ตอนที่ 12 ราชันทรราช
เพียงสามลมหายใจกาติรัสพลันเลือนหายไปดั่งภูติผี สามมนุษย์ไม่มีผู้ใดสามารถกล่าวได้ว่าเขาหายไปใยกระทั่งองค์จักรพรรดิที่มีเลเวลสูงสุดในบรรดาบุคคลทั้งสามยังมิอาจสังเกตได้ทัน เว้นแต่ลูซิเฟอร์...มันมีเลเวลใกล้เคียงกาติรัสมากที่สุดถึงจะไม่ได้ตั้งใจมองมันก็สามารถบอกตำแหน่งของนายเหนือหัวตนว่ายามนี้อยู่ที่ไหน
"มันหายไป!...เห็นทีเช่นนี้ต้องกำจัดผีดิบทั้งหมดเสียก่อน" ชายชราผู้เืร้อนกล่าวก่อนเริ่มร่ายมหาเวทย์เนื่องจากเขาเป็ผู้เชี่ยวชาญด้านเวทมนตร์เขาใช้เวลาเพียงสิบลมหายใจเท่านั้น " 'มหาเวทย์ศักดิ์สิทธิ์เชนติชัน' " สิ้นเสียงร่ายปรากฏวงเวทย์ขนาดั์กลางอากาศภายใต้ฝ่าเท้าของชายชรา อักษรเวทย์ขยายแผ่ซ่านขจรไกลโดยมีชายชราเป็จุดศูนย์กลาง ทันทีที่การเติบโตสิ้นสุดมันกลับหดเข้าสู่ใต้ฝ่าเท้าของชายชราในฉับพลัน
ฟิ้ว~~~
เพียงเสี้ยววิแสงสีทองพลันสว่างวาบประดุจสิบแสงตะวันในเสี้ยววินาทีผีดิบทุกตนพลันสลายกลายเป็ผุยผงกองทัพผีดิบนับหมื่นมลายสูญดั่งใจหวัง ผีดิบอันเป็จำพวกที่แพ้ทางธาตุศักดิ์สิทธิ์เป็ทุนเดิมยิ่งมหาเวทย์ยิ่งแล้วใหญ่ ผีดิบที่เลเวลสูงสุดเลเวลเกือบสองพันเท่านั้นมีหรือจะรับพลังทำลายของมหาเวทย์ศักดิ์สิทธิ์ไหว
ชายชราพลันหัวเราะร่า "ฮ่าฮ่าฮ่า..นี้มันอะไรกันทั้งที่กล้าบุกสถาบันอันดับต้นๆและกวาดล้างทั้งหมด...ทำไมมันกลับกระจอกถึงเพียงนี้" ชายชรากล่าว เขาจะรู้สึกสะใจทุกครั้งที่สามารถปราบความชั่วร้ายลงได้ ทว่า ครั้งนี้มันรู้สึกแตกต่างครานี้มันไม่คุ้มกับการสูญเสียสถาบันทั้งหมดแปรเปลี่ยนกลายเป็นรก! "บัดซบ!..ข้าเกลียดมันมากกว่าจะมาสะใจ!!" ชายชรากล่าวอย่างขุ่นเคือง
"ผู้าุโซิ๋วก็โปรดใจเย็นลงก่อนเถิด...เ้าได้ชำระบาปแก่ผู้เคราะห์ร้ายนับหมื่นไปแล้วฉะนั้นอย่าได้โกรธเคืองไปเลย" ชายชราร่างเล็กกล่าวพลางพยายามเกลี้ยกล่อมชายชราอีกคน เขาเป็คนใจเย็นยิ่งโดยเฉพาะตอนนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่ยังใจเย็นได้อยู่ในสถานะการณ์เช่นนี้
"ซิ๋ว...จิ๋ว...พวกเ้าทั้งคู่ตาบอดหรอกหรือ?" องค์จักรพรรดิกล่าวเสียงแข็ง
ชายชราทั้งสองพลันหันควับก่อนจะสังเกตไปทางเดียวกับองค์จักรพรรดิเบื้องหน้าเป็โครงกระดูกั์สูงราวเจ็ดแปดเมตรรูปร่างที่ใหญ่จนสดุดตากำลังอ้าปากค้างก่อนผู้าุโซิ๋วจะเอ่ยขึ้น "อะไรกัน!...มันไม่ตกตายจากผลของมหาเวทย์ศักดิ์สิทธิ์" ผู้าุโซิ๋วกล่าวอย่างตื่นตะลึง เลเวลของเขาสูงส่งเป็อย่างมากเป็ระดับที่คนธรรมดาไม่อาจเอื้อมไปถึง
"ฐานะของผู้าุโซิ๋วสามารถสั่นคลอนสามราชอาณาจักรรวมกันได้...มันเป็สัตว์ประหลาดรึไงกัน?" องค์จักรพรรดิกล่าว
สำหรับในแผ่นดินเกวียน...ราชอาณาจักรวินเทอร์เฟียนั้นอยู่บนจุดสูงสุดของราชอาณาจักรทั้งสามได้แก่ ราชอาณาจักรเซอร์วอส ราชอาณาจักรจอมเวทย์ ราชอาณาจักรุ์ หากเทียบกันเื่ความแข็งแกร่งของประชาชนแต่ละคน อีกสามราชอาณาจักรอาจเหนือกว่าอยู่เล็กน้อย ทว่า ที่สามารถอยู่บนจุดสูงสุดได้เพราะมีสามราชันอยู่หนึ่งคือ องค์จักรพรรดิ สองคือ ผู้าุโซิ๋วและสามคือผู้าุโจิ๋ว แต่ละคนล้วนมีความสามารถราวกับกำลังพลของหนึ่งราชอาณาจักร!
"ผู้าุโซิ๋ว...องค์จักรพรรดิ..พลังเวทย์ของมันกำลังเพิ่มสูงขึ้น" ผู้าุโจิ๋วกล่าวเขามีทักษะหยั่งรู้ดีที่สุดในสามคนก่อนรีบเปิดใช้มันเพื่อส่องดูสเตตัส
ชื่อ:ลูซิเฟอร์ อายุ:อนันต์ เผ่าพันธุ์:อันเดด(ราชวงศ์) อายุขัยโดยธรรมชาติ:อนันต์ เลเวล:4,798 พลังกาย:348,985 พลังเวทย์:344,875
เหว๋ออออ
"หนี!!...องค์จักรพรรดิและผู้าุโซิ๋วพวกท่านต้องถอยเดี๋ยวนี้ 'มหาเวทย์เคลื่อนย้ายหมู่พริบตา' " ผู้าุโจิ๋วพลันเร่งรีบร่ายมหาเวทย์ให้เสร็จโดยไวหากแต่เขารู้อยู่แก่ใจว่าเร่งรีบขนาดไหนก็จำเป็ต้องรอถึงสิบลมหายใจ!! สำหรับการเคลื่อนย้ายในพริบตาแค่คนเดียวนั้นย่อมทำได้โดยง่าย ทว่า หากจะเคลื่อนย้ายหลายสิ่งพร้อมกันจำเป็ต้องใช้ มหาเวทย์ และทักษะเสริมนี้มีผู้ที่สามารถใช้ได้อยู่แค่หยิบมือ
ผัวะ!
เสียงฝ่ามือกระทบกับใบหน้าเกิดเป็เสียงดังลั่นใบหน้าของผู้าุโจิ๋วกลายเป็สีแดงเดือด มหาเวทย์ที่กำลังร่ายอยู่พลันถูกขัดขวางในทันใดเป็ผลกระทบอันใหญ่หลวงสำหรับชายชราร่างเล็ก เขาสูญเสียพลังเวทย์ไปเป็จำนวนมากเพื่อที่จะร่ายมหาเวทย์ให้สำเร็จ ทว่า นอกจากจะไม่สำเร็จแล้วเขายังต้องเจ็บตัวอีก
"เ้าทำอะไร!...คิดจะพาพวกเราหนีงั้นหรอ" ผู้าุโซิ๋วตระโกนอย่างดาดเดือด ฝ่ามือที่ลงไปบนใบหน้าของผู้าุโจิ๋วก็เป็ฝีมือของเขาเอง
ผู้าุโจิ๋วสีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็โกรธและสิ้นหวัง "เ้าโง่!!" ชายชราร่างเล็กกล่าวด่าอย่างโมโหประดุจูเาไฟะเิเขาเร่งร่ายคำต่อ "เ้าไม่รู้หรอกว่ากำลังจะเจอกับอะไร!...หยั่งรู้ของเ้ามันอ่อนแอมากนัก..เ้าคิดว่าเมื่อครู่ข้าไปเจออะไรมา" ผู้าุโจิ๋วกล่าวอย่างโกรธแค้นหากแต่น้ำตาเริ่มไหลรินออกมาจากแววตาทั้งสอง ชายชราผู้ใจเย็นและสุขุมกำลังก่นด่า มันเป็สิ่งที่เขาไม่เคยกระทำเลยจริงๆ
"เ้าด่าข้า!?" ผู้าุโซิ๋วพลันตะลึงและสับสน ครึ่งชีวิตนี้ไม่เคยถูกสหายคนนี้ก่นด่าเลยสักครั้ง เขาเป็คนสุภาพมากจริงๆจนกระทั่งเมื่อครู่นี้!
"ข้าร่ายมหาเวทย์อีกรอบไม่ได้แล้ว...พวกเรากำลังจะตายทั้งหมด!!"
"จิ๋ว..ใจเย็นก่อน..บอกมาซิว่าเ้าพบอะไรเข้า" องค์จักรพรรดิกล่าว
"องค์จักรพรรดิท่านต้องรีบร่ายมหาเวทย์ของท่านบัดเดี๋ยวนี้มิเช่นนั้น..."
...
เสียงชวนขนหัวลุกพลันดังขึ้น "อาาาาา...เจ็บ..ทั้งที่ค่าต้านทานสูงมากแท้ๆยังโดนไปถึงหนึ่งนาที" ก่อนแววตาสีแดงเข้มจะจับจ้องไปยังสามมนุษย์ที่อยู่บนนภา พวกมันทั้งสามกำลังลอยอยู่ดั่งร่ายเวทมนตร์ "พลังทำลายระดับชวนนึกถึงเผ่ามารจริงๆ" ลูซิเฟอร์กล่าวพลางหยิบก้อนหินเล็กๆ
ฟาววว
หินขนาดเล็กพุ่งทะลวงอย่างรวดเร็วดุจสายอัสนีขึ้นไปยังนภาเบื้องบนพลันพุ่งทะลุร่างของชายชราร่างเล็กในทันใด อ๊อค... ผู้าุโจิ๋วกระอักเืคำโตแววตาแข็งค้างอย่างตื่นตะลึง ปากเผยอออกพร้อมกับโลหิตสีแดงฉานที่เอ่อนองเต็มปากกำลังไหลรินออกมา เหตุการณ์ทุกอย่างมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนมิอาจทันตั้งตัว ผู้าุโซิ๋วประเมินโครงกระดูกั์ตรงหน้าต่ำเกินไป
ผู้าุโซิ๋วพลันโพล่ง "เ้าจิ๋ว!" รูม่านตาหดรีดลงอย่างที่สุดราวกับฝันร้าย สหายร่วมรบอันแกร่งกล้าเทียบเทียมตนได้พลาดท่าให้กับศัตรูตรงหน้าอย่างไม่ระวังตัว ชายชราผู้สามารถสั่นคลอนหนึ่งราชอาณาจักรได้าเ็สาหัสภายในการโจมตีเดียว
โลหิตยังคงไหลรินอย่างไม่หยุดหย่อนก่อนองค์จักรพรรดิจะกล่าวอย่างขึงขังพร้อมกับสีหน้าที่เคร่งเครียด "ซิ๋วตั้งสติ!...จงใช้เวทย์ศักดิสิทธิ์แห่งการฟื้นฟู" สิ้นคำผู้าุโซิ๋วมิรอช้าพลันเร่งรีบร่ายเวทย์ 'เวทย์ศักดิสิทธิ์แห่งการฟื้นฟูเชนติชัน' เพียงสามลมหายใจรูโบ๋ข้างหัวไหล่พลันฟื้นฟูกลับสู่สภาพปกติ ผู้าุโซิ๋วเป็นักเวทย์สายจอมเวทย์ศักดิสิทธิ์ เวทย์ฟื้นฟูของเขาอยู่ในระดับที่ต่อให้แขนขาดก็ฟื้นฟูกลับมาใหม่ได้
"เ้าเป็อะไรมากไหม" ผู้าุโซิ๋วถามไถ่อย่างเป็ห่วง
"ข้าจะปลอดภัยยิ่งกว่านี้ถ้าเ้าเชื่อใจข้า..." ผู้าุโจิ๋วกล่าวตอบอย่างคุ่นเคือง
"เ้าพวกสายศักดิสิทธิ์...น่ารำคาญนัก" ลูซิเฟอร์พลันเปลี่ยนกลวิธี มันไม่ใช้เวทย์สายคำสาปอีกต่อไปก่อนสองเท้าจะยิ่งหนักแน่นเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง มันเงยศีรษะขึ้นพลางเผยรอยยิ้มดุจปีศาจ โครงกระดูกั์ดีดตัวในทันใดก่อนส่งร่างั์สูงราวเจ็ดแปดเมตรทะยานขึ้นไปในอากาศ เป้าหมายของการะโในครานี้คือหวดพวกมันทั้งสามตนให้จมดิ่งสู่ผืนธรณี!
สถานการณ์กำลังแย่ขึ้นเรื่อยๆผู้าุโจิ๋วเพิ่งได้สติจากการถูกลอบโจมตี ทว่า เขาเป็คนเดียวที่รู้ถึงตัวตนอันน่าพรั่นพรึงเพราะสายตาที่กว้างไกลและทักษะหยั่ังรู้ที่เหนือชั้นเขารู้เป็อย่างดีว่าศัตรูตรงหน้าเป็สิ่งที่ไม่อาจต่อกรด้วยได้....ยามนี้ผู้าุโซิ๋วกำลังลนลานในขณะที่องค์จักรพรรดินั้นแตกต่าง เขากลับสุขุมเยือกเย็นประดุจจอมวางแผนสายตาอันแหลมคมดั่งพญาเหยี่ยวกวาดมองอย่างฉับพลันราวกับรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังพุ่งเข้ามา "ซิ๋ว!จิ๋ว!...หลบ!!"
ฟิ้ว~
เสียงของสายลมอันเกรี้ยวกราดได้พัดผ่านมันมาพร้อมกับร่างโครงกระดูกสีขาวนวลอันใหญ่ั์ สามมนุษย์สามารถหลบการพุ่งชนของปีศาจได้อย่างหวุดหวิดหากแต่สมพละกำลังของสัตว์ประหลาดทั้งที่อากาศมีเพียงความว่างเปล่า ทว่า โครงกระดูกั์ราวกับถีบอากาศมันหยุดความเร็วในการพุ่งตัวอย่างทันทีสามมนุษย์พลันตื่นตะลึงงันกระทั่งองค์จักรพรรดิ เหตุการณ์นี้ไม่ได้อยู่ในเื่ที่คำนวณตามกฏแล้วมันจะพุ่งขึ้นมาด้วยเร็วอันสูงยิ่งและพุ่งทะลุผ่านไปแสนไกล...์กลับเล่นตลกปีศาจตนนี้สามารถหยุดการเคลื่อนที่ของตัวเองกลางห้วงอากาศที่ว่างเปล่าดุจปาฏิหาริย์
"ปีศ...."
ฝ่ามือั์พลันกวาดร่างของสามบุรุษด้วยแรงอันมหาศาลยามร่างกายของชายทั้งสามได้ััเข้ากับฝ่ามือปีศาจราวกับถูกอำนาจของพละกำลังกดทับร่างกายก่อนกระดูกจะค่อยๆแตกละเอียดดั่งผุยผง ลูซิเฟอร์พลันขว้างสามร่างเข้าหาผืนธรณีแม้จะมีระดับความสูงเหนือพื้นดินอยู่ 5,000เมตรเนื่องจากพละกำลังอันมหาศาลมันส่งสามมนุษย์ดิ่งสู่ผืนดินเพียงสิบลมหายใจ
บึ้มมมมมม
สามร่างตกกระทบผืนดินอย่างพร้อมเพรียงส่งผลให้กระดูกทั่วร่างนั้นแหลกละเอียดกลายเป็ฝุ่นผง ทว่า พวกเขาทั้งสามนั้นมีเลเวลที่สูงส่งกลายเป็ผลให้พวกเขายังไม่ตกตายในทันทีแม้กระดูกจะไม่เหลือแล้วก็ตาม ก่อนผู้าุโซิ๋วจะกล่าวเสียงแ่เบา "ม..หา..เว..ย์..ศักดิ..สิทธิ์...แห่งการฟื้นฟูเชนติชัน!!" ผู้าุโซิ๋วพลันใช้แรงเฮือกสุดท้ายเพื่อกล่าวบทร่ายฟื้นฟู ก่อนสามลมหายใจผ่านไปร่างกายที่อยู่ในสภาพใกล้ตายของเขาทั้งสามกลับมาเป็ปกติราวกับกระดูกไม่เคยแตกละเอียดเป็หนึ่งในความสามารถที่แข็งแกร่งยิ่งและเป็ความภาคภูมิยิ่งของผู้าุโซิ๋ว
ทันทีที่ถูกฟื้นฟูสภาพไม่มีใครคนใดเอ่ยขึ้นมาอีกพวกเขานั้นไม่มีเวลามากพอ! อสูรกายกำลังคืบคลานเข้ามาปีศาจตนนั้นอาจใช้เวลาเพียงเสี้ยววิเพื่อทำการจู่โจมพวกเขาไม่อยากพลาดกระทั่ง่เวลาอันเล็กน้อย องค์จักรพรรดิพลันร่ายบทมหาเวทย์ทันที " 'มหาเวทย์ผู้สืบทอดราชัน...ราชันทรราช' " มันแตกต่างจากมหาเวทย์รูปแบบอื่นเนื่องจากเป็ประเภทเสริมพลังให้แก่ตัวเองก่อนปรากฏองค์จักรพรรดิกำลงสวมเกราะหนักสีทองอร่ามสุดหรูหรา มันเป็เกราะเวทมนตร์ซึ่งมาจากทักษะมหาเวทย์ขององค์จักรพรรดิ ทักษะนี้เป็ท่าไม้ตายก็มิปาน
ค่าพลังเวทย์ของเขาทั้งสองคนมีไม่พอเสียแล้ว...
สำหรับการใช้มหาเวทย์นั้นมันกลืนกินค่าพลังเวทย์เป็อย่างมากมากเสียจนเป็เวทย์ที่่สามารถใช้งานได้วันละครั้งเท่านั้น ทว่า ผู้าุโซิ๋วและผู้าุโจิ๋วนั้นแตกต่างพวกเขามีบ่อเก็บพลังเวทย์ที่ใหญ่เหนือผู้ใดมันเป็สาเหตุมาจากการที่พวกเขาฝึกฝนอย่างหนักหน่วงผ่านความยากลำบากที่ผู้คนไม่อาจวาดภาพฝันโดยเฉพาะมหาเวทย์เคลื่อนย้ายที่ผู้าุโจิ๋วใช้ มหาเวทย์นี้เป็สิ่งที่กลืนกลินค่าพลังเวทย์อย่างยิ่งยวดมันกินไปมากถึง 9ใน10ส่วน ต่างจากมหาเวทย์ของผู้าุโซิ๋วที่กินไป 4ใน10ส่วน เนื่องจากเป็เวทย์สุดสำคัญพวกเขาถึงไม่เลือกใช้สุ่มสี่สุ่มห้าหากแต่ตอนนี้ชายชราทั้งสองได้ใช้มหาเวทย์กจนถึงขีดจำกัดกันทั้งคู่แล้ว พวกเขาไม่สามารถกระทำการใช้มหาเวทย์ได้อีก...
ออร่าสีทองอร่ามโพยพุ่งรอบบริเวณโดยมีองค์จักรพรรดิเป็จุดศูนย์กลางสีหน้าพลันเคร่งเครียดยิ่งขึ้นก่อนเอ่ยบอก "มาหลบอยู่ในเกราะของข้า" สิ้นเสียง ชายชราทั้งสองก็ลอยเข้าไปในชุดเกราะหนักขององค์จักรพรรดิอย่างเต็มใจ มันเป็ทักษะที่พึ่งพาได้เป็อย่างมากสำหรับการพากองทัพนับล้านหลบหนีเนื่องจากมันสามารถกระทำได้โดยง่ายเพราะภายในมิติของเกราะราชันทรราชนั้นมันเป็ความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด ชุดวิเศษนี้มันมาพร้อมกับพละกำลังและพลังป้องกันกระทั่งพลังเวทมนตร์ก็เพิ่มพูนสูงเป็ทวีคูณ สำหรับสามราชอาณาจักรอันเป็ศัตรูหากพบเจอเขาในร่างนี้พวกมันจำต้องยอมก้มหัวให้แม้จะจับมือร่วมมือกันทั้งสามราชอาณาจักรก็มิอาจเอาชนะเขาในร่างราชันทรราช!!
ให้ผลดีก็ย่อมให้ผลเสียได้เช่นกันในทางกลับกันหากเกราะของผู้หรือผู้ตกตาย ผู้อาศัยในเกราะก็จะต้องตกตายตามไปด้วยถึงกระนั้นมันก็ไม่ใช่เื่ง่ายดายเลยที่จะสังหารองค์จักรพรรดิร่างราชันทรราช
"สเตตัสเพิ่มขึ้น 5เท่า..." ลูซิเฟอร์เปรยมองพลางเดินเข้ามาอย่างช้าๆ
ชืื่อ:??? อายุ:??? เผ่าพันธุ์:ฮิวเมน(เชื้อกษัตริย์) อายุขัยโดยธรรมชาติ: 200ปี เลเวล:??? พลังกาย:69,872(349,360) พลังเวทย์:80,234(401,170)
อาชีพ:???
"เห็นแค่บางส่วนงั้นเรอะ..."
...สเตตัสปัจจุบัน...
ชื่อ:กาติรัส อันเดลัส(เพศชาย) อายุ:15ปี เผ่าพันธุ์:มนุษย์กึ่งอันเดด อายุขัยโดยธรรมชาติ:อนันต์
เลเวล:4,834 พลังกาย:45,597 พลังเวทย์:569,235