Whisper เพื่อนไม่จริง
ตอนที่ 2 คำอ้อนวอน
เ้าของร้านอาหารกึ่งผับ ‘นักรบพบรัก’ กำลังนั่งหน้าบูดอยู่ภายในร้านที่ตอนนี้มีสมาชิกประกอบไปด้วยบรรดาเพื่อนของเ้าของร้านที่มานั่งให้กำลังใจกันพรึบพรับ ตอนนี้เข็มสั้นของนาฬิกายังไม่พ้นเลขสี่ แสงแดดยังร้อนเปรี้ยงช่วยแสดงออกว่ายังไม่ถึงเวลาเปิดร้าน
“พวกมึงมาทำไม”
“ก็เตยบอกมึงเหงา” คุณ หรือแทนคุณตอบคำถามหน้าตาย เขาเป็เกย์หนุ่มผู้จู้จี้จุกจิกเล่าสารพัดเื่ให้เตยหอมฟังเมื่อวานนี้จนทำให้เธอต้องวิ่งแจ้นมาปลอบใจเ้าของร้านเพื่อนรักในยามตีสามและจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้นอน…
“กูเปล่า”
“มึงแม่งปากแข็ง กูจะไม่ให้เตยมาอยู่เป็เพื่อนมึงละ” ขิงทำท่าจะล็อคคอหนึ่งในเพื่อนสาวคนสนิทแล้วลากออกไปจากร้าน แต่ไม่ทันหนุ่มตี๋เ้าของร้านที่มือไวกว่าคว้าหญิงสาวเอาไว้แล้วยึดแขนแ่า
“มึงจะไปไหนก็ได้ แต่เตยจะอยู่เป็เพื่อนกู”
“แหนะ ดูพูดจาเข้า กูเป็เตยก็คือคิดว่าจีบละ” เกดหรือการะเกดแสยะยิ้มร้ายๆ หน้าตาราวคนรู้ทัน
เตยหอมสะบัดหลุดจากทั้งนักรบและขิงได้ในที่สุดก่อนจะโวยวาย
“พวกมึงสามคนมาช่วยรบหรืออยากได้อะไรวะ และมึงอะ ชอบพูดแบบนี้ไอ้เกด กูกับรบเป็เพื่อนสนิทว้อย! สนิทจนวันตายอะ”
นักรบยิ้มนิดนึง ในแววตามองไปที่เตยหอมแบบอบอุ่น การะเกดยักไหล่แต่ก็ยังคงมองทั้งคู่เพราะไอ้คู่นี้เป็แบบนี้มาตั้งนานมากแล้ว อาจจะนานกว่าตอนที่พวกเขาทั้งห้าคนเจอกันตอนปีหนึ่งด้วยซ้ำ
“แล้วว่าแต่ คราวนี้เตยจะทำไง ดูช้ำรักกว่ารอบที่แล้วอีก” คุณหันไปถามเพื่อนสาว
“กูยังไม่ได้คิด” เตยเงียบไปแป๊บนึงก่อนจะโพล่งขึ้นมาตาวาว
“ไปเที่ยวกับเตยมั้ยรบ ฝากร้านกับมันสามตัวนี้แหละ และไปญี่ปุ่นกับเตย!”
บุคคลอีกสี่คนที่เหลือหน้าเหวอ เพราะต่างมีภาระหน้าที่การงานกันล้นมือ ไม่เหมือนสาวเ้าที่เป็คนเอ่ย ก็เธอน่ะเป็ลูกเ้าของอู่ซ่อมรถ มีหน้าที่กึ่งบัญชีและเสมียนที่จะลางานเมื่อไหร่ก็ได้เพราะมีคนงานทำแทนได้ตลอดเวลา…
“ไปกับเตยนะรบนะ น้า…” เสียงหวานออดอ้อนอย่างผิดปกติ แม้เตยหอมจะเป็ผู้หญิงที่ดูเป็คุณหนูสุดๆ แต่ยังไงเธอก็เป็ลูกของเฮียโป้งอู่ซ่อมรถ ณ บางใหญ่ รถเธอก็ซ่อมได้ หลอดไฟเธอก็ปีนเปลี่ยนเองได้ ปกติเธอเข้มแข็งเกินตัวเล็กๆ ของตัวเอง และเธอทำตัวอ่อนหวานไม่ค่อยบ่อยนัก คือถ้าทำก็แสดงว่าผิดปกติประมาณนึง
“ไม่เอา รบไม่ไป เตยไปของเตยคนเดียวได้ออกจะบ่อย”
“ก็ปกติรบไม่ทำหน้าเศร้า เตยก็ไปคนเดียวได้ แต่ตอนนี้รบทำตัวเศร้าอะ เตยเป็ห่วง มันทำให้เตยเที่ยวไม่สนุก สามคนนั้นก็รับปากแล้วอะ เหลือแค่รบเนี่ย เพราะฉะนั้นเพื่อให้เตยเที่ยวหนุกๆ รบต้องไปกับเตย!”
หลังจากที่เข่นเขี้ยวจนเพื่อนอีกสามคน คือ ขิง แทนคุณ และเกด ยอมตกลงที่ผลัดกันมาเฝ้าร้านให้เป็เวลาสิบวันตามกำหนดการไปโอซาก้า-นารา-เกียวโตของเตยหอมเมื่อวานนี้ หลังจากที่ตื่นมาตอนสิบเอ็ดโมง ทั้งที่นอนั้แ่สามทุ่ม เพราะเธอดันอดนอนตอน่วันก่อนที่เธอแจ้นไปปลอบใจเพื่อนรักตอนตีสามทำให้นอนไม่พอจนตื่นสายแบบนี้ แต่ทันทีที่ตื่นเตยหอมก็รีบโทรหานักรบและไม่ยอมวางสายมาเกือบชั่วโมงแล้ว
คือถ้าเป็คนอื่นนักรบก็จะด่า หรือไม่ก็อาจจะกดตัดสายทิ้งไปนานแล้วล่ะ
ขณะที่กำลังลังเลว่าจะยอมใจอ่อนกับเ้าหล่อนดีหรือไม่ มือถือในมือก็มีสายซ้อนขึ้นมาอีกสาย จนเขาต้องผละออกดู
สายที่เรียกเข้า -บี๋-
หัวใจของนักรบแกว่งแรงมาก ถ้าอธิบายให้เป็ภาพก็คือร่วงหล่นไปที่ปลายเท้าอย่างรวดเร็ว เพราะชื่อที่เป็สายเรียกเข้ามาก็คือคนที่ทำให้เขาทุกข์ทรมานมากใน่นี้ …น้องอิงฟ้า
“เตย… ฟ้าโทรมา…” เสียงของชายหนุ่มสั่นระริก
“ยัยนั่นจะโทรมาทำไมวะ”
“…”
“รบ…”
เขาไม่สามารถพูดตอบอะไรได้ เหมือนจู่ๆ เขาก็ไม่รู้วิธีออกเสียงเป็คำพูด
“รบไม่ตอบอีกแล้ว”
“…”
“ถ้าไม่โอเคอะ ก็แค่โยนโทรศัพท์ทิ้งไป”
“…”
“เดี๋ยวพรุ่งนี้เราซื้อใหม่ให้… รบได้ยินหรือเปล่า? โยนไปเลย ให้แม่งพังไปเลย!”
1K
