Sea xx La-ongfong 2
“มึง เด็กใหม่สวยว่ะ”
“อือ”
“เขามองมาทางเราด้วยว่ะ”
“...”
“เชี่ย เขาเดินมาทางนี้”
“ขอโทษนะคะ ขอนั่งด้วยได้ไหม”
และนั่นคงเป็ที่มาของการได้เพื่อนใหม่มานั่งเรียนด้วย พวกผู้ชายตื่นเต้นไม่น้อยที่มีคนสวย ๆ มานั่งด้วย ฉันช้อยแล้วก็พลิ้วไม่อะไรมากก็แค่แนะนำตัวสั้น ๆ พออาจารย์ปล่อยคลาสเสียงคนสวยก็ถามนั่นถามนี่ซีไม่หยุด กระทั่งไปทานข้าวเธอก็ขอมาด้วย กระวานเปลี่ยนมาเดินข้าง ๆ ฉันพร้อมกับช้อยและพลิ้ว เทคกับเตอร์กอดคอกันเดินนำไปแล้วเรียบร้อย ส่วนเพื่อนใหม่และซีเดินคุยกันอยู่ด้านหลัง หึ คงถูกใจเขาล่ะเพื่อนใหม่สวยขนาดนั้น สเปคเขาเลย
“ไปร้านเดิมปะ” ช้อยถาม
“ร้านเดิม ๆ เจอกันที่ร้าน ซีให้...”
“เราไปกับเทค” ฉันเอ่ยขัดประโยคของช้อย เพื่อนมองฉันดุ ๆ แต่พอถูกอ้อนเข้าหน่อยก็ยอม ฉันรีบเดินเข้าไปบอกเทคทันทีว่าจะไปด้วย
“เทค! เราขอติดรถไปด้วย ทานข้าวกัน”
“เออ ๆ มาเลย พวกนั้นมันบอกจะไปกับไอ้วาน”
“เรากลัวเทคเหงาเลยจะไปด้วย”
“เออให้จริง มาไอ้น้องพี่จะพาซิ่ง” เทคเดินนำไปที่รถ เทคน่ะมีแฟนแล้ว ที่สำคัญแฟนมันน่ะน้องรหัสฉันเอง ทีแรกก็ไม่รู้เพราะสองคนนี้ไม่ได้บอกใคร มารู้ตอนที่ฉันเลี้ยงสายแล้วเทคมารับน้องนั่นแหละ
“มันดูไม่โอเคเลยเนอะว่าไหม เพื่อนใหม่น่ะ” จู่ ๆ เทคก็เอ่ยขึ้นเมื่อเราขึ้นรถมาได้สักพัก เทคพูดเื่เพื่อนใหม่ตอนที่รถของซีขับมาจอดข้าง ๆ ระหว่างที่ติดไฟแดง
“หือ? ยังไง”
“ไม่รู้สิ เหมือนจะเข้าหาแค่ไอ้ซีคนเดียว พวกเราแค่แบบแนะนำตัวไปเขาก็ไม่ค่อยอยากคุยนะ ยิ้มแบบฝืน ๆ แล้วก็คุยแค่กับไอ้ซี”
“เขาคงยังไม่คุ้นล่ะมั้ง” ฉันเองก็ไม่รู้จะพูดยังไง เพราะไม่ได้รู้จักเพื่อนใหม่แบบจริง ๆ จัง ๆ
“เดี๋ยวก็ออกลายคนแบบนี้”
“ว่าแต่เพื่อนใหม่ชื่ออะไรนะ” ฉันถามเมื่อเรามาถึงร้านอาหารกันแล้ว ร้านตามสั่งร้านโปรดของเราสั่งได้ตามที่ใจ้า
“จำไม่ได้ว่ะ ไม่อยากจำ” เทคยักไหล่ไม่ใส่ใจ เดินนำไปที่โต๊ะ เท้าฉันชะงักไปเล็กน้อยเมื่อที่นั่งประจำถูกแทนด้วยร่างบางสุดแสนเซ็กซี่ของเพื่อนใหม่ ไม่เป็ไรหรอกฉันนั่งที่มุมด้านนอกก็ได้ไม่เป็ไร เพื่อนมองอย่างเป็ห่วงเมื่อเห็นฉันนั่งที่เก้าอี้ตัวมุมด้านนอก
“นั่งได้ไหม” ช้อยกระซิบถาม
“ได้สิ” ฉันตอบ เขียนเมนูลงแผ่นกระดาษ กะเพราคะน้าหมูสับ เมนูที่ฉันชอบทานอีกเมนูหนึ่ง
“เปลี่ยนที่กันไหม เดี๋ยวคนก็เดินไปมา” ช้อยเสนอ แต่ฉันปฏิเสธ
“จะทำให้ยุ่งยากทำไมเล่า นั่งได้ ๆ ไม่ต้องห่วง” ที่ไม่ชอบนั่งมุมนี้เป็เพราะว่าเวลามีคนเดินผ่านไปมา บางทีก็บังเอิญชนบางทีก็ตั้งใจชนนึกออกปะ นั่นแหละฉันน่ะผิวมันแบบบางเกินไปชนนิดหน่อยก็ช้ำเป็มันวงม่วง ๆ แล้วก็นานกว่าจะหายเวลาไปไหนถ้ามีมุมด้านในติดผนังเพื่อนก็จะให้เข้าไปนั่งลดการประทะของฉันและคนรอบข้าง มันห่วงกันนั่นแหละฉันรู้
“ทุกคนเวลาคุยงานกันคุยกันผ่านไหนเหรอ เราขอเข้ากลุ่มด้วยได้ปะ” เพื่อนใหม่ที่ตอนนี้ฉันเองก็ยังจำชื่อไม่ได้เอ่ยถามเสียงหวาน
“มีกลุ่มไลน์กันน่ะ แอดพลิ้วก็ได้เดี๋ยวให้พลิ้วดึงเข้า”
“ให้ซีดึงเข้าได้ปะ เราเพิ่งแอดกับซีมา”
“ได้แล้วแต่” เทคเป็คนตอบ
“เทคพูดดี ๆ ” ซีดุเทคเสียงเข้ม เทคมันเงียบเมินซีหันกลับมาคุยกับฉันเื่วันเกิดแฟนมันที่ใกล้จะมาถึง ฉันก็คุยกับเพื่อนบ้างแต่พออาหารมาฉันก็ทานอย่างไม่สนใจอะไรก็ทานปกตินั่นแหละ ฉันอยู่กับของอร่อยก็จะมีความสุขมากที่สุดและ...
“ขอโทษครับ”
“ไม่เป็ไรค่ะ” ฉันส่งยิ้มให้คนที่เดินชน่แขนและแผ่นหลัง เดินยังไงให้ชนหลังฉันแบบนี้กัน ตั้งใจหรอกเหรอ? หรือยังไง
“เออ งานที่อาจารย์สั่งจับคู่ทำอะ ใครคู่ใคร” ช้อยถามระหว่างทานข้าว
“เราขอคู่ซีนะ” เสียงของเพื่อนใหม่ที่ชื่อแก้วเอ่ยทันทีที่ช้อยพูดจบ ฉันมองหน้าซีนิ่ง ๆ เขาก็นิ่งเหมือนกันแต่ไม่ได้มองฉันเขากลับมองเพื่อนใหม่แทน ได้ ยังไงก็ได้
“เราคู่แกนะ” ฉันกระซิบบอกช้อย กลุ่มเราเคยมีเจ็ดคน ช้อยมักจะบอกว่าขอไปหาคู่หนุ่ม ๆ เวลาจับคู่และทุกคนจะลงตัวฉันจะได้คู่กับซี แต่ครั้งนี้...
“อือ เดี๋ยวค่อยคุยกัน” ช้อยบอก เราทานข้าวกันเสร็จก็แยกย้ายกันกลับ ไม่ได้สนใจคนที่เป็เพื่อนใหม่และเพื่อนเก่าที่ติดเพื่อนใหม่ เทคมาส่งที่คอนโดแล้วกลับไป พอถึงห้องฉันก็ซักเสื้อผ้าไว้ เอาชุดที่เพิ่งซักแล้วแห้งมารีด ๆ ไว้ก่อนจะเอาไปแขวนไว้ที่ตู้เสื้อผ้า ตอนนี้บ่ายสี่โมงเย็นแล้วโทรศัพท์สั่นถี่จากบทสนทนาของเพื่อนในไลน์กลุ่มใหญ่ เตอร์ชวนไปทานข้าว พอซีตอบว่าไปแก้วก็บอกว่าขอไปด้วยทันที และไลน์ที่มีแค่สาว ๆ ก็ดังมาให้ได้ยินทันทีเช่นเดียวกัน ช้อยบอกว่าไม่ไปไม่ชอบเพื่อนใหม่ พลิ้วเองก็ด้วย ส่วนฉันเองก็ไม่อยากไปอยู่แล้วเลยเข้าไปตอบว่าพวกเราไม่ไปเพราะยังอิ่มอยู่ ทั้งเทคทั้งกระวานส่งแชทแยกเข้ามาอย่างงอน ๆ ว่าพวกฉันทิ้งพวกมัน สิบห้านาทีต่อมาก็มีกลุ่มไลน์เพิ่มเป็กลุ่มที่มีทุกคนยกเว้นซีและแก้ว
Ter :: พวกแกมันร้าย
Take :: ทิ้งพวกกู!
กระวานครับแม่ :: กูไม่อยากกินแล้วแม่ง นั่งเบียดกันจนจะได้เสียกันอยู่ละ
แม่ช้อย :: กูไม่ชอบ!
แม่ช้อย :: ชวนคุยก็ไม่อยากตอบ จะคุยแต่กับไอ้ซี
ลูกพลิ้ว :: จริง มองจิกกูซะ ตอนที่ร้านข้าวอะก็บอกแล้วว่าฟองมันนั่งตรงนั้นแต่ก็ยังจะนั่งแล้วยังทำเป็คุยกับซี
ลูกพลิ้ว :: ซีแม่งก็ไม่พูดอะไร รู้ทั้งรู้
ลูกพลิ้ว :: บอกเลยนะ ถ้าร้ายมากูไม่ยอม!
แม่ช้อย :: เหมือนกัน
Ter :: รู้ละทำไมพวกแกไม่มา
Take :: เห็นพวกแกยิ้ม ๆ แต่ข้างในคือเดือดเลยอะ ไม่คุยไม่รู้เลยนะว่าไม่ชอบเขา
La-OngFong :: ใจเย็น เขาอาจจะยังไม่ชิน อย่าไปตั้งแง่เยอะ ดูไปก่อนให้เขาปรับตัว
กระวานครับแม่ :: เชื่อสิแกคงไม่อยากใจเย็น ถ้ามาได้ยินตอนนี้
แม่ช้อย :: อะไร?
กระวานครับแม่ :: sent voice
แม่ช้อย :: พวกกูไปทำอะไรอย่างนั้นตอนไหน มีแค่มันนั่นแหละที่ไม่อยากคุยกับพวกกู คุยด้วยก็ไม่ยอมตอบ ถ้าตอบก็แบบผ่านไป สุดท้ายหันไปออเซาะไอ้ซี แม่ง!!
La-OngFong :: ใจเย็นแม่ มาหานี่มา ซื้ออะไรมากินด้วยกัน มาค้างด้วยกันพี่ดาวเอาผลไม้มาให้เยอะมาก
แม่ช้อย :: อีกยี่สิบนาทีถึง
ลูกพลิ้ว :: มารับด้วย
แม่ช้อย :: ดิล ส่วนพวกมึง โชคดีแล้วกัน มีอะไรจะบ่นก็บ่นทิ้งไว้เลยเดี๋ยวมาตอบ
ประโชคที่กระวานส่งเข้ามาทำให้ฉันไม่พอใจมากเลยทีเดียว เสียงของแก้วบอกว่า
‘ฟองกับคนอื่น ๆ ดูไม่ชอบแก้วเลยค่ะซี พวกเขาไม่พอใจอะไรแก้วหรือเปล่า’
‘ไม่หรอก อย่าคิดมากเลย’
‘แต่ฟองมองแก้วแบบไม่พอใจเลยนะคะ ถ้าเกิดฟองไม่ชอบแก้วจริง ๆ คนอื่น ๆ ก็คงไม่ชอบ แบบนี้แก้วกับซีจะยังคุยกันได้ใช่ไหม’
หึ อยากคุยกันถึงไหนก็คุยเลยจ๊ะ จะมาใส่ร้ายกันแบบนี้มันไปกันไม่รอดหรอกฉันบอกเลย แล้วซีน่ะถ้าเขาพูดแค่นั้นแล้วเชื่อก็พอ ไม่ต้องมาเป็เพื่อนกันอีก อยู่ด้วยกันมาก็นานรู้ไส้รู้พุงกันหมดถ้าเชื่อก็พอฉันจะไม่คุยด้วยแล้ว ฉันรู้ว่าแก้วตรงกับสเปคที่เขาชอบไม่ก็อาจจะถูกใจ เลยแสดงออกชัดเจนว่าสนใจ สิ่งที่อยู่ในใจฉันเขาไม่เคยรู้แล้วถ้าเขาทำแบบนี้ฉันจะมีสิทธิ์อะไรไปโกรธล่ะจริงไหม เป็แค่เพื่อนเท่านั้น
ช้อยและพลิ้วมาถึงห้องในเวลาต่อมาพร้อมกับของสด เพื่อนส่งไลน์มาบอกแล้วว่าจะทำชาบูฉันเลยเตรียมของไว้ให้หมดแล้ว เรานั่งล้อมกันที่โต๊ะทานข้าวระหว่างรอน้ำเดือดช้อยก็ไลฟ์ในไอจีไปพรางเพราะช้อยเป็เด็กกิจกรรมเลยทำให้มีคนติดตามเยอะ
“ชวนสิชวน ไม่ชวนแกกินข้าวแล้วเตอร์” ช้อยตอบคอมเม้นของเตอร์ที่ส่งเข้ามา ตอนนี้ทุ่มครึ่งแล้วเตอร์ที่ไปทานข้าวข้างนอกก็น่าจะกลับกันแล้วเพราะทั้งเตอร์ เทค กระวานแล้วก็ซีเข้ามาคอมเม้นกันอย่างต่อเนื่องสลับกับแฟนคลับของช้อย แต่ช้อยอ่านข้ามคอมเม้นของซีไม่ตอบแต่ตอบเพื่อนคนอื่น
“ทำไมพี่ฟองกินแค่ผักชี มันชอบผักชีถ้าไปร้านชาบูที่ไหนแล้วผักทีหมดเดินมาที่โต๊ะช้อยนะคะ ฟองมันไปยกมาทั้งถาด” ช้อยแซวขำ ๆ เมื่อมีแฟนคลับเอ่ยถาม
“เทค มึงกินข้าวแล้วไม่ต้องมา”
“วันนี้สาว ๆ จะอยู่ด้วยกัน” ช้อยตอบคอมเม้นด้วย ตักหมูในหม้อไปทานด้วย พลิ้วนี่นั่งอ่านคอมเม้นผ่านโทรศัพท์ตัวเอง ส่วนฉัน ไม่ได้ใกล้โทรศัพท์เลย
“พี่ช้อยถามน้องฟองให้หน่อยว่ามีผลไม้มาขายอีกไหม มีไหมฟอง” ช้อยหันมามอง หน้าจอโทรศัพท์ที่ตั้งอยู่สามารถจับภาพพวกเราได้หมดทั้งสามคนเลย
“มีแต่แปรรูปแล้วค่ะ เดี๋ยวเอามาให้ดู” ฉันคีบผักชีม้วน ๆ ใส่ปากแล้วเดินไปเปิดกล่องพัสดุกล่องใหญ่ที่พี่ดาวเพิ่งส่งมาให้ เป็ผลไม้แปรรูปล็อตใหม่ที่เตรียมส่งออก ฉันจะได้แบบนี้ทุกเดือนอยู่แล้วล่ะมันเยอะเกินไปบางทีก็ไลฟ์ขายซะเลย ใกล้คอนโดส่งฟรี เพราะปั่นจักรยานไปส่ง อิอิ สนุกมากเลยนะ
“ทำไมแขนน้องฟองช้ำ อ๋อ ตอนไปทานข้าวมีคนเดินชนค่ะ ผิวฟองช้ำง่ายไม่ต้องห่วงนะคะ” ฉันที่มองหน้าจอโทรศัพท์พอดี พอเห็นข้อความเลยอ่านและตอบ
“มีอันนี้ค่ะ มีใครสนใจไหมคะ” ฉันโน้มเข้าใกล้หน้าจอโชว์ถุงขนมให้คนดูได้เห็น
“มีคนสนใจเยอะเลย เดี๋ยวขอเวลาทานข้าวก่อนนะคะแล้วจะไลฟ์ขายในไอจีฟองนะ” ฉันบอกทุกคนแล้วกลับมานั่งทานชาบูต่อ กว่าจะทานข้าวเสร็จก็เกือบสามทุ่ม เราทำความสะอาดอุปกรณ์และสลับกันเข้าไปอาบน้ำสระผม เสร็จแล้วก็ออกมานั่งที่ห้องรับแขกเพื่อไฟล์ขายขนม มันมีเยอะมากจริง ๆ นะ สองกล่องใหญ่ ๆ เลย พี่ดาวให้เอามาให้เพื่อน ๆ ด้วยเลยส่งมาเยอะ
“มาแล้ว ๆ ค่า วันนี้ช้อยจะเป็แม่ค้าเอง เพราะฟองมันยังทานขนมไม่เสร็จ”
“มีโปรไหม? เหมือนเดิมเลยค่ะ สามส่งฟรี ห้าแถมหนึ่ง เหมาหมดแถมแม่ค้า” ช้อยว่าขำ ๆ ฉันนั่งอ่านคอมเม้นหลังโทรศัพท์ใช้โทรศัพท์ช้อยอ่านน่ะ พลิ้วเตรียมล็อคออเดอร์ ที่ให้เพื่อนช่วยคือมีค่าเหนื่อยอยู่แล้วไม่ได้ใช้แรงงานเพื่อนฟรีหรอกนะ
“เหลือให้ไหม นี่ยังไม่นอนกันอีกเหรอเนี่ย เดี๋ยวพรุ่งนี้เอาไปให้”
“มาค่ะเริ่มเลย วันนี้มีคละมานะคะ มีส้ม องุ่น ฝรั่ง มะม่วงด้วย อันนี้แปรรูปแล้วนะคะ” ระหว่างที่ช้อยกำลังขาย ไลน์กลุ่มใหญ่ของเพื่อน ๆ ก็มีข้อความเข้าไม่หยุด เป็ข้อความดีใจจากเตอร์พร้อมกับข้อความที่ถูกแคปมาจากไลน์กลุ่มเรียนวิชาของวันพรุ่งนี้
Ter :: หยุดว้อยยย พรุ่งนี้งดคลาส
Take :: ์ของกู
แม่ช้อย :: เย้!! เราจะได้ไม่ต้องตื่นเช้า
ฉันใช้ไลน์ช้อยตอบเพื่อนในกลุ่ม เพราะโทรศัพท์ตัวเองไม่ว่าง ช้อยอนุญาตแล้วนะแอบส่งซิกก่อนตอบแล้ว
แม่ช้อย :: ใช่แล้ว
กระวานครับแม่ :: ว่าแล้ว อยากไปหาว่ะ ไปเล่นด้วยได้ปะ
แม่ช้อย :: จะมาเมาอะดิ
กระวานครับแม่ :: ไม่ใช่เหอะ จะไปช่วยขายของ
Sea :: อีกสิบห้านาทีถึง
แม่ช้อย :: ไม่ต้องมา
Sea :: ทำไม
แม่ช้อย :: มันไม่มีอะไรทำ ไม่ต้องมา
Keaw :: ซีไปไหนคะ ดึกแล้วนะ
ข้อความขอแก้วเด้งเข้ามา ฉันกดออกทันทีไม่ตอบอะไรใครอีกก่อนจะเข้าไปช่วยช้อยขายของ คอมเม้นรัวเร็วมากตอนที่ฉันเข้ามาอ่านกันไม่ทันเดียวกัน แต่มันก็สนุกดีนะที่ได้ทำอะไรแบบนี้
===============
กรี๊ด!! วิ่งหลบมีดที่คนอ่านปามา อย่าเพิ่งมาเผาบ้านนากันนะคะ อย่าเพิ้งงงงง
![[นิยายแปล] ดินแดนลึกลับอันเป็นตำนาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1599018788_87246398.webp)
469
