หญิงสาวไม่อาจซ่อนความแปลกใจที่มีตุ่์สัตว์ที่ได้พบหากก็ต้องงุนงงอีกเมื่อฝ่ายตรงข้ามเองก็ทำหน้าตะลึงเมื่อเห็นเธอเหมือนกัน
ลานกลางเมืองใต้ท้องฟ้าอันปลอดโปร่งเต็มไปด้วยร้านค้าและคนมากมายที่มาซื้อของ
ไม่เพียงแต่ของกินจำพวกผลไม้หรือผักที่ไม่เคยเห็นข้าวของที่ดูไม่ออกว่าใช้ทำอะไรก็วางเรียงรายอยู่เต็มไปหมดบางร้านก็ตั้งเป็เพิงขึ้นมา บางร้านแค่ปูผ้าผืนใหญ่กับพื้นแล้ววางเรียงสินค้า
เรียกว่าเป็ตลาดแต่รูริกลับนึกไปถึงฟรีมาร์เก็ตในโลกเดิมของตัวเองที่เธอมักออกไปเดินดูของตอนสุดสัปดาห์ขึ้นมามากกว่า
เธออยากจะไปเที่ยวชมตลาดเดี๋ยวนั้นเลยแต่ก็ต้องขายสมุนไพรที่เอามาเสียก่อน
รูริกับเชลซีช่วยกันปูผ้าลงบนที่ว่างในตลาดแล้ววางเรียงสมุนไพรกับผลไม้ลงไปหากสายตาที่รอบข้างจ้องมาก็ทำให้เธออึดอัดมากทีเดียว
เป็อย่างนี้มาั้แ่ตอนเข้ามาในตัวเมือง
ทุกคนมองรูริแล้วก็ทำหน้าใไม่ก็หันไปซุบซิบกับคนข้างๆ พลางแอบมองเธอ
ทำเอาเธอต้องแอบตรวจดูเสื้อผ้าหน้าผมตัวเองอีกทีเธอสวมวิกเรียบร้อย สาเหตุจึงไม่น่าใช่สีผมแน่ๆ
(ฉันแต่งตัวแปลกตรงไหนหรือเปล่านะหรือว่าชุดนี่มันเชยไปแล้ว)
เสื้อผ้าของเธอเป็ของที่ยืมจากเชลซีซึ่งเ้าตัวก็อาศัยอยู่คนเดียวในป่าดูท่าทางไม่น่าจะใส่ใจเื่การแต่งตัวสักเท่าไหร่
พอเริ่มจะมั่นใจว่าต้องใช่ข้อนี้แน่ๆเสียงเด็กก็พูดดังขึ้นมา
“แม่จ๋าพี่สาวคนนั้นเขามีภูตคอยตามเต็มไปหมดเลย”
บนไหล่และศีรษะของรูริมีบรรดาภูตตามเกาะอยู่เหมือนทุกทีนั่นเป็เื่ปกติสำหรับเธอ แต่ก็นึกถึงคำพูดของเชลซีขึ้นมาได้ว่านี่คือสิ่งที่หาได้ยาก
และเข้าใจในที่สุดว่านี่แหละคือสาเหตุ
“อย่าบอกนะว่านี่ฉันโดนมองเป็ของประหลาด?”
“ก็ทำนองนั้นแหละ”
หญิงชราตอบเสียงรำพึงของเธอซึ่งมันทิ่มแทงไม่เบา
ดูเหมือนว่าเธอจะกลายเป็ของโชว์ไปโดยไม่รู้ตัว
ถ้าเป็ไปได้เธอก็หวังยิ่งกว่าใครว่าอยากจะมีชีวิตเรียบง่ายสงบสุข แต่เมื่อใจคิดไปเสียแล้วว่าภูตเหล่านี้ช่างน่าเอ็นดูจนไม่อาจใจดำปฏิเสธได้เธอก็ไม่สามารถขับไล่ไสส่งพวกเขาไปได้เช่นกัน
เธอทำใจกลับไปนั่งเรียงสินค้าต่อพอเตรียมของเรียบร้อย หน้าร้านของพวกรูริก็ออไปด้วยกำแพงคน
“สมุนไพรนี่เ้าเป็คนเก็บมากับมือใช่ไหม”
“ค่ะใช่ค่ะ”
“งั้นเอาอันนี้แหละ”
“ข้าเอาอันนี้!”
“อ๊ะอย่าแซงกันสิ!”
เริ่มขายไม่ทันไรที่นั่นก็กลายเป็สมรภูมิที่ลูกค้าแห่กันมาไม่ขาด
“แม่หนูห่ออันนี้ให้ที”
“ค่ะ!…คุณเชลซี รบกวนหน่อยได้ไหมคะ”
รูริกำลังคิดเงินให้อีกคนอยู่จึงหันไปวานหญิงชรา หากก็ถูกลูกค้าที่ขอห่อห้ามไว้เสียก่อน
“อ๊ะไม่ได้ๆ แม่หนูห่อให้ข้าเถอะ”
เธองงว่าเพื่ออะไรแต่ลูกค้าก็แน่นร้านจนเสียดายเวลาถาม จึงรีบทำงานของตัวเองต่อ
“แม่หนูสมุนไพรนี่มีผลยังไงรึ”
“อันนี้เอ นี่อะไรนะคะ คุณเชลซี?”
“เอาไปตากแห้งแล้วบดเป็ผงผสมน้ำร้อนดื่มจะช่วยแก้ไอ”
“ประมาณนั้นค่ะ”
ลูกค้าแต่ละคนพยายามจะพูดกับเธอไม่ว่าจะเป็เวลารับของ จ่ายเงิน หรือแม้แต่อธิบายวิธีใช้ก็จะหาตัวรูริแทนที่จะเป็เชลซี พอยุ่งมากๆ เลยจะส่งงานต่อให้เชลซีก็จะโดนลูกค้ายั้งไว้เสมอ
(ทำไมล่ะ---!?)
เธอยังไม่ค่อยรู้ด้วยซ้ำว่าสมุนไพรผลไม้เหล่านี้มีอะไรบ้างราคาค่าเงินก็ไม่รู้เลยคิดเงินไม่ได้ ต้องคอยหันไปถามเชลซีอยู่เรื่อยทำให้ยิ่งเสียเวลาเข้าไปอีก
หนำซ้ำยังมีขอบริการพิเศษว่าขอจับมือบ้างละช่วยลูบหัวเด็กบ้างละ
รอจนสินค้าที่วางขายหมดไปเหลือแต่รูริที่เหนื่อยใจจะขาดอยู่คนเดียว
‘รูริ พยายามมากๆ’
‘เหนื่อยหน่อยนะ’
“ทำไมถึงรุมแต่ฉันล่ะนั่น...คุณเชลซีก็อยู่ด้วยแท้ๆ”
“ก็บอกแล้วไงว่าคนที่ภูตชอบขนาดรูรินี่มันหายากทุกคนเลยอยากได้ของที่เ้าเก็บของที่เ้าจับ เผื่อจะได้ผลพลอยจากภูตบ้างยังไงละ”
“จับมือแล้วจะถ่ายทอดพลังของภูตได้ด้วยเหรอ”
“ไม่เลยสักนิดแต่ก็เป็เื่ของความรู้สึกแหละนะ โลกนี้อยู่ได้ด้วยพลังของภูต และภูตก็เป็ศูนย์รวมความศรัทธาอันเด็ดขาดเผ่าโบราณที่มองเห็นภูตจึงเห็นว่ารูริเป็คนที่ล้ำค่าน่านับถือเลยอยากจะใกล้ชิดกับเ้าสักนิดก็ยังดีไงละ”
“มีคนชอบนี่ดีกว่าโดนเกลียดอยู่แล้วค่ะแต่แบบนี้ทุกทีก็ไม่ไหวนะ...”
“ไว้เ้ามาบ่อยๆแล้วก็คงชินกันไปเองแหละ แต่ระวังตัวให้ดีละ ใช่ว่าทุกคนจะประสงค์ดีด้วยอย่าลืมว่าต้องมีคนที่คิดจะใช้ประโยชน์จากเ้าอยู่แน่นอน อย่าไปหลงเชื่อใครง่ายๆเชียว”
“ค่าๆ”
คำสั่งสอนที่ทำเอาหูชาวนกลับมาอีกให้เธอระอาใจ
เงินที่ได้จากการขายของนั้นรูริตั้งใจว่าจะซื้อของใช้ส่วนตัว พอกำลังเดินดูร้านต่างๆ อยู่ก็สบตากับลุงที่ยืนอยู่หน้าแผงผลไม้ อีกฝ่ายกวักมือเรียกเธอเข้ามา
“ลองดูสิแม่หนู อร่อยนะเนี่ย”
ผลไม้ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนวางเรียงกันสลอน
เ้าของร้านยื่นผลไม้ลายจุดสีแดงกับน้ำเงินมาให้ว่าฤดูนี้กำลังอร่อยเลยใจจริงนั้นแอบคิดว่าต้องกล้าแค่ไหนถึงจะกินลงไปได้หากเธอก็ตกลงใจซื้อด้วยความอยากรู้
“งั้นขอลูกหนึ่งค่ะ”
“ลูกเดียวจะไปพออะไรเอาไปเยอะๆ เลย”
พูดพลางคุณลุงก็หยิบผลไม้ลูกแล้วลูกเล่าใส่ถุงจนเธอลนลานห้าม
“อ๊ะไม่ได้ค่ะ ลูกเดียวก็พอ ฉันไม่มีเงินขนาดนั้น...”
เธอยังต้องไปซื้อของใช้อีกหลายอย่าง
ตอนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องใช้เงินแค่ไหนจึงยังไม่อยากซี้ซั้วซื้อของนัก
หากคุณลุงก็ยิ้มอย่างเป็มิตรแล้วส่งถุงที่ล้นไปด้วยผลไม้ให้
“ไม่ต้องจ่ายหรอกนี่ลุงให้เป็ของขวัญ”
“เอ๋เดี๋ยว...แต่ว่า”
“ไม่เป็ไรๆแค่ขอให้แวะมาเมืองนี้อีกได้ไหม ถ้ามาซื้อของจากร้านลุงด้วยจะยิ่งดีเลย”
เธอลังเลแล้วเชลซีก็เยี่ยมหน้าแทรกขึ้นมา “รับไว้เถอะ” เธอจึงยอมรับถุงผลไม้มาแล้วยิ้มขอบคุณ
“งั้นขอรับไว้เลยขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ”
“ไว้มาอีกละ”
เธอโบกมือลาคุณลุงที่มีใบหน้ายิ้มแย้มแล้วจากนั้นก็โดนเชลซีดุที่มัวแต่ล่อกแล่ก หากไม่ว่าจะแวะดูร้านไหนทุกคนต่างก็ต้อนรับเธอด้วยความยินดี
ในไม่ช้าสองมือก็เต็มไปด้วยข้าวของจนแทบหอบไม่ไหวโดยที่ยังไม่ได้จ่ายเงินสักหนเดียว
“นี่ก็เพราะมีภูตอยู่กับฉันด้วยเหรอ”
“ที่ไหนมีภูตอยู่มากก็จะอุดมสมบูรณ์ลมฟ้าอากาศไม่แปรปรวน มีภัยธรรมชาติน้อย ถ้ารูริมาที่นี่อีก ภูตก็จะตามมาด้วยทำให้ที่นี่พลอยอุดมสมบูรณ์ไปด้วย ให้ของแค่นี้เพื่อจูงใจให้เ้ามาอีกได้ก็ถือว่าคุ้มละ”
รูริเริ่มเข้าใจขึ้นมาทีละน้อยว่าสำหรับโลกนี้แล้วภูตนั้นมีความสำคัญมากแค่ไหน
รวมทั้งอันตรายจากตัวเธอที่พวกภูตชื่นชอบด้วย
(ขอว่าอย่าโดนลากไปมีเื่กับใครแล้วกัน...)
หากความกังวลนั้นก็เป็แค่เื่เล็กน้อยเมื่อเทียบกับการได้ช้อปปิ้งเสียที
สิ่งที่อยากได้ที่สุดคือเสื้อผ้าเธอโล่งใจไปเลยเมื่อพบว่าที่ขายอยู่ส่วนมากไม่ใช่ชุดกระโปรงจีบพร้อยอย่างตอนอยู่นาดาเชียแต่เป็ชุดที่เน้นการใช้งานและเคลื่อนไหวสะดวก
แต่เสื้อผ้าที่นิยมกันก็ต่างจากโลกของเธออยู่ดีผู้หญิงที่นี่ไม่ค่อยมีใครใส่กางเกงกัน โดยทั่วไปแล้วจะเป็ชุดวันพีซนั่นเอง
ซึ่งถ้าเธออยู่ในป่ากางเกงที่กระฉับกระเฉงก็เป็ของที่ขาดไม่ได้เลย
ใช่ว่าจะไม่มีขายแต่ที่ขายอยู่นั้นไม่น่ารักเท่าไหร่ เธอนึกเหมือนกันว่าควรจะเย็บเองไหม ของสั่งตัดนั้นแพงเอาการแต่ใช่ว่าเธอจะเก่งเย็บปักถักร้อย จึงตกลงใจยอมซื้อกางเกงแบบเรียบๆมาอย่างช่วยไม่ได้
นอกนั้นยังมีรองเท้าชุดชั้นใน ของใช้ส่วนตัวที่จำเป็หลายอย่าง รวมทั้งอาหารแห้งกับเครื่องปรุงก่อนจะขึ้นหลังเชลซีที่แปลงร่างเป็ัเพื่อกลับบ้าน
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ readawrite
https://bit.ly/2Gbylei
6K
