บทที่ 04
วินน์มาที่คอนโดของเอิงใน่หัวค่ำ ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะคิดว่าเขาเป็ห่วงที่ไล่ลงจากรถเมื่อตอน่สาย วินน์จึงหิ้วกระเป๋าที่ใส่ข้าวของบางส่วนของตนมาด้วย เพื่อจะเป็ข้ออ้างว่าเขามาที่นี่เพราะคำสั่งของพ่อ ไม่ใช่เพราะเป็ห่วงใคร
ภายในห้องมืดสนิท และเงียบ เหมือนว่าเอิงยังไม่กลับมา
เอิงไม่ใช่เด็ก วินน์รู้ว่าอย่างไรอีกฝ่ายก็ต้องหาทางพาตัวเองกลับมาจนได้ แต่ค่ำแล้ว ยังคงไร้เงาของเอิง อีกฝ่ายไม่ได้เป็คนมีเพื่อนเยอะ วินน์คิดว่าเอิงคงไม่ได้ไปสังสรรค์ที่ไหน แต่แปลกใจว่าทำไมถึงไม่กลับมาเสียที
ร่างสูงพ่นลมหายใจออกมา ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวยาว ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาพี่ชาย
"ว่าไง? " เสียงไวน์ดังมาตามสาย
"พี่อยู่กับใคร? " วินน์ถาม
"แกเป็พ่อฉันั้แ่เมื่อไหร่วะ? " ไวน์แค่เสียงถาม
"อยู่กับเอิงเหรอ? "
ไวน์เงียบไป...
"ตกลงมันอยู่กับพี่ใช่มั้ย? "
"เอิงเค้าก็ต้องอยู่ห้องเค้าสิ" ไวน์ว่า
"ผมอยู่ห้องมันนี่ไง! "
"พูดถึงเค้าให้มันดี ๆ หน่อย เอิงเค้าเป็ว่าที่คู่หมั้นแกนะ" ไวน์เตือนน้องชาย
วินน์เหยียดยิ้ม
"พี่คิดว่าผมจะยอมให้งานหมั้นเกิดขึ้นเหรอ? "
"แกคิดจะทำอะไร? "
"ผมจะกล้าไปทำอะไร พ่อหนุนหลังมันซะขนาดนั้น! " วินน์ประชด นึกหมั่นไส้เอิง ที่ไม่ว่าจะทำอะไร พ่อเขาก็เอ็นดูไปเสียหมด
"จะบอกแกให้นะวินน์ แกโชคดีแค่ไหนแล้วที่จะได้หมั้นกับเอิง"
"โชคร้ายสิไม่ว่า! ถ้าพี่คิดว่ามันดี ทำไมไม่หมั้นกับมันเองเลยล่ะ! "
"แกนี่มัน! " ไวน์กัดฟัน
"ตกลงมันอยู่กับพี่มั้ย? "
"ไม่! "
"แล้วพี่อยู่กับใคร? "
"แค่นี้แหละ ี้เีคุย! "
พูดจบไวน์ก็วางสายไป ส่วนวินน์ก็พอจะเดาออกแล้วว่าเอิงคงจะอยู่กับไวน์ เพราะท่าทีพิรุธของไวน์เองนั่นแหละ และคิดว่าเดี๋ยวอีกฝ่ายคงกลับมา ดังนั้นวินน์จึงกดโทรศัพท์โทรหาใครบางคน
"มาหาฉันหน่อย! อยู่ที่..."
ไวน์วางสายจากน้องชาย หันไปหาเอิงที่ค้อมศีรษะขอบคุณที่ยอมปิดบังไม่ให้วินน์รู้ว่าอยู่ที่คอนโดกับตน
วันนี้พ่อของเขาให้วินน์และเอิงไปพูดคุยเื่หมั้นหมาย ไวน์จึงอนุญาตให้เลขาหนุ่มหยุดงานได้ แต่่บ่ายกลับเห็นอีกฝ่ายมาทำงาน ไวน์ไม่ได้ว่าอะไร เขาคิดว่าคงมีบางอย่างเกิดขึ้น แต่เมื่อเอิงไม่พูด เขาก็ไม่ถาม
หลังจากเลิกงาน เอิงไม่รู้จะไปที่ไหน จึงขอทำงานต่อ ไวน์ห่วงอีกฝ่าย จนสุดท้ายถามขึ้นมา เอิงบอกเพียงแต่ว่าทะเลาะกับวินน์ และยังไม่อยากกลับห้องตอนนี้ ไวน์จึงเสนอให้เอิงมาที่คอนโดของตนก่อน
"เอิงนอนที่นี่ก็ได้ พี่จะกลับไปนอนบ้าน" ไวน์บอก
ปกติแล้วไวน์จะกลับไปนอนที่บ้าน แต่เขาเช่าคอนโดไว้ใกล้ ๆ ที่ทำงานเผื่อต้องทำงานดึกแล้วไม่อยากขับรถกลับบ้าน
"ขอบคุณนะครับ"
เอิงเดินมาส่งไวน์ที่หน้าประตู พร้อมกล่าวของคุณเขาอีกครั้ง ไวน์ดีกับตนเช่นนี้เสมอ เวลางาน เขาคือเ้านาย ส่วนนอกเวลา เขาคือพี่ชายที่ใจดีของเอิง
"อย่าคิดมากนะ" ไวน์บอก
"ครับ? " เอิงไม่เข้าใจนัก
"ก็อยู่คนเดียว กลัวจะฟุ้งซ่าน"
เอิงส่ายหน้ายิ้ม ๆ
"ไม่หรอกครับ เดี๋ยวคุณไวน์ไปแล้ว ผมก็จะนอนเลย พรุ่งนี้ตื่นเช้าไปทำงานให้คุณไวน์แน่นอน"
"โอเค พรุ่งนี้เจอกันเอิง"
เอาเข้าจริง ๆ เอิงนอนไม่หลับเลย ใจก็คอยแต่นึกถึงแต่เื่ของวินน์ รู้สึกว่าลมหายใจเข้าออกของตัวเองมีแต่วินน์เต็มไปหมด มันไม่เป็ตัวเองเลย
น้ำตาไหลออกมาจนได้ นึกถึงเหตุการณ์ที่วินน์ไล่ลงจากรถ ก็ยังน้อยใจอยู่ โชคดีที่มีแท็กซี่ผ่าน แต่เอิงก็เดินข้างทางอยู่นาน แดดร้อนจัด ยิ่งทำให้รู้สึกเหนื่อย ร้องไห้อยู่หลายครั้ง กว่าจะไปถึงที่ทำงาน
อยากจะโกรธวินน์ แต่เมื่อเขาโทรถามหาตนกับไวน์ ความโกรธมันก็หายไปเกือบหมด อย่างน้อยก็รับรู้ว่าเขาห่วงกันบ้าง แต่ที่ยังไม่กลับห้องตอนนี้ก็เพราะน้อยใจอยู่ คิดว่าคนอย่างวินน์คงไม่ง้อ แต่พรุ่งนี้เอิงคิดว่าจะกลับไป เพราะรู้ ว่าตัวเองคิดถึงวินน์ขนาดไหน
เอิงกลับมาถึงห้องของตัวเองในวันต่อมา เป็่เย็นหลังเลิกงาน ก่อนจะกลับได้เลือกซื้อของเพื่อจะทำอาหารด้วย ก็ไม่รู้ว่าวินน์จะมาที่ห้องอีกหรือเปล่า แต่เอิงอยากจะเผื่อเอาไว้ ถ้าวินน์กลับมาจากมหาวิทยาลัยแล้วหิว จะได้มีอะไรให้กิน
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เอิงก็ต้องผงะ เมื่อเห็นถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วตกอยู่ที่พื้นห้อง เอิงชาวาบไปทั้งตัว
"อ่า! คุณวินน์ แรงไปแล้ว! อ่า! "
เสียงของเด็กหนุ่มเล็ดลอดออกมาจากประตูห้องนอนที่เหมือนเพียงแค่แง้มเอาไว้ ฟังดูก็รู้ว่าด้านในนั้นเกิดอะไรขึ้น แต่เอิงไม่อยากจะเชื่อ จึงวางของไว้กับพื้น แล้วเดินไปดูให้เห็นกับตา
"คุณวินน์! มีคนมา! " คนใต้ร่างที่กำลังถูกกระแทกกายผงกหัวขึ้นมาผ่านไหล่ของวินน์ เมยสบตากับเอิงที่ยืนมองอยู่
วินน์กระตุกยิ้ม เขาเอี้ยวตัวหันไปมองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู แล้วหันกลับมาสนใจเด็กหนุ่มที่ชื่อเมยคนที่อยู่ใต้ร่างของเขานั่นเอง
"คนใช้บ้านฉันเอง! "
คำตอบของวินน์ทำให้เอิงสะอึก สุดท้ายก็ถอยออกไปอย่างเจียมตัว ที่เขาพูดไม่ผิดนักหรอก ตนเป็เพียงเด็กรับใช้ในบ้าน ที่โชคดีได้รับความเมตตาจากพ่อและพี่ชายของวินน์เท่านั้นเอง
เกิดเื่ขนาดนี้แล้ว แต่อิงก็ยังคงไม่ได้หนีไปไหน อิงรู้สึกว่าตัวเองโง่เง่า และไร้ศักดิ์ศรี ดึกแล้วก็ยังนั่งรอตรงโซฟา จนกระทั่งสองคนนั้นเดินออกมาจากห้องนอน
เอิงหันไปมอง น้ำตาคลอ ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ แต่ทั้งสองกลับเดินผ่านหน้าตนไปราวกับธาตุอากาศ เอิงลุกเดินเข้าไปในห้องนอน ไม่นานวินน์ที่ส่งเมยหน้าห้องก็กลับเข้ามา
"คุณวินน์ทำแบบนี้กับผมได้ยังไงครับ" เอิงถามทั้งน้ำตา ตอนี้เจ็บเหมือนจะตายอยู่แล้ว แต่ตัวเองก็ยังยืนยู่ตรงหน้าเขา
"มึงอย่าถามเหมือนว่ามีสิทธิ์อะไรในตัวกู เพราะมึงไม่มีสิทธิ์! " วินน์กล่าวอย่างเย็น เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าคนฟังจะรู้สึกเ็ปแค่ไหน
"ฮึก! แค่เรากำลังจะหมั้นกันนะครับ"
วินน์แค่นหัวเราะ ใช้สายตามองเอิงอย่างเหยียดหยาม
"มึงน่าจะรู้อยู่แก่ใจ! ว่ากูไม่อยากหมั้นกับมึง"
คำพูดแต่ละคำของวินน์บาดลึกลงไปในหัวใจที่บอบช้ำครั้งแล้วครั้งเล่า เอิงก็ยังคงทนอยู่
"ที่ผ่านมา เื่ของเรา ไม่มีความหมายกับคุณวินน์เลยเหรอครับ? " เอิงถามอย่างน้อยใจ เ็ป เอิงอยากได้วินน์คนเดิมกลับมา
วินน์ถอนใจยาว ๆ ท่าทีเ็านั้นเป็คำตอบ เขาเดินผ่านหน้าเอิงไป ทิ้งตัวลงบนที่นอนไม่สนใจ เอิงกลืนน้ำลายลงคอ เดินไปปิดไฟ ก่อนนอนลงไปประจำตำแหน่งของตัวเอง
"พรุ่งนี้คุณวินน์อยากกินอะไรครับ? " เอิงถาม รู้ว่ามันดูโง่เง่า แต่อยากทำทุกให้เขา เอิงยังคงหวังว่าวินน์จะเห็นใจ เอิงรู้ดีว่าตัวเองเป็แบบไหน รักวินน์มากเกินไป รักจนขาดเขาไม่ได้
ไร้เสียงตอบรับจากวินน์ เอิงนอนร้องไห้ รู้สึกปวดหัว จนกระทั่งหลับไป...
วินน์ตื่นขึ้นมาคนเดียวใน่สายของวันต่อมา เขาลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว วันนี้มีเรียนสาย หลังจากเรียบร้อยแล้วเดินออกมาด้านนอก เห็นอาหารถูกเตรียมไว้อย่างดี เป็อาหารที่ถูกใจ เอิงยังคงรู้เสมอว่าเขาชอบอะไร แต่สุดท้าย อาหารทั้งหมดกลับถูกเททิ้งลงถังขยะ
วินน์ขับรถออกมาจากคอนโด มุ่งตรงไปที่มหาวิทยาลัย...
"ได้ข่าวว่าพาน้องเมยไปกกเหรอวะ? " เสียงของไกด์ เพื่อนในกลุ่มแซ็ว
"ใครบอกมึง? " วินน์หันไปถามเพื่อน
"ก็น้องเมยไง" ไกด์ยกยิ้ม
วินน์เลิกคิ้วเล็กน้อย ไกด์หัวเราะเบา ๆ
"กูโทรหาน้องเค้า น้องเค้าบอกว่าอยู่กับมึงไง" ไกด์ว่า
วินน์ไม่พูดอะไร จะอย่างไรก็ช่าง เขาไม่อยากสนใจ ตอนนี้สิ่งที่เขา้าคือให้เอิงเป็ฝ่ายขอยกเลิกงานหมั้นกับเขาเอง ถ้าหากเอิงเป็คนเอ่ยปาก พ่อของเขาและพี่ชายคงไม่ว่าอะไร
"แสดงว่ามึงจ่ายหนักกว่ากู" ไกด์ว่าอีก "ยังไงวะไอวินน์ ปกติมึงไม่เคยยุ่งกับคนอื่นไม่ใช่เหรอ? "
ไกด์รู้ว่าวินน์ยังไม่มีใคร มีหลายคนพยายามเข้าหา รวมถึงเมย เด็กหนุ่มที่ใช้ร่างกายแลกเงิน แต่วินน์ไม่สนใจใคร จนเขาเขาคิดว่าเพื่อนไม่สนใจเื่ความรักด้วยซ้ำ
"พูดมาก" วินน์เอ่ยอย่างรำคาญ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ "มึงว่าเอิงเป็ไง? "
"ห๊ะ? " ไกด์มุ่นคิ้ว
"เอิงไง"
"พี่เอิง เลขาพี่ชายมึงอะนะ" ไกด์ไม่เข้าใจว่าวินน์เอ่ยถึงเอิงทำไม
"อืม" วินน์พยักหน้า ยิ้มร้ายออกมา
"ทำไมวะ? " ไกด์ไม่เข้าใจ
"กูยกให้"
4K
