The Lost Swordsman

“สวะ! ข้าจะตีเจ้า ข้าให้ทางรอดแล้วแต่กลับบ่ายเบี่ยงทำเฉไฉ อ้า...!!”ชายหัวโล้นเปล่งเสียงคำรามพร้อมกับก้าวเข้าหาเพียงก้าวเดียว
แต่เท่านั้นก็ส่งผลให้สามารถเข้าประชิดเยลได้อย่างง่ายดาย พร้อมทั้งซัดฝ่ามือเข้าใส่เยลในตำแหน่งกลางลำตัว แล้วยังปรากฏไอแปลกๆตรงฝ่ามือเผยให้ชายหนุ่มได้เห็นอย่างชัดแจ้ง เพียงแต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นการกระแทกฝ่ามือใส่อากาศ เยลที่พอจะมีพื้นฐานการต่อสู้อยู่บ้างสามารถเอนตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิวในจังหวะแรก
วืดดด!!
‘อะไรว้ะ เข้าประชิดตัวเร็วมาก แถมบนฝ่ามือมีไอแปลกๆด้วย รึว่าจะเป็นกำลังภายใน บ้าแล้ว...!!’เยลเผยอาการตกใจอย่างถึงที่สุดแม้จะหลบได้ก็ตามที”ใจเย็นๆพี่ชาย ค่อยๆคุยกันก็ได้”
ฟุบบบ!!
“เห็นได้ชัดว่าเจ้าพอจะเป็นวรยุทธอยู่บ้าง รับมือ!!!!”
ฟืบบบ!!
วืดดดด!!
‘วรยุทธ? มันพูดว่าไงนะ วรยุทธหรอ?’
เป็นอีกครั้งที่เยลหลบได้อย่างฉิวเฉียด พร้อมทั้งปล่อยหมัดขวาซัดสวนออกไปยังตำแหน่งท้องของศัตรูเข้าอย่างจัง เพียงแต่ผลของการกระทำดังกล่าวแทบจะไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นแม้แต่น้อย
ปึง!
“!? มีแค่กระบวนท่าไร้ซึ่งกำลังภายใน คิดหรือจะทำให้ข้าบาดเจ็บได้”ชายหัวโล้นแสยะยิ้มพร้อมทั้งกระแทกฝ่ามือสวนกลับไปจนเยลต้องกระเด็นไปไกล ล้มไปกองกับพื้นด้วยการจู่โจมแค่ครั้งเดียว”ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!”
ปึงงงงง!!
‘บ้าเอ้ย ต่อยเข้าไปเต็มๆแต่มันไม่เป็นอะไรเลย อย่างกับต่อยใส่กำแพงงั้นแหละ โอ๊ยย เจ็บ แค่โดนฝ่ามือกระแทกเข้ามา เจ็บชิบหาย...!!’เยลรู้สึกถึงอาการปั่นป่วนร้อนวูบวาบไปทั่วตัว เขาจึงตัดสินใจใช้เครื่องทุ่นแรงโดยการเอื้อมมืออ้อมหลังไปหยิบบางสิ่งบางอย่าง’ไม่ไหวต่อยกับมันคงสู้ไม่ได้แน่ เจอแบบนี้หน่อยเป็นไง’
แก๊ก...แก๊กก!!
เยลนำปืนพกออกมาขึ้นลำพลางจ่อใส่ชายหัวโล้นเมื่อไม่มีทางเลือก“หยุดตรงนั้นแหละ อย่าเข้ามานะโว้ย!!”
“เจ้ากำลังทำบ้าอะไร คิดใช้ท่อนเหล็กทื่อๆสั้นๆนั่นขู่ข้างั้นเรอะ? ข้าจะตีเจ้าให้พิการเลยคอยดู จะโทษก็ต้องโทษตัวเจ้าที่ดันมาชนข้าตอนที่อารมณ์ไม่ดี รนหาที่ตาย!!”ชายหัวโล้นกล่าวจบพลันก็พุ่งเข้ามาในระยะใกล้อย่างรวดเร็ว
ฟุบบ!!
หนำซ้ำยังจงใจยื่นใบหน้าให้ตรงกับวิถีปืน จนเป็นเหตุให้เยลต้องตัดสินใจกระทำการลั่นไกส่งเสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งตรอกซอย หน้าผากชายหัวโล้นปรากฎรูกระสุนวิ่งผ่านก่อนที่ร่างใหญ่โตจะหงายหลังล้มตึงโดยที่ไม่ทันได้ส่งเสียงร้องใดๆ โป้งงงง!!
ตึบบบ!!
“ก็บอกแล้วให้หยุด สงสัยไม่รู้จักปืน เป็นไง หัวเป็นรูไปดิมึง”เยลพึมพำเบาๆก่อนที่จะพยุงร่างขึ้นยืน’ถ้ามันไม่รู้จักปืนก็หมายความว่า ต้องเป็นที่ที่ไม่ได้อยู่ในโลกของเราชัวร์เลย แต่ก็เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ได้ฆ่าคนจริงๆ ใจยังเต้นแรงไม่หายเลยว่ะ เฮ่อออ รีบไปดีกว่า เสียงปืนเมื่อกี้อาจจะทำให้คนรอบๆแห่กันมาดู ไหนๆก็ไหนๆ ปล้นแม่งเลยแล้วกัน’
หลังจากนั้น เยลก็รีบทำการก้มลงหยิบสิ่งของบนตัวของผู้ตายออกมาบางส่วนเท่าที่พอจะทำได้ และรีบวิ่งหนีนำตนเองหลบออกไปอย่างรวดเร็ว โดยกลับไปทางเข้าโรงเตี๊ยมร้างที่ตั้งอยู่หลังกำแพงข้างๆ เขาตัดสินใจมุ่งกลับไปทางเดิมเพื่อไปให้ถึงโกดังร้างโดยนับว่าเป็นการตั้งหลักอย่างหนึ่ง
สุดท้ายการสำรวจโพรงดินใต้โกดังร้างของคุณปู่ก็จบลง เคราะห์ดีที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็นเขาหลบหนีไปทางใดและรวมไปถึงการเดินทางกลับ เยลพบว่าเขาสามารถกลับไปที่โกดังร้างได้โดยผ่านเส้นทางเก่า อีกทั้งยังรับรู้ว่าสามารถผ่านเส้นทางที่ว่าเพื่อมาที่แห่งนี้ได้ใหม่อีกด้วย
“แฮ่กก แฮ่กกก แฮ่กกก นี่มันบ้าชัดๆ ฆ่าคนตายไปแล้วจริงๆเหี้ยเอ้ย และโพรงใต้ดินในโกดังจองปู่ ดันเชื่อมกับโลกโบราณกำลังภายในนั่นซะได้ มหัศจรรย์ชิบหาย ใครจะไปคิดว่าเรื่องแบบนี้จะมาเกิดกับตัวเองกันล่ะว้ะ แล้วยังไปๆมาๆได้ด้วยนะ ได้ทั้งขาไปขากลับเลยว่ะ ตายห่าปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ดีแน่ ต้องหาทางจัดการ”เยลที่กลับมาถึงโกดังร้าง ก็ได้ทิ้งตัวลงบนพื้นด้วยอาการเหนื่อยหอบพร้อมกับบ่นอยู่คนเดียวไม่หยุด’แต่แม่งน่าสนุกว้ะ แบบนี้ก็ไม่เบื่อแล้ว มีอะไรน่าทำมากกว่าเป็นทหารโคตรๆเลย กูคงต้องทำอะไรสักอย่าง’
.
.
.
เช้าวันรุ่งขึ้น
ห้องทำงานแห่งหนึ่งภายในค่ายทหาร เยลกลับมาถึงแต่เช้าเพื่อรอเข้าพบผู้ที่เป็นหัวหน้าโดยตรง อีกทั้งยังยื่นใบลาออกจากราชการให้นายทหารที่นั่งทำงานบนโต๊ะภายในห้องด้วยตัวเอง เมื่อแน่ใจแล้วว่าทางเดินต่อจากนี้เขาต้องการสิ่งใดกันแน่
“คุณแน่ใจหรอผู้กอง ที่ต้องการจะออกจากราชการน่ะ?”
“ผมแน่ใจครับท่าน”เยลตอบคำถามที่ผู้บังคับบัญชาเปิดปากถาม’แน่ยิ่งกว่าแช่แป้งซะอีก โอกาสแบบนี้หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว’
“เหตุผลล่ะ?”
“ก็อย่างที่ระบุไปในเอกสารน่ะครับท่าน”
“ไปเป็นจอมยุทธออกตามหาและปกป้องสาวงาม? นี่คุณเพี้ยนไปแล้วหรอผู้กอง อนาคตยังอีกไกล ทำไมถึงตัดสินใจบ้าๆอย่างนี้ล่ะ ผมว่าคุณไปพบจิตแพทย์หน่อยก็ดีนะ ดูหนังกำลังภายในมากเกินไปรึเปล่า?”
.
.
.
หน้าทางเข้าค่ายทหาร
รถเก๋งคันเก่าแล่นออกมาจากเขตทหารโดยคนที่ขับนั้นก็คือเยล ผู้ซึ่งยอมออกจากราชการเพื่อไปทำบางสิ่งที่เพิ่งจะค้นพบได้เพียงไม่ได้ เพียงแต่ความคิดความต้องการของเขานั้น ที่แท้จริงแล้วเป็นอย่างไรกันแน่ การที่เลือกทิ้งหน้าที่การงานและเดินทางมุ่งสู่สถานที่ที่ซึ่งไม่รู้จักเช่นนี้ จะเป็นสิ่งที่ดีต่อชีวิตเขาแน่หรือ?
“สวัสดี...เออ...ไอ้นัทกูเองเยล”เยลสนทนาทางโทรศัพท์โดยที่คู่สายนั้นคือเพื่อนสนิท ที่เคยกินนอนอยู่ร่วมกับมาตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียนเตรียมทหาร
“ว่าไงเยล มีไรถึงได้โทรมาหากูได้ เร็วกูกำลังยุ่ง”เสียงจากปลายสายนั่นคือนายทหารอีกคนหนึ่งที่ชื่อนัท
“ช่วยหาอะไรให้กูหน่อยได้เปล่าว้ะเพื่อน พอดีกูออกจากราชการแล้วว้ะ ไม่ได้เป็นทหารแล้ว”
“ฮ๊ะ!! มึงว่าอะไรนะ มึงพูดจริงรึเปล่า หรือแค่อำกูเล่น เอาดีๆ บอกมา”
“จริงดิ กูเพิ่งออกเมื่อกี้เอง ว่าไง ช่วยไรกูหน่อยได้ไหม?”
“ช่วยไร ว่ามาสิ แต่เดี๋ยวมึงช่วยเล่าเรื่องเหตุผลการออกจากราชการให้กูฟังด้วยนะ อยู่ดีๆจะออกทำไมว้ะ ว่ามาเลยสิ ให้ช่วยไรเร็วๆ กูมีงาน”
นัทเพื่อนของเยลนั้นเป็นทหารราบเช่นกัน มันเป็นผู้ที่อาสาลงไปยังพื้นที่ที่ไม่สงบและมีงานยุ่งติดพันอยู่ตลอดเวลา แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ทั้งคู่จะมีโอกาสนัดหมายพบเจอกันในช่วงนี้
“หาปืนให้กูหน่อย ไม่มีปืนใช้ว้ะ”
“ปืน? เอาไปใช้? ใช้ทำไรว้ะ ก็ไม่ได้เป็นทหารแล้วไม่ใช่หรอ?”
“เออ แต่กูอยากได้มาสะสมน่ะ มึงก็รู้กูชอบปืน ขอแค่ได้ลูบๆคลำๆก็พอใจแล้ว”
“มึงก็มีแล้วไง ปืนพกซื้อเองไม่ใช่หรอ ไม่ได้ใช้ของหลวงด้วยนิ่มึงอะ”
“ไม่ๆ ตอนนี้กูอยากได้พวกปืนอาก้า AK47อะ อยากสะสม หาให้หน่อยได้ไหมว้ะ?”
“เหี้ย หาเรื่องให้กูซวย มึงก็รู้มันผิดกฎหมายนะโว้ย”
“เอาน่า กูรู้มึงหาเอามาให้กูได้”เยลยังคะยั้นคะยอไม่เลิกจนนัทเริ่มมีน้ำเสียงอ่อนลง
“ก็ได้ ปืนที่ยึดมาจากพวกก่อการร้ายกูน่าจะหาได้อยู่”
“ได้วันไหน ส่งมาเลย กูต้องการให้เร็วที่สุด กระสุนด้วยนะ ขอเยอะๆ”
“เอาไปทำห่าไรว้ะ ไหนบอกสะสม”
“กูชอบกระสุนด้วยไง มีเยอะๆอุ่นใจดี รับรองไม่เดือดร้อนมึงหรอก กูไม่ได้เอาไปมีเรื่องกับใครหรือยิงใครที่ไหนสักหน่อย”
“ได้ๆ เดี๋ยวจัดให้ แล้วจะส่งคนเอาไปให้ถึงที่เลย แต่ตอนนี้ต้องวางแล้วว่ะ กูกำลังยุ่ง ต้องรีบไปแล้ว”
“เคๆ ขอบใจมึงมากว่ะเพื่อนนัท ใจมากๆ”
“ไม่เป็นไร ได้เรื่องยังไงแล้วจะติดต่อไป”
“เดี๋ยวๆนัทๆอย่าเพิ่งวาง ขอระเบิดมือด้วยนะ”
“ไอชิบหาย มากเกินไปละ”
สุดท้ายแล้วการรบเร้าจากเพื่อนสนิทอย่างเยลก็ส่งผลให้นัทยอมใจอ่อน ไม่ว่าจะขออะไรหรือกระทั่งจะเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมายก็ตาม นัทก็ตอบตกลงจัดหาให้เยลได้ทั้งนั้น โดยลึกๆนัทก็ยังเชื่อว่าเยลต้องไม่นำไปทำสิ่งที่ผิดอย่างแน่นอน
ทว่า สำหรับเยลนั้น การร้องขอกับเพื่อนในครั้งนี้ถือเป็นการเตรียมการครั้งสำคัญ หากเขาต้องไปเยือนสถานที่แห่งนั้นด้วยมือเปล่า สักวัน ภัยร้ายอาจจะมาถึงตัวโดยที่ไม่อาจทำอะไรได้เลย การเตรียมการครั้งใหญ่ในยามนี้ถือเป็นสิ่งสำคัญ เพราะในความคิดของเขานั้น ต่อให้เป็นวรยุทธเก่งกาจแค่ไหน ขอเพียงถูกกระสุนวิ่งผ่านตัวสักครั้ง โอกาสรอดย่อมมีไม่มากไม่ต่างไปจากมนุษย์ธรรมดาทั่วไปเมื่อถูกยิงเป็นแน่
‘เอาล่ะ จะโลกกำลังภายใน จะต่างโลก หรือจอมยุทธอะไรก็แล้วแต่ เดี๋ยวเจอกัน แล้วไหนจะต้องคิดชื่อใหม่ให้สมกับจอมยุทธด้วย จอมยุทธเยลฟังดูแปลกๆ ว่าแต่จะเอาชื่อไรดีน่า...’เยลเร่งเครื่องเหยียบคันเร่งมิดเพื่อรีบขนสัมภาระไปเก็บที่โกดัง แล้วยังต้องการจัดหาซื้อ เตรียมของใช้ที่จำเป็นสำหรับการเดินทางไปเยือนที่แห่งนั้นอีกครั้ง........

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 การตัดสินใจ

นิยายแนะนำ

The Lost Swordsman

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 การตัดสินใจ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้