เป็ใคร ข้าเพียงเเต่เห็นว่าเขาเดินออกมา
จากจวนโจวหลังใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จเ้าน่าจะเคยเห็น
จวนหลังนั้นเเม้เเต่ ท่านเ้าเมืองยังมาขอเข้าพบ
ยังไม่ได้เข้าไปเลย หลังจากวันนั้นคนผู้นั้นก็สืบได้ว่า
เ้าเป็คนของข้า เเล้วเขาก็มาหาข้า
บอกว่า เ้าถูกเขาสังหารไปเเล้ว
"ชีวิตเ้าตั้งเเต่เกิดมาคงไม่เคยเดินทางไปเมืองหลวงสินะ
เเต่ข้าเคย เเละข้าก็สังเกตุเห็นชุดของคนผู้นั้น
เป็ชุดของ องครักษ์ในเมืองหลวงเเน่นอน "
ครั้งนี้เ้าทำเื่ใหญ่เสียเเล้ว เ้าเฟยหลง
เเต่ตอนนี้ เ้ากับยังมีชีวิตอยู่ ถ้าคนผู้นั้นรู้เข้า เ้าคิดว่าจจะเกิด
อะไร ขึ้นเล่า อาหลง
ข้าขอเตือน เ้าครั้งสุดท้าย บอกตำแหน่งดอกไม้นั้น
มาให้ข้า เเล้วข้าจะไม่บอกเื่ที่เ้ายังมีชีวิตอยู่ กับคนผู้นั้น
นายน้อยอู๋หยาง พูดข่มขู่ด้วยใบหน้ายกยิ้ม เยาะเย้ย เฟยหลง
"นายน้อยอู๋ ท่านมีเื่ จะบอกข้าเท่านี้ ใช่หรือไม่
ถ้างั้น ข้าขอตัวลา "
เเล้วนับตั้งเเต่วันนี้ข้าไม่ใช่คนของท่านอีกต่อไป
นายน้อยอู๋ ขอบคุณที่ดูเเลข้าตลอดมา
เฟยหลง คารวะเเล้วเตรียมตัวจะขึ้นไปบนเกวียน
ข้าให้เ้าไปได้เเล้ว งั้นหรือ
"นายน้อยอู๋ ท่านอย่าได้ข่มขู่ข้าให้มากนัก ตัวข้า
ก็รู้เื่ ของท่านมากมายเช่นกัน "
ต่อไปนี้ พวกเราต่างคนต่างอยู่ได้หรือไม่
ไปเถอะ อาเมิง
ขอรับ //
นายน้อยจัดการมันเลยหรือไม่ ลูกสมุนข้างกายรอคำสั่ง
"ไม่ต้อง ตรงนี้มีคนมากเกินไป เเล้วข้าก็มีวิธีดีๆจัดการ
มันเเล้ว พวกเ้ามานี่ เเล้วไปจัดการเื่นี้ให้ข้า
นายน้อยอู่ สั่งการเหล่าลูกน้องของเขา"
ระหว่างทาง เฟยหลงครุ่นคิด ถึงเื่ขององค์รักษ์ผู้นั้น
ในใจก็รู้สึกขอบคุณ คนผู้นั้นเหลือเกิน ที่ช่วยกำจัด
คนที่ชั่วร้าย อย่างเฟยหลงคนเก่า
เเต่ก็รู้สึกกังวลเื่จากนี้ เช่นกัน
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเขาจริงๆเเม่เเละน้องๆจะทำเช่นไร
ตั้งเเต่มาอยู่ในโลกใบนี้ ตัวเขาก็รู้สึกผูกพันธ์กับครอบครัวนี้
มากๆ เเล้วก็ย่าหลี่อีก
ไหนจะสตรีในคืนนั้นอีก เ้าเฟยหลงทำอะไรถึงขั้นไหนกันนะ
องค์รักษ์ถึงขั้น ต้องสังหารเฟยหลงเลย
"ท่านพี่ ท่านคิดอะไรอยู่"
จินเมิงเอ่ยถาม เมื่อเห็นเฟยหลงเงียบผิดปกติ
"จินเมิง เ้าว่าที่ผ่านมาข้าเป็คนเช่นไร"
ข้ารู้ ว่าเ้าคิดเช่นไร ไม่ต้องตอบข้าก็ได้
"อาเมิง ถ้าวันข้างหน้าเกิดอะไรขึ้นกับข้า
ข้าฝากแม่เเละน้องๆไว้กับเ้าได้หรือไม่"
!!พี่หลง เหตุใดท่านพูดเช่นนี้
"ข้ารู้ดี นายน้อยอู๋ ไม่จบเื่นี้เเน่นอนข้ารู้สึกว่า
จะมีเหตุการณ์ อะไรอีกเเน่นอน เ้ารับปากข้าได้ไหม
"ได้พี่หลง ข้ารับปาก "
ดี ขอบใจเ้ามาก เฟยหลงตบไปที่ไหล่ของจินเมิง
ทั้งคู่ไม่พูดไม่จา จนกระทั่ง ถึงหมู่บ้าน
""ท่านพี่ ท่านกลับมาเเล้ว เหตุใดไม่พาเฟยเทียนไปด้วย"
"เหมียว เสี่ยวไป๋"
ข้าไม่เห็นเ้านะสิ เสี่ยวเทียน มาช่วยหาหญ้าให้เ้าวัวสิ
ได้ขอรับ เ้าตัวเล็ก รีบวิ่งไปหาหญ้าทันที
"ป้าเซียง ท่านย่าอยู่ไหนขอรับ"
อาเมิง ย่าหลี่ อยู่หลังบ้านนั่นเเหละ เฝ้าดอกกุ้ยฮวาอยู่นะสิ
จินเมิง เดินเข้าไปหาย่าของเขา ที่กำลังนั่งมอง
ต้นไม้เล็กๆ พร้อมรอยยิ้ม
ท่านย่า ท่านทำอะไรอยู่หรือ
"ย่าก็เฝ้าดูเเลต้นไม้นะสิ เผื่อมีเเมลงเเละนก มาทำร้าย
จะทำเช่นไรเล่า อาเมิง
ว่าเเต่วันนี้ เ้าไปไหนกับอาหลงมาทั้งวันเลย
ท่านย่า ข้ามีอะไรจะให้ท่าน เเต่ท่านห้ามตื่นตระหนกนะขอรับ
"มีอะไรก็ว่ามา ย่าอยู่มาจนปานนี้เเล้ว มีอะไรที่ย่า
ไม่เคยเจออีกเล่า "
อาเมิง ส่งถุงผ้าให้ย่าของเขา
นี่เป็เงินที่ข้า หาได้วันนี้ขอรับ ข้าให้ท่าน
"เ้าเก็บ ไว้เถอะ ย่ายังพอมี "
ข้าเก็บไว้ บางส่วนเเล้วท่านย่า ส่วนนี้เป็ของท่าน
ท่านย่า ต่อไปท่านไม่ต้องไปรับจ้าง ถางหญ้าอีกเเล้ว
ข้าจะดูเเล ท่านเอง รอให้บ้านของป้าเซียงเสร็จก่อน
ข้าเอง ก็สร้างบ้านใหม่ให้ท่านเเช่นกัน
พูดจบ ย่าหลี่ก็เห็นจำนวนเงินในถุงผ้า มือที่สั่นเทา
จับตั๋วเงินตำลึง ปึกใหญ่ ที่ทั้งชีวิตไม่เคยเห็น
"อาเมิง เ้าเอาเงินมาจากที่ใด "
วันนี้พี่หลง พาข้าไปจุดที่ดอกกุ้ยฮวาขึ้นนะขรับ
พี่หลง บอกเก็บได้เท่าไร เงินก็จะเป็ของข้าขอรับ
"ได้อย่างไร เงินมากมายขนาดนี้"
ท่านย่า ท่านฟังข้านะ บนนั้นต่อให้เราไปเก็บอีกเป็เดือนๆ
ก็ไม่หมด ข้าเห็นมากับตา ท่านวางใจได้
"เยอะเพียงนั้น เชียวรึ " เ้าต้องขอบคุณอาหลงมากๆ
อาเมิงเข้าใจใช่ไหม เื่ที่ผ่านมาเเล้วเ้าอย่าได้คิดมาก
ขอรับ ท่านย่า ข้าไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นอีกต่อไปเเล้ว ขอรับ
"ไปเถอะ วันนี้ย่าจะทำของอร่อยให้เ้ากับอาหลงทาน"
ณ จวนโจวเมืองซีเป่ย บุรุษวัยกลางคนกำลังนั่งดื่มชา
พร้อมอ่านตำราในมือ
"ท่านอาจารย์ อีก2วันข้าจะเดินทางกลับเมืองหลวงเเล้วนะขอรับ"
บุรุษท่าทางทะนงองอาจกล่าว
อืม"ไปเถอะข้าขอใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ อยู่ที่นี้เเหละ
เ้ามีหน้าที่ ที่ต้องทำก็ไปเถอะ ตัวข้าไม่มีอะไรให้เ้าต้องห่วง
เห็นข้าดูเเลตัวเองไม่ได้รึ
"ไม่ใช่ ขอรับอาจารย์ ข้าเเค่อยากอยู่รับใช้ อาจารย์
เท่านั้นเอง "
ที่นี่ยังเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนเ้าคิดเช่นนั้นหรือไม่ "อาเฟิง
"สำหรับข้า เมืองนี้มีสิ่งสำคัญเพียงอย่างเดียวคือ
ที่นี้ทำให้ข้าได้พบกับท่าน อาจารย์"
เห้ออ เ้านี่นะ ทำเสียรสชาติ ชาหมด
ไปไป จะไปไหนก็ไปเถอะ มายืนปั้นหน้าเคร่งขึมอยู่ได้
อายุก็ยังไม่มาก ทำเป็ตาเเก่เช่นข้าไปได้
"ขอรับ ชายหนุ่มรับคำเเล้วเดินออกมา"
พวกเ้าดูเเล อาจารย์ให้ดี ชายหนุ่มสั่งบ่าวรับใช้ในจวน
ขอรับ/เ้าค่ะ
พร้อมกับเดินไปหาบุรุษข้างกาย"เื่นั้นเป็อย่างไรบ้าง"
เรียบร้อยเเล้วพี่เฟิง เเต่ดูท่าทางนายน้อยอู๋ผู้นั้น
ไม่เห็นจะรู้สึกเป็ห่วงคนของตัวเองซักเท่าไร เห็นบอกว่า
คนผู้นั้นจะเป็จะตายก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา
เเต่ตอนที่ข้าไปยังที่ ที่ท่านบอกข้าไม่เจอศพนะขอรับ
สงสัยสัตว์ป่า คงลากไปเเล้ว
"คงเป็เช่นนั้น"
"ช่างเถอะ คนเช่นนั้นตายไป เเผ่นดินก็สูงขึ้น"
เตรียมตัวอีก2วันเราจะกลับกันเเล้ว
กลับไปเ้ากับข้าก็คงโดนลงโทษอีกเป็เเน่
พี่เฟิงที่นี้เป็บ้านเกิดของท่านไม่ใช่รึ
เหตุใด ดูเหมือนท่านไม่ค่อยชอบที่นี้ซักเท่าไร
"ที่นี้สำหรับข้า ไม่มีความทรงจำดีดี เเม้เศษเสี้ยวถ้าไม่ใช่
ท่านอาจารย์ ้าที่จะมา ข้าไม่มีทางที่จะกลับมาเเน่อน"
ช
ายหนุ่ม พูดพร้อมมีใบหน้าเศร้าสร้อย
ช่างเถอะ เื่ของพี่เฟิงข้าไม่ได้อยากรู้หรอก
เดี๋ยวข้าไปเตรียมตัวก่อน
25K
