ผ่านไปหลายเดือนหลังจากการหายตัวไปของดาริน ข่าวลือเกี่ยวกับเื่เล่าประจำโรงเรียงและดารินค่อยๆ จางหายไปจากผู้คนในโรงเรียนแต่ไม่ใช่กับผม ผมยังคงรอคอยกระทู้ของดารินและคำพูดของเธอที่บอกไว้ว่าจะออกมาจากที่นั้นให้ได้ แม้ว่าจะไม่มีใครสามารถพิสููจน์ได้เลยว่ากระทู้ที่เคยอ้างตัวว่าเป็ดารินนั้นเป็เื่จริงหรือไม่แต่ผมก็ยังเชื่อตลอดมา...
"ระ ริว ยะ เย็นนี้ว่างรึป่าว?"
"ก็.. ว่าจะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดน่ะ คงต้องเตรียมตัวสำหรับการสอบอาทิตย์หน้าแล้ว"
"ระ เราขอไปด้วยได้ไหม"
"ได้สิ"
ผมกับมีนาอยู่ด้วยกันบ่อยขึ้นหลังจากที่ดารินหายตัวไป อาจเป็เพราะเราทั้งสองเสียเพื่อนที่รักไปเหมือนกันเลยทำให้เข้าใจกันได้ดีและสนิทกันได้เร็ว
อาทิตย์หน้าก็จะสอบปลายภาคแล้ว เป็ปกติที่นักเรียนของโรงเรียนนี้จะหมกตัวกันอยู่ในห้องสมุด ไม่ใช่เพื่อ้าอ่านหนังสือหรอกนะ ส่วนมากจะเข้ามานอนกันเพราะห้องสมุดจะเปิดแอร์ตลอดใน่ใกล้สอบ
อันที่จริงผมก็ตั้งใจจะไปนอนที่ห้องสมุดในตอนเย็นแล้วค่อยกลับไปอ่านหนังสือที่บ้านในตอนดึก แต่เมื่อมีนามาด้วยก็คงต้องอ่านจริงๆ นั้นแหละ
ตกเย็น
"เฮ้อออ การบ้าน่ใกล้สอบเยอะจริงๆ เลย" มีนาบ่นออกมาเบาๆ พลางเดินคอตก ขณะกำลังเดินอยู่ที่โถงทางเดินเพื่อไปห้องสมุดพร้อมกับผม
"เห็นด้วยเลย หนังสือก็ต้องอ่าน การบ้านก็ต้องทำ"
"อะ เอ้ะ!! ดะ ได้ยินที่พูดด้วยเหรอ?!!!" มีนาผงะ หน้าตาเงอะงัก เมื่อรู้ว่าผมได้ยินที่เธอบ่น
มีนาเป็เด็กที่ขยันและเรียนเก่งระดับต้นๆ ของโรงเรียนเราเลยก็ว่าได้ ผมรู้สึกแปลกนิดหน่อยที่ได้ยินเธอบ่นแบบนั้น
"ฮ่าฮ่า ไม่เป็ไรหรอก ว่าแต่อาทิตย์หน้าเราสอบกันทั้งอาทิตย์เลยใช่ป้ะ?"
"ชะ ใช่ แต่ดูเหมือนว่าวันศุกร์จะมีสอบแค่่เช้านะ"
"งั้นเหรอ..."
ต้องบอกไว้ก่อนว่าโรงเรียนของผมนั้นแต่ละตึกจะเชื่อมต่อกันด้วยโถงทางเดินปิด แต่จะมีหน้าต่างขนาบข้างทั้งสองฝั่งสามารถมองเห็นวิวข้างนอกได้และถ่ายเทอากาศได้ดี
ห้องสมุดที่ว่านั่นอยู่ที่ตึกใหม่ซึ่งจะต้องเดินผ่านตึกเก่าที่ตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างตึกมอต้นที่ผมอยู่และห้องสมุด ผมเลือกใช้เส้นทางนี้เพราะี้เีที่จะต้องเดินขึ้นลงบันได แม้ว่าผมจะรู้สึกไม่ดีทุกครั้งที่เดินผ่านตึกเก่า บรรยากาศของคืนนั้นยังคงติดตึงอยู่ภายในหัวของผม
ผมรู้สึกถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปทันทีเมื่อผมย่างเท้าเข้ามาในตึกเก่า อาจจะเป็เพราะตึกนี้ถูกสร้างมานานมากแล้ว สภาพแวดล้อมด้วยรวมของตึกนี้จึงดูน่ากลัวเป็พิเศษ ห้องเรียนที่ไม่มีนักเรียนมีเพียงโต๊ะและเก้าอี้ที่ถูกจัดเรียงอย่างเป็ระเบียบ แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ในตอนเย็นที่สาดส่องเข้ามาในห้องช่างให้ความรู้สึกที่โดดเดี่ยวและหว่าเว้อย่างบอกไม่ถูก
ผมและมีนาเดินผ่านตึกเก่าด้วยความเงียบมีเพียงเสียงเท้าที่กระทบพื้นเท่านั้นที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในโถงทางเดินของตึกเก่า ถึงแม้ว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นในขณะที่เดินผ่านตึกเก่าแต่มีนาก็ถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ทันทีที่เดินพ้นออกมาจากตึกเก่า
"เป็อะไรเหรอ มีนา?"
"มะ ไม่มีไรหรอกจ้ะ..."
ผมถามเธอทั้งที่พอจะเดาคำตอบของเธอได้ ผมแค่้าทำลายความเงียบที่แสนทรมารนี้ มีเื่ราวลึกลับมากมายเกิดขึ้นในตึกเก่าที่ถูกเล่าขานต่อๆ กันมาเลยไม่แปลกที่จะทำให้ใครหลายๆ รู้สึกกลัวตึกนี้
ใช้เวลาไม่นานนัก ผมกับมีนาก็มาถึงห้องสมุด
[เปิด 08:00 น - 20:00 น]
มีป้ายบอกเวลาเปิดปิดเวลาให้บริการอยู่ตรงหน้าห้องสมุด
"เราจะอยู่ถึงกี่โมงดี? มีนาอยู่ดึกได้ไหม?"
"ระ เราไม่มีปัญหาหรอก เราบอกทางบ้านไว้แล้วว่าวันนี้จะอ่านหนังสือที่ห้องสมุด"
"โอ้ โอเคงั้นเราอยู่จนห้องสมุดปิดเลยก็แล้วกัน"
"จ้ะ!"
...
"นี่ริว! ข้อนี้ทำยังไงเหรอ?"
"อะไรกันยัยบ้า ข้อนี้พึ่งทำไปเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอแล้วจะกลับมาทำข้อเดิมทำไม?"
"อะ อ้าวว"
"เธอหลับตาทำรึไงเนี่ย ยัยดาริน"
"ตะ ตั้งสติหน่อยสิดาริน ระ เรากับริวพึ่งสอนเธอไปเมื่อกี้เองนะ"
"เอ๋ มีนาก็ดุเค้าด้วยงั้นเหรอออ แงงง เค้าเสียใจ"
"เฮ้อ ยัยดารินนี่นะ เป็ยัยบ๊องขนาดแท้จริงๆ เลย แต่ก็น่าคิดถึงจังนะ เอ้ะ? น่าคิดถึง?"
...
"ไอ้หนุ่ม! ไอ้หนุ่มเอ้ยตื่นได้แล้วลูก!"
"คะ ครับ?"
"กี่โมงกี่ยามแล้วลูกเอ้ย คนอื่นเขากลับไปหมดแล้ว"
"เอะ เอ๋! ขอโทษด้วยครับลุง ดันเผลอหลับซะได้"
"ประตูตึกนี้ลุงปิดเรียบร้อยแล้วนะ ไอ้หนุ่มเดินไปลงที่ตึกเก่าแทนละกันนะ"
"อะ อ๋อได้ครับ"
"เก็บของเสร็จก็ฝากปิดไฟ ปิดแอร์ให้ด้วยล่ะเดี๋ยวลุงจะขึ้นไปตรวจชั้นอื่นของตึกนี้ก่อน"
"ได้ครับลุง ขอบคุณมากเลยครับ"
ดูเหมือนว่าผมจะอ่านหนังสือเพลินจนหลับไปหลังจากที่มีนาขอตัวกลับก่อนเพราะทางบ้านโทรตาม ผมรีบเก็บของแล้วทำตามที่คุณลุงผู้ดูแลประจำโรงเรียนบอก น่าแปลกใจที่ไม่มีนักเรียนคนอื่นที่นอนหลับเพลินเหมือนกับผม ตอนนี้ทั้งโรงเรียนคงจะเหลือแค่ผมกับคุณลุงแค่สองคนแล้วแหละ
ผมออกมาจากห้องสมุดพลางหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อเปิดไฟฉาย
"โอ้ จะสามทุ่มแล้วเหรอเนี่ย"
"เอ่อ เราต้องออกประตูตึกเก่าสินะ"
ตึกเก่าเป็เพียงตึกเดียวในโรงเรียนที่ไม่มีประตูเหล็กม้วนเลยทำให้สามารถเดินเข้าออกตัวตึกได้ตลอดเวลา
ผมเดินสาดไฟฉายไปมาบนโถงทางเดินอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางความมืด บรรยากาศภายในโรงเรียนเงียบสนิท แสงของพระจันทร์สาดส่องผ่านกระจกกระทบกับพื้นของโถงทางเดินราวกับแสงไฟจากหลอดไฟนีออน
"คืนนี้แสงจากพระจันทร์สว่างจัง"
เสียงเท้ากระทบพื้นของผมดังกึกก้องไปทั่วทั้งตึก ตอนนี้ผมกำลังเดินบนโถงทางเดินของตึกเก่าเพื่อตรงไปยังบันไดที่อยู่ตรงกลางของตึก ในใจพลางนึกถึงความฝันที่ฝันเมื่อกี้มันช่างเป็ภาพที่คุ้นตา ผม ดารินและมีนามักจะพากันมาอ่านหนังสือที่ห้องสมุดทุกครั้งที่เข้าสู่่สอบมันเป็่เวลาที่ดีมากสำหรับผม
ทำให้ผมอดคิดถึงดารินไม่ได้เลยจริงๆ ผมยังคงรอคอยให้เธอออกมาจากมิติบ้าๆ นั้น แม้ว่ายังไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเธออยู่ที่ไหนกันแน่
ผมยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ โดยมีแสงจากไฟฉายมือถือเป็ตัวนำทาง ถึงจะมีแสงของพระจันทร์ที่คอยช่วยแต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้ผมมองเห็นสิ่งรอบตัวได้ เสียงของเท้ายังคงกระทบกับพื้นอย่างต่อเนื่องท่ามกลางความเงียบสงบภายในตึกเก่า
ทันใดนั้น!
กึก กึก กึก กึก!!!
เสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นจากทางด้านหลัง คล้ายกับมีคนกำลังวิ่งตรงมาที่ผมด้วยความเร็ว ผมใเฮือก ขนแขนตั้งชัน ผมรีบหันไฟฉายไปยังต้นต่อของเสียงฝีเท้าปริศนานั้นในทันที
"ดาริน!?"
...
5K
