ไม่กี่วันให้หลังอาการบวมต่างๆ ค่อยดีขึ้น จี้หมัวมัวทำตามที่หลันหลันบอกไว้อย่างเคร่งครัด ถิงหลง ไป่จื่อ ถิงโม่หาน ถิงอู่ ถิงหลันและอนุหวังต่างมาเยี่ยมฮูหยินใหญ่ของจวนแทบทุกวันความสัมพันธ์ที่เคยห่างหายไปจึงค่อย ๆ กลับมาดีขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ท่านแม่ดูเหมือนอาการของท่านดีวันดีคืนอีกทั้งยังไม่มีฝีเกิดซ้ำอีกนะขอรับ”
“เื่นี้ต้องขอบใจหลันหลันหากไม่ได้นางข้าก็คง..”
หลันหลันที่ได้ยินกลิ่นดราม่าจึงหันไปทางจี้หมัวหมัวในทันทีบ่าวรับใช้มากอายุหยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะหันไปทางหลี่หยาง
“ฮูหยินใหญ่เ้าคะได้เวลาทานยาแล้วเ้าค่ะ”
จี้หมัวหมัวยื่นยาเม็ดรูปร่างหน้าตาประหลาดอีกทั้งยังมีสีสันแปลกตาให้หลี่หยางทุกคนต่างมองตามแล้วหันไปทางหลันหลันในทันที
“นี่คือยาอันใดกันพ่อไม่เคยเห็นมาก่อน”
“นี่คือยารักษาท่านย่าเ้าค่ะเพียงแค่ทานให้ตรงเวลาจนหมดท่านย่าก็จะหายจากการเ็ปและอาการทรมานอีกทั้งยังไม่กลับมาเป็ฝีอีกเ้าค่ะ”
“ถึงพ่อจะถามมากไปเ้าก็คงตอบได้เท่านี้ใช่หรือไม่”
เด็กหญิงยิ้มจนตาหยีแทนคำตอบถิงโม่หานและถิงอู่รู้สึกภูมิใจและชื่นชมในตัวน้องสาวของตนอยู่ไม่น้อย
“เช่นนั้นยามพวกเราเป็อะไรไปตอนนี้ก็มีน้องเล็กคอยดูแลแล้วใช่หรือไม่”
ถิงอู่เอ่ยขึ้นยิ้มๆ
“หากเป็พี่รองข้าจะทำให้ท้องร่วงวิ่งเข้าห้องน้ำจู๊ด ๆ เลยเ้าค่ะ”
“นี่เ้ากล้าแกล้งข้าเหรอ”
“แบร่ๆ”
หลันหลันแลบลิ้นใส่ถิงอู่ก่อนจะวิ่งไปหลบหลังมารดาของตนไป๋จื่อได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างจนใจในความซนของบุตรสาวตนทั้งสองหยุดไล่กันเมื่อถูกไป๋จื่อเอ็ดเบา ๆ
“ท่านแม่พรุ่งนี้ข้าหานเออร์และอู่เออร์จะเข้าวัง...”
“ท่านพ่อให้ข้าตามไปด้วยได้หรือไม่”
หลันหลันรีบเดินเข้าไปยืนเกาะแขนบิดาอย่างออดอ้อนในทันทีดวงตากลมโตส่งแววตาอ้อนวอนบิดาอย่างสุดกำลัง หญิงสาวมิเคยเข้าวังมาก่อนเมื่อชาติที่แล้วนางเคยเห็นวังหลวงผ่านสื่อโทรทัศน์หรือรูปภาพเท่านั้นในชาตินี้ถิงหลันมีบิดาที่เป็ถึงราชครู เคยร่วมเรียนกับองค์ฮ่องเต้เป็เพื่อนสนิทและยังเป็ที่ปรึกษาขององค์ฮ่องเต้จนเมื่อฮ่องเต้มีราชโอรสบิดาของนางก็ยังเป็อาจารย์สอนองค์รัชทายาทและองค์ชายทั้งหลายอีกด้วย
“เ้าจะไปได้อย่างไรกันที่นั่นไม่มีเื่อะไรน่าสนุกหรอกนะ”
ไป๋จื่อที่แม้จะรักลูกมากก็ตามแต่ก็มีเพียงนางที่มักจะคอยห้ามปรามมิให้ถิงหลันเอาแต่ใจมากจนเกินไปนั่นเอง
“วังหลวงออกกว้างใหญ่จะไม่มีที่ให้เด็กตัวเล็ก ๆอย่างข้าเดินชื่นชมบารมีขององค์ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันได้เลยหรือเ้าคะท่านแม่”
หลันหลันทำหน้างอง้ำไป๋จื่อที่กำลังจะพูดอะไรแต่กลับถูกถิงหลงห้ามไว้
“หากเ้าจะติดตามพ่อเข้าวังไปด้วยก็ได้แต่เ้าจะงอแงขอให้พ่อออกมาส่งเ้าก่อนเวลาหรือให้พี่ ๆของเ้าออกมาเล่นด้วยไม่ได้นะ เพราะทุกคนต่างมีหน้าที่ของตนเอง”
“เ้าค่ะลูกทราบแล้ว ขอบคุณท่านพ่อที่อนุญาต”
เด็กหญิงยิ้มแก้มปริจนน่าหมั่นไส้จึงถูกไป๋จื่อหยิกแก้มเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว
“ท่านแม่ข้าเย็บบบบ”
เสียงที่ออกมาของหลันหลันทำให้ทุกคนในห้องหัวเราะชอบใจหลังจากเยี่ยมย่าหลี่เสร็จหลันหลันถูกไป๋จื่อแยกตัวไปอบรมเื่มารยาทและการเข้าวังจนเย็นเด็กหญิงเดินกลับเรือนด้วยท่าทางหมดแรง
“หากข้ารู้นะว่าการเข้าวังต้องทนฟังท่านแม่อบรมนานขนาดนี้ข้าคงไม่ขอไปด้วยหรอก”
“คุณหนูก็ทราบมิใช่หรือคะว่าในวังหลวงนั้นมีสตรีและผู้คนมากหน้าหลายตาฮูหยินคงกลัวคุณหนูจะถูกใครรังแกเอาก็เป็ได้”
“ก็คงเป็ดั่งเช่นเ้าว่าข้าเหนื่อยแล้วอยากอาบน้ำ”
“เ้าค่ะ”
จางอี้รีบเข้าเรือนเพื่อเตรียมน้ำให้หลันหลันอาบก่อนที่คุณหนูของนางจะง่วงจนลืมตาไม่ขึ้น
เช้าวันใหม่หลันหลันตื่นเช้ากว่าปกติเด็กหญิงรีบทำธุระส่วนตัวก่อนจะเร่งไปเรือนตะวันออกเพื่อดูแผลของหลี่ฉางและร่วมทานอาหารเช้าที่นั่นเด็กหญิงเอ่ยลาท่านย่าแล้วจึงเดินออกไปรอบิดาและพี่ ๆ แต่เมื่อไปถึงประตูหน้าจวนก็พบว่าบิดาของนางและพี่ๆ มาถึงพอดีกับนาง
“หลันหลันคารวะท่านพ่อพี่ใหญ่ พี่รองเ้าค่ะ”
“มาครบแล้วก็ไปกันเถอะ”
หลันหลันได้นั่งรถม้าร่วมกับบิดาพี่ใหญ่และพี่รองของนางได้นั่งรถม้าอีกคัน ระหว่างทางเด็กหญิงแง้มหน้าต่างมองไปรอบๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ ถิงหลงที่นั่งอยู่อีกฝั่งมองบุตรสาวยิ้ม ๆ ‘นางโตไวจนข้าอดแปลกใจไม่ได้จริงๆ ’ ถิงหลงมองบุตรสาวด้วยสายตารักใคร่ไม่นานรถม้าได้หยุดลงก่อนคนขับรถม้าจะแจ้งว่าถึงประตูวังแล้วถิงหลงเดินลงจากรถม้าก่อนจะรอบุตรชายและบุตรสาวเดินมาจนครบแล้วจึงเดินเข้าประตูวังไปโดยมิได้ให้บ่าวรับใช้ติดตามเข้าไปด้วย
“คารวะราชครูถิงคุณชายใหญ่ถิง คุณชายรองถิงและ...”
“คารวะกงกงข้าเป็บุตรีราชครูถิงเ้าค่ะ”
“เสียมารยาทแล้วๆข้าแซ่ฉุย เรียกฉุยกงกงก็ได้”
“เ้าค่ะฉุยกงกง”
“เชิญฉุยกงกงนำทางพวกเขาไปเถอะ ข้าจะเข้าเฝ้าฮ่องเต้ หลันหลันเ้าตามฉุยกงกงไปนะ”
“เ้าค่ะท่านพ่อ”
เมื่อมองดูแล้วฉุยกงกงน่าจะอายุไม่เกินสามสิบแต่สายตาที่แหลมคมของเขาแอบพิจารณาหลันหลันอยู่เงียบๆ แม้หลันหลันจะรู้ตัวแต่กลับแสร้งทำเป็ไม่รู้ไม่เห็นฉุยกงกงคำนับถิงหลงก่อนจะเชิญสามพี่น้องตระกูลถิงให้ตามตนไป ฉุยกงกงพาทั้งสามเดินลัดเลาะไปตามทางที่คดเคี้ยวซักพักจึงได้หยุดลง
“คุณหนูถิงตรงนี้เป็สวนพฤกษาของวังหลวงที่นี่ค่อนข้างงดงามแต่กลับมิค่อยมีคนในราชวงศ์หรือใครเดินมาทางนี้มากนักจึงเหมาะแก่การมานั่งพักผ่อน”
“ขอบคุณฉุยกงกง”
เด็กหญิงเอ่ยขอบคุณฉุยกงกง
“เ้าอยู่ได้ใช่หรือไม่”
“หากไม่มีอะไรมากพี่จะขอองค์ชายมาเล่นกับเ้า”
ถิงโม่หานและถิงอู่เอ่ยกับหลันหลันอย่างห่วงใยเด็กหญิงยิ้มให้พี่ชายของตนอย่างน่ารัก
“ข้าอยู่ได้เ้าค่ะท่านพี่ไม่ต้องเป็ห่วง”
เมื่อเห็นหลันหลันรับปากเป็มั่นเป็เหมาะพวกเขาจึงตัดใจเดินตามฉุยกงกงไปเด็กหญิงมองตามฉุยกงกงที่พาพี่ใหญ่และพี่รองของนางหายไปตามทางก่อนจะถอนหายใจเบา ๆและเดินเข้าไปในสวนนั้น
สวนนี้กว้างใญ่และสวยงามอย่างที่ฉุยกงกงกล่าวมาจริงๆ ด้านข้างมีูเาจำลอง มีต้นหลิวที่ตอนนี้ปลิวไหวไปตามลมกลางสวนมีสระบัวที่เขียวชอุ่มและมีศาลากลางน้ำตามแบบฉบับที่หญิงสาวเคยเห็นในรูปภาพมาก่อน
“นับว่าไม่เสียแรงที่ขอตามมา”
หลันหลันเอ่ยกับตัวเองหญิงสาวนึกสนุกเดินไปใกล้ ๆ สระบัวเพื่อมองหาเื่สนุกทำ
“ตู้มมม”
ขณะนั้นเองนางกลับได้ยินเสียงของตกน้ำไม่ไกลจากที่นางอยู่หลันหลันจึงรีบลุกขึ้นและตามหาที่มาของต้นเสียงนั้นทันที
825
