ตอนที่10 สิ่งที่โหยหา
ตอนที่ได้รับแจ้งข่าวว่าแองเจล่าบุตรสาวคนสำคัญถูกทำร้ายจนหมดสติก็ไม่เป็อันจะทำงานที่แทบจะล้นมือต่อเขารีบมุ่งหน้ากลับไปยังคฤหาสน์ที่เขตเทราเรียทันทีเพื่อจะไปพบแองเจล่า
ทหารยามที่เฝ้าประตูเมืองหลวงเองก็เตือนดยุกลินคอล์นด้วยความเป็ห่วงเนื่องจากเป็ดยุกคนสำคัญที่ฝ่าาทรงไว้วางใจมากที่สุดการเดินทางตอนกลางจึงเป็สิ่งอันตราย
แต่มีพ่อที่ไหนบ้างจะไม่เป็ห่วงลูกของตัวเอง
ดยุกลินคอล์นมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์โดยไม่สนคำพูดของทหารยามพวกนั้น
การเดินทางตอนกลางคืนนอกจะอันตรายแล้วก็ยังลำบากเนื่องจากเส้นทางที่ไร้ซึ่งแสงสว่างอาจทำให้พลาดไปชนกับต้นไม้หรือตกหน้าผาได้แต่ว่าดยุกลินคอล์นที่เป็ห่วงแองเจล่าเขาไม่ได้กังวลเื่นั้นเลยสักนิด
จนในที่สุดรถม้าของดยุกลินคอล์นก็มาถึงคฤหาสน์ที่เขตเทราเรียจนได้
“แองเจล่า!”
“ท่านดยุกลินคอล์น”
“เนเน่งั้นหรอแองเจล่าล่ะ”
“คะ...คุณหนูอยู่ที่ห้องค่ะตอนนี้ยังไม่ได้สติ”
“หลบไปสิฉันจะรีบไปหาแองเจล่า”
“ทั้งหมดเป็เพราะดิฉันไม่ได้อยู่ข้างกายคุณหนูถึงเกิดเื่แบบนี้กรุณาลงโทษดิฉันด้วยเถอะค่ะ”
“เื่นั้นก็ให้เ้านายของเธอเป็คนจัดการไปสิการลงโทษลูกน้องหรือข้ารับให้เป็หน้าที่ของเ้านายซึ่งเ้านายของเธอไม่ใช่ฉัน”
“รับทราบแล้วค่ะ”
ด้วยความที่เป็ห่วงลูกสาวมากดยุกลินคอล์นที่ปกติจะเป็คนที่มักจะทำสีหน้าน่ากลัวแต่ตอนนี้นอกจากสีหน้าแล้วหัวใจของเขาเองก็เต้นไม่เป็จังหวะเขารีบขึ้นไปดูอาการแองเจล่าที่ห้องทันที
“ท่านดยุกลินคอล์น”
คลาวด์ลุกขึ้นทักดยุกลินคอล์นพ่อของแองเจล่าทันทีที่เห็นเขาเข้ามาในห้อง
“ยินดีต้อนรับกลับครับนายท่าน”
“ยินดีต้อนรับกลับครับท่านอา”
ท่านอา?คนที่ใยังคงเป็คลาวด์เช่นเคย ยิ่งเขาอยู่นานขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งมีสิ่งที่ทำให้เขาใมากยิ่งขึ้น
ร่างของแองเจล่ายังคงนอนหมดสติอยู่บนเตียงและยังไม่มีท่าทีว่าจะฟื้น
“มันเกิดอะไรขึ้นกับแองเจล่า”
“คะ...คือว่า-”
“เป็ฝีมือของบาทหลวงที่เขตเทราเรียครับ”
“ขอฟังรายละเอียดทีเทรย์เวอร์”
เทรย์เวอร์เริ่มเล่าถึงเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นกับฉันให้ท่านพ่อฟังแล้วยังบอกต่ออีกว่าตัวเขาเองก็กำลังตามสืบเื่นี้อยู่เหมือนกันจนกระทั่งเื่มันบานปลาย
แต่ว่าเทรย์เวอร์ไม่ได้เล่าตรงส่วนที่ว่าฉันเข้าไปทำลายแผนการของเขาจนต้องแผนสำรองสุดท้ายที่เตรียมไว้ใช่...จดหมายฉบับนั้นที่บอกว่าเป็ของพระสันตะปาปาเป็เื่โกหกแต่สุดท้ายเขาก็มีหลักฐานรองรับอยู่แล้วจึงทำให้เื่จดหมายปลอมไม่เป็ที่น่าสงสัย
ส่วนเื่ที่ว่าทำไมต้องใช้จดหมายปลอมฉบับนั้นด้วย
เพราะว่าเขา้าจะช่วยฉันจึงจำเป็ต้องใช้มันเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของบาทหลวงเปาโล
คลาวด์ได้แต่ฟังเทรย์เวอร์เล่าเื่ราวให้ท่านพ่อฟังเพราะว่าเขาไม่สามารถปกป้องฉันตามที่ตัวเองเคยพูดเอาไว้ได้จึงโทษว่าเป็ความผิดของตัวเอง
“ขอบใจมากนะเทรย์เวอร์”
“ยินดีครับ”
“เธอด้วยนะคลาวด์ขอบใจมากจริงๆ”
“แต่ว่าผม-”
“แองเจล่าโชคดีมากที่มีเธอและเบตเป็เพื่อน”
คลาวด์ไม่สามารถหาคำพูดมาตอบกลับท่านพ่อได้เลยแม้แต่คำเดียวทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ช่วยฉันเอาไว้แต่กลับได้รับคำขอบคุณ
“จะว่าไปพวกเธอสองคนคงจะไม่เคยเจอกันสินะ”
เทรย์เวอร์ลุกขึ้นยืนแนะนำตัวเองโดยไม่รอให้ท่านพ่อพูดนำ
“ผู้ช่วยของดยุกลินคอล์นเทรย์เวอร์ ตอนนี้ได้รับหน้าที่ให้มาดูแลเมืองท่าของเขตเทราเรีย”
เช้าวันถัดมาหลังจากผ่านเหตุการณ์เลวร้ายแบบนั้นมาได้ฉันก็รู้สึกตัวและตื่นขึ้น
“คุณหนูฟื้นแล้วหรอคะ”
“เนเน่”
“ดิฉันจะรีบไปแจ้งท่านดยุกลินคอล์นนะคะ”
“อะ...อืม”
เนเน่รีบวิ่งออกไปจากห้องโดยทิ้งฉันไว้เพียงลำพังครูหนึ่งก่อนที่ท่านพ่อและคนอื่นๆจะเข้ามา
คนที่เข้ามามีท่านพ่อเบต พลูลี่ เนเน่ และ...
ใครล่ะนั่น?
“แองเจล่าลูกปลอดภัยใช่ไหมไม่าเ็ตรงไหนใช่ไหม”
“ค่ะท่านพ่อหนูสบายดี”
“ขอโทษนะแองจี้เป็ความผิดของฉันเองเลยทำให้แองจี้ต้องมาเจอเื่แบบนี้”
“ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอกนะเบตเป็เพราะฉันเองต่างหากล่ะ”
เบตโผเข้ากอดฉันและยังร้องไห้เหมือนอย่างกับเด็กๆแหนะ
“เอ่อขอโทษนะคะคุณคือ?”
“ผมเทรย์เวอร์เป็ผู้ช่วยของดยุกลินคอล์นยินดีที่ได้พบครับคุณหนูแองเจล่า ไลออนฮาร์ท”
เรียกฉันซะเต็มยศเลย
“จะว่าไปฉันยังไม่เห็นคลาวด์เลยนะ”
“ถ้าคลาวด์ล่ะก็ตอนนี้รออยู่ที่ห้องโถงน่ะเห็นโทษตัวเองที่ทำให้แองจี้เป็แบบนี้”
“ฉันต่างหากล่ะที่ต้องขอโทษน่ะ”
เพราะว่าฉันไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับคลาวด์เื่ถึงได้เป็แบบนี้
“ท่านพ่อคะหนูมีเื่จะถามเกี่ยวกับ-”
จ๊อกก(เสียงท้องร้อง)
“อ๊ะ”
บรรยากาศในห้องหยุดชะงักลงด้วยเสียงท้องร้องของฉันทำเอาฉันอยากจะะโออกจากห้องให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย
ถึงทุกคนจะไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเื่นี้แต่ฉันเป็ผู้หญิงแล้วยังเป็ถึงบุตรีของดยุกที่สูงส่งอำนาจบารมีเหนือใครแต่กลับแสดงกิริยาไม่เหมาะสม
ฉันอยากตายจัง
“ท่าทางลูกคงจะหิวลงไปทานอาหารกันเถอะ”
ท่านพ่อจะซ้ำเติมกันทำไมเนี่ย
ฉันลุกขึ้นโดยมีเนเน่และเบตคอยช่วยประคองทำให้ฉันสามารถเดินได้สะดวกมากขึ้นเนื่องจากสภาพร่างกายที่ยังไม่ฟื้นกลับมาสมบูรณ์ตอนนี้ฉันจึงยังไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง
พอลงจากห้องและกำลังจะผ่านห้องโถงเพื่อที่จะมุ่งหน้าไปยังห้องรับประทานอาหารฉันก็มองเห็นคลาวด์ที่นั่งรออยู่พอดีและเหมือนคลาวด์เองก็จะสังเกตเห็นฉันเหมือนกันเขารีบลุกขึ้นและเดินมาหาฉัน
“ฉันขอโทษนะที่ปกป้องเธอไม่ได้และยังทำให้เธอมาอยู่ในสภาพแบบนี้อีก”
“เป็เพราะฉันที่ไม่รักษาสัญญาต่างหากล่ะมันไม่ใช่ความผิดของนายหรอกนะ”
“แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็-”
“กรุณาหลีกไปด้วยคุณหนูกำลังจะไปรับประทานหาร”
เนเน่เธอก็อีกคนเหมือนท่านพ่อเหลือเกิน
“คลาวด์เองไปก็ด้วยกันสิแองจี้เองก็คง้าแบบนั้นใช่ไหมแองจี้”
“อะ...อื้ม มาด้วยกันสิ”
โต๊ะอาหารที่เมื่อก่อนมีแค่ฉันกับท่านพ่อที่ได้ใช้ร่วมกันแค่สองคนแต่ตอนนี้ต่างออกไปโดยมีคนมาเพิ่มขึ้นทำให้โต๊ะที่เคยว่างถูกใช้งานและบรรยากาศเองก็ต่างออกไป
เสียงหัวเราะเสียงพูดคุย ต่างปะปนผสมกันไปเหมือนกับครอบครัวใหญ่ที่มานั่งรับประทานอาหารด้วยกันเลยนี่แหละมั้งสิ่งที่ฉันโหยหามันมาโดยตลอด
ฉันเองก็รับประทานอาหารเหมือนอย่างเคยเหมือนปกติที่ทานกับท่านพ่อแต่รู้สึกว่าครั้งนี้ต่างออกไป ทั้งๆที่รสชาติของมันก็เหมือนเดิมแต่กลับรู้อร่อยอย่างบอกไม่ถูก
แต่เหมือนกับโบราณว่าไว้ว่าเวลาของความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ
เบตต้องรีบเดินทางกลับโบสถ์ที่เขตเทราเรียเพราะว่าเกิดเื่แบบนั้นขึ้นจึงทำให้ตอนนี้ทั้งเบตและคุณเชลก้าต่างก็กำลังวุ่นวายกับเื่ภายในของโบสถ์
คลาวด์เองก็บอกว่าอยากจะกลับไปชกหน้าตาแก่คงจะหมายถึงคุณพ่อของคลาวด์
และก็ยังมีคนตรงหน้าฉันอีกหนึ่งคนเนเน่ เธอกำลังรอคำสั่งลงโทษที่ตัวเองบกพร่องในหน้าที่ของเธอที่ทำให้ฉันอยู่ในสภาพนี้เธอบอกว่าเพราะเธอทำงานล่าช้าเกินไปจึงทำให้ฉันต้องใช้วิธีลอบเข้าไปตรวจสอบภายในแทน
“เนเน่มันไม่ใช่ความผิดของเธอหรอนะ”
“ไม่ค่ะเป็เพราะดิฉันที่ไม่สามารถช่วยเหลือคุณได้ถึงสองครั้ง”
“ไม่ว่าอย่างไงก็จะต้องรับโทษให้ได้สินะ”
“เชิญคุณหนูบอกมา-”
ฉันเข้าไปสวมกอดเนเน่แล้วใช้มือลูบหัวเธอเบาๆ
“ฉันขอสั่งให้เนเน่รับใช้ฉันต่อไปต่อจากนี้และตลอดไป”
“คุณหนู...”
“เป็ยังไงล่ะนี่แหละบทลงโทษล่ะ”
เนเน่นึกถึงสมัยที่เธอยังอยู่ในสลัมที่ผู้คนทั้งสกปรกและน่ารังเกียจอาศัยอยู่รวมกันเป็สถานที่ที่ตรงข้ามกลับที่ที่พวกขุนนางชั้นสูงอยู่กันแต่ตอนที่เธอได้พบกับแองเจล่านั้นเธอก็แปลกใจในการกระทำที่ไม่สมเหตุสมผล
แองเจล่านอกจากจะบอกว่าจะรับเธอไปเป็สาวใช้เพียงแค่นั้นเธอก็ดีใจมากแล้วแต่แองเจล่ากลับเข้ามาสวมกอดเธออย่างอ่อนโยนและพูดกับเธอว่า
“ต่อจากนี้ไปเธอคือครอบครัวของฉันนะ”
นั่นจึงเป็เหตุผลที่เนเน่รักแองเจล่ามากเหนือกว่าสิ่งอื่นใดในโลกใบนี้เรียกได้ว่าแองเจล่าคือโลกทั้งใบของเธอเลยก็ว่าได้ทำให้ตอนที่เธอรู้ว่าแองเจล่าอยู่ในอันตรายและเธอไม่ได้อยู่ข้างกายทำให้เธอกลัวกลัวว่าจะต้องสูญเสียแองเจล่าไป
“ทราบแล้วค่ะ”
เนเน่ยิ้มรับบทลงโทษนั่นด้วยความยินดีและเต็มใจเพราะว่ากอดกันอยู่แองเจล่าเลยไม่ได้เห็นรอยยิ้มนั่นของเนเน่
ฉันคลายมือออกจากเนเน่หลังจากนั้นก็เป็เวลาเข้านอนของฉันเนเน่รีบพาฉันเข้านอนเหมือนอย่างที่ทำปกติแต่ดูเหมือนครั้งนี้จะตั้งใจทำมากกว่าเดิมเป็พิเศษ
หลังจากที่เนเน่ออกจากไปแล้วทำให้ตอนนี้เหลือเพียงแต่ฉันเพียงลำพัง
ฉันนึกเื่ราวต่างๆที่กระทำไปทั้งหมดจนก่อเื่ใหญ่โตให้ทุกคนต้องเดือดร้อนรวมทั้งท่านพ่อที่ต้องลางานเพื่อมาหาฉัน
ถึงจะช่วยเบตเอาไว้ได้แต่เื่ที่ฉันทำให้ทุกคนเดือดร้อนก็เป็เื่จริง
ตอนแรกก็ตั้งใจไว้ว่าจะเข้านอนทันทีแต่ว่าพอได้คิดทบทวนเื่ราวก็เลยไม่รู้สึกง่วง
“ขอออกไปสูดอากาศหน่อยก็แล้วกัน”
เนื่องจากคืนนี้เป็คืนที่พระจันทร์เต็มดวงทำให้ข้างนอกที่ควรจะมืดสนิทกลับสว่างไสวเพราะแสงของพระจันทร์ที่สาดส่องลงมา
“สวยจัง”
พอได้มาเห็นพระจันทร์เต็มดวงแบบนี้ก็อดที่จะชมว่าสวยไม่ได้เลยจริงๆถึงแม้ที่เมืองท่าจะมีกลุ่มดาวมากมายเรียงรายอยู่เต็มท้องฟ้า แต่แบบนี้เองก็สวยไม่แพ้กัน
“ร่างกายเป็อย่างไงบ้างครับ”
“ก็ดีขึ้นเรื่อยๆอีกไม่กี่วันก็คงหายแล้วล่ะ”
ที่จริงเนเน่บอกว่าต้องใช้เวลาหลายวันกว่าเรี่ยวแรงทั้งหมดจะกลับมาและใช้เวลาอีกเป็เดือดรอยแผลถึงจะหายไปทั้งหมดแต่เท่าที่ฉันประเมินตัวเองคงสักประมาณหนึ่งอาทิตย์ก็คงจะหายเป็ปกติจะว่าไปยังไม่ถามท่านพ่อเกี่ยวกับเื่นั้นเลยนี่นา
“ก็ดีแล้วล่ะครับ”
“ขอบคุณนะ-”
ฉันชะงักค้างทันทีที่หันไปตามเสียงที่สนทนาด้วยก่อนหน้า
ตรงระเบียงที่อยู่กับระเบียงห้องข้างๆมี...เทรย์เวอร์! ยืนอยู่
16K
![[END] BAD MASTER เจ้านายเย็นชา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608990543_13805699.webp)
